Morgunblaðið - 24.03.2011, Síða 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. MARS 2011
✝ Jón Bjarmanfæddist á Ak-
ureyri 13. janúar
1933. Hann lést á
Hjúkrunarheim-
ilinu Sunnuhlíð í
Kópavogi 17. mars
2011. Hann var son-
ur Sveins Bjarman,
aðalbókara hjá
Kaupfélagi Eyfirð-
inga á Akureyri, f.
5. júní 1890, d. 23.
sept. 1952, og konu hans Guð-
bjargar Björnsdóttur Bjarman, f.
13. maí 1895, d. 29. sept. 1991.
Systkini Jóns eru: Björn, f. 23.
sept. 1923, d. 19. apríl 2005, Anna
Pála, f. 20. okt. 1925, Ragnheiður
Jensína, f. 26. maí 1927, d. 12.
nóv. 2007, Steinunn, f. 7. okt.
1928, Sigurlaug, f. 27. des. 1929,
d. 27. des. 2007, Árni, f. 7. jan.
1935, Guðbjörg, f. 6. júlí 1936.
Jón kvæntist 26. júní 1954
Hönnu (Jóhönnu Katrínu) Páls-
dóttur, f. á Skinnastað í Öxarfirði
10. febr. 1933. Börn þeirra: Páll
sjávarútvegsfræðingur, f. 19.
júní 1957, og Anna Pála mat-
vælafræðingur, f. 4. okt. 1957,
eiginmaður hennar Páll Loftsson
Jón frá 1971-1986 en var þá ráð-
inn sjúkrahúsprestur þjóðkirkj-
unnar með starfssvið á Landspít-
alanum og gegndi því embætti til
starfsloka árið 2000. Jón var
virkur í félagsmálum og var
kjörinn til margra nefnda- og
trúnaðarstarfa. Á æskuárum sín-
um var hann meðal stofnenda
Æskulýðfélags Akureyrarkirkju.
Síðar sat hann m.a. í starfs-
háttanefnd þjóðkirkjunnar og í
nefnd um alþjóðleg nemenda-
skipti. Jón var þingforseti alþjóð-
legu skiptinemasamtakanna
ICYE og kjörinn heiðursfélagi
þeirra 1983 og heiðursfélagi
Prestafélags Íslands 1998. Þá var
Jón kjörinn af ráðherranefnd
Evrópuráðsins 1992 í eftirlits-
nefnd sem fylgist með aðbúnaði í
fangelsum aðildarríkjanna með
það að markmiði að koma í veg
fyrir pyndingar og ómannúðlega
meðferð á föngum. Þeim nefnd-
arstörfum gegndi hann í átta ár.
Jón stundaði ritstörf frá unga
aldri. Meðal bóka hans er „Af
föngum og frjálsum mönnum.
Endurminningar sérþjón-
ustuprests“, tvö smásagnasöfn,
fimm ljóðabækur, hugleiðingar
og þýðingar, m.a. úr færeysku.
Jón verður jarðsunginn frá
Hallgrímskirkju í dag, 24. mars
2011, og hefst athöfnin kl. 15.
líffræðingur, f. 15.
nóv. 1959. Börn
þeirra: Jóhanna
Katrín viðskipta-
fræðingur, f. 6. febr.
1984, unnusti henn-
ar Jón Karl Stef-
ánsson bak-
arameistari, f. 19.
júní 1981, Jón Bragi
háskólanemi, f. 16.
nóv. 1988, unnusta
hans Helga Jóns-
dóttir háskólanemi, f. 15. okt.
1988, Leifur nemi, f. 13. nóv.
1996.
Jón lauk stúdentsprófi frá MA
1954 og embættisprófi í guðfræði
frá Háskóla Íslands 1958 og var
sama ár kallaður til prestsþjón-
ustu á Lundar í Manitoba. Eftir
þriggja ára starf í Kanada var
hann sóknarprestur í Laufási við
Eyjafjörð frá 1961-1966 er hann
fluttist til Reykjavíkur og gerðist
æskulýðsfulltrúi þjóðkirkjunnar
um fjögurra ára skeið. Jón aflaði
sér víðtækrar sérmenntunar á
sviði sálgæslu í Bandaríkjunum
árið 1974 og aftur 1983-84 er
hann lauk mastersnámi í klín-
ískri sálgæslu. Fangaprestur var
Afi var mjög barngóður maður,
raunar svo barngóður að ókunnug
börn flugu upp um hálsinn á hon-
um þannig að foreldrar þeirra
vissu ekki hvaðan á sig stóð veðr-
ið. Sumir segja að það hafi verið
vegna þess hversu hár hann var
en líklega snerist það meira um
hinn auðsýnda kærleika í augun-
um á honum þegar hann leit í augu
lítillar manneskju. Afi leit nefni-
lega ekki á börn sem litla óvita
heldur litlar manneskjur. Hann
bar alltaf virðingu fyrir skoðunum
okkar litlu manneskjanna, eða
stóru manneskjunnar eins og elsta
systkinið var kallað, og gat setið
með okkur lengi á rökstólunum og
rætt um heima og geima. Þegar
við urðum eldri og vorum orðin
vitiborið fólk og farin í skóla varð
afi okkar helsti kennari. Yngsta
systkinið fór alltaf beint til afa og
ömmu eftir skóla og lærði undir
handleiðslu afa og við eldri systk-
inin fórum reglulega með mis-
gáfulegar ritgerðir í yfirlestur til
afa.
En það var ekki bara spjallað
og lært því það var alltaf líf og fjör
með afa og ömmu, endalaust
útstáelsi eins og gamla fólkið
myndi segja. Við vorum dregin,
viljug mjög, á veitingahús, í leik-
hús og kvikmyndahús, aldrei var
setið í iðjuleysi. Við eldri systkinin
vorum meira að segja svo heppin
að vera boðið með til útlanda
ömmu til dægrastyttingar á með-
an afi var á ráðstefnum. Stóru
manneskjunni var boðið til Strass-
borgar en miðsystkinið fór til Par-
ísar og London. Stóra manneskj-
an man það enn þegar hún var í
Strassborg og það vatt sér upp að
afa ókunnur maður og heilsaði
honum með virktum á íslensku.
Ekki vitum við hver maðurinn var
en svona var þetta með afa, það
var ekki einu sinni hægt að hafa
hann út af fyrir sig í útlöndum, alls
staðar var fólk sem þurfti að
heilsa. Við veltum því stundum
fyrir okkur hvort hann þekkti
virkilega allt þetta fólk en kom-
umst að því að það skipti engu
máli fyrir afa, öllum skyldi heilsað
og sýnd manngæska og virðing.
Afi hafði dálæti á söng og tón-
list og miðsystkinið og unnusta
hans fóru með afa og ömmu á tón-
leika alveg þar til yfir lauk. Afi átti
alltaf erfitt með að sitja kyrr þeg-
ar hann hlustaði á tónlist og vildi
helst standa upp og dansa og ef
sungið var söng hann með hástöf-
um. Söngurinn var sérstaklega
áberandi í messum enda kunni
hann alla sálma. Við reyndum að
muna hvort við skömmuðumst
okkar einhvern tímann fyrir söng-
inn þegar við eldri systkinin vor-
um á unglingsárunum og afi enn
fær um að hefja upp raust sína svo
drundi í en í minningunni er þetta
bara notaleg stund með afa.
Við lærðum mikið af afa og
hann hafði mikil áhrif á líf okkar.
Hann kenndi okkur að líta aldrei
niður á fólk og koma fram við alla
af virðingu. Hann var birtingar-
mynd gullnu reglunnar og við get-
um aðeins vonast til að verða eins
góðar manneskjur og hann.
Elsku afi Jón, guð hefur nú
kvatt þig til þarfari verka og
vegna þess að við vitum það og
vegna þess að við höfum lært af
þér þá ætlum við ekki að vera
sorgmædd í dag heldur gleðjast
með þeim sem nú njóta kærleika
þíns á himnum.
Þín barnabörn,
Jóhanna Katrín, Jón
Bragi og Leifur.
Elsku besti bróðir, nú ert þú
farinn og við erum bara fjögur eft-
ir af þessum fallega átta barna
systkinahóp. Það voru forréttindi
að fá að alast upp á Hamarstígn-
um, já, það var svo sannarlega
dásamlegt að alast upp í þessum
glaða systkinahóp með elskuleg-
um foreldrum sem allt vildu fyrir
okkur gera. Ég sé þig fyrir mér
koma arkandi niður Hlíðargötuna
á leið úr skóla, skælbrosandi og
ljósi hárlubbinn út í allar áttir. Við
vorum alltaf kölluð „litlu hálfvit-
arnir“ við þrjú yngstu systkinin,
og finnst mér bara heiður að því.
Við þrjú vorum alltaf send í
háttinn klukkan átta á kvöldin, þið
Árni í bláa herberginu og ég í
svefnherberginu. Nunna systir
kom, þuldi með okkur bænir og
skipaði okkur að fara að sofa, þá
fórum við að leika okkur. Þið Árni
voruð stríðshermenn og hétuð
Raggi og Brói, ég Systa hjúkrun-
arkona. En þegar þið voruð í
Nonna og Manna-leik mátti ég
ekki vera með. Þá stóð ég grátandi
við stigahandriðið og sagðist ekki
geta sofið fyrir friði. Þetta fannst
ykkur voða fyndið og strídduð
mér alltaf á þessu.
Elsku stóri bróðir, þú varst
fæddur leiðtogi. Þú æfðir kór fyrir
öskudaginn, og stjórnaðir stráka-
hóp við að slá köttinn úr tunnunni í
garðinum heima. Þú varst einn af
stofnendum æskulýðsfélagsins,
svo varstu líka alltaf að syngja í
kórum því þú elskaðir söng og
hljómlist.
Svo kom Hanna inn í líf þitt,
þessi fallega ljóshærða stúlka sem
var mesta gæfa þín í lífinu. Hanna
hló sínum dillandi hlátri að öllu
sem þú sagðir. Þannig liðu þessir
bernsku- og æskudagar við söng,
dans og hlátrasköll á Hamarstígn-
um. Svo kom alvara lífsins, við
tíndumst eitt af öðru úr hreiðrinu
og fórum í allar áttir. Þú lést
drauminn rætast og varðst prest-
ur. Mikið var ég stolt af þér þá,
þegar þú vígðist prestur í Dóm-
kirkjunni, en aldrei gat ég samt
kallað þig annað en Nonna bróð-
ur því það varst þú fyrst og
fremst í mínum huga. Þú giftir
flest börnin mín, skírðir barna-
börnin, jarðsöngst ástvinina og
allt gerðir þú þetta með miklu
næmi og hluttekningu. Öll börnin
mín elskuðu og dáðu Jón frænda.
Mér er svo minnisstætt þegar þú
varst að skíra litlu börnin og þau
grétu hástöfum á meðan á at-
höfninni stóð, þá tókstu þau í
fangið og horfðir á þau mildum
augum. Þau steinhættu að gráta
og fóru að hjala við þig.
Elsku Nonni bróðir, þakka þér
fyrir allt sem þú hefur gert fyrir
mig og fjölskyldu mína. Elsku
Hanna mín, Palli, Anna Pála og
fjölskylda, innilegar samúðar-
kveðjur til ykkar allra. Ég sendi
hér lítið ljóð sem pabbi orti til
fjölskyldu Jóns bróður síns sem
lést fyrir aldur fram 1925.
Engill að kistunni ljúfur leið
hann ljómaði af huggun og mildi.
Hann mælti við þá sem sorgin
sveið
því sorgina og tárin hann skildi.
Þeim öllum er sárast sorgin sker
sólstafir bjartastir skína.
Í ljósbroti þess, sem liðið er
líturðu draumana þína.
Frá sólarupprás til sólarlags
signi ykkur drottins kraftur,
í ylgeislum sólar sérhvers dags
sendir hann Jón okkur aftur.
(Sveinn Bjarman)
Elsku bróðir, hvíldu í guðs
friði.
Guðbjörg Bjarman (Lilla).
Á æskuheimili séra Jóns
Bjarman, Hamarstíg 2 á Akur-
eyri, sem ég kynntist fyrst á átj-
ánda ári og heimilisvinir kölluðu
oft Bjarmanshús, ríkti frjálslyndi
og menningarblær sem bar
smekk og listhneigð húsráðenda
vitni. Fólk úr frændgarði þeirra
að austan og vestan og skólafólk
á öllum aldri var þar tíðir gestir
og kynslóðabilið brúað með nota-
legri hlýju og gestrisni sem það
átti að mæta. Oft var glatt á hjalla
í hópi átta systkina og vina þeirra
sem löðuðust að heimilinu. Það
segir sína sögu að eitt sinn voru
vinir Jóns í heimsókn hjá honum
og móðir hans spurði: „Hvers
vegna eru strákarnir alltaf hér,
en þú aldrei hjá þeim, Nonni
minn?“ Ekki stóð á svari hjá þeim
stutta sem ansaði að bragði: „Það
er af því að þetta er svo leyfilegt
hús.“ Mér segir svo hugur að það
fordómalausa frjálslyndi sem
lýsti sér í orðum barnsins hafi
ævilangt mótað framkomu Jóns
og lífsviðhorf, guðfræðihugsun og
þjónustu.
Hann var snemma ráðinn í að
verða prestur og lýsir í minning-
um sínum atviki sem markaði djúp
spor á þeirri leið. Hann átti til
presta að telja og bar nafn langafa
síns, séra Jóns Sveinssonar á
Mælifelli. Jón Bjarman var einn af
„drengjunum hans séra Péturs“
og brennandi í andanum við stofn-
un Æskulýðsfélags Akureyrar-
kirkju. Menntun hans í guðfræði
og skyldum greinum og reynsla
hans í prestsþjónustu var orðin
mikil og fjölþætt. Skáldskapur og
ritstörf voru honum ástríða frá
unglingsárum. Hann var starf-
samur og víðförull og varla þarf
annað en skoða Guðfræðingatal til
að sannfærast um að Jóns verður
getið í kirkjusögu síðari hluta 20.
aldar. Því veldur það mikla traust
og trúnaður í mikilvægum málum
sem kirkjan og starfssystkini hans
heima og erlendis sýndu honum,
m.a. alþjóðleg skiptinema- og
æskulýðssamtök. Ég nefni þátt
hans í kirkjulífi vestanhafs og
áhrifin sem hann miðlaði þaðan,
baráttu fyrir bættum starfshátt-
um kirkjunnar og brautryðjanda-
hlutverk hans við að móta og festa
í sessi starf sérþjónustupresta og
bæta hag þeirra. Þjóðkirkjan
kveður því í dag ötulan og áhrifa-
mikinn son sem á heiður skilinn.
Margt er að þakka og margs að
minnast, þótt fátt verði talið, en
Jóni og Hönnu kynntist ég fyrst
nýkomnum heim frá Kanada, um
það bil sem hann gaf okkur Stein-
unni systur sína saman í Laufási,
því að vitaskuld vann hann margt
prestsverkið fyrir fjölskyldur
systkina sinna, afkomendur þeirra
og stóran vinahóp. Ófáum sem
fletta nú myndaalbúmi minning-
anna reyndist hann stoð og stytta
og gjöfull og ráðhollur vinur í
raun. Hugurinn fyllist þakklæti
fyrir að hafa átt hann að í hartnær
hálfrar aldar samfylgd, með
Hönnu sér við hlið, því að hlutur
hennar í lífi hans var stór. Heilsu-
brestur Jóns mörg síðustu árin
var hörð raun, en því aðdáunar-
verðara var af hve miklu andlegu
þreki hann virtist bera hana og
hve eindreginn viljinn var til að
njóta þess sem notið varð í lífi og
list til hins síðasta. Það má vera
ástvinum hans huggun þegar liðið
er undir lok það sem var í molum
og augliti til auglitis verður séð
það sem áður var í óljósri mynd.
Hjörtur Pálsson.
Er ég minnist mágs míns sr.
Jóns Bjarman koma upp í hugann
fyrstu kynni okkar er Hanna syst-
ir mín kom heim að Skinnastað
með skólafélaga sinn og vin úr
Menntaskólanum á Akureyri vor-
ið 1951 og kynnti hann fyrir fjöl-
skyldunni. Kynni okkar þróuðust í
vináttu sem aldrei bar skugga á.
Jón var mikill mannkostamaður í
alla staði, traustur og vandaður.
Fyrsta búskaparár þeirra hér í
Reykjavík bjó ég hjá þeim er ég
var hér við nám, þá bundumst við
enn sterkari böndum. Eftir nám í
guðfræði vígðist Jón til Lundar-
prestakalls í Manitoba í Kanada.
Fluttist fjölskyldan vestur um haf
haustið 1958 með soninn Pál árs-
gamlan. Voru þau þar næstu þrjú
árin og var það mjög góður og
þroskandi tími fyrir fjölskylduna.
Við fundum það er við hjónin vor-
um á ferð í Íslendingabyggðum
nokkrum árum síðar hvað þau
voru dáð af söfnuðinum.
Árin þeirra fimm í Laufási voru
þeim dýrmætur tími, þá bættist
Anna Pála dóttir þeirra í fjölskyld-
una.
Vinafjölskyldurnar, sem við
kölluðum „Ungmennafélagið“,
höfðu líka stækkað og oft var
margt um manninn á sumrin í
Laufási við leik og störf. Uppruna
„Ungmennafélagsins“ má rekja til
vinnufélaga í Búnaðarbankanum
og maka þeirra. Farið var í úti-
legur og heimsóknir við ýmis
tækifæri. Síðar þróaðist fé-
lagsskapurinn upp í menningar-
og matarklúbb sem við höfum haft
ómælda ánægju af. Eftir starf sem
sóknarprestur hélt Jón til annarra
verkefna á vegum kirkjunnar.
Hugur hans var leitandi og vilji til
að láta gott af sér leiða í uppeldis-
og mannúðarmálum. Því var það
árið 1966 að þau tóku sig upp og
fluttu til Reykjavíkur þar sem
hann tók að sér starf æskulýðs-
fulltrúa þjóðkirkjunnar. Þar voru
þau hjónin bæði mjög virk um ára-
bil í skiptinemastarfi kirkjunnar.
Frá þeim árum hafa þau átt fjöl-
marga vini frá öllum heimshorn-
um.
Jón var fangaprestur í 16 ár,
hann var frumkvöðull í því starfi.
Síðustu 14 starfsárin var hann
sjúkrahúsprestur. Þar eins og
annars staðar naut fólk hæfileika
hans og hlýju í mannlegum sam-
skiptum. Hann lagði sig allan fram
í störfum sínum og aflaði sér við-
bótarmenntunar í sálgæslu í
Bandaríkjunum. Til marks um
það traust sem Jón naut er að
hann var kjörinn af Evrópuráðinu
í mannréttindanefnd á þess veg-
um.
Meðfram annasömum störfum
gaf hann sér tíma til lesturs góðra
bókmennta enda sjálfur virkur
sem rithöfundur bæði í bundnu og
óbundnu máli. Blessuð sé minning
um góðan mann.
Stefán Pálsson.
Hanna systir er elst okkar
fimm systkinanna, eina systirin,
ég er yngstur. Ég var í frum-
bernsku þegar hún eignaðist kær-
asta, man því ekki eftir þeim öðru-
vísi en saman. Það var alltaf mikil
tilhlökkun þegar von var á þeim
heim á Skinnastað, ég varð stund-
um svolítið vandræðalegur, þau
voru svo mikið í keleríi, ég vissi
ekki alveg hvað ég átti af mér að
gera.
Þegar þau giftu sig í Skinna-
staðarkirkju var kirkjan hundrað
ára, þau bæði tuttugu og eins, ég
fimm ára. Það var bjart allan sól-
arhringinn, þetta var 26. júní 1954,
mikil gleði lá í loftinu, falleg ljós-
mynd var tekin af þeim í kirkju-
dyrunum, Jón það hávaxinn að
hann þarf aðeins að halla höfðinu
til að komast fyrir í dyragættinni,
þetta gerir hann af fúsum vilja
enda hallar hann sér að Hönnu.
Löngu síðar gifti Jón Bjarman
okkur Kristínu og skírði Jóhannes
Pál, fyrir algjöra tilviljun var sá
dagur einnig 26. júní.
Ég held að sé ágætt að minnast
alls þessa, gott að átta sig á því að
gleðin og lífskrafturinn er alveg
jafnmikill sannleikur lífsins og
sjúkdómar og dauði.
Ef ekki bara meiri sannleikur.
Þegar ég hugsa til Jóns kemur
alfyrst upp í hugann hvað hann
hafði fína rödd og tilfinningu fyrir
hljómi og rytma. Hann var góður
söngmaður og hafði afar næma
málvitund. Það kom sér vel þegar
hann skrifaði texta, jafnt ræður og
skáldskap sem þýðingar. Í ævi-
minningum sínum, Af föngum og
frjálsum mönnum, segir Jón frá
því hvernig hann náði lifandi sam-
bandi við menntaskólanámið með
því að þýða smásögu eftir Hem-
ingway í enskunáminu og fékk af-
ar mikilvæga uppörvun fyrir vikið.
Sjálfur var hann einstaklega upp-
örvandi við ungt fólk, um það get
ég vitnað með gleði og þakklæti.
Enda starfaði hann mikið með
ungu fólki, bæði var hann æsku-
lýðsfulltrúi kirkjunnar um skeið
og ennfremur virkur í alþjóðleg-
um ungmennasamskiptum.
Alþjóðlegt samstarf átti mjög
vel við hann, að bræða saman ólík
sjónarmið af yfirvegun og velvild.
Það kom sér vel í nefndastarfi
hans á alþjóðavettvangi, sem sneri
bæði að málefnum ungmenna og
mannréttindamálum fanga. Al-
þjóðleg vitund var Jóni eðlileg og
mikilvægur þáttur í hugsun hans
og starfi.
Hann hafði bæði mikla hæfni og
menntun á sviði sálgæslu, fór í tví-
gang til náms í Bandaríkjunum,
lauk í síðara skiptið meistaranámi
í klínískri sálgæslu. Enda var
starf hans lengst af að veita föng-
um og sjúkum og aðstandendum
sáluhjálp. Föngum og sjúkum.
Það er kaldhæðnislegt hve sjúk-
dómurinn sem vitjaði hans fyrir
tuttugu árum er áþekkur fjötrum,
óhugnanleg parkinsonsveikin ger-
ir líkamann að fangelsi, hugurinn
er í ágætu horfi en líkaminn hlýðir
ekki, tengslin rofna, boðin berast
ekki.
En huga mannsins verður aldr-
ei hægt að hneppa í fjötra, aldrei
hægt að fangelsa, það er aldrei
hægt að afnema frelsið og lífsgleð-
ina.
Fyrir hönd okkar Kristínar og
Jóhannesar Páls votta ég Hönnu
og hennar fólki öllu okkar dýpstu
samúð og biðjum við þeim bless-
unar.
Sigurður Pálsson.
Fyrsta minning mín um Jón
Bjarman er frá sumrinu 1951 þeg-
ar hann kom á æskuheimili mitt á
Skinnastað. Hann var þá trúlofað-
ur Hönnu systur minni sem er elst
okkar systkina. Strax við fyrstu
kynni kom í ljós hvern mann Jón
hafði að geyma. Ástúðlegt viðmót
hans og hin mannlega hlýja og til-
litssemi við annað fólk voru ein-
kennandi í fari hans. Síðar valdi
hann prestsstarfið að ævistarfi
þar sem þessir mannkostir nutu
sín mætavel.
Upp í hugann kemur minning
um komu mína í Laufás skömmu
eftir að Jón tók við Laufáspresta-
kalli. Dvaldi ég hjá þeim hjónum í
nokkra daga við ýmis störf. Mér
er minnisstæð glaðværðin sem
ríkti á heimilinu. Frásagnir af
fólki og atburðum frá þeim tíma
þegar Jón gegndi prestsstörfum í
Kanada voru óþrjótandi upp-
spretta umræðuefnis. En dvölin í
Kanada skildi ekki aðeins eftir
ljúfar minningar. Hún var einnig
dýrmætur reynslubrunnur fyrir
hinn unga prest. Hann átti síðar
eftir að byggja á þessari reynslu í
starfi sínu í þágu þjóðkirkjunnar.
Það varð hlutskipti Jóns að
starfa sem sérþjónustuprestur
eftir að þjónustu í Laufáspresta-
kalli lauk, fyrst sem æskulýðs-
fulltrúi þjóðkirkjunnar og síðar
fangaprestur sem þá var nýtt
embætti. Starfsævinni lauk hann
sem sjúkrahúsprestur. Jón annað-
ist nemendaskipti þjóðkirkjunnar
og tengsl kirkjunnar við erlend
samtök um nemendaskipti. Jón
var forseti alþjóðlegu skiptinema-
samtakanna ICYE um tíma og var
síðar kjörinn heiðursforseti
þeirra. Mikil vinna var tengd þess-
um nemendaskiptum og naut Jón
aðstoðar eiginkonu sinnar í því
starfi. Fimm erlendir skiptinemar
dvöldust á heimili þeirra hjóna
sem allir urðu vinir þeirra. Jón
lagði metnað sinn í að sinna starfi
sínu sem best. Hann aflaði sér víð-
tækrar þekkingar erlendis bæði
varðandi prestsþjónustu við fanga
og sjúklinga á sjúkrahúsum og
vann ákveðið brautryðjandastarf
á því sviði.
Jón var listhneigður og fékkst
við ritstörf, ljóðagerð og þýðingar.
Hann unni góðri tónlist og sótti
tónleika þegar færi gafst. Hann
skrifaði endurminningar sínar „Af
föngum og frjálsum mönnum“
sem gefnar voru út árið 1999.
Hann lýsti þar starfi sínu í hóg-
værri frásögn. Þar kemur fram sú
virðing fyrir lítilmagnanum í þjóð-
félaginu sem einkenndi allt hans
lífsviðhorf. Hanna og Jón voru
samhent í starfi og leik. Oftar en
ekki voru þau nefnd í senn eins og
þau væru órjúfanleg heild. Þau
báru umhyggju hvort fyrir öðru. Á
þetta reyndi síðustu ár þegar Jón
átti við Parkinsonssjúkdóm að
etja. Umhyggja þeirra náði einnig
langt út fyrir þrönga veggi heim-
ilisins. Ekki aðeins fjölskyldur
þeirra beggja nutu þeirrar um-
hyggju heldur einstaklingar sem
þau kynntust á lífsleiðinni bæði
hérlendis og erlendis.
Genginn er drengur góður. Þeir
sem þekktu hann muna hans hlýju
návist. Eftir situr söknuður en
jafnframt lifir minning um mann
sem lét gott af sér leiða samferða-
mönnum sínum til góðs. Guð haldi
verndarhendi yfir fjölskyldu hans.
Þorleifur Pálsson.
Jón Bjarman