Unga Ísland - 01.11.1916, Blaðsíða 6

Unga Ísland - 01.11.1916, Blaðsíða 6
86 UNGA ÍSLAND ar, ef við gerum honum nokkurt mein«. Sá sem þetta sagði hét Chu- hamed og hafði um eitt skeið verið hestasveinn föður Villa. — Áköf sam- ræða hófst nú milli Indverjanna. — Villi stóð hjá Aldísi og beið eftir hjálpinni — sem hann var viss um að mundi koma, undir eins og her- sveitin hans fengi grun um í hvaða vanda hann væri. — — — — — — Heim á herstöðvarnar kom hesturinn þjótandi með tauminn uppi á makka. — Hann stökk inn um framhliðið og inn á leikvöllinn þar sem hermennirnir voru vanir að vera að heræfingum. Davíð undirfor- ingi var þar fyrir og varð þegar smeykur um að eitthvað ilt hefði komið fyrir Villa, og þaut strax um allan garðinn og kallaði á hvern sem hann náði i: »Komið drengir — fljótt fljótt! Það hefir eitthvað hent son húsbónda vors«. — »Hann gat þó ekki hafa dollið af baki«, sagði hestasveinn- inn — »Komum og leitum yfir árfar- veginn. Hann er þar ef nokkursstað- ar. — Það getur verið að villimenn- irnir hafi náð í hann. Áfram — áfram!« Það var uppi fótur og fit, köll og háreisli kvað við. — Hersveitin þeysti fram um framhliðið, í áltina yfir ár- farveginn — áfram — áfram — — til að leita að og berjast fyrir eftir- lætisbarnið þeirra allra ef þörf gerð- ist. — Það var skotið úr byssunum og áfram þustu þeir yfir sleina og gjótur. »Hvað hef eg ekki sagt« — sagði Chuhamed þegar fyrsta skotið heyrð- ist frá leitarmönnunum. — »Þarna er fyrirboðinn. Hersveitin er komin á kreik fram á sléttuna. Komið burt við skulum ekki láta sjá okkur hér«. — Enn þá biðu þeir litla stund. En svo kom annað skot — þá fóru þeir að læðast bak við hæðina — hljóð- lega eins og þeir höfðu komið. »Hersveitin er að koma«, sagði Villi til að hugga Aldísi. — »Þá er alt gott og nú máttu ekki gráta«. En honum hefði sjálfum ekki veitt af þessari á- minningu, því að tíu mínútum seinna þegar faðir hans kom ásamt hersveit- inni — þá lá hann grátandi — með höfuðið í keltu Aldísar. Sigri hrósandi með bros á hverri brá hélt hersveitin heim aftur með Villa og Aldísi — og Rauðkollur, sem hafði teymt lausan hest handa Villa, kysti hann beint á munninn í viðurvist allra og það kom Villa í mestu vandræði, vegna skoðana hans á þeirri athöfn. En þetta var þó eins og slór og hátíðleg staðfesting á virð- ingu hans. Faðir hans sagði honum að hann yrði nú ekki eingöngu leyst- ur úr fangelsinu, heldur átti hann nú að fá fallegt heiðursmerki undir eins og móðir hans fengi tækifæri til að fesla það á ermina hans. Aldís hafði nefnilega sagt honum sögu sem gerði hann stoltan af syni sínum. »Hún heyrði þér til Rauðkollur«, sagði Villi, »og eg vissi að hún mátti ekki fara yfir ána, og eg vissi að sveitin mundi koma ef eg sendi Jack heim«. »1*11 ert helja«, sagði Rauðkollur, »þú ert hetja Villk. »Eg veit ekki hvað það á að þýða að kalla mig þessu nafni lengur«, sagði Villi. »Nei, nú er eg bráðum orðinn stór og þá vil eg láta kalla mig Vilhjálm Vil- hjálmsson«.

x

Unga Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Unga Ísland
https://timarit.is/publication/894

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.