Sameiningin - 01.08.1916, Síða 9

169
ari maður til að rækja köllun sína, einmitt með því móti, að
legg-ja meiri rækt við trú sína.
Og er eg svo lít til félagsins, sem hér tengir oss alla
saman, er eg hugsa um kirkjufélag vort og störfin, sem það
á að gegna, og er eg hugsa um fátækt þess og veikleika og
enn fremur um skoðanirnar vorar sundurleitu, sem dreifa
þeim litlu kröftum, sem vér höfum, þá dylst mér ekki, að
lífsspursmálið vort eina sé t r ú i n, að sigurvonin vor eina
sé sigurafl trúarinnar. Nema vér leggjum á undan öllum
öðrum hlutum rækt við trúna, munu allir hlutir hjá oss
forganga. pað stoðar ekkert fyrir kirkju Krists, fyrir
kirkjufélag vort, að leita annara afla, hversu sterk sem þau
kunna að vera á öðrum sviðum. pað hefir ávalt reynst
banabiti sérhverrar kirkjudeildar, bæði fyrr og síðar, að
ætla sér að vinna sín k i r k j u le g u verk með tilstilli ann-
arlegra afla. ]?ar sem átt hefir að gera kirkj una til dæmis
að taglhnýting þjóðfélagsins, eða trúna að þernu þjóðernis-
ins, þá hefir jafnan hvorttveggju farnast illa. pað er aldr-
ei unt að innibyrgja hið stærra í hinu minna. pað kemur
í bág við náttúrlegt eðli. pannig verður trúin aldrei und-
irlægja annara sálareiginleika, en sjálf býr hún í, magnar
og helgar alla eiginleika mannanna. Hún kyndir hina ei-
lífu elda og hitar blóðið í öllu æðakerfi mannlífsins. Hún
helgar ást móðurinnar og hefur hana upp til hæða. Hún
styrkir hönd hreystimannsins, er reiðir sverðið til varnar
ættjörð sinni. Hún eykur vit vísindamannsins, sem kafar
haf leyndardóma þeirra, sem náttúran geymir. Hún eflir
dug starfsmannsins, sem plægir og sáir og uppsker, eða
kaupir og selur og framleiðir. Hún gefur djörfung húsmóð-
urinni, sem annars myndi örmagnast undir byrði heimilis-
áhyggjanna. Trúin er höndin, sem tekur aflið, sem að of-
an kemur, og heimfærir það. Trúin er hjartað, sem spýtir
blóði lífsins út í alla parta mannlífsins, sjálf lífguð og lif-
andi fyrir æða-samband sitt við hjarta Guðs.
Eg heyri yður kveina og kvarta einatt, samverkamenn.
Sjálfur er eg einatt fullur ótta og kvíða. Öllum finst oss
að vér, sem félag, vera undur máttvana. En til þess hefi
eg talað í kvöld, að minna oss á það, að það er oss sjálfum
að kenna, ef krafta skortir. Afl er oss til boða, almættið
sjálft. Höfum vér trú til að taka við því og beita því?
Vér höfum skólann og hælið og trúboðið og söfnuðina veika
og smáa. Vér stöndum einir uppi, og aðrir vilja oss ekki
hjálpa. Hvað skal til bragðs taka, hvert ráð hafa ? Trúa!
Ef vér hefðum trú eins og mustarðskorn, myndi oss ekki
erfitt veita að flytja fjöllin. Siguraflið er oss til boða.
Eina verkið, sem nú er að vinna, er að hefja trúboð inn á
við til sjálfra vor. Látum alla andstæðinga eiga sig, látum