Sameiningin - 01.08.1916, Qupperneq 14

174
að þeir dönsuðu fram úr grjótnámunni (sem nú er geysi-
víð tröllagjá með grænþöktum pollum), 'og löguðu sig í
grískar súlur, steinhús og vegleg stræti? Var ekki sá
Orfeus þessum meiri, og þeir nafnar aðrir, sem á liðnum
öldum tókst með guðlegum söngtónum spekinnar að siða
mannkynið? Vor mesti Orfeus gekk um kring í Júdeu
fyrir átján hundruð árum; hann hreif og hertók sálir
manna með himneskum söng, sem flaut um loftið í frjáls-
um sveita-hreim; og af því söngur sá er í sannleika himn-
eskur, þá flýtur hann enn og hljómar, þótt nú sé með þús-
undföldum undirröddum og indælu samræmi, alt í gegnum
hjörtu vor, og stillir þau og leiðir með guðlegu valdi. Er
sá atburður tákn og stórmerki, sem yfir gengur á tveim
stundum, og hættir hann að vera dásamlegur, ef hann
gengur yfir á tveim þúsundum ára? Ekki að eins hefir
söngur Orfeusar reist veggi pebuborgar, heldur hefir eng-
in borg verið reist og ekkert verk verið gert, sem maðurinn
hrósar sér af, nema andagift einhvers Orfeusar hafi komið
þar til liðs með söng sínum.
Sópaðu frá þér blekkingar-vef tímans. Rendu augum,
ef þú hefir þau, frá orsakahreyfingunni fast hjá þér til
hreyfandans, sem er langt í burtu. Höggið, sem skilaði
sér í gegn um heila vetrarbraut fjaðurmagnaðra hnatta,
var það nokkru minna högg fyrir því, þótt ekki væri sleg-
inn seinasti hnötturinn að eins, og sendur á flug? ó, gæti
eg (með tíma-eyðingar-hjálminum) flutt þig á einni svip-
an frá upphafi hverju til endalokanna, hversu yrði þá skýl-
unni lyft frá augum þér, og hjartað upptendrað í ljóshafi
himneskra dásemda! pá sæir þú, að þessi fagri geimur,
þótt litið sé þar á annan útkjálka, er í sannleika Drottins
borg, með stjörnuhvelfing yfir, að þar ljómar dýrðar-
nálægð Guðs í hverri stjörnu og hverju strái, en skærast
þó í hverri lifandi sál. En náttúran, sem er tíma-hjúpur
Guðs, opinberar hann vitrum mönnum og hylur hann fyrir
heimskingjum.
Og aftur, væri nokkurt geigvænlegra stórmerki til, en
sönn og ósvikin vofa. Johnson hinn enski þráði það alla
æfi, að sjá vofu; en hann fékk það ekki, þótt
hann færi til Cock Lane og þaðan niður í grafhvelfingarn-
ar og dumpaði á kistulokin. Fávís doktor! Leit hann
aldrei í kringum sig með andans augum jafnt sem líkam-
ans, á þetta stórstreymi mannlífsins, borgar-þröngina, sem
hann elskaði svo mjög? Sá hann jafnvel aldrei sjálfan
sig? Sá góði doktor var sjálfur vofa, svo sönn og ó-
svikin sem framast varð á kosið, og hart nær miljón vofur
gengu ljósum logum um strætin rétt hjá honum. Eg end-
urtek það: Sópa frá þér svikavef tímans, þjappa sextíu