Vér mótmælum allir - 01.05.1946, Blaðsíða 3

Vér mótmælum allir - 01.05.1946, Blaðsíða 3
látið mikið yfir sér, en hún hefur verið ótrú- lega lífseig, og enn sem fyrr mun hún reynast Öllum hrakspám máttugri. Þess vegna skulum við ekki láta neina ímyndaða skugga, frá austri eða vestri, myrkva fyrir okkur sólskin þessa bjarta dags. Treystum því, að þær luigrökku þjóðir, sem á liðnum árum hafa úthellt blóði sínu til þess, að óbornar kynslóðir megi anda frjálst, virði það hlutverk, sem sérmenningu vorri er ætlað í menningu heimsins, og sjáum sóma vorn í því, að brjóta sem stærst skarð í þá múra, sém tortryggni og launung hafa hlaðið vim þær þjóðir, sem þó, þegar allt kemur til alls, vilja eitt og hið sama: Frið á jörðu og bræðralag allra manna. Höfum við engan rétt til að vona, að eftir svo langan vetur sé slíkt sumar í nánd? Er það ekki beinlínis skylda vor að hafa slíka trú? Sá heimur, sem rís upp úr blóði, tárum og örvæntingu styrjaldaráranna, óskar sér ekki þjóðar, sem er hikandi, undirgefin og tvílráðug. Hann æskir sér grunlausrar og fagnandi æsku, spyr eftir höndum, sem réttar eru fram til sam- starfs.bláum augum, sem hlakka til framtíðar- innar. Látum allan heiminn finna, að þennan æskulýð eigum vér. Ég gat áðan um heilagan söng, sem úmað hafi sál þjóðar vorrar handan storms og strauma í þúsund ár, söngur vorsins, sem hefur kallað okkur heim til þessa dags, heim til framtíðar- innar. Megi eyru vor ávallt verða næm á þann söng. Flest yðar munið vafalaust hið yndislega æfintýr eftir H. C. Andersen, sem heitir Klukk- an. Það var í einni stórborginni, að þegar kvölda tók og sólin rann og skýin glóðu sem gull á milli efstu reykliáfanna, þá tók fólk að leggja eyrun við undarlegu og yndislegu hljóði. Það var eins og klukkum væri hringt í fjarska. „Skyldi vera klukka í skóginum þarna útfrá", sögðu menn, og þegar tíðindin bárust keisaran- um, hét hann því, aðsá, er gæti uppgötvað, hvaðan hljómurinn kæmi, skyldi fá nafnbotina yfir- klukkari eða heimshringjari. Nú fóru margir á stúfana, en aðeins einn hlaut titilinn. Hann kom til baka og kvað hljóðið koma frá uglu í skóginum, eins konar vísdómsuglu, sem lemdi höfðinu við tréð, en hvort hljóðið kæmi frá höfðinu eða trénu, vissi hann ekki. En svo var það um vorið, að fermingarbörn- in í borginni lögðu leið sína inn í skóginn til að leita klukkunnar dularfullu. En leiðin sótt- ist séint, og flest börnin snéru við og hugguðu Jónas Jónsson alþingismaður er 61 árs í dag Myndin sýnir hann á ungum aldri. Þá þráði hann frelsi íslands. — Nú er hánn gamall. Nú reynir hann að svipta þjóð sína frelsinu — ár- angurslaust þó. # # # GÓÐ GJÖF Gunnlaugur Scheving iistmálari hefur gefið blaðinu 100 kr. Við þökkum þessa góðu gjöf. í næsta blaði verður skýrt lrá nýjum mót- mælum félaga og samtaka gegn herstöðvum á íslandi. sig með því, að líklega væri sagan um khikkuna hugarburður einn. Loks voru þeir tveir einir eftir, kóngssonurinn ungi og drengurinn á tré- skónum, en þeir gátu ekki komið sér saman um, hverja leið þeir færu. En löngu seinna, ein- mitt þar sem skógarnir sungu og haíið söng og öll náttúran söng, mættust drengirnir tveir, komnir hvor um sinn veg að sama marki og tókust í hend- ur, undrandi og fagnandi mitt undir hvelfingu hinnar miklu kirkju náttúrunhar og skáldskap- arins. Ég ætla mér ekki þá dul að ráða gátu þessa skáldskapar. Ég veit ekki sjálfur, hvaðan hið heillandi klukknahljóð er komið inn í sönglist daganna. Ég veit ekki einu sinni, hvort klukkan í skóginum verður nokkru sinni fundin, og lík- lega mundi hún þann dag hætta að syngja. En ég vil aðeins vara yður við því að leggja eyrun við ræðum yfirklukkaranna, sem neyta allra bragða til að fá yður til að leggja trúnað á ugluna í skóginum. En ef við höfum einu sinni heyrt í hjarta okkar hinn morgunbjarta söng framtíðarinnar, munum vér leita hans upp frá því, og fyrr eða síðar munum vér komast að raun um það, að allir, sem í einlægni leita feg- urri og bjartari heims, eiga samleið, hvern veg sem þeir velja sér. I þeirri trú kveð ég yður öll, og óska yður enn einu sinni gleðilegs sumars. VÉR MÓTMÆLUM ALLIR! 3

x

Vér mótmælum allir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vér mótmælum allir
https://timarit.is/publication/937

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.