Morgunblaðið - 24.03.2011, Side 25

ég. „Eru ekki allir sem við Halldór
þekktum hættir að sjást á ráð-
stefnum EAAP?“ „Sá þann síð-
asta, Jim O’Grady, í Dublin 2007,
hann bað að heilsa þér,“ segi ég.
„Seigir Írar, man það núna, hann
var í svínaræktinni og kom í heim-
sókn til okkar á Leifsgötuna með
fjölskyldu sína um 1970.“
Þetta eru sýnishorn úr spjalli
mínu við Sigríði Klemenzdóttur í
haust, þá komna á 99. aldursárið
og enn með aðdáunarvert minni.
Alltaf var jafn ánægjulegt að ræða
við Sigríði því að hún hafði sterka
réttlætiskennd, var gædd góðum
gáfum og bæði víðlesin og fjölfróð
um menn og málefni. Heimsóknir
á Leifsgötu 18 verða lengi í minn-
um hafðar, til þeirra Halldórs til
1984, til hennar einnar allt til 2007
og síðan í Sóltún þar sem myndir,
málverk og húsgögn í herberginu
minntu í mörgu á fyrri tíð. Ekki
skaðaði að við Sigríður áttum
ágæta samleið í skoðunum á ýms-
um þjóðmálum, og sömuleiðis, að
föðurættir beggja tengdust í Vest-
ur-Húnavatnssýslu á 19. öld. Þótt
aldursmunurinn væri mikill kom
það ekki að sök því að Sigríður var
síung í hugsunarhætti. Líkt og
Halldór var hún heimsborgari,
rifjaði gjarnan upp góðar minn-
ingar frá Bretlandseyjum og
Nýja-Sjálandi og viðhélt vina-
tengslum erlendis alla tíð, aðal-
lega með bréfaskriftum. Um-
hyggjan fyrir Halldóri og heilsu
hans var aðdáunarverð. Því
kynntist ég sérlega vel á ferðalög-
um og alltaf var stutt í hlátur og
skemmtilegheit. Við tedrykkju úr
breskum postulínsbollum var
margt skrafað á Leifsgötunni,
ekki síst vegna þess að við áttum
ýmsa sameiginlega vini og kunn-
ingja í bændastétt og víðar.
Stundum tók ég með ljósmyndir
og sagði fréttir af ráðstefnuferð-
um og minningarsjóði um Halldór,
kom með minningargreinar úr
fréttabréfi EAAP, eða eintök af
Frey og Bændablaðinu. Allt var
þegið með þökkum og aldrei brást
að Sigríður spurði: „Hvað er að
frétta úr Bændahöllinni?“ Þess
má geta að hún lagði fram drjúgan
skerf við undirbúning minningar-
rits um Halldór, útgefið 1989,
einkum við skráningu heimilda og
gerð ritaskrár. Þar naut sam-
viskusemin og vandvirknin sín vel.
En Sigríður var líka fjölskyldu-
vinur sem vildi fylgjast stöðugt
með framgangi Svanfríðar konu
minnar og barna okkar í námi og
starfi. Aldrei brást glaðningur fyr-
ir börnin og kveðjur um jólin, og
þeim, ásamt okkur hjónum, er
minningin um sómakonuna Sigríði
á Leifsgötunni afar kær. Við,
ásamt foreldrum mínum, Dýr-
mundi og Guðrúnu, sendum öllum
vandamönnum einlægar samúðar-
kveðjur. Blessuð sé minning Sig-
ríðar Klemenzdóttur.
Ólafur R. Dýrmundsson.
Sigríður Klemenzdóttir, föður-
systir mín, lést á dvalarheimilinu
Sóltúni 13. mars síðastliðinn á 99.
aldursári. Sigga, eins og hún var
alltaf kölluð, hafði yfirleitt verið
heilsuhraust þar til fyrir u.þ.b.
þremur árum er líkamlegri heilsu
hennar fór að hraka, en hún var þó
hress andlega og stálminnug al-
veg fram til þess síðasta. Þegar ég
kvaddi Siggu áður en við hjónin
héldum af landi brott í byrjun
mars sagði mér svo hugur, að
þetta yrði okkar síðasti fundur.
Það var því ekki óvænt þegar okk-
ur barst frétt um andlát hennar.
Margar af mínum fyrstu minn-
ingum tengjast Siggu. Þegar hún
var rétt rúmlega þrítug missti hún
sinn fyrri mann, Ólaf Þorvarðar-
son, og dvaldi hún þá um tíma á
heimili foreldra minna á Leifsgötu
18. Þar bjuggu einnig föðurfor-
eldrar mínir sem þá höfðu flust frá
Húsavík. Árið 1946 giftist Sigga
Halldóri Pálssyni, síðar búnaðar-
málastjóra, og festu þau kaup á
efri hæð Leifsgötu 18. Þar bjuggu
þau alla sína hjúskapartíð að frá-
talinni ársdvöl þeirra í Cambridge
þar sem Halldór vann að doktors-
ritgerð sinni svo og vetrardvöl á
Nýja-Sjálandi. Það var því mikill
samgangur milli fjölskyldnanna
og Sigga og Halldór stór hluti af
lífi okkar systranna. Þeim Siggu
og Halldóri varð ekki barna auðið
og má segja að við systur höfum
bætt þeim það að nokkru leyti.
Vegna starfa sinna ferðaðist
Halldór mikið um landið og fór
Sigga iðulega með honum. Einnig
fóru þau í lengri og skemmri ferð-
ir til útlanda. Þau voru mjög sam-
hent hjón og ánægjulegt var ætíð
að njóta samvista við þau. Sigga
bjó Halldóri fallegt heimili og var
ávallt gestkvæmt hjá þeim. Hún
var fríð kona, bauð af sér góðan
þokka, glaðsinna og með gott
skopskyn.
Sigga var einstaklega vel upp-
lýst kona, vel lesin og margfróð.
Hún fylgdist vel með þjóðfélags-
umræðunni og hafði ákveðnar
skoðanir á flestu því sem bar á
góma í þeim efnum. Hún eignaðist
marga vini um ævina, bæði heima
og erlendis, sem hún var mjög
dugleg að rækta samband við. Á
síðastliðnu sumri kom t.d. ensk
vinkona hennar til Íslands á leið
sinni frá Bandaríkjunum til Eng-
lands gagngert til að hitta Siggu.
Eftir lát móður sinnar, Jakobínu,
sem alist hafði upp í Vesturheimi,
tók Sigga upp þráðinn og hélt
sambandi við vini og ættingja þar.
Fyrir um þremur árum flutti
Sigga á dvalarheimilið Sóltún og
um hálfu ári síðar flutti Unnur
móðir mín á sömu deild, en þá
höfðu þær mágkonur búið hvor á
sinni hæðinni á Leifsgötu í ríflega
sextíu ár. Þar með tók Sóltún við
sem sá staður er við systurnar og
fjölskyldur hittumst oftast á. Öllu
því ágæta fólki sem önnuðust þær
þar eru færðar bestu þakkir.
Að leiðarlokum er mér efst í
huga þakklæti fyrir að hafa eign-
ast Siggu sem elskulega föður-
systur og einlæga vinkonu.
Blessuð sé minning Sigríðar
Klemenzdóttur.
Anna Ingibjörg.
Í síðastliðinni viku lést vinkona
okkar Sigríður Klemenzdóttir á
Sóltúni.
Líf hennar var langt, farsælt og
auðugt. Hún kunni að njóta þess
sem lífið bauð, enda óvenjulega lif-
andi, áhugasöm og vel gefin. Skoð-
anir hennar á mönnum og málefn-
um skýrar og afdráttarlausar. Það
var sannkölluð lífsfylling að um-
gangast hana.
Þau hjónin, Halldór og Sigríður
voru samhent og samtaka og með-
an Halldórs naut við ferðuðust
þau mikið. Ekki til að eyða tím-
anum í aðgerðarleysi, heldur til að
hitta fólk, fræðast og sjá fjarlæg
lönd.
Vinskapur foreldra minna og
Halldórs og Sigríðar var langur og
traustur. Sameiginlegur áhugi
þeirra á búskap, framförum í land-
búnaði og lífinu á landsbyggðinni
tengdi þau sterkum böndum. Um-
ræður voru fjörugar og skemmti-
legar og margar sögur sagðar.
Við Stefán, þá unga fólkið, nut-
um góðs af þessum skemmtilegu
heimsóknum. Börn okkar hlökk-
uðu líka mikið til, því ekki gleymd-
ust þau. Alltaf eitthvað hlýlegt og
fallegt við þau sagt og gott í munn-
inn til að gleðja. Og alla tíð hefur
Sigríður fylgst vel með systkinun-
um.
Eftir lát foreldra minna hélst
vinskapurinn við Halldór og Sig-
ríði.
Margar haustferðir fór Stefán
með þeim hjónum í réttir og að
Hesti í Borgarfirði, en þar voru
stundaðar tilraunir í sauðfjárrækt
á vegum ríkisins.
Eftir fráfall Halldórs höfum við
átt margar góðar og gefandi
stundir með Sigríði.
Blessuð sé minning Sigríðar.
Arnþrúður Arnórsdóttir.
Háöldruð heiðurskona, Sigríð-
ur Klemenzdóttir, hefur lokið veg-
ferð sinni. Hún var Þingeyingur
og af gáfu- og merkisfólki komin.
Hún var alin upp á Húsavík en bjó
mestan hluta ævi sinnar í Reykja-
vík. Sigríður var gædd óvenjuleg-
um persónutöfrum. Hún var
glæsileg fríðleikskona og hafði
einkar aðlaðandi og ljúfa fram-
komu. Þá var hún stálgreind, orð-
heppin og setti skoðanir sínar
fram með minnisverðum hætti.
Hún var sjófróð, langminnug og
kunni glögg skil á mönnum og
málefnum og hafði list viðræðna
mjög á valdi sínu þannig að ætíð
var skemmtun og eftirsóknarvert
að vera í návist hennar.
Árið 1946 giftist Sigríður Hall-
dóri Pálssyni, sauðfjárræktar-
ráðunaut Búnaðarfélags Íslands
og síðar búnaðarmálastjóra. Þau
settu saman heimili á Leifsgötu 18
í góðu nábýli við bróður Sigríðar,
Sigtrygg Klemenzson ráðuneytis-
stjóra og konu hans Unni Páls-
dóttur. Áttu þau þar síðan fallegt
og hlýlegt heimili. Sökum starfa
sinna ferðaðist Halldór mikið
bæði innanlands og utan, auk þess
sem hann stofnaði og veitti for-
stöðu sauðfjárræktarbúinu á
Hesti í Borgarfirði. Sigríður ferð-
aðist gjarnan með manni sínum og
naut ferðalaga. Hún var hvar-
vetna aufúsugestur og vinmörg.
Gestrisni þeirra hjóna var einstök.
Það var háttur Halldórs að bjóða
gestum heim með sér til kvöld-
verðar. Kvöldstundir á heimili
þeirra hjóna eru ógleymanlegar.
Þau voru samvalin að fagna gest-
um með rausnarlegum veitingum,
en þó einkum með skemmtilegum
og fróðlegum viðræðum. Bæði
voru þau hjón mjög andlega vak-
andi og mynduðu sér skarplegar
skoðanir og komu þeim á framfæri
með glaðsinni og mælsku. Bæði
höfðu þau mjög næma réttlætis-
kennd og báru einlæga virðingu
fyrir íslenskri náttúru og þjóðleg-
um gildum.
Halldór átti við hjartasjúkdóm
að stríða síðustu ár sín. Sigríður
sýndi manni sínum einstaka um-
hyggju og reyndi að fá hann til
þess að hlífa sér og gæta heilsu
sinnar. Það var Halldóri ekki eðl-
islægt að spara orku sína eða fara
varlega því maðurinn var ákafa-
og fjörmaður sem aldrei vildi láta
hlut sinn eftir liggja. Efalaust
lengdi hin mikla umhyggja Sigríð-
ar líf Halldórs um nokkur ár. Störf
Halldórs í þágu landbúnaðar á Ís-
landi voru ómetanleg og þar átti
Sigríður drjúgan hlut að máli.
Þrátt fyrir kappsemi og ósérhlífni
Halldórs tók hann leiðbeiningum
Sigríðar af mikilli lipurð og jafn-
lyndi. Halldór mat konu sína ákaf-
lega mikils og var ástríki þeirra
gagnkvæmt. Halldór lést árið
1984 og eftir það bjó Sigríður ein í
íbúð þeirra við góða heilsu þar til
fyrir fáum árum að hún fluttist í
Sóltún þar sem hún andaðist að
endaðri langri ævi. Hún hélt
glæsileik sínum og reisn til hárrar
elli.
Ég kveð Sigríði með kæru
þakklæti fyrir framúrskarandi
kynni, einstaka gestrisni og með
djúpri virðingu. Blessuð sé minn-
ing hennar.
Páll Pétursson.
legur. Hann tók virkan þátt í öllum
uppákomum hjá fyrirtækinu og
oftar en ekki var hann fremstur í
flokki jafningja. Við kveðjum okk-
ar góða félaga með trega og sökn-
uði en þökkum fyrir þann tíma sem
við áttum með honum, við erum
ríkari fyrir vikið.
Allan þann tíma sem Magnús
barðist við þennan illvíga sjúkdóm
var aldrei neitt vonleysi eða upp-
gjöf að finna hjá honum, sama hvað
bakslögin voru mörg og djúp. Imba
stóð við hlið hans sem klettur, með
ótrúlegan styrk og aðdáunarvert
var að sjá hvernig þau börðust
saman með bjartsýnina og vonina
eina að vopni, ávallt brosandi, sama
hvað gekk á.
Ég votta Imbu og fjölskyldu
Magnúsar mína dýpstu samúð,
minning hans mun lifa með okkur
alla tíð.
Örn Bjarnason.
Við kveðjum í dag kæran sam-
starfsmann okkar og félaga, Magn-
ús Guðmundsson, sem féll frá langt
um aldur fram. Við þökkum Magn-
úsi samstarfið, félagsskapinn og
vináttuna. Megi hann hvíla í friði.
Sem afbragðs dreng við þekktum þig,
og þökk og lotning vor,
og miklu fleiri, fjær og nær,
þér fylgja hinstu spor.
Þig faðmi liðinn friður guðs,
og fái verðug laun
þitt góða hjarta, glaða lund
og göfugmennska í raun.
Vér kveðjum þig með þungri sorg,
og þessi liðnu ár
með ótal stundum ljóss og lífs
oss lýsa gegnum tár.
Vér munum þína högu hönd
og hetjulega dug,
og ríkan samhug, sanna tryggð
og sannan öðlingshug.
Guð blessi þig! Þú blóm fékkst grætt,
og bjart um nafn þitt er.
Og vertu um eilífð ætíð sæll!
Vér aldrei gleymum þér.
(Jón Trausti.)
Fjölskyldu Magnúsar færum
við okkar dýpstu samúðarkveðjur,
megi Guð veita ykkur huggun og
styrk á erfiðum tímum.
Fyrir hönd samstarfsfólks hjá
N1,
Kolbeinn Finnsson.
Ég sit hér með tárin í augunum
að skrifa minningargrein um þig,
Maggi minn, en því miður hefur
þú lotið í lægra haldi fyrir veik-
indum þínum sem þú varst svo
staðráðinn í að sigrast á. Við urð-
um vinir þegar ég fór að vinna hjá
Hafliða bróður þínum og hefur sá
vinskapur reynst mér afar vel alla
tíð síðan.
Þú lentir í ýmsum áföllum á
lífsleiðinni, bílslysum og annars
konar veikindum, og tókst því öllu
með bros á vör. Er ég hugsa til
baka eru svo margar góðar minn-
ingar t.d. ferðirnar okkar á Hró-
arskeldu o.fl.
Þú fluttir snemma að heiman
og hvar sem þú bjóst var margt
fólk í kringum þig og má segja að
þú hafir verið með hálfgerða fé-
lagsmiðstöð, fyrst á Móabarðinu,
svo í Trönuhrauni og að ógleymdri
Hjallabrautinni.
Þau voru ófá partíin eins og
þegar þú fannst það út að ára-
mótapartíið hefði ekki verið nógu
gott ég held að það hafi verið 2005
svo þú ákvaðst að við skyldum
bara fagna áramótunum aftur um
páskana og halda almennilegt
partí. Vá hvað það var gaman.
Húsið gjörsamlega stappfullt af
fólki og þú í essinu þínu, stjörnu-
ljós og læti og talið niður á mið-
nætti eins og að um áramót væri
að ræða, alger snilld. Og enn man
fólk eftir þessu og talar um.
Þú varst þannig gerður að allt
sem þú gerðir tókst þú alla leið
eins og þegar þú fannst upp á því
að fá mömmu þína til að sauma
jakkaföt svört og bleik skipt í
miðju fyrir Hróarskeldu 2005.
Mamma þín, mikill snillingur, var
ekki lengi að hrista 6 stk. jakkaföt
fram úr erminni fyrir Team Xslow
og við allir svakalega sáttir. Þetta
var svo lýsandi fyrir þig – bara
vaða í málið og klára það.
Ég man líka eftir því þegar þú
varst að segja mér að þú værir
komin í vinnu hjá N1 varahluta-
verslun á Bíldshöfða og verslunar-
stjórinn hefði spurt þig hver þín
framtíðarsýn væri þá sagðir þú:
„Ég ætla að taka starfið þitt innan
árs“ og stóðst við það.
Svo kynnistu Imbu þinni 2009
og þið farið að búa á Laufvang-
inum og verð ég að segja að það
sást langar leiðir hvað þú varst
stoltur af þinni konu, hreinlega
geislaði af ykkur og þið bjugguð
ykkur gott og fallegt heimili. Svo
dundu veikindin yfir og var aðdá-
unarvert að sjá hve jákvæður þú
varst, alveg sama á hverju gekk,
og þú varst duglegur að leyfa öll-
um að fylgjast með baráttu þinni á
netinu þar sem þú skrifaðir allt og
dróst ekkert undan í lýsingunum.
Voru skrif þín oftar en ekki mein-
fyndin og hlaðin kaldhæðni sem
var algerlega þín sérgrein.
Mér finnst Imba og mamma
þín vera algerar hetjur og leitun
að öðrum eins jöxlum og aðdáun-
arvert að sjá hve vel þær hugsuðu
um þig. Einnig verð ég að minnast
á tengdaforeldra þína, frábært
fólk sem studdi þig mikið og átti í
þér hvert bein.
Ég á eftir að sakna þín mikið,
meistari, hlátursins, brossins og
samvistanna. Þér á ég aldrei eftir
að gleyma og finnst frábært að
hafa fengið að kynnast þér og
þakka þér fyrir að hafa verið minn
besti vinur.
Ég votta Imbu, foreldrum,
systkinum og öllum öðrum að-
standendum mína dýpstu samúð
Hvíl í friði.
Þinn vinur,
Kristinn.
Það er óendanlega erfitt að
setjast hér niður og skrifa um þig
minningargrein. Mikil hræðsla
greip mig þegar ég fékk símtalið
um að þú værir orðinn veikur en
þú náðir fljótt að smita mig af já-
kvæðni þinni í þessari baráttu.
Það var svo gaman að sjá hvað þú
tókst á við þetta verkefni á já-
kvæðan hátt, þessari baráttu ætl-
aðir þú sko ekki að tapa en því
miður fór nú svo að lokum og eftir
sitjum við öll sem stöndum þér
nærri og grátum. Á sama tíma
hellast yfir mig minningar um all-
ar þær góðu stundir sem við átt-
um saman þessi ár sem við þekkt-
umst.
Ég man ennþá eftir fyrsta
skiptinu sem við hittumst. Það var
í partíi úti á Álftanesi og þá hugs-
aði ég að þetta væri nú skemmti-
legur gaur sem ég yrði að kynnast
frekar. Þar sátuð þið Kiddi, tveir
náungar með munninn sannar-
lega fyrir neðan nefið og alveg
hrikalega hressir og fyndnir.
Stuttu síðar þegar við Himmi tók-
um saman var ég orðin hluti af
ykkar góða vinahóp og var mér
strax tekið svo vel. Sambúðin okk-
ar allra uppi á Trönuhrauni þar
sem haldin voru ófá partíin var
skemmtileg, en upp úr stendur
allur tíminn sem við eyddum sam-
an vinirnir á Hjallabrautinni.
Þetta er einstakur vinahópur sem
við tilheyrum og oft sem fólk átti
ekki til orð yfir því að við værum í
alvörunni að hittast á hverju ein-
asta föstudagskvöldi til að borða
saman. Margar eru minningarnar
frá öllu því sem við höfum gert
saman eins og fasti punkturinn á
hverju ári, jólahlaðborðin og jóla-
maturinn hjá þér og Kidda. Einn-
ig öll aðfangadagskvöldin sem við
hittumst og spiluðum saman fram
á rauða nótt. Það er á svona
stundum sem rifjast upp fyrir
manni hversu stór hluti af lífi
manns vinirnir eru.
Síðustu árin hafa stundirnar
verið færri eftir að börnin fóru að
hrúgast inn í vinahópinn eins og
gengur og gerist. Mikið glödd-
umst við þó fyrir þína hönd þegar
þú kynntist henni Imbu þinni, þið
áttuð svo greinilega vel saman og
þú varst svo hamingjusamur með
henni, hún náði þér meira að segja
í útilegu. Lífið er ekki alltaf sann-
gjarnt og í þessu tilfelli alveg klár-
lega ekki. Söknuður okkar allra er
mikill.
Síðustu dagar hafa verið okkur
öllum mjög erfiðir, en að hafa
fengið tækifæri til að kveðja þig í
síðustu viku, knúsa og kyssa var
ómetanlegt. Ég er alveg fullviss
um að þú hafir haft mikinn húmor
fyrir síðustu dögum, að öðlast þín-
ar 15 mínútna frægð eftir að þú
ert dáinn, alveg eins og alvöru
rokkstjarna.
Sara Rún segir að nú sért þú
engill hjá henni Guð sem kemur
svo og heimsækir okkur þegar við
þurfum. Ég held að það sé bara al-
veg rétt hjá henni.
Að lokum vil ég bara segja,
elsku Maggi minn. Takk fyrir öll
árin, allt brosið, hláturinn og
gleðistundirnar. Þú varst traustur
vinur, sem stóðst með því sem þú
trúðir á, þrjóskur og þver, kald-
hæðinn og með húmorinn á rétt-
um stað. Þú munt alltaf eiga þinn
stað í okkar hjörtum, það er eng-
inn annar Maggi. Það er stórt
skarð höggvið í dag í okkar góða
vinahóp. Við sendum Imbu þinni
og fjölskyldu þinni okkar dýpstu
samúðarkveðjur á þessum erfiðu
tímum.
Dagbjört, Hilmar og
stelpurnar.
Frábær vinur og félagi okkar
er nú fallinn frá allt of fljótt.
Maggi tók þennan félagsskap
okkar og vildi gera sem allra mest
úr honum líkt og hans var von og
vísa ef hann fékk áhuga á ein-
hverju. Stofnaði heimasíðu fyrir
okkur félagana og hélt henni úti.
Kom með á keppnir og græjaði
dekkjamálin fyrir okkur félagana
undir hjólin óbeðinn. Eftir tvær
Hróarskelduferðir, sem hann var
einn af upphafsmönnunum að, tók
hann að sér að taka á móti félaga
okkar sem við höfðum kynnst þar
og sýndum við honum Ísland
tvisvar á ógleymanlegan máta fyr-
ir bæði gestinn og ekki síður okk-
ur.
Áramótapartíin hans verða
einnig seint úr minni færð.
Þetta eru einungis nokkur
dæmi um hvernig Maggi náði að
gera skemmtilega atburði enn
skemmtilegri og metnaður hans í
þeim efnum var aðdáunarverður.
Við erum þakklátir fyrir þær
stundir sem við fengum að njóta í
hans nærveru, því þá var ávallt
gaman.
Innilegar samúðarkveðjur til
Ingibjargar og fjölskyldu
Magga.
Fyrir hönd Team X Slow,
Benedikt Helgason.
Magnús vinur minn er dáinn
og það af völdum illvígs sjúk-
dóms sem sýnir enga miskunn.
Þessi snillingur var sannur vinur
vina sinna og var alltaf með opið
hús fyrir þá sem vildu sækja
hann heim. Ég kynntist Magga
og Hafliða á svipuðum tíma þeg-
ar við vorum allir að vinna í pitsu-
bransanum og var mér strax ljóst
að hann var einstakur náungi.
Húmorinn var mér að skapi enda
þurfti ekki að segja mörg orð til
að fá hann til að brosa og á ég eft-
ir að minnast Magga fyrir allt
kaldhæðni grínið sem var hans
fylgifiskur allt fram á síðasta
dag. Maggi var keppnismaður og
vildi að sjálfsögðu taka þátt í
mottumars þótt erfiðlega gengi
að safna skeggi, og þrátt fyrir
sársaukann sem fylgdi þessum
veikindum brosti hann út að eyr-
um þegar hann fékk að vita að
hann væri í fyrsta sæti einstak-
linga og kominn í 300 þús. þótt
það væri bara byrjunin þar sem
stefnan var alltaf tekin á eina
milljón (winning isn’t everything
– it’s the only thing).
Maggi tókst á við þennan sjúk-
dóm af æðruleysi og fengu allir
sem vildu að lesa heilu ritgerð-
irnar um hvernig meðferðin
gengi, hvað væri að angra hann
og hvað kallinn þarna uppi væri
eiginlega að hugsa. Sé ég þig
núna fyrir mér rukka hann um
ástæður fyrir þessu öllu og slá
því í leiðinni upp í létt grín.
Það er erfitt að skrifa kveðju-
orðin til þín, Maggi minn, og vildi
ég óska þess að þetta hefði farið
öðruvísi þar sem við vorum búnir
að útiloka þessa niðurstöðu fyrir
löngu. Það er stórt skarð höggvið
í okkar góða vinahóp og mun þín
verða sárt saknað um ókomin ár.
Þú munt alltaf eiga stað í hjarta
mínu, minn kæri vinur. Takk fyr-
ir að vera vinur minn.
Sigurður Pálsson.
MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. MARS 2011