Austri - 15.12.1964, Page 10

Austri - 15.12.1964, Page 10
10 AUSTRI Jólin 1964. og hræra krem mestallan daginn. Við, ferðalangarnir, fórum inn í baðherbergið og þvoðum af okk- ur ferðarykið, og sumir höfðu sokkaskipti. Síðan var setzt und- ir borð, drukkið kakó og imjólk og étnar tvær rjómatertur, ein krem- terta og slatti af smákökum og furstakökum. Ég þurfti að færa beltið um ein þrjú göt meðan á drykkjunni stóð. Litli Bjössi var kominn þarna í hófið líka og sat hann úti í rólu þegar við komum af fjallinu. Þegar við höfðum drukkið okk- ur allt of södd fór Anna að „ganga imenntaveginn“. Gekk henni það prýðilega. Þá kom Fúsi og átti að láta hann gera slíkt hið sama. En hann lét ekki plata sig út í það fyrirtæki. Svo var farið í pantaleik og síðan í blind- ings’.eik uppi á lofti. En þá var líka þessi ágæti dagur búinn. Vesturbæingar þökkuðu nú fyr- ir sig og stikuðu heim á leið. Einn varð vondur á leiðinni og lagðist niður. Var honum hótað, að hann skildi verða skilinn eftir. En þá var hann fljótur að spretta á fætur og úr því gekk það nú ágætlega að komast heim. Öskudagurinn liðinn og kemur ekki aftur á þessu ári. (Heimastíll, febr. ’64). ------ ^ --------- ARNFRIÐUR HANSDÓTTIR: Tannviðgerð og páskaegg Það var mikiðl að gera é mið-| vikudaginn. Uml hádegi fórum viði Sigga að smala.J Við fórum upp ;| Gilsárdal og útl á Hafnardals-| brúnir og voruml orðnar þreyttar. Við reyndum að komast úr spor- unum en lítið gekk. Við fundum fjörutíu kindur, en svo illa fór, að nokkrar týndust og aðeins tuttugu og níu komust heim. Óli var búinn að hýsa það, sem heima var, og beið okkar við Grundarhúsið. Við sögðumst vera orðnar mjög þreyttar. En hann sagði bara: sei, sei, helzt held ég þið séuð þreyttar sem nuddið saman tánum alla leiðina! Og allt í einu segir Óli svo: Jæja, greyin mín, ég þarf að skamma ýkkur dálítið! En við sögðum honum að elska friðinn og strjúka á sér kviðinn. Síðan hýstum við féð og gáfum því. Við Sigga ætluðum til Norð- fjarðar daginn eftir. Og um kvöldið fórum við að taka okkur til. Fyrst byrjuðum við að strauja. En meðan jámið var að hitna setti ég í hárið á Siggu. Það gekk ekki vel, hún hljóðaði af sársauka, því ég hárreitti hana r.vo imikið. Svo fórum við að strauja og það gekk jafn illa og annað þetta kvöld. Óli sat í bekknum og tísti í honum hláturinn. Svo stökk hann á fætur og sagðist ætla að strauja slæðurnar okkar, sótti vatn og jós í þær og slétti þær svo eins og alvöru straukona. Margt fleira þurfti að gera 05 var 'kl. orðin hálf tvö þegar við fórum að sofa. Svo daginn eftir fórum við á fætur kl. 7. Var þá fyrst að leita að ferðatösku. Við fundum strax tvær. En önnur var of lítil og hin of stór! Okkur fannst þó betra að taka þá minni, enda komum við í hana tveim rjómaflöskum og tveim bréfum, sem átti að pósta, og það var nú líka allur farang- urinn. Við vorum tilbúnar kl. 8 og þá kom ,,Guðrún“ yfir fjörðinn. Bát- urinn þurfti aftur norður yfir. Þar voru teknir mjólkurbrúsar og fleira og síðan lagt á stað suður. Ferðin gekk nú vel eins og við mátti búast. Þegar við komum upp úr bátn- um fórum við upp í kaupfélag. Sigga keypti sér skó. En ég fór upp á kontór og tók út 500 krón- ur. Svo fórum við að leita að húsi Óla tannlæknis, því ætlunin var að fá gert við tennurnar. Hittum við konu á gangi sem vís- aði okkur á það. Önnur kona kom til dyra, þegar við hringdum dyra- bjöllunni. Hún segir okkur að gera svo vel og setjast inn. Þegar við vorum búnar að bíða svaka lengi heyrðum við imikið skvaldur inni á lækningastofunni. Og í því bili opnast dyrnar, og út kemur þessi líká rosa slöttúlf- urinn, sem reyndist þó bara á að sjá myndarmaður. Á eftir honum kom Óli tannlæknir. Hann segir við okkur: Mjófirðingar, ósköp eru þeir daufir í dálkinn! Og svo spurði hann hvora hann ætti að taka fyrst. Við héldum, að það væri nú sama. En hann sagðist vera vanur að taka þá yngri fyrst. Stóð ég þá á fætur og fór úr úlpunni og gekk inn. Hann sagði mér að setjast í stól- inn og gerði ég það. Svo byrjaði hann að bora tennurnar í ;mér, en sagði síðan, að ég skyldi koma aftur kl. 1. Síðan fór Sigga inn og kláraði hann alveg að gera við hennar tennur. Eftir þetta fórum við að verzla. Ég þorði nú lítið að kaupa, því ég átti eftir að borga tannvið- gerðina, en Sigga keypti sér margt og mikið. Við fórum svo til Óla á eftir matinn. Og þetta sem við þurft- um að borga honum voru 610 krónur, það var eins og fyrir tveim vel stóruim páskaeggjum! Næst var að fara út í Bakka- búð að kaupa myndaramma. Og þar sáum við einmitt töluvert stór páskaegg svo við fórum upp á kaupfélagskontór og tókum út 400 krónur hvor. Fórum svo aft- ur út á Bakka og keyptum tvö stór „egg“. Björn lét okkur hafa kassa undir þau svo þau brotn- uðu ekki. Úti á götu hittum við Steinu, sem er á símstöðinni. Hún bauð okkur heim í kaffi, en miðdag borðuðum við í Holti hjá Ólöfu. Nú var klukkan orðin fimm og þá átti báturinn að fara. En það var beðið eftir manni, svo við notuðum tímann og fórum enn upp í Kaupfélag, keyptum okkur sína peysuna hvor og ég fékk mér líka buxur. Okkur leizt ekki vel á að fara um borð, því það var svo mikil fjara að við urðum að stökkva niður á stýrishúsið. Það var orðið dimmt þegar við komum heim, en Óli kominn á klappir með ljós. Honum varð að orði þegar hann sá öll páskaeggin, tvö stór og tvö lítil: Jæja, greyin mín, það er gagn að þið farið ekki oft ti! Norðfjarðar. Daginn eftir opnuðum við Sigga Htlu ,,eggin“ og voru málshætt- irnir í þeim svona: Fleira þarf í dansinn en fagra skó, og Sveltur sitjandi kráka, en Uiúgandi fær! (Heimastíll, apríl ’64). JÓHANNA GÍSLADÓTTIR: Kindur jarma í kofunum Það er gaman koma í fjár- Það eru heimaaln- ingar síðan í fyrra, allt giimbr- Þær heita óa, Bogga og Stebba. Þegar maður 'kemUr inn stekkur Bogga alltaf upp í garðann. Það er ein svört kind heima, sem við köllum Svörtukibbu ijótu. Það er oft gaman að stríða henni dálítið, þegar hún fer inn í kjall- ara að ná sér í mat eða kartöfl- ur eða annað góðgæti. Einu sinni vorum við Helga að stríða henni. Þá kom ég eitthvað nálægt henni og hún stangaði mig um koll en ég bara hló að henni. Þá varð Svartakibba ljóta aga- lega reið. UMHVERFI SKÓLANS Kringum skólann, það er fjara fyrir neðan, vegur fyrir ofan, og uppi á túninu er völlur. Þar er gras, og fyrir utan og innan er líka gras. Uppi á vellinum fer maður í leiki: Slagbolta, risaleik, knattspyrnu, stórfiskaleik og margt fleira. Það er brött brekka fyrir ofan völlinn. Þegar snjór er rennum við okkur á skiðurn niður brékk- una. Það er mjög gaman. Þar er iíka verið á sleðum þegar hart er. Sitt hvoru meginn við skólann eru lækir. Hjá okkur eru tveir boltar. Þeir lenda oft í lækinn fyrir utan, en sjaldan í innri læk- inn. Það er sjór fram undan skólan- um. Nú er hann næstum sléttur, en stundum1 er hann úfinn og grettur! Það eru oft fuglar hér undan, skarfar og teistur og hávellur og stundum lómar. Og máfar fljúga líka oft framhjá. Skólinn er hvítmálaður. En göturnar eru allar ein forarleðja, lækir og svell. — Það er agalega gaman að hjóla, en það er bara ekkert gott, því hjólin sökkva svo djúpt að maður keim'st ekkert áfram. (Tímastílar des. ‘63) '------ dk ------- HELGA JÓNSDÖTTIR: Það var um nótt Við stelpurn-1 ar, Anna, Jóa ogi Adda, voruml búnar að ákveðai að flengja alla í| Mjóafirði. — Ogl við Adda vorumi staðráðnar í þvíl að sofna allsl ekki um nótt-* ina, því við ætluðum af stað kl. 3. En Jóa lét sér nægja að binda band í stóru tána á sér og lét hún bandið lafa út um gluggann. Svo áttum við Adda að toga 1 bandið, þegar þar að kærni. É|g fór að lesa í Njálu þangað til klukan hálf tólf. En þá voru ljósin slökkt. Ég reyndi að halda mér vakandi sem allra lengst og hálfpartinn sat uppi í rúminu, og var nú orðin anzi syfjuð. En klukkan eitt lagðist ég þó niður og steinsofnaði. Eftir æðitíma vaknaði ég aftur og leit á klukkuna, var hún þá hálf þrjú. Þá læddist ég niður með fötin. 1 eldhúsinu rak ég löppina í stól og gerði það allmik- inn hávaða svo ég hélt að allir hefðu vaknað, en svo var þó ekki. Ég fór nú út og inn að Eyri og inn í nýja húsið og svo inn til Öddu, en sú, sem ætlaði ekki að sofna, steinsvaf. É|g vakti hana auðvitað og hún klæddi sig í snatri og við fótum út og fundum. okkur spýtur, fórum svo út að Höfðabrekku og toguðum í spott- ann, sem hékk út um gluggann. þangað til hann slitnaði. Þá fór- um við upp fyrir hús og biðum þar lengi, lengi, en aldrei kom Jóa. Við örkuðum nú upp að Brekku. Lappi gelti ekki neitt og við fór- um upp á loft og læddumst inn og Adda opnaði dyrnar hjá Önnu svo við sæum til og flengdum ekki Margréti. Þegar við vorum búnar að flengja Vilhjálm ræki- lega, fórum við inn til Önnu imeð- an hún var að klæða sig og fór- um svo allar að hitta Pál og Fúsa. — Páll sagði, þegar við flengdum hann: Ja, hvert þó í logandi! Þegar við vorum búnar að þessu öllu saman fórum við inn í þorp að flengja þar. Á Höfðabrekku flengdum við Hjala. Hann sagði imargt ljótt. En þegar við vorum að fara út kom Hrefna og bað okkur að bíða eft-

x

Austri

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Austri
https://timarit.is/publication/792

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.