Íslendingur


Íslendingur - 07.05.1947, Blaðsíða 7

Íslendingur - 07.05.1947, Blaðsíða 7
Miðvikudaginn 7. maí 1947 Eyðing Oaörúnaírstaöa Framh. af 4. síðu. þessu fólki niðurskipað samdægurs í ýmsa staði um tíma, inntil þess frekari •xáSstöfun yrði ger á um hús- ¦næði þess og lífsbjargir. Strax næsta dags eftir að þetta minnilega skriðufall skeð var og þeg ar færi gafst, safnaðist saman grúi manns, og það flestir óbeðnir, til að leita þeirra misstu fjármuna í skriS- unni, og fyrir það ágæta fylgi og framgöngu, sem margur í því verki sýndi, var vonum framar mikið á- gengt með að bjarga töluverðu af fólksins eignum. ¦ Allt eður flest, er brótnað gat af húsgögnum, bækur allar, sem í leir- f orinni gagnblotnuðu, allur votur bú- matur og því um líkt, 'af þessu tapaS- ist sumt gersamlega, sumt stór- skemmdist, en af rúmfötum, klæðn- aði og átmeti náðist, ásamt nokkrum eldsgögnum, hinn mesti hluti, flest allt bætanlega skemmt. Húsaviður allur að líkindum mölbrotnaði, þar skriðáp ruddi yfirgrind húsanna lahgt burtu, svo hér og hvar um skriðuna, langt frá bæjarstæðinu, mátti sjé spýtna- og raftastúfa úr húsunum, en tóttirnar aftur fylltar og kýfðar þvílíkri leirdyngju, að enginh ókunnugur hefði kunnað að greina mót til þess, hvar bæjaraf- staðan verið haf Si. Og svo var skrið- an þykk, áður síga tók, að barmar hennar að utanverðu tóku víSa hvar meSalmanni í öxl. Hefir Mn numið burtu hér um helming túns, og það miðpart þess, sem bezt var ræktaður kringum bæjar- og fjósstæði, og þar fyrir utan góðan part af engjalandi og ærjð mikið af bithaga. Fyrjx utan það, sem áður sagt er, 'að nokkrir um tíma skutu skjóli yfir þetta húsnæSislausa fólk, hafa þar PÁHKÁIROT ur á Torfunesbryggjuna — aðalbryggju bæjarins. Þar blasir við augum stærðar gat á miðri bryggjunni, eins og eftir sprengju. Þannig hefir tréátan grafið und- an aðalhafnarmannvirkjum bæjarin9, ,og það er eins hév með tómlæti okkar íslend- inga og víða annars staðar, að ekki er haf- izt handa fyrr en komið pi í óefni. Nú er aðstaða til affermingar skipa svo bágborin í öðrum stærsta bæ landsins, að meðal- stórt flutningaskip tekur niðri, er það ætlar að leggjast að bvyggju. Það er óumflýjanlegt-að hraða eftir megni nauðsynlegum umbótum í hafnar- málum bæjarins. Góð hafnarmannvirki eru lífsnauðsynleg fyrir bæ, sem á jafn mikið undir útgerð og verzlun og Akureyri. Það er tilgahgslaust að ætla að gera héðan út mörg skip án þess að tryggja þeim bryggju rúm til affermingar. Þetta er mál, aem bæjarstjórn þarf að taka föstum tökum. Enn um rafmagnið. OG SVO er það rafmagnið. Fólk hefir haft orð á því, að ekki mætti koma gola, þá væri rafmagnið horfið út í veður og vind. Að vísu er hér nokkuð djúpt tekið í að auki margir aðrir, bæSi yfir- og undirmenn utan hrepps og innan, og ferSafólk auSsýnt bróSurlegt kær- leiksþel sitt í því að bæta töluverSu þeim fróma barnamanni Stefáni og náungum hans skaSa þeirra meS gjöfum klæðnaðar, peninga og ann- arra nauðsynlegra hluta, hverra manna nöfn þó hér sé of langt aS uppteikna, ógleymd eru hjá honum, sem lengst og bezt minnugur er allra góSgerSa, er hreinskilinn vilji í té lætur eftir efnum. (MinnisverS tíðindi 1797—1798J. árinni, en hinar langvinnu rafmagnsbilanir í vetur eru óneitanlega alvarlegt umhugs- unarefni fyrir forráðamenn rafmagnsmál- anna í bænum. Háspennulínan frá Laxá liggur víða um óveðrasamt svæði. Er því vafasamt, hvort nokkrar úrbætur fást í þessu efni með öðru móti en leggja lín- una í jörð. Með viðbótarvirkjun Laxár mun verða lögð ný háspennulína til bæj- arins, en eftir því, eem bezt verður vitað, er ætlunin að leggja liana einnig ofan- jarðar. Eg er ekki fagmaður í rafmagns- málum, en mér er tjáð af fróðum mönnum, að hægt sé að leggja háspennulínuna í jörð, en það hafi þótt of kostnaðarsamt. Mér er heldur ekki kunnugt um verð slíkr- ar jarðlagnar, en augljóst má það vera hverjum manni, að. það er ekkert smá- ræði, sem hver rafmagnslaus dagur kostar allan verksmiðjurekstur í bænuuj auk þeirra óþæginda, sem það hefir í för með sér fyrir alla fbúa bæjarins. Má því jarð- lögnin áreiðanlega vera dýr, ef hún ekki borgar sig fljótlega. Getur því naumast ver- ið álitamál að leggja hina nýju háspennu- línu í jörð, ef ekki er á annan hátt hægt að koma í veg fyrir hinar tíðu rafmagns- bilanir. Eydal um ritfals. í NÆSTSÍÐASTA blaði „Dags" kem- ur Ingimar Eydal fram á ritvöllinn og fer geyst. Er ástæðan aðsend grein, sem birt- ist í „íslendingi" fyrir skömmu og nefnd- ist „Kosningar og kosningafyrirkomulag". Var í grein þeirri nokkuð vikið að ræðu, sem Ingimar Eydal hafði flutt á hátíð Framsóknarmanna á Akureyri, og „Dag- ur" hafði birt. Var Eydal þar að reyna að telja kjark í liðið eftir kosningaófarirnar í vor með þeirri röksemd, að það góða sigraði alltaf „að lokum". Höfundur hinn- ar aðsendu greinar í „íslendingi" tekur þessi ummssli Eydals lítillega til athugun- ar, og telur ósigur Framsóknar í fyrravor benda til þess, að stefna flokksins sé ekki góð. Hinsvegar telur Eydal hér vera xna svívirðilegt ritfals að ræða, því a'ð' höf- undur „Islendingsgreinarinnar" sleppi „að lokum" úr hinni tilvitnuðu setningu, og það hafi aldrei verið meining sín, að hið góða hefði átt að sigra í fyrra, heldur einhvern tíma seinna. Það er engan vegin ætlunin að fara að svara Eydal hér rækilega vegna þessarar greinar. Uppistaða hennar er hin rótgróua andstaða Framsóknar gegn lýðræðislegum kosningum, sem allir þekkja. Annars megna orðin „að lokum" ekki a'ff hrekja neitt af meginefni nefndaf greinar í „ís- lendingi". Sannleikurinn er líka sá, að þaS góða sigraði einmitt í kosningunum í fyrra vor, og það einmitt vegna þess, að Framsóknarmenn biðu ósigur. Þjóðin lýsti þar fylgi sínu við þá stefnu atvinnu- legra umbóta og stórhuga framkvæmda, sem þáverandi ríkisstjórn beitti »ér fyrir undir forustu Sjálfstæðisflokksins. Nú hef- ir það góða einnig sigrað í Framsóknar- flokknum — í bili að minnsta kosti — og hin ábyrgu öfl flokksins hafa gengið til stjórnarsamvinnu um þá umbótastefnu, sem forustumenn flokksins áður beitlu sér gegn. Nú keppast þeir um að lofsyngja nýsköpunarstefnuua, og er það vel. Ber að fagna þessu samstarfi lýðræðisflokk- anna í landinu, og vonandi auðnast þeim að koma nýsköpunarframkvæmdunum f örugga höfn, þrátt fyrir allar tilraunir kommúnista til þess að koma þeim fyrir kattarnef. Sorphaugurinn horfinn. ÞAÐ ER svo oft búið að átelja yfirvöld bæjarins fyrir meðferð á sorpinu úr bæn- um, að það er ekki nema sanngjarnt að minnast einnig á það, sem vel er gert í því máli. Nú hefir verið rækilega sléttað með sandi og möl yfir sorphaugana inn við vegamótin og smekklega fráöllu geng- ið. Vonandi rísa þarna ekki upp nýir sorp- haugar. Bæjarráð synjar Shell um byggingu olíu- tanka Shell-olíufélagiS hefir sótt um leyfi bæjarráSs til þess aS byggja 60 tonna tank fyrir flugvélabenzín í benzínporti félagsins á Oddeyri. AS ráSi brunamálastjórnarinnar ákvaS bæjarráS í júní 1946 aS leyfa ekki að geyma meir en 400 tonn af benzíni. í olíugeymsluporti Shell og B. P. a Oddeyrartanga. þar af 200 tonn í væntanlegum geymi B. P. Þar sem Shell mun hafa meira tankrými fyrir benzín en þaS hefir heimild til að geyma á hverjum iíma, taldi bæjarráð ekki hægt að veita því leyfi til frekari tank-bygginga fyrir benzín á þessum stað. Kvöldskemmtun Gagnfræðaskólans Síðasta vetrardag efndi Gagn- fræðaskólinn til fjölbreyttrar kvöld- skemmtunar í Samkomuhúsi bæjar- ins. Fyrst söng fjölmennur blandaS- ur kór nemenda og síðan stúlknakór undir stjórn Áskels Jónssonar, söng- stjóra. Ungfrú Sigríður ólafsdóttir (Thorarensen, bankastjóra) lék ein- leik á píanó. Var leikur hennar bæði léttur og lipur, og hefir hún sýnilega góða hæfileika til þess að ná leikni í slaghörpuleik. Flokkur stúlkna sýndi leikfimi undir stjórn ungfrú Þórhöllu Þor- steinsdóttur, og flokkur pilta undir Stjórn Haraldar Sigurðssonar. Voru sýningar beggja flokka samstilltar og fágaðar. Að leikf imissýningunum loknum var dansaS fram eftir nóttu. Mikill fjöldi fólks sótti samkomu þessa. HRINGUR PROTTNINGARINNAR AF SABA sama í mínum huga. Eg drakk góðan sopa, að vísu ekki ems mikið og ég vildi, en eins mikið og ég fékk. Ég reis upp við dogg og svipaðist um. Bjarminn frá stjörnunum var óvenjulega mikill í tæru eyðimerkur- loftinu,'og ég sá móta fyrir andliti Kviks liðþjálfa, sem beygði sig yfir mig. Eg sá einnig Orme sitja upp- réttan og stara bjánalega í kringum sig, meðan stór, gulur hundur sleikti hendina á honum. Eg þekkti hundinn undir eins. Þetta yar hundurinn, sem Orme ' hafði keypt af innfæddum förumönnum og kallaði Farao, af þvi að hann réðist á alla hunda, sem hann sá. Egþekkti einnig úlfaldana tvo, sem stóðu skammt frá. Það var því ljóst, að við vorum ennþá á jörðinni. „Hvérnig funduð þér okkur, liðþjálfi?" spurði ég ¦ lémagna. „Það var ekki ég, sem fann yður, læknir. Það var hundurinn Farao. í slíkri leit er hundurinn manninum fremri, því að hann finnur lykt af því, sem hann ekki getur séð. En ef þér eruð dálítið að hressast, læknir, þá lítið á Higgs. Eg óttast næstum, að hann sé alveg búinn að gefa upp andann." Eg leit á hann, og þótt ég ekki sæi mikið, var ég sömu skoðunar. Neðri vörin hékk niður, og hann lá alveg máttlaus. Augun sá ég ekki vegna bláu gleraugn- anna. „Vatn," sagði ég, og Kvik helti dálitlu vatni inn á milli vara hans. En hann hreyfði sig samt ekki. Eg losaði um föt hans til þess að athuga, hvort hjartað slægi ekki. Fyrst fann ég ekkert, en svo veikan hjartslátt. „Það er von/' svaraði ég spyrjandi augunum í kring- 65 um mig. „Það vill líklega ekki svo vel til, að þér hafið brennivín meðferðis, liðþjálfi?" „Eg veit ekki til, að ég hafi ennþá farið í ferðalag án brennivíns," svaraði Kvik móðgaður og dró upp málmflösku. „Gefið honum dálítið," sagði ég. Liðþjálfinn hlýddi fúslega og það verkaði með undraverðum hraða. Higgs reis upp, greip andann á lofti og hóstaði. „Brennivín! Hvílík ósvífni! Eg, sem er alger bind- indismaður! Oþokkabragð! Aldrei meðan ég lifi fyrir- gef ég það! Vatn, vatnPbablaði hann lágt og ógreini- lega. Við gáfum honum vatn, og hann drakk áfergjulega, þar til við ekki töldum heppilegt að gefa honum meira* Smám saman áttaði hann sig til hlýtar, Haim reif af sér bláu gleraugun, sem hann hafði verið með allan tímann og starði fast á liðþjálfanm „Nú, ég skil, við erum þá ekki dauðir. Það er næst- um gremjulegt, úr því að við vorum konmir í gegnum hinn hræðilega hreinsunareld. Hvað hefir komið fyr- ir?" „Veit það ekki nákvæmlega, spurðu Kvik," svaraði Orme. En liðþjálfinn var önnum kafinn við að kveikja eld, og setti hann síðan yfir hann lítinn hermannaketil. Ketilinn fylti hann með þykku kjötseyði, sem hann hafði tekið með sér af birgðum okkar, ásamt ýmsu öðru. Gat verið gott að hafa þetta, ef hann fyndi okkur, hafði hann hugsað. Stundarfjórðungi seinna sátum við og borðuðum súpu. Eg bannaði að borða nokkuð kjarn- meira ennþá. En hvílík dásemdar máltíð! Eftir mál- 66 tíðina sótti Kvik nokkur teppi, sem voru á úlföldun- um, og kastaði þeim yfir okkur. „Leggist þið nú útaf, herrar mínir," sagði hann. „Við Farao getum haldið vörð." Það síðasta, sem ég sá, var liðþjálfinn, er kraup í sandinUm og baðst fyrir, því að hann yar í rauninni mjög trúaður maður. Hann skýrði þetta síðar svo, að hann væri að vísu örlagatrúar og vissi vel, að allt, sem gerðist, væri fyrirfram ákveðið. Samt hefði hann talið rétt við svona tækifæri að þakka forsjóninni, sem hafði komið því svo fyrir, að endalokin urðu góð, en ekki slæm. Við vorum allir sammála um þetta. Beint á móti honum sat Farao alvarlega hugsahdi og horfði trygglyndum augum sínum á Orme. Þar sem hann var austurlenzkur hundur, skyldi hann sennilega tilgang opinberrar bænar. Ef til vill hefir honum líka furidizt, að hann ætti að fá nokkurn skerf af þakklætiriu.- • Þegar við vöknuðum var sól hátt á lofti, ogvið sá^'¦ um að þetta hafði ekki allt verið draumúrVþví áðþárná stoð Kvik og steikti niðursoðið svínslærii eri Fáfao sat: • og hafði auga með honum — eða svínslærinu: ¦"'• ••'-: „Sjáið þið nú," sagði Orme. og benti til f jallannav. ,,Þau eru enn í nokkurra mílna fjarlægð. Það.var brjáb.- æði að ímynda sér, að við hefðum.komizt þangað.".: Eg kinkaði kolli, en snéri mér svo að Higgs, sem- nú var að vakna. Og ég sat og starði á hann, því að.það var sannarlega sjón að sjá. Hárautt hár hans var fullt af sandi, neðri hlutinn af klæðum hans vaf horfinn,' sennilega hefir hann á göngunni rifið eitthvað af þeim* burtu af því, að þau hafa núið sára limi hans. Oll'hiri fallega húð hans -f- einnig á andlitinu — var þfútin

x

Íslendingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Íslendingur
https://timarit.is/publication/675

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.