Íslendingur


Íslendingur - 07.05.1947, Side 7

Íslendingur - 07.05.1947, Side 7
Miðvik-udagmn 7. maí 1947 Eyðlng Quð rúnarstaða Framh. aí 4. síðu. þessu fólki niðurskipað samdægurs í ýmsa staði um tíma, inntil þess frekari ráðstöfun yrði ger á um hús- næði þess og lífsbjargir. Strax. næsta dags eftir að þetta minnilega skriðufall skeð var og þeg ar færi gafst, safnaðist saman grúi manns, og það flestir óbeðnir, til að leita þeirra mÍ9Stu fjármuna í skrið- unni, og fyrir það ágæta fylgi og framgöngu, sem margur í því verki sýndi, var vonum framar rnikið á- gengt með að bjarga töluverðu af fólksins eignum. Allt eður flest, er brolnað gat af húsgögnum, bækur allar, sem í leir- forinni gagnblotnuðu, allur votur bú- matur og því um líkt, af þessu tapað- ist sumt gersamlega, sumt stór- skemmdist, en af rúmfötum, klæðn- aði og átmeti náðist, á9amt nokkrum eldsgögnum, hinn mesti hluti, flest allt bætanlega skemmt. Húsaviður allur að líkindum mölbrotnaði, þar skriðán ruddi yfirgrind húsanna langt burtu, svo hér og hvar um skriðuna, langt frá bæjarstæðinu, mátti sjá spýtna- og raftastúfa úr húsuntun, en tóttirnar aftur fylltar og kýfðar þvíiíkri leirdyngju, að enginn ókunnugur hefði kunnað að greina mót til þess, hvar bæjaraf- staðan verið hafði. Og svo var skrið- an þykk, áður síga tók, að barmar hennar að utanverðu tóku víða hvar meðalmanni í öxl. Hefir hún numið burtu hér um helming túns, og það miðpart þess, sem bezt var ræktaður kringum bæjar- og fjósstæði, og þar fyrir utan góðan part af engjalandi og ærið mikið af bithaga. Fyrir utan það, sem áður sagt er, að nokkrir um tíma skutu skjóli yfir þetta húsnæðislausa fólk, hafa þar ÞÁNKABKOT ur á Torfunesbryggjuna — aðalbryggju bæjarins. Þar blasir viS augum stærðar gat á miðri bryggjunni, eins og eftir sprengju. Þannig hefir tréátan grafið und- an aðalhafnannannvirkjum bæjarin9, og það er eins hér með tómlæti okkar íslend- inga og víða annars staðar, að ekki er haf- izt handa fyrr en komið pr í óefni. Nú er aðstaða til affermingar ekipa svo bágborin í öðrum stærsta bæ landsins, að rneðal- stórt flutningaskip tekur niðri, er það ætlar áð leggjast að bryggju. Það er óumflýjanlegt-að hraða eftir megni nauðsynlegum umbótum í liafnar- málum bæjarins. Góð hafnarmannvirki eru lífsnauðsynleg fyrir bæ, sem á jafn mikið undir útgerð og verzlun og Akureyri. Það er tilgangslaust að ætla að gerá béðan út mörg skip án þeas að tryggja þeim bryggju rúm til affermingar. Þetta er mál, sem bæjarstjórn þarf að taka föstum tökum. Enn um rafmagnið. OG SVO er það rafmagnið. Fólk hefir liaft orð á því, að ekki mætti koma gola, þá væri rafmagnið horfið út í veður og vind. AS vísu er bér nokkuð djúpt tekið í að auki niargir aðrir, bæði yfir- og undirmenn utan lnepps og innan, og ferðafólk auðsýnt bróðurlegt kær- leiksþel sitt í því að bæta töluverðu þeim fróma barnamanni Stefáni og náungum hans skaða þeirra með gjöfum klæðnaðar, peninga og ann- arra nauðsynlegra hluta, hverra manna nöfn þó hér sé of langt að uppteikna, ógleymd eru hjá honum, sem lengst og bezt minnugur er allra góðgerða, er hreinskilinn vilji í té lætur eftir efnum. (Minnisverð tíðindi 1797—1798J. árinni, en hinar langvinnu rafmagntbilanir í vetur eru óneitanlega alvarlegt umhugs- unarefni fyrir forráðamcnn rafmagnsmál- anna í bænum. Háspennulínan frá Laxá liggur víða um óveðrasamt 9væði. Er því vafasamt, livort nokkrar úrbætur fást í þessu efni með öðru móti en leggja lín- una í jörð. Með viðbótarvirkjun Laxár mun verða lögð ný háspennulína til bæj- arins, en eftir því, sem bezt verður vitað, er ætlunin að leggja bana einnig ofan- jarðar. Eg er ekki fagmaður i rafmagns- málum, en mér er tjáð af fróðum mönnum, að bægt sé að leggja háspennulíntina í jörð, en jtað ltafi þótt of kostnaðarsamt. Mér er heldur ekki kunnugt um verð slíkr- ar jarðlagnar, en augljóst má það vera hverjnm manni, að það er ekkert smá- ræði, sem hver rafmagnslaus dagur kostar allan verksmiðjurekstur í bæmun auk þeirra óþæginda, sem það hefir í för með sér fyrir alla íbúa bæjarins. Má því jarð- lögnin áreiðanlega vera dýr, ef hún ekki borgar sig fljótlega. Getur því naumast ver- ið álitamál að leggja hina nýju háspennu- línu í jörð, ef ekki er á annan bátt hægt að koma í veg fyrir hinar tíðu rafmagns- bilanir. Eydal um ritfals. í NÆSTSÍÐASTA blaði „Dags“ kem- ur Ingimar Eydal fram á ritvöllinn og fer geyst. Er ástæðan aðsend grein, sem birt- ist í „íslendingi" fyrir skömmu og nefnd- ist „Kosningar og kosningafyrirkomulag". Var í grein þeirri nokkuð vikið að ræðu, sent Ingimar Eydal ltafði flutt á liátíð Framsóknannanna á Akureyri, og „Dag- ur“ liafði birt. Var Eydal þar að reyna að telja kjark í liðið eftir kosningaófarirnar í vor með þeirri röksemd, að það góða sigraði alltaf „að lokum“. Höfundur hinn- ar aðsendu greinar í „íslendingi" tekur þessi ummæli Eydals lítillega til athugun- ar, og telur Ó9Ígur Framsóknar í fyrravor benda til þess, að stefna flokksins sé ekki góð. Hinsvegar telur Eydal hér vera um svívirðilegt ritfals að ræða, því að höf- undur „íslendingsgreinarinnar'1 sleppi „að lokum" úr binni tilvitnuðu setningu, og það hafi aldrei verið meining sín, að hið góða hefði átt að sigra í fyrra, heldur einhvern tíma seinna. Það er engan vegin ætlunin að fara að svara Eydal hér rækilega vegna þessarar greinar. UppÍ9taða hennar er hin rótgróua andstaða Framsóknar gegn lýðræðislegum kosningum, sem allir þekkja. Annars megna orðin „að ]okum“ ekki að hrekja neitt af meginefni nefndar gteinar í „ís- lendingi“. Sannleikurinn er iíka sá, að það góða sigraði eiamitt í kosningunum í fyrra vor, og það einmitt vegna þess, að Framsóknarmenn biðu ósigur. Þjóðin lýsti þar fylgi sínu við þá stefnu atvinnu- legra umbóta og stórhuga framkvæmda, sem þáverandi ríkis9tjórn beitti sér fyrir undir foru9tu Sjálfstæðisflokksin9. Nú hef- ir það góða einnig sigrað í Framsóknar- flokknum — í bili að minnsta ko9ti — og hin ábyrgu öfl flokksins hafa gengið til stjórnarsamvinnu um þá umbótastefnu, sem foru9tumenn flokksins áður beitlu sér gegn. Nú keppast þeir um að lofsyngja nýsköpunarstefnuna, og er það vel. Ber að fagna þessu samstarfi lýðræðisflokk- anna í landinu, og vonandi auðnast þeim að koma nýsköpunarframkvæindunum í örugga höfn, þrátt fyrir allar tilraunir kommúnÍ9ta til þess að koma þeim fyrir kattarnef. Sorphaugurinn horfinn. ÞAÐ ER svo oft búið að átelja yfirvöld bæjarin9 fyrir meðferð á sorpinu úr bæn- um, að það er ekki nema sanngjarnt að minnast einnig á það, sem vel er gert í því málí. Nú hefir verið rækilega sléttað með sandi og möl yfir sorphaugana inn við vegamótin og smekklega frá öllu geng- ið. Vonandi rfsa þarna ekki upp nýir sorp- haugar. Bæjarráð synjar Shell nm byggingu olíu- tanka Shell-olíufélagið hefir sótt um leyfi bæjarráðs til þess að byggja 60 tonna tank fyrir flugvélabenzín í benzínporti félagsins á Oddeyri. Að ráði brunamálastjórnarinnar ákvað bæjarráð i júní 1946 að leyfa ckki að geyma meir en 400 tonn af benzíni í oliugeymsluporti Shell og B. P. á Oddeyrartanga. þar af 200 tonn í væntanlegum geymi B. P. Þar sem Shell mun bafa meira tankrými fyrir benzín en það hefir heimild til að geyma á hverj um tíma, taldi bæjarráð ekki hægt að veita því leyfi til frekari tank-bygginga fyrir benzín á þessum stað. Kvöldskemmtun Gagufræðaskólaus Síðasta vetrardag efndi Gagn- fræðaskólinn til fjölbreyttrar kvöld- skennntunar í Samkomubúsi bæjar- ins. Fyrst söng fjölmennur blandað- ur kór nemenda og síðan stúlknakór undir stjórn Áskels Jónssonar, söng- stjóra. Ungfrú Sigríður Ólafsdóttir (Thorarensen, bankastjóra) lék ein- leik á pínnó. Var leikur bennar bæði léttur og lipur, og hefir liún sýnilega góða hæfileika til þess að ná leikni í slaghörpuleik. Flokkur stúlkna sýndi leikfjmi undir stjórn ungfrú Þórböllu Þor- steinsdóttur, og flokkur jiilta undir stjórn Haraldar Sigurðssonar. Voru sýningar beggja flokka samstilltar og fágaðar. Að leikfimissýningunum loknum var dansað fram eftir nóttu. Mikill fjöldi fólks sótti samkomu þessa. HRINGUR DROTTNINGARINNAR AF SABA sama í mínum huga. Eg drakk góðan sopa, að vísu ekki eins mikið og ég vildi, en eins rnikið og ég fékk. Eg reis upp við dogg og svipaðist um. Bjarminn frá stjörnunum var óvenjulega mikill í tæru eyðimerkur- loftinu, og ég sá móta fyrir andliti Kviks liðþjálfa, sem beygði sig yfir mig. Eg sá einnig Orme sitja upp- réttan og stara bjánalega í kringum sig, meðan stór, gulur hundur sleikti hendina á honum. Eg þekkti hundinn undir eins. Þetta var hundurinn, sem Orme ' hafði keypt af innfæddum förumönnum og kallaði Farao, af því að hann réðist á alla hunda, sem hann sá. Eg þekkti einnig úlfaldana tvo, sem stóðu skammt frá. Það var því ljóst, að við vorum ennþá á jörðinni. „Hvernig funduð þér okkur, liðþjálfi?“ spurði ég - lémagna. „Það var ekki ég, sem fann yður, læknir. Það var hundurinn Farao. í slíkri leit er hundurinn manninum fremri, því að hann finnur lykt af því, sem hann ekki getur séð. En ef þér eruð dálítið að hressast, læknir, þá lítið á Higgs. Eg óttast næstum, að hann sé alveg búinn að gefa upp andann." Eg leit á hann, og þótt ég ekki sæi mikið, var ég sömu skoðunar. Neðri vörin hékk niður, og hann lá alveg máttlaus. Augun sá ég ekki vegna bláu gleraugn- anna. „Vatn,“ sagði ég, og Kvik helti dálitlu vatni inn á milli vara hans. En hann hreyfði sig samt ekki. Eg losaði um föt hans til þess að athuga, hvort hjartað slægi ekki. Fyrst fann ég ekkert, en svo veikan hjartslátt. „Það er von,“ svaraði ég spyrjandi augunum í kring- 65 um mig. „Það vill líklega ekki svo vel til, að þér hafið brennivín tneðferðis, liðþjálfi?“ „Eg veit ekki til, að ég hafi ennþá íarið í ferðalag án brennivíns," svaraði Kvik móðgaður og dró upp málmflösku. „Gefið honum dálítið,“ sagði ég. Liðþjálfinn hlýddi fúslega og það verkaði með undraverðum hraða. Higgs reis upp, greip andann á lofti og hóstaði. „Brennivín! Hvílík ósvífni! Eg, sem er alger bind- indismaður! Oþokkabragð! Aldrei meðan ég lifi fyrir- gef ég það! Vatn, vatn! bablaði liann lágt og ógreini- lega. Við gáfum honum vatn, og hann drakk áfergjulega, þar til við ekki töldum heppilegt að gefa honum meira* Smám saman áttaði hann sig til hlýtar, Hann reif af sér bláu gleraugun, sem hann hafði verið með allan tímann og starði fast á liðþjálfanm „Nú, ég skil, við erum þá ekki dauðir. Það er næst- um gremjulegt, úr því að við vorum komnir í gegnum hinn hræðilega hreinsunareld. Hvað hefir komið fyr- ir?“ „Veit það ekki nákvæmlega, spurðu Kvik,“ svaraði Orme. En liðþjálfinn var önnum kafinn við að kveikja eld, og setti hann síðan yfir hann lítinn hermannaketil. Ketilinn fylti hann með þykku kjötseyði, sem hann hafði tekið með sér af birgðum okkar, ásamt ýmsu öðru. Gat verið gott að hafa þetta, ef hann fyndi okkur, hafði hann hugsað. Stundarfjórðungi seinna sátum við og borðuðum súpu. Eg bannaði að borða nokkuð kjarn- meira ennþá. En hvílík dásemdar máltíð! Eftir mál- 66 tíðina sótti Kvik nokkur teppi, sem voru á úlföldun- um, og kastaði þeim yfir okkur. „Leggist þið nú útaf, herrar mínir,“ sagði hann. „Við Farao getum haldið vörð.“ Það síðasta, sem ég sá, var liðþjálfinn, er kraup í sandinlim og baðst fyrir, því að hann var í rauninni mjög trúaður maður. Hann skýrði þetta síðar svo, að hann væri að vísu örlagatrúar og vissi vel, að allt, sem gerðist, væri fyrirfram ákveðið. Samt hefði hann talið rétt við svona tækifæri að þakka forsjóninni, sem hafði komið því svo fyrir, að endalokin urðu góð, en ekki slæm. Við vorum allir sannnála um þetta. Beint á móti honum sat Farao alvarlega hugsandi og horfði trygglyndum augum sínum á Orme. Þar sem hann var austurlenzkur hundur, skyldi hann sennilega tilgang opinberrar bænar. Ef til vill hefir honum líka fúndizt, að liann ætti að fá nokkurn skerf af þakklætihu. Þegar við vöknuðum var sól hátt á lofti, og við sá- um að þetta hafði ekki allt verið draumur, því áð þárna stöð Kvik og steikti niðursoðið svínslærij en Farao sat- og hafði auga með honum — eða svínslærinu. „Sjáið þið nú,“ sagði Orme_ og benti til fjallanna. ,,Þau eru enn í nokkurra mílna fjarlægð. Það.var brjáb. æði að ítnynda sér, að við hefðum komizt þangað.“ Eg kinkaði kolli, en snéri mér svo að Higgs, senx nú var að vakna. Og ég sat og starði á hann, því að.það var sannarlega sjón að sjá. Hárautt hár hans var fullt af sandi, neðri hlutinn af klæðum hans var horfinn, sennilega hefir hann á göngunni rifið eitthvað af þeinT burtu af því, að þau hafa núið sára limi hans. Oll hin fallega húð hans f— einnig á andlitinu — var þrútin

x

Íslendingur

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Íslendingur
https://timarit.is/publication/675

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.