Unga Ísland - 01.12.1937, Side 4

UNGA ÍSLAND
142
ÞÓRARINN JÓNSSON:
SÍÐASTA JÓLAOJÖFIN.
Allir vita, hve annríkt er, þegar jólin
nálgast. Þá keppist hver sem betur getur
við verkin, svo að þau öll séu búin, þegar
iólahelgin byrjar.
Hún Maja litla fór ekki varhluta af að
vinna. Hún var boðin og búin til að vinna
allt, sem hún gat, og þó var hún ekki nema
sjö ára.
„Elsku Maja mín,“ sagði mamma henn-
ar, er hún sá Maju keppast við að fægja
hnífapörin.
„Eg er hrædd um að þú gangir alveg
fram af þér, elskan mín.“
„Ó, nei! mamma mín,“ svaraði Maja.
„Ég verð aldrei þreytt af því að hjálpa
þér.“
Þessi orð voru sögð með þvílíkri rósemi,
svo látlaust, en þó svo aivarlega, að móðir
hennar varð innilega snortin. Enginn má
a;tla, að Maju hafi verið ætlað neitt sér-
stakt verk að vinna.
Hún var eftirlætisbarn, og eina barnið,
sem foreldrar hennar áttu. En starfslöng-
un Maju var mikil, og hneigð til þess að
gleðja. aðra, og þess gætti bæði í leikjum
hennar og starfi.
Klukkan var orðin sex. Jólin voru kom-
in. Allir á Hofi voru komnir í sparifötin
sín. Ljós skein í hverju herbergi og í hverj-
um glugga.
Það var einnig bjart í herberginu lians
Péturs gamla, og hann var líka kominn í
sparifötin sín.
Þótt allir væru í liátíðaskapi þetta kvöld,
þá var Pétur gamli það ekki. — Mótlæti
liðins tíma hafði meitlað napra kulda-
drætti • í andlit Péturs og mótað hann
þannig, að heimilisfólkið yfirleitt sneiddi
sig hjá honum.
Pétur gamli var þurfamaður, og liafði
verið á sveitinni síðari ár æfi sinnar.
Þegar þessi saga gerðist voru kjör þurfa-
manna önnur en þau eru nti, og þá var lir-
ið á þurfamanninn með andúð og lítils-
virðingu.
í stóru stofunni á Hofi var búið að
kveikja á jólatrénu. — Ljósin skinu glað-
lega.— Heimilisfólkið hafði myndað liring
utan um jólatréð.
Húsmóðirin var sest við hljóðfærið og
var að leita að jólasálminum „Heims um
ból“ — en tók allt í einu eftir því, að
Maju litlu vantaði.
Hún reis þegar á fætur, og gekk iun í
hjónaherbergið. Þar lá Maja 'í rúminu
sínu og grét með þungum ekka.
„Hvað gengur að þér, elskan mín?“
spurði mamma hennar.
„Af hverju eru öllum gefnar jólagjafir,
nema Pétri gamla?“ Orðin komu slitrótt
vegna ekkans.
Móður hennar varð bilt. við. Aldrei
þessu vant liafði Pétur gamli orðið útund-
an við útbýtingu jólagjafanna, og gleymst.
„Hættu að gráta, elskan mín,“ sagði Sól-
veig og reisti Maju á fætur.— Við skulum
ráða bót á þessu. Hún leiddi Maju inn í
stofuna, þar sem fólkið beið.
Undrunarsvipur kom greinilega í ljós á
hverju andliti, er fólkið sá Maju, sem var
með þungum ekka.