Morgunblaðið - 22.04.2010, Page 30

30 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 22. APRÍL 2010
✝ Guðrún Lilja Guð-steinsdóttir var
fædd á jóladag 1937 í
Vestmannaeyjum.
Hún lést á heimili
sínu 2. apríl, 2010, í
LaPorte, Indiana.
Foreldrar hennar
voru þau Margrét
Guðmundsdóttir, hús-
freyja og skáld, f.
20.6.1909, d. 7.7.2000,
ættuð úr Borgarfirði,
og Guðsteinn Þor-
björnsson, sjómaður
og vörubílstjóri, f.
6.10. 1910, d. 14.2. 1995, ættaður
úr Vestmannaeyjum.
Systkini Lilju eru Svanhvít Krist-
rós, f. 22.5. 1931, d. 8.8. 1935,
Reynir, f. 10.5. 1933, Sóley, f. 2.10.
1934, Birgir, f. 9.6. 1936, Smári, f.
12.12. 1939, Eygló, f. 2.10. 1944,
Erna Rós, f. 24.10. 1948, Helga, f.
12.9. 1952.
Á páskadag, 1. apríl 1956, giftist
Lilja Steinþóri Þórðarsyni, sókn-
arpresti aðventista, f. 29.8. 1937.
Þau eignuðust fjögur börn. Þau
laude og svo meistaraprófi frá
Andrews University í Michigan á
þremur og hálfu ári. Hún kenndi í
Barnaskóla Njarðvíkur í mörg ár
og sérhæfði sig í að hjálpa börnum
með lestrarerfiðleika. Hún tók þátt
í að þýða og útbúa kennslugögn til
að leiðbeina kennurum sem vinna
með börnum með lestrarerfiðleika.
Til margra ára starfaði Lilja og
eiginmaður hennar fyrir kirkju sjö-
unda dags aðventista í Nígeríu og
Simbabve. Síðar stofnuðu þau Boð-
unarkirkjuna og Útvarp Boðun.
Hún tók upp hundruð þátta og
hugvekja og las barnasögur fyrir
útvarpið. Rödd hennar er því vel
þekkt mörgum landsmönnum.
Lilja snerti líf þúsunda ein-
staklinga í þremur heimsálfum
með hæfileikum sínum, hlýju brosi
og kærleiksríku viðmóti. Langvar-
andi veikindi frá táningsaldri settu
mark sitt á líf hennar. Hún lét þó
slíkt aldrei hindra framgang sinn
né áform. Eins og áður er getið lést
Lilja á heimili sínu í LaPorte í
faðmi fjölskyldu sinnar. Mörgum
þykir það athyglisvert, að gefa
gaum vissum merkisdögum í lífi
hennar, t.d., að hún fæddist á jóla-
dag, gifti sig á páskadag og lést á
föstudaginn langa.
Útför Lilju fór fram í kirkju sjö-
unda dags aðventista í LaPorte, In-
diana 9. apríl 2010.
eru: 1) Þröstur Birk-
ir, f. 1956, kvæntur
Jónínu Guðmunds-
dóttur, f. 1956, börn
þeirra eru Hjalti,
Hilda, gift Jason
Scott, Heiðar og
Hrefna. 2) Haukur
Smári, f. 1961,
kvæntur Lori Ann
Zbaraschuk, f. 1961.
Börn þeirra eru Erik
Michael og Shelby
Renée. 3) Guðsteinn
Þór, f. 1963, kvæntur
Lori Ann Kendall, f.
1964, börn þeirra eru Alyssa Mar-
ie, Kristófer Jón og Tifanny Lára.
4) Margrét Harpa, f. 1972, gift Tom
Huntress, f. 1967. Dætur þeirra eru
Elisabeth Katrín sem lést 1994,
Kristína Rós, og Kathelyn Lily.
Lilja ólst upp í Vestmannaeyjum,
stundaði nám í Barnaskóla aðvent-
ista og Hlíðardalsskóla. Eftir að
hafa starfað sem húsfreyja, móðir
og prestsfrú í mörg ár, fór hún aft-
ur í nám og lauk bæði BS-prófi í
kennslufræðum með magna cum
Upp í hugann kemur lýsingin eng-
ill í mannsmynd, þannig var Lilja.
Kynni okkar hófust við komu
prestshjónanna til Íslands frá Afríku.
Ég var nýbúin að taka niðurdýfing-
arskírn og að stíga fyrstu skrefin í lif-
andi trú. Hjónin tóku mig inn að
hjarta sínu strax í upphafi og ég fann
fljótt hve stórkostlega manngerð
Lilja hafði að geyma.
Ef ég ætti að lýsa því efnislega
kæmu upp orð eins og mjúk, ástrík,
einlæg, gætin, sönn, traust og um-
fram allt Guði helguð og sannkristin
kona, með besta faðmlag í heimi.
Aldrei falskur tónn eða baktal. Ef
einhver gat huggað og uppörvað var
það Lilja sem ég tók strax ástfóstri
við og leit á sem mína bestu fyrir-
mynd í trúargöngunni með Jesú.
Hún fékk mig til að trúa á getu mína
og styrkti sjálfsmynd mína betur en
nokkur sem ég þekki.
Það er stundum sagt að þú syrgir
það mest sem var gleði þín, þegar
einhver er farinn úr lífi þínu. Það er
mikill sannleikur í því. Lilja hafði lag
á því að hjálpa manni til að finna feg-
urð og tilgang í lífinu og að trúa á
verðleik sinn í augum Guðs. Nú þeg-
ar söknuðurinn og tilhugsunin um að
biðin eftir að sjá hana aftur verði svo
óbærilega löng er huggun að leita í
minningasjóðinn og rifja upp gleðina
sem við áttum saman. Fyrst kemur
upp dagur sem ég varðveiti sem dýr-
mæta perlu. Dagurinn þegar eitt
barna minna játaði Krist sem sinn
frelsara og leiðtoga í niðurdýfingar-
skírn. Athöfnin var yndisleg og
hjarta mitt var fullt af gleði og þakk-
læti. Á eftir buðu Lilja og fjölskylda
upp á matarborð, samsett af hollum,
ljúffengum og lífrænum réttum. Lilja
var snillingur að framreiða gómsæta
jurtarétti og ég lærði mikið af henni.
Þessi dagur var bjartur og góður,
ekki síst vegna umhyggju Lilju og
hennar ástvina. Að þroskast í trú er
ekki sjálfgefið, maður leitar að kost-
um og göllum. Lilja hafði þau áhrif að
ég lærði að treysta á Guð umfram
mannlegan breyskleika. Ég komst að
því að sú ganga tekur allt lífið. Henn-
ar reynsla og ganga með Guði hefur
verið mín uppörvun og fyrirmynd.
Önnur góð minning er ferðin til inn-
söfnunar fyrir hjálparstarf aðvent-
ista, árlegur viðburður. Við áttum
saman nokkra góða ferðadaga og
heimsóttum berjamó á æskustöðvum
mínum. Á mynd af okkur með fulla
lófa af safaríkum berjum, dýrmæt
gleðiminning. Það er erfitt að þurfa
að iðrast einhvers en svo er oft um
okkur mannfólkið. Mín iðrun er sú að
ég lét Lilju mína alltof sjaldan finna
hve dýrmæt hún væri. Mér fannst
hún vera svo miklu stærri í öllu að
hún þyrfti ekki svo mikið á orðum frá
mér að halda. Núna vildi ég óska þess
að ég hefði skrifað henni mörg „syst-
urbréf“ og tjáð henni væntumþykju
mína oftar. Lilja átti óbifanlega trú
um endurkomu Krists og upprisu.
Hún sofnaði með þá vissu að hún
svæfi þar til Kristur kæmi aftur að
kalla þá fram sem sofnaðir eru í
trausti á Guð. Það er loforðið sem
Jesú gaf við lok veru sinnar hér.
Það var táknrænt fyrir Lilju að
gefa upp andann á föstudaginn langa.
Hún gekk svo sterkt með Jesú allt líf-
ið.
Guði sé þökk fyrir Lilju. Innilegar
samúðarkveðjur til Steina og ástvina
allra.
Þórdís Ragnheiður Malmquist.
„Sælir eru sorgbitnir, því að þeir munu
huggaðir verða.“ Matt 5:4.
Lilja Guðsteinsdóttir var mér afar
kær, ég kynntist henni fyrst árið
1996 þegar ég fór á námskeið um spá-
dóma Biblíunnar hjá eiginmanni
hennar, dr. Steinþóri Þórðarsyni. Og
það var upp úr því sem ég kynntist
Lilju. Tveimur árum síðar var ég ein
þeirra sem áttu þátt í að stofna Boð-
unarkirkjuna með þeim prestshjón-
um. Lilja kenndi mér svo margt og
var svo mikil fyrirmynd fyrir mig.
Þar sem ég byrjaði strax að starfa í
kirkjunni, þá var það oft að ég var alls
ekki örugg á því hvernig ég ætti nú
að bera mig að. En Lilja sá það
örugglega og hvatti mig óspart
áfram. Hún sagði mér og öðrum sög-
ur af trúboðsstarfi þeirra hjóna í Afr-
íku sem og þeirra mörgu túar-
reynslum bæði hérlendis sem og frá
námi þeirra í Bandaríkjunum. Og ég
man hvernig mér leið þegar Lilja var
að segja okkur þessar sögur, jú ég
fylltist löngun til að gera meira fyrir
Guð og að vinna fyrir Hann. Lilja
kenndi mér að Guð notar venjulegt
fólk til þess að gera óvenjulega hluti.
Og það var einstakt að fá að sitja og
hlusta á þau hjónin segja okkur frá
hvernig Guð hafði komið inn í líf
þeirra og hvernig þau gátu ætíð
treyst Guði fyrir öllum sínum þörf-
um, þó svo að oft væri skortur á ýms-
um nauðsynjum. Það var eitthvað svo
einstakt að fá að upplifa slíkt æðru-
leysi í fari Lilju og Steina. Að það
væri til fólk sem virkilega treysti
Guði fyrir öllu sínu lífi. Já, ég veit
ekki með þá sem þetta lesa, hvort þið
hafið upplifað að verða vitni að slíkri
trúarreynslu annarra, en ég segi að
það er meira en vitnisburður, það
einfaldlega er til þess að maður sjálf-
ur eignast þessa sömu trú.
Að lifa lífi þar sem maður treystir
Guði snýst ekki um að við sjálf séum
fullkomin. Lífið með Guði snýst ekki
um okkur sjálf, heldur um það hvað
Guð getur gert í gegnum okkur og
fyrir okkur. Við erum öll syndug og í
þörf fyrir Jesú Krist. Og eins góð
manneskja og Lilja var, þá gerði hún
sér grein fyrir því að hún einnig var í
mikilli þörf fyrir Jesú.
Það er með miklum söknuði að ég
kveð þessa yndislegu trúsystur, sem
var einnig trúarlegur leiðtogi fyrir
mig. Öll fjölskyldan þeirra, bæði syn-
ir og dóttir og allt þeirra fólk, hefur
ætíð komið fram við mig og mína fjöl-
skyldu eins og við tilheyrðum þeirra
fjölskyldu og það er mikill heiður fyr-
ir mig, því þau eru öll svo mikið sóma-
fólk og svo margt sem hægt er að
læra af fjölskyldu sem stendur sam-
an og á til kærleika hvert til annars
líkt og þau eiga.
Ég votta Steinþóri og allri stórfjöl-
skyldunni samúð mína, en þau eru öll
búsett í LaPorte í Indianaríki í
Bandaríkjunum. Það er mikið skarð
sem Lilja skilur eftir sig, og óbæri-
legur sársauki í hjörtum fjölskyld-
unnar. Ég bið Jesú um að styrkja þau
öll og minna þau á hina sælu von um
að einn daginn kemur Jesús og segir:
„Það er kominn tími til þess að fara
heim.“
Hafðu þökk fyrir allt elsku Lilja,
sjáumst á upprisumorgninum er Jes-
ús kemur að sækja alla þá sem hafa
sett traust sitt á Hann.
Ragnheiður Laufdal,
prestur Boðunarkirkjunnar.
Lilja var kennari af lífi og sál. Ég
vann með henni við sérkennslu í
Njarðvíkurskóla í nokkur ár og
reyndist sá tími mér einstaklega lær-
dómsríkur. Hún helgaði sig nemend-
um sínum og reyndi stöðugt að koma
með nýjar hugmyndir um hvernig
hægt væri að kenna börnum með les-
hömlun og börnum sem eiga við
námserfiðleika að stríða. Hún lagði
mikla áherslu á fjölbreytt vinnu-
brögð í kennslunni „ef aðferðin geng-
ur ekki, hvers vegna ætti þá meira af
sömu aðferð að skila árangri?“ spurði
Lilja oft og þá var reynt að finna aðr-
ar leiðir sem hentuðu einstaklingnum
betur.
Jákvætt viðhorf Lilju til barna og
fólks setti mark sitt á líf hennar og
allt starf hennar í skólanum. Hún
skildi vel gildi þess að vera í góðum
tengslum við foreldra og upplýsa þá
um hvað hún var að gera í kennslunni
og kenndi hún foreldrum ýmsar að-
ferðir við að þjálfa börn sín í lestri.
Lilja var menntaður lestrarfræðing-
ur og áhugi hennar á heildstæðri
móðurmálskennslu leiddi okkur
nokkra kennara við Njarðvíkurskóla
í tveggja ára þróunarverkefni um
markvissa lestrarkennslu og heild-
stætt móðurmál. Þetta verkefni
kynntum við og seldum víða um land.
Lilja hafði skýra sýn sem kennari,
hafði alltaf eitthvað til málanna að
leggja og það var hlustað á hana. Hún
hafði mikinn áhuga á námsmati og
útbjó mörg lestrar- og lesskilnings-
próf sem enn eru mikið notuð. Hún
hafði lag á að nýta sér matið til að
fylgjast stöðugt með framförum
nemenda sinna og til að hvetja þá
áfram í námi.
Eftir að Lilja hætti störfum við
skólann gaf hún okkur heilmikið safn
af móðurmálsverkefnum sem hún
hafði þýtt, samið og myndskreytt.
Við fundum að hugurinn var enn
við kennsluna þótt starfsgetan
minnkaði. Við byggjum enn á þeirri
hugmyndafræði Lilju að setja lestur
og móðurmálskennslu í öndvegi í
skólastarfinu. Hugur minn er fullur
þakklætis fyrir að hafa fengið að
kynnast Lilju og starfa svo náið með
henni við skólann. Áhuginn, hlýjan og
einlægnin sem einkenndu Lilju alla
tíð hafði mikil áhrif á okkur sem
störfuðum með henni og fyrir það er-
um við þakklát.
Skólasamfélag Njarðvíkurskóla
þakkar óeigingjarnt starf Lilju að
kennslu og skólastarfi hér í Njarðvík.
Lára Guðmundsdóttir.
Kær trúsystir sofnuð.
Útvarp Boðun FM-105,5 var Lilju
ákaflega kær og lagði hún sitt af
mörkum með sínum yndislega boð-
skap sem birtist í hugvekjum, smá-
sögum og hvatningum til þess að ís-
lenska þjóðin fengi að heyra Guðs
orð.
Við hér á útvarpi Boðun viljum
heiðra minningu Lilju og allt það
stórkostlega starf sem hún vann fyrir
Guðs málefni hér á jörð, því hefur
verið stofnaður minningarsjóður til
styrktar áframhaldandi starfi við út-
breiðslu kristins boðskapar.
Við hjá Boðunarkirkjunni vottum
ástvinum Lilju innilega samúð við
fráfall hennar og þökkum fyrir allt
sem við höfum þegið og upplifað með
einstakri konu.
Þórdís Ragnheiður Malmquist,
ritari Boðunarkirkjunnar.
Guðrún Lilja
Guðsteinsdóttir
✝ Herbert Krist-jánsson fæddist á
Sauðarkróki 31. októ-
ber 1932. Hann lést á
heimili sínu 29. mars
2010. Foreldrar hans
voru Sigrún Jóns-
dóttir og Kristján
Guðbrandsson. Börn
þeirra eru Ármann,
Jón Trausti, Ásta og
Þorsteinn. Þau skildu.
Seinni kona Kristjáns
var Petrína Guðrún
Sveinsdóttir. Börn
þeirra eru Gunnlaug,
Ingimar og Lilja. Seinni maður Sig-
rúnar var Rögnvaldur Ámundason
og þau eignuðust tvö börn, Sig-
urbjörgu og Ámunda.
Herbert giftist Guðbjörgu Egils-
dóttur og þau eignuðust tvö börn. 1)
Kolbrún, f. 6. desember 1965, sam-
býlismaður Brynjar Emilsson. Dótt-
ir Karen Tara Steinþórsdóttir, f. 17.
október 1986, dóttir Kolbrún Ca-
mila, f. 29. desember 2008. 2) Sveinn
Haukur, f. 7. mars
1973, sonur hans og
Sylvíu Guðmunds-
dóttir er Hinrik, f. 18.
október 1996. Sonur
hans og Önnu Maríu
Dolores er Ívan Her-
bert, f. 22. október
2006. Fyrir átti Guð-
björg Egil Grétar
Björnsson, f. 12. júlí
1960, sem Herbert
gekk í föðurstað. Þau
slitu samvistum 1976.
Eftirlifandi sambýlis-
kona Herberts síðast-
liðin 30 ár er Dagný Austan Vern-
harðsdóttir. Herbert hóf ungur að
stunda sjóinn, 16 ára fór hann á
síðutogara og var á sjónum næstu 30
árin. Hann hóf vinnu við húsa-
viðgerðir sumarið 1970 og starfaði
við það til 2007. Frá 1980 til 1990
starfaði hann á veturna við loðnu-
vinnslu.
Útför Herberts fór fram frá Ví-
dalínskirkju í Garðabæ 9. apríl 2010.
Elsku pabbi minn, það var mikið
áfall sem dundi yfir mig er þú
hvarfst á braut. Minningarnar
hrönnuðust upp um þær góðu stund-
ir sem við áttum alltaf saman, elsku
pabbi minn. Það var alltaf svo gott að
getað leitað til þín með öll heimsins
vandamál og alltaf leið manni betur
eftir stutt spjall og maður sá ljósið
við enda ganganna. Svo oft tókst þér
að leiðbeina mér í rétta átt þegar ég
var ráðvilltur, nema kannski með
hestamennskuna þó þú reyndir
nokkuð oft. Ekki má gleyma öllum
funheitu umræðunum okkar á milli
um pólitík sem enduðu alltaf í hlátri
og glensi. Þú varst kletturinn í lífi
okkar barnanna þinna og skilur eftir
þig skarð sem enginn getur fyllt. Ég
hugsa um þig daglega með hlýhug og
söknuð í brjósti mér, elsku pabbi
minn. Hvíld þú í guðs faðmi og vaktu
yfir mér og þínum um ókomna tíð.
Þinn sonur,
Sveinn Haukur.
Ég hitti Herbert fyrst ’94 og hef
síðan þá oft getað brosað að þeim
degi. Svenni kynnti okkur inni á
kaffistofu uppi í hesthúsi og fyrir
ungt fólk er stundum hálfvandræða-
legt að hitta foreldra kærasta síns í
fyrsta sinn. Herbert sat og horfði á
mig með stríðnisbrosi í langan tíma
og gerði mér þennan fyrsta fund svo
sannarlega ekki auðveldari með því.
En svona man ég hann þó best og
þessi fyrsti fundur okkar er í dag góð
minning um góðan og hlýjan mann
sem ég lærði fljótt að meta og þykja
vænt um. Þrátt fyrir sambúðarslit
okkar Svenna síðar meir átti fjöl-
skylda hans alltaf og mun alltaf eiga
stað í mínu hjarta enda gott fólk sem
alltaf hefur reynst drengnum okkar
Svenna vel. Herbert var Hinriki góð-
ur afi og fyrir það verð ég honum æv-
inlega þakklát. Við Hinrik erum
einnig þakklát fyrir okkar síðustu
stund saman en Herbert og Dagný
komu með okkur í kirkju 21. mars sl.
og voru viðstödd fermingu Hinriks
og áttu með okkur yndislegan dag í
veislunni eftir kirkjuna. Langri bar-
áttu Herberts við krabbamein og
veikan líkama er nú lokið en minn-
ingin um frábæran afa og góðan og
sterkan mann lifir áfram.
Því að hvað er það að deyja annað en
að standa nakinn í blænum og hverfa
inn í sólskinið?
Og hvað er að hætta að draga andann
annað en að frelsa hann frá frið-
lausum öldum lífsins,
svo að hann geti risið upp í mætti sín-
um og ófjötraður leitað á fund guðs
síns?
Aðeins sá, sem drekkur af vatni þagn-
arinnar, mun þekkja hinn volduga
söng.
Og þegar þú hefur náð ævitindinum,
þá fyrst munt þú hefja fjallgönguna.
Og þegar jörðin krefst líkama þíns,
muntu dansa í fyrsta sinn.
(Úr Spámanninum)
Með ást og þakklæti fyrir góðar
minningar,
Hinrik og Sylvía.
Herbert Kristjánsson
Morgunblaðið birtir minningar-
greinar endurgjaldslaust alla út-
gáfudaga.
Skil | Greinarnar skal senda í
gegnum vefsíðu Morgunblaðsins.
Smellt á reitinn Senda inn efni á for-
síðu mbl.is og viðeigandi efnisliður
valinn.
Skilafrestur | Ef óskað er eftir
birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi
tveimur virkum dögum fyrr (á föstu-
degi ef útför er á mánudegi eða
þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur
birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út.
Lengd | Minningargreinar sem
birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt að
senda lengri grein.
Minningargreinar