Morgunblaðið - 22.04.2010, Side 33

Minningar 33
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 22. APRÍL 2010
✝ Sesselja MargrétFinnbogadóttir
fæddist í Hafnarfirði
hinn 20. mars 1919.
Sesselja andaðist á
elli- og hjúkr-
unarheimilinu Grund
hinn 27. mars.
Hún var elsta barn
hjónanna Ingibjargar
Magnúsdóttur og
Finnboga Jónssonar,
en auk hennar áttu
þau synina Jón, fædd-
an 1921, og Rögnvald,
fæddan 1927. Þeir
bræður eru nú báðir látnir. Ingi-
björg fæddist í Hafnarfirði hinn 20.
mars 1893, dáin 1970, en Finnbogi
fæddist á Borg í Skriðdal 29. júní
1892, hann lést árið 1974. Jón var
kvæntur Oktavíu Þóru Ólafsdóttur,
þeirra börn eru Finnbogi Þórir og
Ingibjörg. Rögnvaldur
var kvæntur Kristínu
R. Thorlacius, þeirra
börn eru Áslaug
Thorlacius, Ingibjörg,
Ragnhildur, Sigurður
Thorlacius (d. 1999),
Finnbogi, Örnólfur
Einar og Ólafur. Fyrri
kona Rögnvaldar er
Erla Gunnarsdóttir,
þeirra börn eru Hildur
og Þrándur.
Sesselja bjó alla sína
ævi í Hafnarfirði. Hún
lauk fullnaðarprófi
frá Flensborgarskóla 1934. Eftir það
vann hún ýmis störf en lengst af
starfaði hún hjá Sjúkrasamlagi
Hafnarfjarðar.
Útför hennar var gerð í kyrrþey í
Hafnarfjarðarkirkju hinn 8. apríl
2010.
Mágkona mín, Sesselja Finnboga-
dóttir, fæddist í Hafnarfirði. Þar
gekk hún í skóla, þar vann hún langa
starfsævi hjá sömu stofnun og þar
stóð heimili hennar alla tíð. Hún bjó
með foreldrum sínum og annaðist
þau í elli þeirra. Hún átti tvo yngri
bræður sem hún passaði þegar þeir
voru litlir. En mannsævin er meira en
upptalning á þurrum staðreyndum.
Hún er leikur bernskunnar, gleði
æskuáranna, árangur í starfi, vinátta,
kynni við fólk. Sesselja átti æskuvin-
konur sem héldu hópinn alla tíð og
hittust reglulega meðan heilsa entist.
Hún lauk skyldunámi í Flensborgar-
skóla og hana vantaði hvorki vilja né
getu til frekara náms, en ytri aðstæð-
ur komu í veg fyrir það. Hún varð að
vinna fyrir sér. Hún mun þó hafa lært
að sauma og það lék allt í höndunum á
henni. Hún var með afbrigðum vand-
virk og kröfuhörð, ekki síst við sjálfa
sig. Hún ræktaði líka garðinn sinn –
og stofublómin – af mikilli natni. Hún
gerði ekki víðreist um dagana, steig
aldrei upp í flugvél, en hafði gaman af
að skoða landið sitt og hún gleymdi
ekki þeim stöðum sem hún hafði einu
sinni komið til. Sesselja átti sjálf ekki
afkomendur, en hún dekraði og stjan-
aði við bræðrabörn sín, eldaði ofan í
þau, saumaði og prjónaði utan á þau
og kenndi þeim ýmislegt nytsamlegt.
Hún eignaðist nöfnu sem varð henni
til mikillar gleði. Hún fylgdist alla tíð
vel með þessari stórfjölskyldu sinni,
mundi afmælisdaga, fermingar og
aðra viðburði ótrúlega vel. Þegar ell-
in sótti að voru það bræðrabörnin
sem önnuðust hana af alúð og ástríki,
og frænkur hennar tvær sátu hjá
henni uns yfir lauk.
Við sem nutum samfylgdar Sess-
elju Finnbogadóttur þökkum af al-
hug og biðjum henni blessunar að
leiðarlokum.
Kristín R. Thorlacius.
Mig langar með örfáum orðum að
minnast Sissu frænku minnar. Hún
bjó lengst af ævi sinnar á Reykjarvík-
urveginum fyrir neðan afa og ömmu.
Þegar ég var ungur fór ég alltaf yfir
til Sissu á sunnudögum í hádeginu
þar sem hún eldaði dýrindismat þar
sem hún bauð frændum mínum og
frænkum og var þar snilldarkokkur á
ferð. Alltaf hlakkaði ég til að fá af-
mælis- og jólagjafir frá Sissu þar sem
hún lagði mikla vinnu í hvern pakka
og alltaf var það vandað sem hún gaf,
hún hafði yndi af að halda sínu heimili
hreinu og fínu og aldrei sást ryk á
neinu þar.
Sól var á lofti og gott veður þegar
hún var lögð til grafar alveg eins og
hún hefði pantað það, nú hefur hún
fengið sína hvíld hjá pabba sínum og
mömmu og hugsa ég hlýtt til hennar
með söknuð í hjarta. Guð blessi minn-
ingu Sissu frænku minnar.
Þinn frændi,
Magnús Þór Harrýsson.
Heimilið á Reykjavíkurveginum
hefur alltaf verið fastur punktur í til-
veru okkar systra. Fyrstu minning-
arnar þaðan eru tengdar bananalykt,
þar voru alltaf til bananar í horn-
skápnum í eldhúsinu. Síðan bættist
við lykt af perum, framandi ávöxtum
sem við munum ekki eftir að hafa
smakkað annars staðar fyrr en löngu
síðar. Þegar við vorum litlar var þetta
heimili afa og ömmu og Sesselju föð-
ursystur okkar, síðar bara hennar.
Foreldrar okkar og við systkinin
fluttumst oft á milli landshlut, frá
Borgarfirði til Vopnafjarðar, Seyðis-
fjarðar, Siglufjarðar og loks vestur á
Staðastað á Snæfellsnesi, og þá var
gott að vita af einhverju sem alltaf
var á sínum stað. Þannig var það hjá
henni frænku okkar, til hennar var
alltaf hægt að koma og hún tók alltaf
jafnvel á móti okkur. Hún dekraði við
okkur, saumaði á okkur og prjónaði
og hún á stóran hlut í því hversu
áhugasamar við systur urðum um
hvers lags handavinnu því hún var
óþreytandi að kenna okkur og gefa
okkur garn, uppskriftir og góð ráð.
Sissa eignaðist engin börn sjálf en
við bræðrabörn hennar og okkar
börn nutum ástríkis hennar alla tíð,
og sögðum einhverju sinni við hana
að af barnlausri konu að vera ætti
hún ótrúlega mörg barnabörn. Hún
fylgdist með okkur öllum, mundi alla
afmælisdaga og aldrei brást það að
við fengjum frá henni afmælis- og
jólapakka.
Síðar þegar við byrjuðum í
menntaskóla bjuggum við hjá Sissu í
Hafnarfirðinum fyrstu tvo veturna.
Eftir það fórum við að leigja en kom-
um alltaf á sunnudögum í mat, tókum
Hafnarfjarðarstrætó með svartan
poka af óhreinum þvotti, borðuðum
læri eða hrygg og tókum síðan strætó
til baka með annan poka fullan af
hreinum og straujuðum fötum.
Samband okkar frænknanna
breyttist með árunum, varð að
tryggri vináttu sem aldrei bar
skugga á. Upp í hugann koma ótelj-
andi stundir við eldhúsborðið í Firð-
inum, kaffidrykkja og spjall um allt
og ekkert, þessar hversdagslegu
samverustundir sem virðast svo létt-
vægar en eru svo mikilvægar í minn-
ingunni.
Að leiðarlokum er okkur efst í
huga þakklæti, þakklæti fyrir allt það
smáa – og stóra sem frænka okkar
gerði fyrir okkur og allt það sem hún
var okkur alla tíð.
Ingibjörg Rögnvaldsdóttir,
Ragnhildur Rögnvaldsdóttir.
Sesselja föðursystir mín fæddist í
Hafnarfirði á vordögum 1919 í ár-
daga hins fullvalda ríkis. Æskuár
hennar voru merkileg ár í sögu þjóð-
arinnar, þá var mikil veðursæld og
uppgangur í menningu og atvinnu-
háttum. Síðan tóku kreppuárin við,
stríðið og viðreisnin. Upp úr þessum
jarðvegi óx sú kynslóð sem nú er óð-
um að hverfa yfir móðuna miklu og
eflaust hefur tíðarandinn mótað ein-
staklingana þá líkt og nú.
Sissa var elst þriggja systkina,
skörungur og stóra systir föður míns
alla tíð þótt ekki væri hún há í loftinu.
Hún var einhleyp og ég man ævina
ekki aðra en þá að þessi elskulega
dugnaðarkona vekti yfir hverju fót-
máli manns eins og hún ætti í manni
hvert bein.
Þegar ég var barn þurfti að koma
stórum krakkahóp í gistingu þegar
fjölskyldan kom suður. Þá vorum við
bræður, Sigurður og ég, gjarnan
sendir í Hafnarfjörðinn. Það var oft
fyrirkvíðanleg vist ungum drengjum.
Okkar beið oftar en ekki allumfangs-
mikill þvottur og í stássstofu Sesselju
voru skrautmunir sem ekki mátti
snerta, voru þó einhvern veginn
þannig að ekki varð hjá því komist að
handleika þá eilítið. Knattspyrnuiðk-
un var auk þess harðbönnuð á
Reykjavíkurveginum. Einhvern tíma
brast ljósahjálmur er skot geigaði,
annað skipti sótti húsráðandi Jón
bróður sinn sem bjó á efri hæðinni í
húsi sem þau systkinin byggðu ásamt
foreldrum sínum fyrir hálfri öld.
„Ætliði ekki að fara að sofa strákar“
var sagt dimmri raust – bræður þá
búnir að breiða sæng yfir höfuð.
Seinna þegar vitglóran óx fann mað-
ur hvað þessi mikla væntumþykja var
gott veganesti fáráðum á leið út í hinn
stóra heim. Á námsárum mínum varð
það að föstum lið að fara í mat til
Sissu suður í Hafnarfjörð á sunnu-
dögum. Þá eldaði hún læri og bar
fram fyrir allan skarann. Þó kom að
skipta þurfti í lið þegar makar og ný
kynslóð barna kom til sögu. Barna-
börnum bræðra sinna var hún sem
besta amma.
Sesselja var ákaflega mikil reglu-
manneskja. Hún vann nær alla sína
starfsævi við Sjúkrasamlag Hafnar-
fjarðar, um hálfa öld, bjó í seilingar-
fjarlægð frá Hellisgerði, átti aldrei bíl
og fór aldrei til útlanda. Eftirminnileg
er heimsókn hennar austur á land
þegar við Sæbjörg giftum okkur, þá
skartaði Austurland sínu fegursta í
sannkölluðum sumarauka. Tengda-
faðir minn söðlaði vélfák sinn og ók
þremur heiðurskonum, þeim Ídu Ing-
ólfsdóttur, Áslaugu ömmu minni og
Sesselju, í Mjóafjörð. Síðan var
Fljótsdalshringurinn ekinn undir
traustri leiðsögn.
Nú er lokið farsælli ævigöngu. Eftir
lifa góðar minningar um góða konu.
Finnbogi Rögnvaldsson og
Sæbjörg Kristmannsdóttir.
Fyrir 20 árum kom ég inn í tengda-
fjölskyldu mína og var svo heppin að
kynnast Sissu frænku. „Sælla er að
gefa en þiggja“ kemur fyrst upp í hug-
ann þegar ég hugsa um Sissu. Hún
gleymdi aldrei afmælisdögum, mætti
alltaf í afmælin og ef ekki var haldið
upp á þau, þá var Sissa búin að láta
vita að það biði pakki hjá henni. Alltaf
þekktum við afmælis- og jólapakkana
frá henni, þeir voru svo fallega inn-
pakkaðir og skreyttir að maður tímdi
varla að opna þá. Þetta var hennar líf
og yndi. Sissa sagði aldrei nei ef hún
var beðin um greiða, eins og t.d. þegar
Harrý var unglingur fékk hann að
hafa trommusett inni í herbergi hjá
henni með öllum þeim hávaða sem því
fylgdi en það var nú ekki mikið mál.
Sissa bjó ein, keyrði aldrei bíl en átti
góða að sem tilbúnir voru að rétta
henni hjálparhönd, keyra hana í búð-
ir, bjóða henni í bíltúra o.fl. Tengda-
foreldrar mínir voru ein af þeim, þau
voru henni góð og hugsuðu vel um
hana. Frænkurnar heyrðust daglega
og ófáar ferðirnar röltu þær saman
um bæinn. Alltaf var hún svo þakklát
ef við gátum eitthvað gert fyrir hana.
Við Harrý, Finnur Ingi og Eva
Lind kveðjum Sissu frænku með
söknuði og þökkum henni allar góðu
stundirnar sem við fengum að eiga
með henni.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Ásrún Halla.
Það var alltaf gaman að fara í
pössun til Sissu frænku þegar ég var
lítil. Grænn ópal, ís, Andrés Önd og
marglituð plastglös koma upp í hug-
ann þegar ég rifja upp heimsóknir í
Hafnarfjörðinn. Í dag þykir það
kannski ekki jafn merkilegt að eiga
marglituð glös en þetta var jú fyrir
tilkomu IKEA og þekkti ég engan
annan sem átti jafn flott glös. Við
bróðir minn nutum ástúðar Sissu og
vildi hún allt fyrir okkur gera.
Grænn ópal og ís beið okkar í hverri
heimsókn og til að vera nú viss um að
okkur leiddist ekki þá var hún Sissa
áskrifandi að Andrési Önd og farnar
voru ófáar ferðir í dótabúð nágrenn-
isins.
Mér er sérstaklega minnisstæð
ein heimsókn í Hafnarfjörðinn. Þetta
var þegar við bróðir minn vorum far-
in að hafa sterkar skoðanir á því
hvað við létum ofan í okkur og ósk-
uðum við eftir því að fá pulsur í
kvöldmatinn. Eins og Sissu var venja
þá gerði hún ekkert með hangandi
hendi og til að tryggja það að puls-
urnar væru eldaðar eins og hjá fag-
mönnum þá heimsótti hún einn af
pulsustöðum Hafnarfjarðar og
spurðist fyrir um hvernig elda ætti
þennan dýrindis rétt. Hún fékk þær
upplýsingar að lykilatriðið í elda-
mennskunni væri að sjóða pulsurnar
upp úr pilsner, sem hún gerði, og
voru þetta án efa bestu pulsur sem
ég hef á ævi minni smakkað.
Þegar ég komst á menntaskóla-
aldur þá stóð ekki á Sissu að dressa
mig upp. Hún átti safn af dýrindis
kjólum, mörgum sem hún hafði sjálf
saumað, og skóm sem ég var svo
heppin að fá aðgang að og eiga þess-
ar gersemar heiðurssess í skápunum
hjá mér í dag. Þegar ég flutti til
London fyrir nokkrum árum þá
héldum við Sissa góðu sambandi með
reglulegum símtölum. Hún fór sjálf
aldrei til útlanda en hafði ótrúlega
gaman af að heyra sögur af framandi
stöðum og ólíkum siðum og venjum.
Elsku Sissa, takk fyrir mig og allt
það sem þú veittir mér þegar ég var
að alast upp. Ég verð alltaf þakklát
fyrir að hafa átt þig að.
Sesselía Margrét Árnadóttir.
Sesselja Margrét
Finnbogadóttir
Hann gekk hér um að
góðra drengja sið,
gladdi mædda, veitti
þreyttum lið.
Þeir fundu best sem voru á vegi hans
vinarþel hins drenglundaða manns.
Þó ævikjörin yrðu máski tvenn,
hann átti sættir jafnt við Guð og
menn.
(Guðrún Jóhannsdóttir)
Okkar einstaki, hrekklausi og
hjartahlýi bróðir. Þá er komið að
kveðjustund, stund sem við höfum
búist við í nokkurn tíma, en kemur
samt alltaf svo óvænt og er alltaf
áfall. Við erum sorgmæddar, en líka
glaðar, yfir að þú sért nú laus úr
viðjum þjáningar.
Þú fæddist heilbrigður, en tæp-
lega tveggja ára gamall fékkstu
sjúkdóm sem skildi þig eftir þroska-
heftan. Fyrir nokkrum árum
fékkstu síðan annan sjúkdóm sem
skildi þig eftir alveg hjálparvana.
Ætíð var þó stutt í góða skapið og
Arngrímur Indriði
Erlendsson
✝ Arngrímur Indr-iði Erlendsson
fæddist í Hafnarfirði
27. júní 1940. Hann
lést á heimili sínu í
Hafnarfirði 28. mars
sl.
Arngrímur var
jarðsunginn frá Frí-
kirkjunni í Hafn-
arfirði 7. apríl 2010.
brosið, sem yljaði
manni um hjartaræt-
ur, en stundum sá
maður þó þjáninguna í
andliti þínu og það var
erfitt að horfa upp á.
Addi unni og dáði
tónlist af öllu hjarta
og gat því mildað og
gert líf sitt betra og
bjartara með því að
lifa sig inn í hana.
Lengst af bjó hann í
foreldrahúsum, en síð-
ustu 24 árunum af lífi
sínu eyddi hann þó á
sambýlinu Klettahrauni 17 í Hafn-
arfirði. Það var hans mikla gæfa í
lífinu að komast í umsjá, vernd og
hjálp hjá öllu því frábæra fólki sem
þar hefur starfað. Við ættingjar
Adda, sem höfum fylgst með, bæði
úr fjarlægð og nálægð, getum aldrei
fullþakkað því fólki fyrir kærleika
þess og fórnfýsi í þágu bróður okk-
ar.
Við kveðjum þig nú í hinsta sinn,
elsku bróðir okkar, sem gafst okkur
svo mikið af sjálfum þér og kenndir
okkur um sannan kærleika, gleði og
fyrirgefninguna. Það var mikið á þig
lagt í þessu lífi, en við viljum trúa
því að þar sem þú ert nú sértu al-
heill í faðmi mömmu og pabba.
Þú varst einstakur og við systk-
inin elskum þig öll.
Þínar systur,
Erla, Anna og Sigurfljóð.
Ólafur Steinsson er
kominn heim.
Það hefur örugg-
lega verið erfitt hjá
Ólafi þegar Unnur var
látin.
Ég kynntist í upphafi dóttur
þeirra, Jóhönnu Ólafsdóttur, þegar
við vorum að hefja hjúkrunarnám.
Myndarkona og vorum við hjúkrun-
arnemar á Ísafirði ásamt vinkonu
okkar. Við vorum þar alltaf þrjár
saman. Á þessum árum kynntist ég
Ólafi og Unni, voru þau myndarleg
hjón, dugleg og falleg, allt var glæsi-
legt; málverk, útsaumur, köku-
skreytingar og brauðtertur, blóma-
skreytingar og tvíburar saumuðu út
og prjónuðu. Ferðalag í Dýrafjörð
og líka að Laugarvatni og allt var
mjög snyrtilegt og skemmtilegt.
Mér fannst gaman að heyra Unni
hlæja. Ólafur var rólegur og hógvær.
Mér fannst oft gaman að segja ein-
Ólafur Steinsson
✝ Ólafur Steinssonfæddist á Þing-
eyri við Dýrafjörð 1.
maí 1917. Hann lést á
Hjúkrunarheimilinu
Eir 24. mars sl.
Útför Ólafs var
gerð frá Grafarvogs-
kirkju 7. apríl 2010.
hverja brandara og þá
hló Unnur. Eitt sinn er
ég var í ferð í sum-
arbústaðinn minn kom
ég við hjá Jóhönnu og
Pétri og þar voru
hjónin Ólafur og Unn-
ur. Unnur hló þetta
kvöld. Stuttu seinna
var hún orðin veik. Ég
var að vinna í Heilsu-
gæslustöðinni í Hvera-
gerði og ákvað að
heilsa upp á þau. Unn-
ur kom til dyra, við
drukkum kaffi, allt var
dúkað og mikið var rætt um ferðalög
sem þau hefðu farið. Ólafur var ró-
legur og yfirvegaður og gætti konu
sinnar af nærgætni en Unnur mín
var þá orðin veik og þekkti mig lítið.
Ólafur starfaði mikið í kirkjunni,
sem var ágætt. Blessuð sé minning
Ólafs, sannur Dýrfirðingur og góður
maður. Vonandi hefur hann hitt
Unni konu sína.
Ég kveð þig og þakka þér alla vin-
semd og gæsku.
Guð blessi þig. Ég votta öllum
börnum, tengdabörnum og barna-
börnum og langafabörnum djúpa
samúð.
Guð blessi ykkur öll.
Guðrún Ingibjörg Jónsdóttir.