Unga Ísland - 01.10.1927, Blaðsíða 5

UNGA ÍSLAND
77
ýmist á barnið eða álfkonuna og sagði:
„Hún er alveg eins og þú“.
Álfkonan brosti og svaraði: „Hún er
ein af bestu vinkonunuin mínum. Jeg
heimsæki hana á hverri nóttu, og á
daginn líka, því að henni þykir gaman
að leika sjer úti“.
„Við skulum ekki heimsækja fleiri
börn, sem sofa við lokaðan giugga“,
sagði María.
„Jæja“, sagði álfkonan. „Þú ert líka
að verða syfjuð, svo að best mun vera
að halda heim“. Hún tók í hendina á
Maríu litlu, og svo flugu þær heim á
leið.
„Góða álfkona“, sagði María. „Ertu
nú viss um, að jeg fái rjóða vanga, ef
jeg sef við opna giugga og' leik mjer
úti á daginn?“
„Jeg er viss um að það hjálpar mik-
ið til þess“, sagði álfkonan. „En svo
eru nú fleiri álfkonur, sem þu þarft
að kynnast".
Rjett í þessu stigu þær niður í
gluggtrogið á húsi Maríu. Þær flugu
inn, og álfkonan iagði hana í rúmið.
„Viltu koma aftur?“ sagði María.
„Það vil jeg fegin“, sagði álfkonan,
„ef þú lofar mjer einu“.
„Þú sagðist stundum vera kölluð
„Gola“, sagði María, „en hvað heitir þú
í raun og veru?“
„Líttu undir koddan þinn, þegar þú
vaknar“, sagði álfkonan, „þá fær þú
að vita það“. Hún kysti Maríu á enn-
ið og kvaddi hana og var þegar horfin.
María vaknaði morguninn eftir við
það, að mamma hennar kallaði til
hennar og' sag'ði: „Flýttu þjer á fætur,
María, „annars kémur þú of seint í
skólann“.
Hún velti sjer fram á góllið og neri
augun. Hún mundi fyrst ekkert eftir
hvar hún var, en alt í einu mundi hún
eftir álfkonunni. „Hvar er hún?“ sagði
María, „eða var mig að dreyma?“ Þá
datt henni í hug það sem álfkonan
sagði síðast og þreifaði undir kodd-
anum. — Ekki bar á öðru. — Þarna
var pínulítið fannhvítt umslag. Hún
opnaði það i skyndi og las þetta:
„Jeg er blálotið tæra,
sem elska alt og blessa.
Svo ljúktu upp kæra
og leyf mjer þig að hressa“.
María sagði nu upp alla söguna.
Allir híustuðu með mikilli eftirtekt, en
enginn þó eins og Siggi.
Þegar hún var búin, sagði hann mjög
hróðugur:
„Sagði jeg þjer ekki, að álfarnir væru
til“.
0
Auður.
Nathan Strauss, miljónamaðurinn
emeríski, sagði við blaðamann, sem
hann átti til við:
„Það ef óheiðarlegt að deyja ríkur.
Það er glæpsalegt af ríkum manni að
úthluta ekki þurfamönnum af auði
sínum. Sá maður, sem deyr ríkur, hef-
ir vanrækt hina helgustu skyldu við
þennan heim.
Hin einu eftirsóknarverðu auðæfi er
innri friður og ánægja af unnu góð-
verki. Enginn verður farsæll fyrir
peninga eina saman. Matur og drykk-
ur, hús og heimili, störf og skemtan-
ir eru jafn nauðsynleg fátækum sem
ríkum. Jeg finn það nu, áð hin eina
varanlega ánægja er innifalin í þvi,
að reyna eftir mætti að bæta heim-
inn“.