Unga Ísland - 01.06.1942, Síða 19

dýpkar heldur á sér og halda þeir
svo leiðar sinnar meðfram ströndinni.
Allt í einu opnast dalverpi milli
hamraveggjanna, þröngt og lítiö.
Beggja megin við það rís fjallið, með
klettastöllum og gráum urðum. Dal-
urinn er eins og ofurlítil skora inn í
það. Á bökkunum fram við sjóinn
stendur lítið, rauðmálað íbúöarhús
og lítill viti framan við þaö.
— Hvað skyldi þessi staður heita?
hugsar Kári. Þetta dalverpi minnir
hann á litla bæinn, þar sem hann átti
einu sinni heima. Eitthvað líkt þessu
hafði verið þar. NætUrfriður og
ró ríkir í dalskorunni, og hvíld-
arsvipur er þar yfir öllu. Bærinn og
vitinn standa þarna svo hljóðlegir
á sjávarbakkanum og hvítar kindur
dreifa sér um brekkurnar upp af
túninu. í fjörunni neðan við bakkana
stendur lítill bátur, skoröaöur, upp af
malarvör og aldan skolast um flúð-
irnar fram af flæðarmálinu. Enginn
maður sést á ferli, enda er alveg ný-
lega orðiö fullbjart.
— Þarna held ég, að ekki væri
gaman að eiga heima, segir Pétur og
spýtir munnvatni sínu út um stýris-
hússgluggann alla leið fyrir borö.
Kári svarar ekki. Dalurinn og bær-
• inn, báturinn og fjaran upp af malar-
vörinni, fela í sér hugþekk svipmót,
sem honum getzt vel að. Þau snerta
endurminningar, sem beizkja eöa
vonbrigði varpa engum skugga á. Þaö
er eins og hann mæti á förnum vegi
gömlum vini, sem hann hefur ekki
séð árum saman, skiptist á við hann
nokkrum oröum, áöur en þeir kveðj-
ast aftur og fara hvor sína leið. Já,
hann hafði einu sinni átt heima á
stað líkum þessum og þar hafði gleöi
hans yfir lífinu verið fölskvalausari
en nokkru sinni síðar. Hann var
reyndar ungur þá, en hann er ekk-
ert viss um, hvort það er nokkuð
verra að eiga heima á svona stað
en hvar annars staðar. En hann seg-
ir það ekki. — Hvernig ætti Pétur
að skilja þaö? Dalskoran hverfur aö '
baki og þeir halda áfram meðfram
landinu.
En nú fer hann að verða órólegur
bg ekki viss um hvað gera skal, al-
veg eins og Sveinn áður en peir
komu að Látraröst daginn áður.
— Ætlarðu lengi aö halda þessari
stefnu? segir hann við Pétur, og Pét-
ur verður strax á báöum áttum.
— Á ekki að gera það?
— Eg hélt, aö viö ættum að halda
áfram norður, en ekki fara hér inn
á ísafjarðardjúp, segir Kári þurrlega.
— Sveinn! Halló, Sveinn! kallar
Pétur hárri röddu og Sveinn rís upp
með andfælum.
•— Ha, hvaö er að?
— Hvaö eigum við aö halda lengi
áfram með landinu? Kári segir, að
við séum að fara inh á ísafjörð, seg-
ir Pétur.
Sveini verður rórra. Hann gefur
frá sér hljóð, sem drengirnir taka
sem lítilsviröingu á sjómennsku
þeirra. Fyrst lítur helzt út fyrir, að
hann ætli að leggjast fyrir aftur, en
hann hættir við það, kemur upp á
stýrispallinn, þurrkar stírurnar úr
augunum og lítur út.
— Já, hér setjum við' strikið norð-
ur yfir Djúpið, segir hann, tekur í
stýrishjólið hjá Pétri og víkur bátn-
um undan landi. En hann er ekki al-
veg viss um stefnuna, og kvartar um
það, hvað hann sé anzi muggaöur
í norðrinu.
UNGA fSLAND
93