Húsfreyjan - 01.07.1966, Blaðsíða 9

Ingibjörp' Jóhánnsdóttir, skólastjóri:
Bjargið
Nokkur ávarpsorð, flutt á samliandsþingi norð-
lenzkra kvenna í húsmæðraskólaniini að Löngu-
mýri 11. júní 1966.
íslenzka æskufólkift' okkar er í tlag þrótt-
mikið, djarft og glæsilegt, enda mun það
ekki, sem betur fer, almennt þjáð af liung-
ursþrautum, eða vinnuhörku, er þjakað
ltefur fyrri kynslóðir.
Sagt er, að menn þurfi sterk bein, til
þess að þola góða daga. Það er mikill vandi
að vera ungur nú á dögum, — ef til vill
aldrei meiri vandi að velja eða liafna.
Æska nútímans fær oft liarða dóma frá
eldri kynslóðinni, m. a. að hún sé óreglu-
söm og kunni ekki með fé að fara.
Eldra fólkið gleymir því oft, að það
sjálft hefur líka einu sinni verið ttngt,
og borizt fyrir straumnum við strendur
lífsins, rekið um sem rótlaust þangið, í leit
að hamingju, — þannig mun það hafa ver-
ið frá örófi alda.
Eitt tel ég víst, að margt af því sem æsk-
unni er hallmælt fyrir, er þeirn eldri að
kenna, — sjálfri fyrirmyndinni, — þangað
má rekja ræturýmissa óhappa æskumanns-
ins.
Hávaði og liraði nútimans er vel til þess
fallinn að deyfa eyru liins unga hlustanda
fyrir ýmsunt þeim röddum frá djúpsævi
lífsins, sem lionum er nauðsynlegt að lilusta
á, ef ltann sjálfur á að ná andlegri dýpt.
Uppalandanum og æskunni er nauðsynlegt
að ganga meira á vil þagnar og kyrrðar en
gert er nú á tímum, ef þeir ætla að reyna
að finna sjálfa sig og þá hamingju, sem
hýr í þeirra eigin harmi.
Þess ber að biðja, að þdð mætti grópast
inn í þroska íslenzku þjóðarinnar, að
gleyma því ekki að leið bennar er stutt frá
örbirgð til allsnægta. Hún þarf að temja
sér meira jiakklæti og læra að slilla kriif-
um sínum meira í hóf en gert er. Annars
getur farið fyrir henni eins og konu skóg-
arhöggvarans, sem sat við allsnægtahorð í
konungshöll, en var rekin þaðan aftur út
í skóginn vegna vanþakklætis hennar og
heimtufrekju. •
Einu sinni var auðugur kaupmaður.
Hann hafði miklar áliyggjur vegna verzl-
unarviðskipta. Mátti segja að sál hans væri
friðvana.
Einu sinni datt honuni það snjallræði í
liug að efna til samkeppni milli málara í
landinu um það, hver gæti málað bezta
mynd af friðnum og bét liáum verðlaun-
um. Aðeins tveir málarar tóku þátt í sam-
keppninni. Annar þeirra sýndi fagurblátt
og spegilslétt fjallavatn í fögru umhverfi.
Hinn málarinn sýndi stóran og vatnsmikinn
foss á svo eðlilegan liátt, að áhorfandanum
fannst liann heyra fossdrunurnar, — fannst
hann standa uppi á klettasnös og horfa á
liift æðandi vatnsmagn, standa þar, svima
og finna til smæðar sinnar.
Frainli. á lils. 12.
HÚSFHEYJAN
5