Morgunblaðið - 22.04.2010, Síða 31

Minningar 31
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 22. APRÍL 2010
Elsku afi.
Allt í einu var
þessu lokið. Þú varst
bara þokkalega hress inni á milli,
þessa síðustu daga, spjallaðir mikið
og varst með húmorinn á lofti.
Fórst meira að segja með nokkrar
stökur fyrir mig í eitt skiptið á spít-
alanum og brosið náði þá alveg til
augnanna. Þá varstu aftur líkur
þér. Þér fannst alltaf gaman að
segja frá skemmtilegum hlutum,
sögur úr sveitinni, skemmtilegar
vísur eða brandara. Þú varst mikill
húmoristi og ég á margar góðar og
skemmtilegar minningar úr heim-
sóknunum til ykkar ömmu í gegn-
um árin. Sögurnar varðveiti ég vel
og get deilt þeim með börnunum
mínum þegar þau vaxa úr grasi.
Þau eru heppin að hafa fengið að
kynnast ykkur báðum. Það eru nú
ekki allir sem fá að njóta samvista
við langafa og langömmu fyrstu
uppvaxtarárin. Það verður þeim
ómetanlegt.
Það sem stendur nú líka upp úr í
minningunni er ferðin sem þú fórst
með okkur norður í land árið 2003.
Toni, móðurafi minn, kom með okk-
ur líka. Hugrún talar alltaf um
„langafaferðina“ og þó svo að hún
hafi aðeins verið tveggja og hálfs
árs á þeim tíma man hún vel eftir
þessari ferð. Við fórum á Hofsós og
gistum á „Króknum“ í nokkrar
nætur. Þetta var skemmtileg og
eftirminnileg ferð sem er mér mjög
dýrmæt.
Þú varst mörgum kostum gædd-
ur, meðal annars þeim að þú talaðir
aldrei illa um nokkurn mann. Það
er góður kostur.
Þú sagðir við mig á spítalanum:
„maður er bara færður til aftur og
aftur og hefur ekkert um það að
segja“. En síðustu tilfærslunni réðir
þú alveg sjálfur, til ömmu í betri
heima.
Mér finnst þetta fallega ljóð
Hannesar Péturssonar eiga vel við
glæsileg og samrýnd hjón eins og
þið amma voruð og þið verðið
áfram í hugum okkar um ókomna
tíð.
Bjarma slær snöggt
á bliknandi garðinn!
Sjá! Þau tvö, ein saman
elskendurnir
ganga þarna ljósklædd hlið við hlið
og vefja hvort annað
öðrum handlegg sínum
en veifa hinum frjálslega frá sér í
golunni.
Þau ganga svo þétt saman hlið við
hlið
að héðan, tilsýndar
eru þau einn maður, nei
alhvítur fugl, mikill, hann blakar
vængjum
og teygir hálsinn fram og upp
inn í fullsælu sem hann trúir að vari
frá eilífð til eilífðar.
(Hannes Pétursson.)
Einar, Hugrún Líf, Anton Guðni
og Kjartan Pétur þakka ykkur
ógleymanlega samveru og minnast
ykkar með hlýju í hjörtum.
Elsku afi, megið þið hvíla í friði
sameinuð á ný.
Jarþrúður Guðnadóttir (Jara).
Í fáum orðum langar mig til að
minnast Jóns Guðnasonar. Þegar
hugurinn hvarflar til baka þá er
mér minnisstæðast þakklæti fyrir
tryggð og vinskap sem aldrei rofn-
aði.
Jón eða Nonni afi eins og við
kölluðum hann alltaf og kona hans
Jón Guðnason
✝ Jón Guðnasonfæddist 31.10.
1920 í Hlíð í Hruna-
mannahreppi, Árnes-
sýslu. Hann lést á
Landspítalanum 12.
apríl 2010.
Útför Jóns Guðna-
sonar fór fram frá
Fossvogskirkju 21.
apríl 2010.
Stebba sem lést 28.
janúar sl. voru sam-
hent orkumikil hjón,
og eru minningar í
kringum sláturgerð,
lopapeysur, prjóna-
skap, saumaskap og
laxveiðar mér ofar-
lega í huga, sem og
ferðir austur fyrir
fjall í bústað þeirra
hjóna. Samheldni
mikil og alltaf tekið
vel á móti gestum og
gangandi af miklum
rausnarskap.
Það kom mér í sjálfu sér ekki á
óvart að Nonni færi svona stuttu
eftir að Stebba kvaddi þennan
heim, það segir sig sjálft, hjón sem
eru búin að arka saman hönd í
hönd á langri ævibraut slíta ekki
svo auðveldlega slík bönd.
Falleg minning um falleg hjón
mun lifa í afkomendum, þökk sé
ykkur fyrir að hafa vera þið, því
kveð ég ykkur með hlýjum huga.
Minningin um Nonna og Stebbu
lifir.
Guðrún Antonsdóttir.
Afa varð að ósk sinni, að fara til
ömmu eins fljótt og hann gat,
amma dó fyrir aðeins rúmum
tveimur mánuðum.
Það kemur reyndar ekki á óvart
að það yrði svona stutt á milli
þeirra, þau voru svo samrýnd og
hefðu átt 60 ára brúkaupsafmæli á
þessu ári.
Mikið er gott að vita af þeim
saman núna, örugglega að prjóna, í
berjamó, eða afi stendur úti í á að
veiða og amma að gera kjötsúpu
fyrir hann á meðan …
Ég á margar dýrmætar minn-
ingar um afa.
Afi var held ég duglegasti maður
sem ég þekki, hann var alltaf að,
má þar nefna sumarbústaðinn sem
hann byggði í múraralandinu, á ég
margar yndislegar minningar það-
an.
Ég man hvað ég var montin að
eiga afa sem prjónaði og nutum við
mæðgurnar góðs af því. Hann og
amma gerðu allt saman, prjónuðu,
tóku slátur, bökuðu pönnsur og
kleinur, afi bakaði bestu pönnsur í
heimi. Þau elskuðu að fara í berja-
mó og svo var sultað og dreift á
fjölskylduna.
Afi var mikill veiðimaður og fór
ég nokkrum sinnum með afa og
ömmu er ég var yngri, hann naut
sín í botn standandi úti í ánum með
stöng í hendi, þeir voru ófáir lax-
arnir sem hann dró á land.
Svo var reykt eða grafið og allir
fengu að smakka afafisk.
Það lék allt í höndunum á afa,
hann gat lagað allt og gert allt, það
voru líka ófá skiptin sem ég flutti
með stelpurnar mínar, þá var afi
fyrstur á svæðið að hjálpa mér að
festa upp og koma öllu fyrir og iðu-
lega kom hann með pönnsur eða
kleinur með sér.
Ég man líka jólin í gamla daga í
Goðheimunum, þegar afi lék jóla-
svein og tók okkur krakkana í poka
og fór með okkur niður í kjallara.
Það var svo yndislegt að koma um
jólin til þeirrar og spila og svoleiðis
með ykkur, þá var mikið hlegið! Afi
var mjög barngóður maður og löð-
uðust börnin að honum, hann hafði
mikla þolinmæði og naut þess að
gefa þeim ásamt öðrum að borða …
og grínast.
Þegar ég sat uppi á spítala hjá
afa, áður en hann dó kom svo sann-
arlega í ljós hvaða mann hann hafði
að geyma. Þvílík þolinmæði og
dugnaður og húmorinn enn til stað-
ar fram á síðustu stund þótt að
honum hafi liðið mjög illa, ég dáðist
að honum. Hann var algjör hetja.
Elsku afi minn, nú ertu kominn
til ömmu og þið getið verið saman á
ný, guð hefur fengið tvo bestu
engla í heimi! Mig langar að þakka
þér fyrir allt sem þú hefur gert fyr-
ir mig og stundirnar með ykkur
ömmu eru svo dýrmætar og ómet-
anlegar. Það er eiginlega óbærileg
hugsun að geta ekki skroppið til
ykkar og spjallað, en það bíður
betri tíma er við hittumst á ný.
Ég kveð þig með söknuði og virð-
ingu og guð veri með þér, elsku afi
minn, og knúsaðu ömmu og alla frá
mér.
Kveðja frá Dinna og fjölskyldu
okkar.
Þitt starf var farsælt, hönd þín
hlý
og hógvær göfgi svipnum í.
Þitt orð var heilt, þitt hjarta milt
og hugardjúpið bjart og stillt.
(Höf. ók.)
Guð geymi þig alltaf afi, minn, ég
mun aldrei gleyma þér.
þín,
Guðrún.
Á ég að segja þér sögur af köll-
unum? spurði Nonni frændi glað-
lega. Hann kom eins og hressilegur
andblær austur að Jaðri, þessi káti,
snaggaralegi móðurbróðir minn og
glaðværðin geislaði í kringum hann.
Svo setti hann mig í handarkrikann
og hóf að segja kímnisögur af
mönnum og málefnum. Þær fóru að
vísu að mestu fyrir ofan garð og
neðan hjá mér en aðrir heimilis-
menn skemmtu sér vel og ég líka,
upp með mér vegna þess að mér
fannst þetta allt gert fyrir mig.
Þannig var Jón Guðnason. Hann
var dugnaðarforkur, ósérhlífinn og
greiðvikinn. Það var tilhlökkun að
heimsóknum hans. Sérstaklega man
ég eftirvæntinguna sem ríkti eitt
sinn þegar von var á Nonna því nú
ætlaði hann að kynna kærustuna
sína fyrir fjölskyldunni. Mér finnst
ég hafa kropið á stól við baðstofu-
gluggann lengi dags að svipast um
hvort ekki færi að bóla á gestunum
og loks komu þau ríðandi heim veg-
inn því þau höfðu verið sótt í veg
fyrir rútuna.
Enginn varð fyrir vonbrigðum
við að hitta Stebbu. Þessi sæta,
brosmilda kona varð kærkominn
hluti fjölskyldunnar í meira en sex-
tíu ár. Allt lék í höndum hennar,
hvort sem það var saumaskapur,
matargerð, bakstur eða annað
heimilishald. Þau voru samhent
hjón, glaðvær og skemmtileg og
það var ákaflega gaman að ræða
við þau þjóðmálin sem þau höfðu
sterkar skoðanir á. Þegar Stebba
kvaddi þennan heim í upphafi líð-
andi árs missti Nonni mikið og í
raun hvarf lífslöngun hans að mestu
um leið.
Ég á þeim hjónum margt að
þakka og mig langar því að minnast
þeirra beggja. Sem unglingur
dvaldi ég hjá þeim um lengri og
skemmri tíma og ég fann að ég var
velkomin. Þannig hlúðu þau að mér
í uppvextinum eins og svo margir í
fjölskyldunni.
Nonni var næstelstur sjö systk-
ina og var tekinn úr skóla ári fyrir
fermingu til að vinna við bústörfin.
Seinna fór hann í Héraðsskólann á
Laugarvatni. Þar var hann lengi
minnisstæður kennurum sínum fyr-
ir námshæfileika. Síðar nam hann
múraraiðn. Hann var góður fag-
maður, vandvirkur og afkastamikill.
Múrverkið er með erfiðustu iðn-
greinum og hann hlífði sér hvergi.
Það var því lúinn maður sem lagð-
ist til hvílu að loknu löngu dags-
verki þann tólfta þessa mánaðar.
Honum og Stebbu er þökkuð
samfylgdin og allt það sem þau
miðluðu umhverfi sínu í gegnum
tíðina.
Blessuð sé minning Stebbu og
Nonna.
Lilja Ólafsdóttir.
✝
Hjartans þakkir til allra þeirra sem sýndu okkur
samúð og hlýhug við andlát og útför elskulegs
tengdasonar míns, föður, tengdaföður og afa,
GUÐMUNDAR ÁRNA BJARNASONAR,
Smárahvammi 2,
Hafnarfirði,
sem lést miðvikudaginn 31. mars.
Guðríður Guðbrandsdóttir,
Þorsteinn Guðmundsson, Björg Sigurðardóttir,
Júlíana Ósk Guðmundsdóttir, Ólafur Björn Heimisson,
Guðmunda Gyða Guðmundsdóttir, Gylfi Bergmann Heimisson
og barnabörn.
✝
Móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
SÓLVEIG BJARNADÓTTIR
frá Flateyri,
sem andaðist á Hrafnistu Reykjavík laugardaginn
10. apríl, verður jarðsungin frá Áskirkju föstudaginn
23. apríl kl. 11.00.
Sigurður Ásgeirsson, Hjördís Björnsdóttir,
Dagur Ásgeirsson, Sunneva Traustadóttir,
Bergþóra Ásgeirsdóttir, Guðmundur Kristjánsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Þökkum auðsýnda samúð og hlýhug við andlát og
útför frænku okkar,
POLLYAR SVANLAUGAR
GUÐMUNDSDÓTTUR,
Bókhlöðustíg 2,
Reykjavík.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar
látnu.
Sérstakar þakkir til starfsfólks Heilbrigðisstofnunar
Vesturlands Hvammstanga.
Guðmundur Jóhannesson, Bjarney G. Valdimarsdóttir,
Jónína Ögn Jóhannesdóttir, Birgir Jónsson,
Árni Jóhannesson, Anna Olsen,
Guðmann Sigurbjörnsson, Kristín A. S. Aradóttir,
Edda Ársælsdóttir.
✝
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir, afi og
langafi,
AGNAR ÁRNASON
kaupmaður,
sem lést miðvikudaginn 14. apríl, verður
jarðsunginn frá Árbæjarkirkju föstudaginn 23. apríl
kl. 15.00.
Magnhildur Friðriksdóttir,
Magnús Agnarsson, Ulrika Bladh,
Kristbjörg Agnarsdóttir, Konráð Sveinsson,
Arnar Jökull Agnarsson, Anna Lára Magnúsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
ÓLAFUR FRIÐRIK ÖGMUNDSSON,
til heimilis að Grænumörk 5,
Selfossi,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurlands þriðjudaginn
20. apríl.
Útförin fer fram frá Víkurkirkju laugardaginn
1. maí kl. 14.00.
Ögmundur Ólafsson, Helga Halldórsdóttir,
Alda Guðlaug Ólafsdóttir,
Lilja Guðrún Ólafsdóttir, Björn Friðriksson,
Erna Ólafsdóttir, Eyjólfur Sigurjónsson,
Guðlaugur Jón Ólafsson, Angela Rós Sveinbjörnsdóttir,
Baldur Ólafsson, Kristín Erna Leifsdóttir,
Halla Ólafsdóttir, Guðni Einarsson,
Jón Geir Ólafsson, Ólöf Ragna Ólafsdóttir
og fjölskyldur.