Bankablaðið - 01.12.1940, Blaðsíða 22

24
BANKABLAÐIÐ
Einn dagur í afgreiðslunni
Klukkan í dómkirkjuturninum er að
verða 10 að morgni. Þegar að fyrstu
slög hennar óma yfir miðbæinn, opna
dyraverðir bankanna þessi musteri
Mammons og viðskiptamennirnir fara
að streyma inn.
Innan við afgreiðsluborðið sitja eða
standa bankaþjónarnir reiðubúnir til
að leggja út í „orrahríð“ dagsins. —
Sjálfsagt munu margir ætla, að tölvísi,
tungumálaþekking ásamt kunnáttu í
bókfærslu sé það þrennt, sem nauðsyn-
legt er fyrir hvern bankastarfsmann
að bera skyn á. En einn dagur í banka-
afgreiðslunni nægir til þess að færa
hverjum einum heim sanninn um, að
það sé ýmislegt annað, sem góður
bankastarfsmaður þarf einnig að hafa
til brunns að bera, auk bóklegu þekk-
ingarinnar. Lipurð og vingjarnlegt við-
mót eru auðvitað dýrmætir kostir í fari
bankaþjónsins í afgreiðslunni. Hitt
kann að hafa skotizt fram hjá ein-
hverjum, að bankaþjóninum er líka
bráðnauðsynlegt að vera að minnsta
kosti brot úr sálkönnuði.
í afgreiðsluna kemur fólk af öllum
stéttum og aldri. Ef bankastarfsmað-
ur á að geta rækt starf sitt svo sem
ákjósanlegt er, þarf hann að geta
„séð viðskiptamanninn út“ strax við
fyrstu sýn. Á hann að bjóða þessum
þarna aðstoð við að útfylla innborgun-
armiðann eða víxilsvuntuna? Stundum
er svona hjálpsemi vel þegin, stundum
ekki, Aftur eru aðrir, sem fara fram á
meiri hjálp hjá bankaþjóninum, en
hann getur í té látið, þótt í smáu sé.
Það mun t. d. ekki óalgengt, að fólk
biðji bankastarfsmann að útfylla út-
tektarmiða fyrir sig og því þyki það
þá kannske óþarfa stirfni, að hann vill
ekki líka skrifa nafn þess, sem tekur
út.
Það er víðast hvar vandi að lifa og
bankaafgreiðslan er engin undantekn-
ing í þessu efni. Komið getur fyrir að
menn firtist þar af öðru eins lítilræði
og því, að þeim er rétt pennaskaft —
Svipur hlutaðeigandi segir þá skýrar
en nokkur orð: Ég er því vanastur að
skrifa með gull-lindarpenna, góðurinn
minn, en ekki stálpenna í skáldaðri
pennastöng.
Það lærist auðvitað smám saman að
sneiða hjá svona smá árekstrum, en
það er blátt áfram ótrúlegt hvað þeir
eru margvíslegir. Bankaþjóninum við
afgreiðsluborðið er að sumu leyti svip-
að farið og skákmanni, er iðkar hrað-
skákir og fjöltefli. Sífellt koma nýir
og nýir mótleikendur, sem hann verð-
ur að spreyta sig við. En svo prúð-
mannlega verður hann að leika, að all-
ir fari ánægðir út að leikslokum og semi
flesta langi til þess að koma aftur og
reyna við hann á ný. Ella hefir hann
trauðla rækt starf sitt sem skyldi.
Áður en varir er kominn lokunar-
tími. Dyraverðirnir standa í anddyrum
bankanna og hleypa síðustu viðskipta-
vinunum út. Þarna fer þriflegur kaup-