Morgunblaðið - 22.04.2010, Side 25

Minningar 25
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 22. APRÍL 2010
Júlli væri búinn að missa minnið
sagði hann þessi sömu orð við Þorkel
eins og hann væri enn á Barðanum.
Um leið og við vottum Jónu, Dodda
og öðrum aðstandendum samúð okk-
ar viljum við þakka Júlla fyrir allar
góðu stundirnar sem við áttum með
honum.
Sigríður og Þorkell.
Dýrmætur maður úr uppvexti og
ævi okkar systkina, hann Júlli, mað-
urinn hennar Jónu móðursystur, hef-
ur yfirgefið þessa jarðvist.
Óteljandi minningar sem tengjast
Júlla leita upp í hugann og allar eru
þær bjartar og skemmtilegar. Júlli
var einstaklega barngóður. Hann lað-
aði að sér okkur krakkana og önnur
börn, hann var þolinmóður, brosið
var breitt og það var auðvelt að vinna
og læra til verka undir hans hand-
leiðslu.
Við systkinin vorum svo lánssöm
að eiga alltaf greiðan aðgang að
heimili þeirra Júlla og Jónu, aldrei
var amast við okkur og við alltaf vel-
komin. Heimili þeirra var reyndar
öllum opið og tekið á móti gestum og
gangandi með miklum höfðingsskap
og gleði. Ekki var farið í manngrein-
ingarálit á þeim bænum og allir fengu
sömu hlýju móttökurnar. Boðið var í
stofu og málin rædd því Júlli hafði
ákveðnar skoðanir og kom víða við
um hin margvíslegu málefni. Hann
var pólitískur, ljóðelskur og skrifaði
auk þess niður ýmsar hugrenningar
og minningar frá barnæsku. Þetta las
hann svo gjarnan upp fyrir okkur á
góðum stundum. Júlli var fæddur á
Barðaströndinni og við ólumst upp
við að sjá þá blessuðu strönd í hill-
ingum þar sem Júlli átti ekki nóg og
sterk orð til að lýsa fegurð og mik-
ilfengleika þessarar bernskuslóða
sinna. Menn eins og Hákon í Haga og
fleiri persónur úr uppeldi Júlla urðu
nánast eins og æskuvinir okkar. Það
væri hægt að setja ótal margt á blað
sem tengist honum Júlla, en það yrði
allt of langt mál ef við létum allt frá
okkur fara sem upp í hugann kemur.
En minningin um hann lifir í hugum
okkar. Með þessum orðum langar
okkur að kveðja mætan mann og
þakka honum innilega fyrir hversu
vel hann reyndist okkur. Það sam-
félag sem við ólumst upp í á Skorra-
stað hefur reynst okkur gott vega-
nesti út í lífið og því átti Júlli svo
sannarlega sinn þátt í.
Við systkinin og fjölskyldur okkar
sendum elsku Jónu, Dodda,Theu og
öllum afkomendum Júlla okkar inni-
legustu samúðarkveðjur við fráfall
góðs ástvinar. Guð og góðir englar
veri með þér, elsku Júlli okkar.
Ágúst, Elínborg, Jón, Sólveig,
Friðný og Guðjón.
Júlíus Þórðarson var Barðstrend-
ingur, fæddur í Haga en ólst upp á
Innri-Múla í samfélagi sem var gjör-
ólíkt því sem við þekkjum á okkar
dögum. Á efri árum rifjaði hann upp
bernsku sína og hafði þá engu
gleymt: „Amma lét mig setjast hjá
sér við rokkinn þar sem hún var að
spinna, svo hávær sem hann var, og
lét mig lesa það sem mér hafði verið
sett fyrir í biblíusögum, Íslandssögu
og dýrafræði og lét mig lesa þrisvar
sinnum yfir svo hátt að hún heyrði
þetta yfir rokkhljóðið og í ofanálag
hefur hún eflaust verið farin að tapa
heyrn. Þarna kann að vera komin
skýringin á því að mér liggur svona
hátt rómur!“
Já, Júlla gat sannarlega legið hátt
rómur, til dæmis þegar hann var að
ræða stjórnmál eða kaupfélagsmál.
Um miðja síðustu öld gerðist hann
bóndi á Skorrastað í Norðfjarðar-
sveit og bjó þar allan sinn búskap
með sinni góðu konu, Jónu Ármann.
Hún og móðir mín voru æskuvinkon-
ur og alla tíð var trygg vinátta milli
foreldra minna og Júlla og Jónu á
Skorrastað. Þangað var gott að
koma, mikil gestrisni og oft galsi í
umræðunum við eldhúsborðið.
Júlíus var skemmtilegur sögumað-
ur og vel ritfær. Hann átti það til að
lesa sögur sínar fyrir menn við ólík-
legustu aðstæður, til dæmis í flug-
stöðvarbyggingunni á Egilsstöðum
eða á pólitískum fundum. Árið 2001
aðstoðaði ég hann við setja saman
bók með minningabrotum frá ýmsum
tímum. Nafnið lá strax í loftinu Fyrir
vestan og austan heitir hún, hvað
annað? Þar segir frá rómsterka
bóndasyninum að vestan sem varð
bóndi fyrir austan þar sem hann lét
til sín taka í félagsmálum. Hann var
oddviti sveitarfélagsins um skeið og í
framboði fyrir þingkosningarnar árið
1983. Þá hélt hann ræðu á kosninga-
fundi á Eskifirði eins og greint var
frá í blaðafrétt: „En skemmtilegasti
ræðumaðurinn var Júlíus Þórðarson
fyrir Bandalag jafnaðarmanna. Hann
kom fólki í gott skap. Það er nauðsyn-
legt að hafa svona mann með af því að
þetta er annars eins og við jarðarför.“
Nú er röddin hans Júlla þögnuð og
ekkert annað eftir en að þakka fyrir
skemmtilega samfylgd. Ég votta öll-
um aðstandendum mína innilegustu
samúð.
Bjarki Bjarnason.
Þegar ég minnist Júlíusar Þórðar-
sonar kemur mér í hug mynd af
manni sem lét sér annt um fólk og var
höfðingi heim að sækja fyrir utan að
vera mikill bóndi. Þessu til viðbótar
var maðurinn óhemju skemmtilegur
og hafði svo frjóa frásagnargáfu að
það var hægt að gleyma sér tímunum
saman við að hlusta á sögur ýmist frá
Barðaströnd eða Norðfirði. Hann var
sagnamaður af bestu gerð.
Ég er einn af þeim lánsömu ein-
staklingum sem voru í sveit á Skorra-
stað hjá þeim Jónu og Júlla. Þar var
gott að vera og svo gaman að helst
vildi maður ekki fara þegar haustaði.
Það var ekki síst þeim hjónum að
þakka þar sem strákurinn var alltaf
svo velkominn. Það er heyskapur og
nú gengur mikið á. Það er farið í
morgunkaffi. Skyndilega er eldhúsið
hjá Jónu og Júlla fullt af fólki en það
er svo sem ekkert nýtt því eldhúsið er
alltaf fullt af fólki. Jóna snýst í kring-
um mannskapinn bakar lummur og
talar. Júlli ræðir málin af gamansemi
og svo fylgir ein saga að vestan því
Júlli var alltaf Barðstrendingur. Á
þeim árum var alltaf verið að byggja,
byggja upp jörðina því Júlli var stór-
huga og framsýnn. Á hverju sumri
bættist því við ný bygging. Eftir á að
hyggja held ég að ég hafi verið þarna
í einum besta skóla lífs míns því að ég
lærði af sögunum hans Júlla og til-
verunni sem hann mótaði að ekki er
allt sjálfsagt og það þarf að hafa fyrir
hlutunum sé ætlunin að ná árangri.
Það er samt ekki hægt að minnast
Júlla nema að nefna pólitíkina. Júlli
hafði ákveðnar skoðanir en setti þær
gjarnan fram á leiftrandi og
skemmtilegan hátt með sinni djúpu
rödd þannig að strákurinn hlustaði
hugfanginn. Hann var ræðumaður í
húð og hár og bauð sig eitt sinn fram í
alþingiskosningum bara til þess að
geta talað á fundum og skemmt sér
og öðrum.
Það liðu mörg ár og þegar ég kom
með fjölskyldu mína austur til Jónu
og Júlla sá ég þetta allt aftur. Við vor-
um svo hjartanlega velkomin að þeg-
ar við höfðum verið í fáeina daga og
fannst við vera að misnota gestrisn-
ina og impruðum á brottför var við-
kvæðið: Hvað, liggur ykkur nokkuð
á?
Nú er þessi sterka og ógleyman-
lega rödd hljóðnuð. Síðustu árin hafa
verið ár vanheilsu en nú eru þau að
baki og það munu margir taka vel á
móti Júlla. Jóna mín, þinn er samt
missirinn mestur en helst er huggun í
minningunni um góðan og um-
hyggjusaman mann sem auðgaði til-
veruna svo mjög að ógleymanlegt er
þeim sem honum kynntust.
Ég votta Dodda og fjölskyldu mína
dýpstu samúð.
Blessuð sé minning Júlíusar Þórð-
arsonar.
Helgi Þórhallsson.
Hver lifuð gata er lögð í mannsins slóð.
Hvert lífsins barn að vegamótum gengur.
En varðan sem að viðkomandi hlóð,
er vitnisburður sem þó stendur lengur.
Er dauðinn heimtar, kveðja verðum við.
Öllum viðkvæm stund og minning sár.
En ofar öllu er hið æðra svið,
sem engum bregst, þar ríkir Kristur hár.
Hans miskunn nær að milda sviðann
sára,
við söknuð mannleg tár af kinnum falla.
Hann birtu ber í dimma dalinn tára,
en Drottinn sjálfur nær að hugga alla.
(Sigurður Rúnar Ragnarsson.)
Mætur vinur, Júlíus Óskar Þórð-
arson, bóndi á Skorrastað, er fallinn
frá. Okkar kynni urðu strax góð er ég
kom á Skorrastað, í æsku. Þar kynnt-
ist ég sveitasælunni og mannlífinu,
sem kveikti í mér löngun til að verða
bóndi. Þótt sú hafi ekki orðið raunin
situr margt eftir sem á upphaf sitt á
Skorrastað undir handleiðslu Júlla
bónda og vinar. Ég hafði alltaf gaman
af að hlusta á hann segja frá ýmsum
atvikum á lífsleið sinni sem hann
gerði svo skemmtilega. Hann var
mjög pólitískur og tengdi það saman
við lífsskoðanir sínar og oft voru
snarpar umræður í eldhúskróknum á
Skorrastað þar sem allir voru jafnir
en mest virðing borin fyrir skoðunum
Júlla þótt þær færu ekki alltaf að
mínum. Við rifumst heldur aldrei. Og
við Doddi, sonur hans, urðum ævivin-
ir. Hestamennskan, búskapurinn,
áhugi fyrir ræktun, áhugi fyrir fram-
tíðinni og landinu sjálfu, allt kom
þetta sem leiðsögn hans af sjálfu sér.
Hann útskýrði oft verklag með
dæmisögu eða sem ábendingu um að
meira vinnur vit en strit. Hjá Júlla
voru skepnurnar ævinlega fóðraðar
mjög vel. Hann lagði ríkt á við okkur
að mismuna engri skepnu og ofgera
aldrei hesti. Þegar hann kenndi okk-
ur svo að járna voru okkur allir vegir
færir. Er ég fluttist suður hélst vin-
áttan áfram og ef þau hjón komu suð-
ur var þeim fagnað og svo litið í hest-
húsið. Að fá að hafa Skorra, einn af
hans uppáhaldshestum til afnota um
tíma, var mér ómæld gleði. Alltaf
voru reiðhestar hjá Júlla á Skorra-
stað og er enn. Þó var stóðhesturinn
H-Blesi hans gersemi og sá hestur
sem lét Júlla finnast sem hann væri
kóngur um stund. Hesturinn var
fæddur á H-daginn og var alltaf silki-
gljándi á skrokkinn, enda fóðraður
vel. Margir efnilegir reiðhestar báru
hróður hans víða. Við hjónin og börn-
in okkar eigum margs að minnast og
nú þegar þessi mæti vinur er allur
ríkir einlæg þökk fyrir samleiðina og
góða minningu. Að koma heim, aust-
ur í heimahagana, sem sóknarprest-
ur, var okkur gleðiefni og skrýtið
hvernig lífið fer í hringi og reynir
mann í ótal aðstæðum. Gaman var að
koma á Skorrastað af ýmsu tilefni og
eiga samverustundir með góðum vin-
um þar. Margt var að þakka fyrir alla
þeirra einlægu vináttu. Eftir að Júlli
og Jóna hurfu frá búskapnum þar
sem þeim var búin bærileg vist, eftir
langan vinnudag, fannst okkur hjón-
um ávallt gott að eiga stund með
þeim þótt margt væri breytt. Þótt
minnið væri farið að bresta, heilsaði
hann að höfðingja sið og sagði frekar
en að segja ekki neitt; „Þú ert að-
alkallinn.“ Forðum heilsaði hann með
þéttu handtaki og sagði: „Blessaður.“
Hann var ávallt heill og sannur í
gegn. Nú er það Drottinn sem bless-
ar hann og varðveitir og gefur honum
frið. Hafðu heila þökk fyrir allt og
allt.
Sigurður Rúnar Ragnarsson,
Ragnheiður Hall og börn.
Það er eins og það hafi gerst í gær,
svipmyndir lífsins og bjartar minn-
ingar frá Skorrastað þegar ég var
þar sem sumarstrákur hjá Júlla og
Jónu frá árinu 1975 og síðan mörg ár
eftir það. Ógleymanleg voru fyrstu
samskipti okkar Júlla sumarið 1974
þegar ég var einungis 11 ára og hann
réð mig til vinnumennsku sumarið
eftir. Hann var í 6m hæð að járna-
binda veggi í nýja fjósinu. Ég stóð í
tilvonandi haughúsi, leit upp til kalls-
ins og fór að spjalla. Ein fyrsta
spurningin hans var: „Í hvaða stjórn-
málaflokki er pabbi þinn?“ Ég svar-
aði að bragði: „Það veit ég ekkert um
og kemur það ekki við, en sjálfur er
ég sjálfstæðismaður.“ Ég var ráðinn
á staðnum!
Það eru bara góðar minningar sem
koma upp í hugann, Júlli gekk í öll
verk, kunni að útdeila verkefnum og
treysta fólki þótt hann hafi ætíð verið
hræddur um vinnumenn sína, sér-
staklega þegar þeir voru á dráttarvél
nálægt skurðum. Þetta traust fyllti
mig sjálfstrausti sem ég hef búið að
síðan. Það var ómetanlegt á seinni ár-
um að fjölskyldu minni auðnaðist að
kynnast Júlla þegar hann var upp á
sitt besta og er hans oft minnst þegar
rætt er um góða daga fyrir austan.
Oft verður mér hugsað til þess
hversu veðrið hafði mikla þýðingu
fyrir Júlla, veðurfréttir voru heilög
stund. Í heyskapnum var allt að
verða vitlaust í „brakandi þurrki“ og
köllin á eftir manni þegar eitthvað
gekk ekki nógu fljótt: „asssa, ass-
sassa“. Hinsvegar í vætutíð féll allt í
ljúfa löð og heimurinn hægði á sér.
Alla tíð leit ég á Júlla og Jónu sem
mína aðra foreldra enda spiluðu þau
stórt uppeldishlutverk í lífi mínu.
Júlli; ég þakka þér þessa góðu daga.
Friðrik Ingi Friðriksson
og fjölskylda.
Mig langar að minnast í nokkrum
orðum nágranna míns, Júlíusar Þórð-
arsonar eða Júlla á Skorrastað eins
og hann var alltaf kallaður á mínu
heimili. Ekki er hægt að minnast
Júlla án þess að tala í sömu andrá um
Jónu konu hans þar sem þau voru
eins og órjúfanleg heild. Skorrastað-
ur er stutt frá æskuheimili mínu,
Skálateigi, og mikill vinskapur hefur
ávallt verið á milli bæjanna. Júlli og
Jóna voru því fastir punktar í tilver-
unni og eftir að þau urðu heilsuveil og
fóru frá Skorrastað finnst mér alltaf
jafn skrítið að keyra þar framhjá án
þess að heilsa upp á þau og njóta
þeirrar einstöku glaðværðar, gest-
risni og hlýju sem ríkti á heimilinu.
Júlli var litrík persóna og eflaust
munu aðrir sem minnast hans gera
frásagnargáfu og framkvæmdagleði
hans skil. Ég ætla því fremur að rifja
upp nokkrar af þeim mörgu æsku-
minningum sem tengjast honum.
Júlli var einstakur höfðingi og gaf
okkur systkinunum öllum lamb
stuttu eftir að við fæddumst. Mikill
áhugi minn á fjárrækt spratt eflaust
að miklu leyti af Mögu, gimbrinni
sem ég fékk frá Júlla. Hún var ákaf-
lega sérstök að mér fannst þar sem
hún var mögótt sem var fáséður litur
í sveitinni. Hún var gæf og leyfði mér
að klappa sér og kjassa. Maga reynd-
ist kostagripur. Hún var oftast tví-
lembd og kom með þunga dilka af
fjalli og út af henni kom mikill ætt-
bálkur. Hún lifði fram í háa elli og
kvaddi ég hana með mikilli sorg.
Maga er það dýr sem hefur verið mér
kærast, ásamt hestinum mínum en
ég sagði Júlla eflaust aldrei hversu
mikla ánægju hann veitti mér með
þessari gjöf og hversu stóran þátt
hún átti í minni barnæsku. Júlli og
Jóna tóku iðulega að sér fólk sem
vantaði samastað, um lengri eða
skemmri tíma. Þar sannaðist að það
er ekki fermetrafjöldi hússins sem
skiptir máli heldur hjartarými íbú-
anna sem þar búa. Þau voru fljót að
bjóða foreldrum mínum að búa hjá
sér þegar kviknaði í Skálateigi og þau
urðu húsnæðislaus með þrjú lítil
börn. Ég var sjö ára og fékk að njóta
þess hversu barngóður Júlli var og
hafði gaman af að kenna börnum eitt-
hvað nytsamlegt. Mér er eftirminni-
legt þegar hann var að kenna mér sjö
sinnum töfluna og æfa mig í að lesa
löng orð. Þá leit hann glettinn á mig
og sagði eitthvað á þessa leið: „Ekki
geturðu lesið þetta orð.“ Þá var eins
og við manninn mælt að ekki gat ég
gefist upp fyrr en þrautin var leyst.
Þegar ég var 11 ára byrjaði ég að
læra á píanó og þar sem ekki var til
píanó heima buðu Júlli og Jóna mér
að koma og æfa mig hjá þeim. Ég
trítlaði því yfir til þeirra á hverjum
degi í heilan vetur og fékk bæði upp-
örvun og ótakmarkaðan aðgang að
kökunum hennar Jónu. Það voru for-
réttindi að alast upp með fólki eins og
Júlla og Jónu og nærast af þeim gild-
um sem voru í hávegum höfð á
Skorrastað, svo sem gestrisni, ná-
grannakærleik, hjálpsemi og um-
burðarlyndi. Jóna lifir Lúlla sinn og
votta ég henni, Dodda, Theu, Jónu og
fjölskyldu, Alla, Sóleyju og Sunnu
mína dýpstu samúð, sem og öðrum
ástvinum. Megi Júlli hvíla í friði,
blessuð sé minning hans.
Marta Einarsdóttir.
Júlíus Þórðarson var bóndi fram í
fingurgóma. Búskapurinn var hans
líf og yndi enda báru skepnurnar
þess merki að vel var um þær hugs-
að. Við Miðhúsabændur vorum ekki
þeir einu sem nefndu dýrin sín sér-
kennilegum nöfnum. Júlíus tók samt
af okkur vinninginn. Meri sem hann
átti kastaði folaldi í endaðan maí
1968. Dagurinn var sérstakur. Þetta
var dagurinn sem Ísland skipti yfir í
hægri umferð. Og litli folinn fékk
nafnið H Blesi í tilefni dagsins. Í fjár-
húsinu voru vænar ær og virðulegir
hrútar sem hétu Hrókur og Sesar. Í
fjósinu voru sællegar kýr á bás. Nú
eru hestarnir staðarprýði á Skorra-
stað.
Félagsmálin voru Júlíusi hugleikin
og tók hann virkan þátt í þeim af lífi
og sál. Eitt sinn sem oftar töluðu
pabbi og Jóna saman. Hláturinn tísti
í pabba og hann sagði að Júlli hefði
flutt ræðu á bændafundi á Egilsstöð-
um. Fundarefnið var framleiðslutak-
markanir í landbúnaði. Júlli hafði
samið hana við morgunmjaltirnar.
Ræðan var skrifuð á móleitt bréf ut-
an af fóðurbætispoka. Eftir því sem
Júlíus las ræðuna kom merki SÍS
smám saman í ljós upp yfir ræðupúlt-
ið og vakti það mikla ánægju fund-
argesta. Efni ræðunnar fór að mestu
forgörðum í kátínunni þótt Júlli væri
góður ræðumaður. Nú eru ferðalok.
Við Miðhúsabændur þökkum Júlíusi
með söknuði, vinsemdina og góð
kynni.
Þrymur Sveinsson.
Meira: mbl.is/minningar
Elsku amma mín.
Það er svo skrítið að
búa í Álfheimunum.
Svo margar góðar
minningar. Eitt af því
fyrsta sem ég man er
af þér að elda rabbabaragraut fyrir
mig. Þú gerðir það oft því mér þótti
það svo gott. Þér fannst svo gaman
að dekra aðeins við mann þegar mað-
ur kom í pössun. Þú hafðir alltaf svo
gaman af okkur krökkunum og
skemmtilegast þótti þér þegar
prakkarastrik og klaufagangur voru
annars vegar. Ég man eftir því að
hafa læðst upp að píanóinu hans afa
og byrjað að spila og stolist að raf-
magnstaflborðinu og fiktað í því þar
til hann fór að góla, þá heyrðist í þér
flissa í næsta herbergi, því þú vissir
hvað manni þótti erfitt að halda sér
Ásdís Árnadóttir
✝ Ásdís Árnadóttirfæddist 7. febrúar
1923 í Tungu á Húsa-
vík. Hún lést á Elli-
heimilinu Grund 31.
mars 2010.
Útför Ásdísar fór
fram frá Langholts-
kirkju 16. apríl 2010.
frá þessu. Ísferðir í
Álfheimaísbúð voru
tíðar og þú komst með
svo lengi sem þú
treystir þér, eftir það
sendirðu mann með
blýþunga buddu svo
maður gæti nú örugg-
lega valið sér hvað
sem manni langaði í.
Einnig var alltaf smá
nammi og gos í boði
meðan maður lék sér
eða horfði á sjónvarpið
með afa. Þú varst allt-
af svo hlý og knúsin
þín voru þau bestu sem maður fékk.
Ég man alltaf eftir því þegar ég
heyrði mömmu segja að hún hefði
ekki getað óskað sér betri tengdafor-
eldra, því betra fólk væri ekki að
finna. Ég held að allir sem fengu að
kynnast ykkur hafi fundist hið sama.
Elsku amma. Það er svo gott að
hugsa til þess að þú sért loksins
komin til afa. Þú saknaðir hans svo
mikið og það var svo erfitt. Nú getið
þið saman fylgst með okkur og oft á
ég eftir að hugsa til þess.
Þín
Brynja Sif.