Unga Ísland - 01.10.1927, Blaðsíða 10

82
UNGA ÍSLAND
Snati. „Jeg held jeg deyi úr
hita“.
„Jeg vifdi að þú dæir sem
fyrst“, sagði kötturinn. „Því
varstu að vekja mig? og láta
feitu músina sleppa, rjett þegar
jeg var að klófesta hana. Ekki er
jeg skyldug til að vaka yl'ir þjer
og hjúkra þjer alla nóttina“,
„Bara að þú vildir taka ofan
af mjer ábreiðuna“, sagði Snati.
„Sussu, sussu“, sagði Snotra.
Hún tók nú samt ábreiðuna of-
an al' honum og fór með hana
út að eldinum. Hún sá að hún
var mikhi mýkri og betri en
hennar eigin ábreiða.
„Ertu nú ánægður?“ sagði
Snotra.
„Æ, jeg veit ekki“, sagði Snati.
„Mjer er mikið ilt“.
„Þú ert ekki yitund veikari
en jeg“, sagði Snotra. „Ekki hef-
ur þú vonl kvef eins og jeg“.
„Ja, vont kvef“,- sagði Snati.
„Þú veist ekki hvað það er að
vera fótbrotinn".
„Það var ekki hætt við því“,
sagði Snotra. „Altaf þessi sami
fótur, fótur, fótur“. Hún sneri
sjer við á ábreiðunni og stein-
sofnaði.
11. Snotra hjálpar Snata aftur.
Snotra svaf langan og væran
dúr. Snati svaf líka. En þegar
dagur rann, spangólaði hann
aftur.
„Hvað gengur á, livað er nú
að?“ sagði Snotra.
, „Jeg þoli ekki þessar kvalir“,
sagði Snati. „Þú verður að koma
og hjálpa mjer“.
„Eitthvað verður maður að
gera, til þess að hafa frið á sjer“,
sagði Snotra. Hún fór til Snata
og leysti með tönnunum utan af
fætinum.
„Lýður þjer nú betur?“ sagði
hún.
„Já, mjer líður betur“, sagði
Snati. Hann lá afturábak með
höfuðið á koddanum. Honum
var svo ilt, að hann gat ekki
haldið höfði.
Kisa sat og horfði á hann lengi
og virti hann fyrir sjer. Loksins
sagði hún: „Jeg held þú ætlir að
fara að deyja“.
„Fara að deyja“, sagði Snati og
ný hræðsla greip hann.
„Já, mjer sýnist þú ætla að
fara að deyja“, sagði kisa aftur.
Svo hjelt hún áfram að horfa á
hann, eins og hún væri að bíða
eftir að sjá hann gefa upp and-
ann.
12. Snati býst við dauða sínum.
„Hvað á jeg að gera“, sagði
hundurinn.
„Það er ekki til neins fyrir þig