Sameiningin - 01.08.1916, Qupperneq 8

farsæld og náð, sem hlaut að yfirbuga alla sorg og synd og
smán mannanna.
Kristur leit jafnan svo á, að k j a r n i lífsins væri trú-
in. Fyrirmyndar-borgarinn í ríki hans er barnið, sem
horfir djarft og glatt upp fyrir sig og brosir mót himnin-
um. Hvar sem hann verður var við barnslegan anda, verð-
ur hann glaður, því þar veit hann fyrir vaxtar-skilyrðin. 0g
vöxturinn eilífi er hugsjón hans. Orð hans eru miklu frem-
ur orð skáldins, heldur en orð heimspekings eða guðfræð-
ings. Hann hefir ekki skilgreint eðli trúarinnar öðru vísi
en að birta hana sem dýrðarfult afl, sem öllu góðu orkar.
Kristi er trúin lifandi afl. Með því afli sér hann alla vegi
færa. Og trúin er honum lykill að heilögu og heilbrigðu
lífi. Sá maður, sem lostinn er því dýrðar-afli, fær um leið
vald yfir sjálfum sér og heiminum. Með það afl í sér
gengur sálin út á móti hverskonar erfiðleikum óhrædd og
sigrar hverja synd og þraut. Kristin trú er því um fram
alt hetju-andi, og hún laðar til sín þá menn, sem hugdjarfir
vilja vera, sem áræða það, að ganga beint út í vatnið, hve
hyldjúpt sem það er, að ieita beint upp þrítuga hamrana,
hve þverbrattir sem þeir eru, að ganga á höggormum og
sporðdrekum, hversu eitraðir sem þeir eru, að leggja sig í
faðm dauðans, hversu kaldur sem hann er. Trúin, sem
lýsir sér í lífi og dauða Jesú Krists, að því leyti, sem hann
var maður eins og vér, er Guðs kraftur tileinkaður sér og
hagnýttur til heilags og dýrðlegs lífs, hún er s i g u r a f 1
yfir lífi og dauða.
Trúin er svo margbrotíð efni, að henni mætti lýsa á
marga vegu. Eg fæ ekki betur skilið en, ef henni á að lýsa
í einu orði, þá sé orðið a f 1 réttvalið orð. Trúin er afl, það
afl, sem nær til allra eiginleika mannsins og margfaldar
krafta hans. Hún gerir manninn atorkusaman og ákafan
starfsmann. pað er vert að minnast þess, að allar sannar
trúarhetjur hafa verið ákafir starfs- og afkastamenn.
“Faðir minn starfar alt til þessa,” sagði meistarinn, “og
mér ber að starfa.” Hvílíkur afkastamaður Kristur var!
“Alt megna eg fyrir hann, sem mig styrkan gerir,” sagði
hinn mikli postuli Krists, sá maður, sem bezt hefir fetað
hetjusporin hans. Svipað hefir öllum trúarhetjum verið
farið síðan.
Vér getum víst ekki allir verið trúarhetjur, vér eigum
ekki allir þann innblástur Guðs kraftar, sem auðkent hefir
hin andlegu mikilmenni. En vér getum allir verið meiri
trúarhetjur en vér erum, og allir átt meira afl, en vér enn
höfum tileinkað oss. Vér getum notið meiri trúar, en vér
enn höfum fært oss í nyt, og þá afkastað miklu meiru, en
vér nú getum. Hver einstaklingur getur orðið miklu hæf-