Póstmannablaðið - 01.05.1994, Side 20

Björn Björnssim: „Pá vöknuðum við upp við þann vunda draum að samtökin og
félögin áttu sér engan samastað.
Verðum ávallt að vinna
að bættri póstþjónustu
Rætt við Björn Björnsson, formann PFÍ1967-1968 og 1976-1984
að má segja með fullum sanni, að
Pósturinn hafi sleppt ritvélaöld-
inni í tækniþróuninni , segir Björn
Björnsson umdæmisstjóri í Umdæmi
I en við erum komnir til hans á skrif-
stofuna við Armúlann í Reykjavík.
„Við slepptum ritvélinni nær alveg
og pósturinn fór nánast beint frá
handskrifuðum skjölum og gögnum
og inn í tölvuheiminn.“
Ætlunin er að ræða stuttlega um for-
mannstíð Björns í Póstmannafélagi
íslands. Eftir að hafa orðið sammála
um að ólíkt hafi gamla embættisheit-
ið Póstmeistarinn í Reykjavík verið
hljómmeira og fallegra en umdæmis-
stjóri þá snúum við okkur félagsmál-
unum.
„Ég byrjaði að starfa hjá póstinum
árið 1946 og þá fyrir hreina tilvilj-
un, segir Björn. „Eftir gangfræða-
próf hafði ég lokið utanskólaprófi
upp í þriðja bekk Verslunarskóla ís-
lands og ætlaði að Ijúka þar námi.
Vegna breyttra persónulegra að-
stæðna gat ekki orðið af því. Snéri ég
mér síðan að því að leita mér að
vinnu. Þá stóð fyrir dyrum töluverð
fjölgun starfsmanna hjá Póststofunni
í Reykjavík. Teknar voru vaktir og
vinnutími auk þess lengdur og varð
37 klukkustundir á viku. Árið 1946
voru þeir tímar, að launakjör hjá
póstinum voru góð. Við höfðum
sömu laun og kennarar. Ég minnist
þess einnig, að á þessu ári hófu
nokkrir lögreglumenn störf hjá Póst-
stofunni. Þeint buðust þar betri kjör
en í fyrra starfi, segir Björn enn-
fremur.
Björn Björnsson varð tljótlega
áhugasamur unt ntálefni Póstmanna-
félagsins og varð þar m.a. varafor-
maður 1965 - 1967 í formannstíð
Tryggva Haraldssonar.
„Þá stóðu harðar deildur við ríkis-
valdið vegna þess að kjör póstmanna
höfðu ekki fylgt kjörum annarra
starfsstétta. Við gripunt þá til þess
ráðs í desember árið 1966 að setja á
yfirvinnubann að lokinni yfirvinnu-
skildu í miðjum jólaönnum. Upp úr
því varð samkomulag að Póst- og
símaskólinn skyldi settur á fót.
Samið var um að nám þaðan gæfi
okkur tveggja launaflokka hækkun.
Björn setlist síðan í formannssætið
1967 - 1978.
„Við fylgdum þessum fyrri árangri
eftir en síðan dró ég ntig í hlé frá fé-
lagsstörfum um nokkurra ára skeið ,
segir Björn.
„Það var síðan árið 1976, sem ég gaf
kost á mér til starfa í Félagsráði. Til-
efni þess var að mér og fleirum þótti
hvorki tekið nægilegt tillit til útibú-
anna hér í Reykjavík, sem þá voru
komin á fót, né starfsmanna þeirra.
Ég var síðan í kjölfarið kjörinn for-
maður Póstmannafélags Islands á
nýjan leik. Síðan kom að fyrsta verk-
falli opinberra starfsmanna árið
1977. Starfsemi BSRB og félaga þar
innanborðs jókst auðvitað um allan
helming. Þá vöknuðum við upp við
þann vonda draum, að samtökin og
félögin áttu sjálf engan vísan sama-
stað. Þá var fasteignin við Rauðarár-
stíg keypt og varð Póstmannafélagið
þar 15% eignaraðili og studdi málið
að afli. Auk þess minnist ég þess að
þáverandi stjórn lét gera merki fé-
lagsins og fána, segir Björn.
„Ég minnist þess líka að á þessum
árum urðu töluverð átök unt Starfs-
mannaráð Landssímans. Póstmenn
mótmæltu því að ráðið væri aðal unt-
sagnaraðili um stöðuveitingar innan
Pósts og síma, án þess að póstmenn
hefðu þar neitt um að segja. Um þetta
höfðu verið átök til fjölda ára. Þáver-
andi samgönguráðherra, Halldór E.
Sigurðsson hjó loks á þennan hnút.
Reyndist það strax góður vettvangur
til lausnar margra mála, styrkti einnig
verulega félagslega slöðu okkar póst-
manna. Einnig varð þetta til þess, að
rígur, sem um árabil hafði verið á
milli póstmanna og símamanna,
hvarf að mestu leyli.
Björn segist hafa haft mikla ánægju
af þátttöku í félagsmálum póst-
manna. „Ég var líka svo heppinn að
hafa mikinn og góðan útvalshóp með
mér í sljórn. Án þess getur formaður-
inn einn ekki lyft neinum Grettistök-
um. Við vinnum enga sigra í félags-
málum án mikillar samvinnu.
20