Morgunblaðið - 12.06.2010, Blaðsíða 33

karl – fylgdist með dægurmálunum,
pólitíkinni og hvað afkomendur hans
voru að gera alveg til lokadags – við
komum aldrei að kofunum tómum
hjá afa – hann hafði skoðun á öllu og
setti sig inn í umræðuna. Hrafnhild-
ur Erna minnist langafa sem afans
sem gaf henni sykurmolana og gaf
henni í nefið. Í minningabókinni sem
hún skrifaði á dánardegi hans skrif-
aði hún: Langafi minn var góður afi
og skemmtilegur, hann sagði mér
alltaf sögur, bless afi hér, en samt
verður hann alltaf hjá mér. Við lát-
um það vera kveðjuorð okkar til
Hadda afa – og biðjum að heilsa Sól-
eyju ömmu – núna siglið þið saman á
ykkar fleyi.
Hávarður, Katrín Olga, Hrafn-
hildur Erna og Baldur Breki.
Hávarður Olgeirsson kvaddi lífið
með táknrænum hætti. Skipstjórinn
reyndi og happasæli, lauk lífsgöngu
sinni að morgni sjómannadags. Fán-
arnir sem jafnan eru dregnir við hún
hvarvetna á einum helsta hátíðar-
degi ársins, drúptu nú í hálfa stöng í
Víkinni okkar. Bolvíkingar kvöddu
með þakklæti og eftirsjá mann sem
hafði sett svo mikið mark sitt á
byggðarlagið með störfum sínum.
Hugurinn hvarflar til æskuár-
anna. Frá Bolungarvík voru gerðir
út öflugir línubátar undir skipstjórn
mikilla afreksmanna. Þeir sóttu fast,
en þótt kappi þeirra fylgdi ætíð
forsjá, létu þeir ekkert tækifæri
ónotað til þess að sækja björg í bú
byggðarlagsins. Það átti líka allt sitt
undir störfum þessara manna. Fyrir
tilverknað þeirra efldist Bolungarvík
ekki síst. Þeir áttu sinn mikla þátt í
að hver einasta vinnufús hönd hafði
nóg að gera og oftast ríflega það. Við
samferðamennirnir og eftirlifendur
minnumst þessara góðu afreks-
manna með virðingu og þakklæti.
Hávarður Olgeirsson var borinn
og barnfæddur Bolvíkingur. Varð
fyrst skipstjóri á Hugrúnunni, ein-
um af Svíþjóðarbátunum sem svo
voru kallaðir. Hann tók síðan við
nýrri Hugrúnu, sem undir hans skip-
stjórn var mikið happaskip. Á þess-
um bátum var hann bæði á línu- og
síldveiðum. Undir skipstjórn Háv-
arðar á Særúnu árið 1971, var í
fyrsta sinn hér við land gerð tilraun
til loðnuveiða í flottroll, að frum-
kvæði föður míns, Guðfinns Einars-
sonar útgerðarmanns. Við innreið
skuttogaraaldarinnar í Bolungarvík
í febrúar 1975 þegar nýsmíðuð Dag-
rúnin kom siglandi fánum prýdd frá
Frakklandi varð Hávarður Olgeirs-
son skipstjóri með Vilhelm S. Ann-
assyni, sem lést nýverið langt um
aldur fram.
Umskiptin að fara af línuveiðum á
togveiðar voru örugglega heilmikil
fyrir Hávarð. En hann stóð undir því
trausti eins og öðru. Hann var mikill
aflamaður á trollinu rétt eins og lín-
unni og farsæll með afbrigðum.
Þessi lágvaxni og hógværi maður lét
ekki mikið fyrir sér fara, en virðing
manna fyrir honum var mikil. Þegar
mest gekk á flautaði hann bara lag-
stúf og hélt fumlaust áfram störfum
sínum. Við merktum sjaldnast lag,
en þessir tónar sem við námum frá
honum komu manni í gott skap og
við brostum hver til annars þegar
svona stóð á.
Þegar Hávarður lauk happadrjúg-
um skipstjóraferli sínum var hann
með elstu togaraskipstjórum í flot-
anum. En hann lagði ekki árar í bát.
Hann keypti sér smábát og hóf að
róa, þá kominn vel á sjötugsaldurinn.
Hann sótti af kappi alveg frá því að
hann setti á flot á vorin og fram á
haust. Ungu og kappsömu sjómönn-
unum í Bolungarvík gaf hann ekkert
eftir og er þá mikið sagt. Haust
hvert hafði hann á orði að þetta yrði
nú sitt síðasta sumar á sjónum en
það fór á aðra leið. Sjórinn seiddi
hann til sín líkt og hann hafði gert
frá barnsaldri.
Hávarður Olgeirsson var mikið
valmenni. Þeir faðir minn áttu sam-
starf mestalla starfsævi sína, enda á
líkum aldri. Við fjölskylda mín send-
um ættingjum hans og aðstandend-
um okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Blessuð sé minning þessa mikla
sómamanns.
Einar K. Guðfinnsson.
Minningar 33
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. JÚNÍ 2010
Af bljúgum huga og
miklum kærleika
minnumst við systkin-
in kærs vinar og sam-
ferðarmanns, sem kom
inn í líf okkar á þann
hátt að okkur þótti hann alltaf hafa
verið þar. Þeir faðir okkar áttu sér
báðir þann draum að gera veg kirkj-
unnar á Kálfatjörn sem mestan og
bestan. Í upphafi var reyndar faðir
okkar stuðningsmaður annars fram-
bjóðanda, en þar breytti engu, er það
var af staðið, tekist var í hendur og
óskað til hamingu og nýi presturinn
boðinn velkominn. Þeir ákváðu að
vinna gömlu kirkjunni og söfnuðinum
af alhug og öllu hjarta.
Skömmu eftir að Bragi tók við
störfum varð hörmulegur atburður í
fjölskyldu okkar. Faðir okkar lagði
þá til að hann yrði fenginn til hjálpar.
Það erfiða verkefni tókst hann á
hendur af þvílíkri varfærni að vand-
séð er að betur hefði verið hægt að
gera. Hann og hans góða kona Katrín
umvöfðu okkur af kærleika og um-
hyggju. Gleðistundir urðu líka marg-
ar og þegar við eldri stelpurnar tók-
um Höfðann á leigu sumarið ’68 og
vorum með allt krakkastóðið okkar
þar, hafði séra Bragi það fyrir sið að
heimsækja okkur þangað og voru þá
ekki sparaðar pönnukökur og krem-
kex. Kaffið hefði að vísu oft mátt vera
betra, en hann drakk það af stakri
kurteisi og lét sem ekkert væri. Hann
reytti af sér brandara og sagði okkur
kímnisögur og hló svo að það drundi í
litlu baðstofunni. Sem áður var sagt
var mjög kært með þeim vinunum og
öll preststörf vann hann fyrir okkur.
Þeir fóru saman á fundi og ráðstefnur
og ekki leiddist þeim að úða í sig alls-
konar góðgæti í eldhúsinu hjá
mömmu. Sóknarnefndarfundir voru
oft haldnir heima og þar teknar stór-
ar ákvarðanir, meðal annars varð-
veisla og viðgerðir á gömlu, fallegu
kirkjunni okkar Kálfatjörn.
Faðir okkar veiktist alvarlega 1980
og greindist í kjölfarið með lungna-
krabbamein, það var öllum mikið
áfall en vinskapur þeirra hnýttist enn
fastar. Þeir ræddu saman alveg eins
og áður, hlógu og gerðu að gamni
sínu en öll vissum við í hvað stefndi,
það tók í hnúana. Stuðningur þeirra
Katrínar við mömmu okkar á þeim
tíma og alla tíð síðan verður aldrei
þakkaður sem skyldi. Faðir okkar
lést ári síðar en vinskapurinn góði
færðist yfir til okkar systkinanna.
Móðir okkar mat hann mikils og
þótti okkur mjög vænt um að hann
var með okkur á kveðjustund hennar
hér á jörð.
Vinurinn okkar góði hefur kvatt
um stund. Sárt mun hans saknað af
elsku Katrínu og fjölskyldu hans
allri. Við vottum þeim innilega sam-
úð, með þakklæti fyrir þá gæfu að
hafa fengið að ganga með honum spöl
á veginum.
Veri hann Guði falinn um tíma og
eilífð.
Fyrir hönd Ástu og Jónsbarna frá
Höfða,
Þórunn Jónsdóttir.
Einstakur öðlingur og góður vinur
hefur nú kvatt okkur í hinsta sinn og
mjög svo óvænt. Kynni okkar náðu
nær því yfir alla ævi mína. Bragi var
fæddur á Ísafirði en ég kallaði hann
ávallt Siglfirðing, enda ólst hann þar
upp að mestu leyti. Og þaðan man ég
hann fyrst, glæsilegan ungan mann,
frækinn í flestum íþróttagreinum og
öðrum mönnum myndarlegri.
Þá man ég hann vel árið sem við
vorum báðir í MA, ég í 2. bekk, hann í
6.bekk. Ekki amalegt fyrir strák-
linginn að vera valinn í boðhlaups-
Bragi Reynir
Friðriksson
✝ Bragi ReynirFriðriksson fædd-
ist á Ísafirði 15. mars
1927. Hann lést á
Landspítalanum 27.
maí 2010.
Útför Braga var
gerð frá Vídal-
ínskirkju 8. júní 2010.
sveit skólans með
verðandi stúdent og
besta hlauparanum,
Braga.
Við minntumst
þessa löngu síðar þeg-
ar við spörkuðum bolta
og stunduðum leikfimi
saman í gamla Flata-
skóla á sjöunda áratug
síðustu aldar.
Og Garðbæingar
höfum við svo verið í
hálfa öld, Bragi raunar
tveimur árum betur.
Og hér í bæ höfum við
átt margvíslegt samstarf öll þau árin.
Séra Bragi var kjörinn prestur í
Garðaprestakalli við stofnun þess ár-
ið 1966 og gegndi því starfi til loka
embættisferils 1997, við miklar vin-
sældir sóknarbarna. Hann hafði þá,
er hann var kjörinn, verið búsettur í
sveitarfélaginu um átta ára skeið.
Þann tíma og ætíð síðan var hann
boðinn og búinn til að sinna hinum
ýmsu málum sem til framfara horfðu
í vaxandi bæjarfélagi. Einkum áttu
æskulýðsmál hug hans. Hann var
einn forgöngumanna um stofnun
Stjörnunnar, lagði hönd á plóg með
skátunum, var fljótt kallaður til for-
mennsku í skólanefnd, við stofnun
Tónlistarfélagsins, Rótarýklúbbsins,
og svona mætti áfram telja. Hvar
sem hann fór var hann í forystu, ekki
aðeins mikill að vallarsýn, heldur stór
í hugsun og hafði hugsjónir sem hrifu
alla. Hann er einn ljúfasti maður sem
ég hef kynnst um dagana. Á mínum
fyrstu árum í Garðabæ var fáum ráð-
um ráðið án samfunda við séra
Braga. Hann gekk hér í ýmis störf að
minni beiðni. Nefnt hef ég skóla-
nefnd, Tónlistarskólann, og bæti við
stofnun bókasafnsins, æskulýðs- og
menningarmálum og nánast hverju
því sem til framfara horfði.
Eitt vil ég sérstaklega nefna þar
sem við áttum einstakt samband
fram á síðustu daga. Það var sam-
starf okkar í Rótarýhreyfingunni. Við
urðum þar báðir félagar í Rótarý-
klúbbi Hafnarfjarðar árið 1963. Svo
þegar mér var falið að gangast fyrir
stofnun klúbbs í Garðabæ og Álfta-
nesi árið 1965 fékk ég séra Braga til
aðstoðar við að safna félögum í klúbb-
inn. Þar var hann góður liðsmaður.
Hann var hinn þriðji til að gegna for-
setastarfi og var mótandi um framtíð
klúbbsins. Allt til síðasta dags hafði
hann brennandi áhuga á klúbbstarf-
inu. Saman unnum við síðustu daga
hans að nýju samfélagsverkefni, sem
tók hug hans allan. Því verkefni var
nær lokið við fráfall hans og hans
hlutur í því að fullu gerður.
Á áttræðisafmæli séra Braga kom
út bókin „Fórnfús frumherji“, meist-
araprófsritgerð hans við Háskóla Ís-
lands, um frumherja meðal Vestur-
Íslendinga. Ótrúlegt afrek af svo
rosknum manni.
Innilegar samúðarkveðjur flyt ég
konu hans og fjölskyldu allri.
Ólafur G. Einarsson.
Sr. Bragi Friðriksson er fallinn frá,
öllum harmdauði er hann þekktu. Í
gegnum árin áttum við oft samvinnu
á kirkjulegum vettvangi. Fljótt skap-
aðist sú hefð að við fórum að athöfn-
um loknum, giftingum, skírnum eða
öðrum slíkum, á næsta kaffihús. Á
þessum stundum var margt spjallað
sem mér er dýrmætt í minningunni,
en sr. Bragi var maður sem hafði
mikið að gefa. Þegar við kynntumst,
var hann sóknarprestur í stóru
prestakalli og prófastur Kjalarness-
prófastsdæmis. Sr. Bragi var frábær
stjórnandi, ástsæll prestur og stýrði
prófastsdæminu með góðri skipu-
lagningu og af hinum mesta mynd-
arskap. Sem ungur prestur þjónaði
hann söfnuðum í Íslendingabyggðum
Kanada og var þar sem annars staðar
afar vel látinn. Eitt sinn hringdi sr.
Bragi til mín og bað mig vera far-
arstjóra í ferð sem hann hafði milli-
göngu með. Þar var á ferðinni kór frá
Kanada, sem var hér í tónleikaferð.
Þetta var hin eftirminnilegasta ferð,
einkum leiðin yfir Sprengisand í
besta veðri, en þar hafði sr. Bragi
aldrei farið áður og naut hann þess
mjög. Eftir að hann lét af embætti
var enn leitað til hans um athafnir,
meira en hann kærði sig um, því hann
sneri sér að námi og skrifaði merka
mastersritgerð um kristnihald hjá Ís-
lendingum í Vesturheimi. Oft hitt-
umst við við sérathafnir, nú síðast í
vetur leið, er hann kallaði mig til
vegna skírnar. Greinilegt var að lík-
amskraftar fóru þverrandi, en enginn
bilbugur á honum andlega. Saga
þessa merka kirkjuhöfðingja er öll,
en eftir lifir minningin um góðan
dreng og allt hans merka starf sem
hann vann á sinni löngu og farsælu
ævi. Ég votta eiginkonu hans Katrínu
Eyjólfsdóttur og ástvinum öllum
mína dýpstu samúð og þakka vinátt-
una við sr. Braga Friðriksson.
Kjartan Sigurjónsson.
Kveðja frá sóknarnefnd
Bessastaðasóknar
Margar góðar minningar eigum
við sem starfað höfum í sóknarnefnd-
inni um samstarfið við sr. Braga
Friðriksson sóknarprest og síðar
prófast. Það var lærdómsríkt og
hvetjandi að upplifa áhuga hans fyrir
safnaðarstarfi og skynja að fram að
starfslokum og jafnvel lengur var
hugur hans frjór og sívakandi yfir því
sem hægt væri að gera til eflingar
safnaðarstarfi í prófastdæminu. Má
þar nefna sumardaga sóknarinnar
sem haldnir hafa verið í yfir 30 ár og
hafa vaxið og eflst jafnt og þétt fram
á þennan dag. Sumardagarnir standa
yfir í viku í senn og þar býður sóknin
upp á skemmtun og fræðslu fyrir
börn á skólaaldri. Einnig skal getið
um hinn árlega kirkjudag sem hald-
inn er í október ár hvert og að efla
líknarsjóð Álftaness sem stutt hefur
marga sem glímt hafa við erfiðleika
af ýmsum toga, svo sitthvað sé nefnt.
Samband sr. Braga við sóknarbörn
sín var traust og átti hans ljúfa fram-
koma og vinátta stóran þátt í því hve
auðvelt honum reyndist að fá fólk
með sér til að koma í verk hans fjöl-
mörgu hugmyndum um vöxt og efl-
ingu starfsins í sókninni. Við minn-
umst sr. Braga Friðrikssonar með
virðingu og þakklæti fyrir góð kynni
og trausta forystu um langt árabil.
Frú Katrínu og fjölskyldu þeirra
sendum við okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur.
Hallgrímur Viktorsson og
María Sveinsdóttir.
Í örfáum orðum minnist ég nú sr.
Braga Friðrikssonar. Frá því ég
gerðist klúbbmeðlimur í Rótarý-
klúbbnum Görðum í Garðabæ árið
2001, hefur okkar frábæri prestur og
félagi sr. Bragi verið mjög virkur
þátttakandi í því góða starfi sem Rót-
arýhreyfingin stendur fyrir. Á síð-
ustu vikum og mánuðum hafði hann
ásamt Ólafi G. Einarssyni klúbb-
félaga verið að vinna að verkefni sem
þeir höfðu átt hugmyndina að og
sýndi sig þá hversu umhugað sr.
Braga var um að vanda vel til verka
og ljúka því á tilsettum tíma. Sr.
Bragi var einn af stofnfélögum í
klúbbnum og hafði hann gegnt öllum
trúnaðarstörfum í Rótarýklúbbnum,
hann var þriðji forseti klúbbsins frá
árinu 1967-1968, hann hlaut hina
virtu Paul Harrys-orðu Rótarýhreyf-
ingarinnar árið 1996, hann var gerður
að heiðursfélaga í klúbbnum árið
1997 og svo árið 2001 var hann gerður
að fyrsta heiðursborgara Garða-
bæjar.
Á síðustu jólum þjónaði sr. Bragi í
jólamessu okkar Rótarýmanna í
Garðabænum og var það í 43. sinn
sem hann sá um þessa athöfn og hef-
ur það verið alveg ómissandi þáttur í
okkar starfi, við kunnum honum okk-
ar bestu þakkir fyrir þær góðu stund-
ir ásamt öllum hans góðu verkum.
Fyrir hönd klúbbsins votta ég eft-
irlifandi eiginkonu hans Katrínu og
fjölskyldunni og öðrum ættingjum og
vinum okkar dýpstu samúðarkveðj-
ur. Það verður mikill missir að sr.
Braga. Minningin lifir um góðan
mann.
F.h. Rótarýklúbbsins Görðum,
Klara Lísa Hervaldsdóttir,
forseti 2009-2010.
Kveðja frá Kór Vídalínskirkju
Með nokkrum ljóðlínum viljum við
félagar úr Kór Vídalínskirkju kveðja
sr. Braga Friðriksson fyrrverandi
sóknarprest í Garðasókn. Ljóðið var
séra Braga sérlega kært og lét hann
oft flytja það við kirkjulegar athafnir.
Ég helga þér, Kristur, minn hug og önd.
Mér hjálpar, mig styrkir þín
bróðurhönd.
Mín bæn og minn söngur mig
bera til þín.
Ó, blessa þú, Jesú, öll störfin mín.
Ég helga þér sporin mín hvar sem
ég fer.
Mín helgasta þrá er að lifa þér.
Í húmskuggum dauðans þín hönd
sé nær.
Mitt himneska ljós vertu, Jesú kær.
Minn konung, Jesú Kristur, ég
kalla einan þig.
Því skærum dýrðarskrúða þú skrýðir
sekan mig.
Og frjáls úr heimsins fjötrum ég faðma
krossinn þinn.
Þú breiðir faðminn bjarta þinn og
blessar veginn minn.
(Árelíus Níelsson)
Minningin um góðan mann lifir í
hjörtum okkar allra og vottum við
fjölskyldu hans og ástvinum okkar
dýpstu samúðarkveðjur.
Gísli B. Ívarsson, formaður.
Nú er látinn séra Bragi Friðriks-
son fyrrverandi prestur í Kálfatjarn-
arkirkju á Vatnsleysuströnd. Við í
sóknarnefnd kirkjunnar viljum fyrir
hönd safnaðarins minnast hans í
nokkrum orðum.
Séra Bragi þjónaði sókninni í þrjá-
tíu ár, frá 1967-1997. Þann tíma sinnti
hann öllum störfum sínum af alúð og
festu þannig að um verk hans ríkti
alltaf sátt. Hann kenndi einnig við
Brunnastaðaskóla á Vatnsleysu-
strönd um árabil bæði kristinfræði og
ensku. Sóknarbörnum í Kálfatjarnar-
sókn reyndist séra Bragi einstaklega
vel. Hann lagði sig fram um að leysa
hvern þann vanda sem fólk kom með
til hans. Hann var einstakur sátta-
semjari og átti gott með að sætta
sjónarmið á þann hátt að engum
þætti á sig hallað. Góðmennskan
geislaði af honum hvar sem hann var
og hann hafði lag á að setja sig í spor
annarra og mæta þeim þar sem þeir
voru staddir, hvort sem var í sorg eða
gleði.
Séra Bragi var ekkert sérlega nýj-
ungagjarn en þegar aðstæður leyfðu
taldi hann ekki eftir sér að fara
ótroðnar slóðir. Fyrsta messan hans í
sókninni var til að mynda haldin und-
ir beru lofti á flötunum undir Voga-
stapa rétt fyrir utan þorpið í Vogum.
Messan var haldin í samráði við skát-
ana og var hluti af starfi þeirra.
Margt fólk hafði safnast saman í góðu
veðri og það nýtti séra Bragi sér til að
til að halda sína fyrstu guðsþjónustu.
Þannig leitaði hann ávallt leiða til að
nálgast sóknarbörn sín með þann
boðskap sem hann talaði fyrir. Í
guðsþjónustum var séra Bragi ein-
stakur prestur. Hann hafði gríðar-
lega fallega og þróttmikla söngrödd.
Þegar hann söng eða tónaði náði það
til fólksins og þegar hann tónaði á jól-
um muna sóknarbörnin ennþá hvern-
ig litla kirkjan á Kálfatjörn fylltist
þannig að enginn sem á hlýddi var
ósnortinn. Á mannamótum notaði
hann einnig sönginn, var hann hress
og kátur og tók lagið á léttari nótum.
Eftir að hann fór frá sókninni leit-
uðu mörg sóknarbörn til hans eftir
prestverkum. Hann hafði líka sam-
band við marga til að spyrja frétta.
Hann hafði áhuga á fólki og lagði sig
fram um að halda tengslum við söfn-
uðinn sinn að Kálfatjörn.
Með þessum orðum viljum við
þakka séra Braga fyrir störf hans í
þágu íbúa í Vogum og Vatnsleysu-
strönd. Minning hans lifir hér í sókn-
inni og fyrir það erum við þakklát.
Við sendum aðstandendum samúð-
arkveður og biðjum Guð að styrkja
þá í sorginni.
Fyrir hönd safnaðarins í Kálfa-
tjarnarkirkju,
Helgi Davíðsson.
 Fleiri minningargreinar um Braga
Reyni Friðriksson bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu daga.