Prentarinn - 01.12.2000, Side 13

Þessir menn áttu að hafa
tekið þátt í að skapa
stórbrotna listamenn á borð
við Þórberg og Laxness.
Og snillingamir sjálfir
voru víst svo helteknir af
verkum sínum að þeir
mœttu í prentsmiðjurnar
til aðfylgjast með...
áfram að versla barnaföt og láta
mig dreyma um að ég þyrfti ekki
einu sinni að skipta vísareikn-
ingnum þegar heim yrði komið.
En þegar hjól Flugleiðavélar-
innar snertu þessa ástkæru fóstur-
jörð mína hætti mér að finnast
þetta ekkert mál. Ég grét meira að
segja í smástund inni á þessu litla
klósetti og datt í hug að losa mig
við flöskurnar í handfarangurs-
geymslunni og reykja svo inni á
klósetti. Þá héldi Pétur að ég
hefði verið böstaður og ég gæti
reynt að ljúga öllu fögru að hon-
um. En ég gerði auðvitað ekkert
af þessu. Ég stóð bara upp og dró
djúpt andann og fór fram og
brosti til bumbunnar á konunni og
pantaði mér annan koníak þó að
mér hafi þótt það vont á þessum
árum.
Og í Fríhöfninni horfðu allir á
mig. Ég gekk á milli nammihilln-
anna og keypti Smartís og sígar-
ettur og fjórar kippur af bjór.
Stúlkan sem afgreiddi mig var ör-
ugglega úr drykkjubænum Kefla-
vík og vissi upp á hár að ungir
menn eins og ég kaupa allan toll-
inn sinn. En ég sleppti sterka vín-
inu og laumaði þess í stað kon-
íaksflöskunum í pokana á meðan
við synduga parið stóðum við
færibandið og biðum eftir töskun-
um okkar. Það var líka þá sem ég
kom auga á pabba. Hann stóð fyr-
ir utan glerið og brosti og veifaði
eins og fábjáni. Við vorum einu
sinni svo nánir. Mér varð flökurt
við tilhugsunina um mig í fanginu
á þessum hlýlega manni. Hann
var örugglega með sama rakspír-
ann og vanalega. Þennan sem
hann hafði notað frá því ég var
ungabarn og mér datt í hug að ég
myndi byrja að nota hann á
Hrauninu þegar þar að kæmi. Ég
fengi varla skilorð fyrir allt þetta
magn. Þetta væri örugglega Is-
landsmet og dómararnir myndu
vilja setja gott fordæmi og dæma
mig frá ófæddu bami í allavega
fímm ár, ef ekki tíu.
Töskurnar enda samt á kerrunni
og það er ekki enn liðið yfir mig.
„Skilríki,“ skipar góðlegur
kventollvörður þegar ég reyni að
keyra bara áfram til pabba en þá
lokast sjálfvirka hurðin beint á
nefið á honum og ég stend þarna
einn. Konan hvarf út um dyrnar
og ég mun aldrei sjá hana aftur,
ógrátandi.
„Ha?“ styn ég upp úr mér og
kyngi sársaukafullt því munnur-
inn er skrjáfþurr.
„Má ég sjá vegabréfið þitt? Þú
ert orðinn tvítugur er það ekki?“
Helvítis vínið, hugsa ég með
mér og ríf upp passana okkar
beggja.
„Ertu með tvo passa?“ spyr hún
og skoðar myndimar.
Ég svara ekki. Horfi bara á
hurðina og bíð eftir því að fá að
hlaupa út.
„Þetta er svoldið mikið sem þú
ert með?“
Hún teygir sig í Fríhafnarpok-
ana og rennir augunum yfir inni-
haldið. Mér mun aldrei takast að
hlaupa í burtu en tekst að æla því
út úr mér að konan hafi rétt í
þessu verið að stíga út um hliðið.
Og um leið hvarflar það að mér
að það sé kannski ekkert svo
slæmt að vera á Litla-Hrauni.
Laxness skrifaði eitthvað fyrir
austan fjall og ég gæti grætt á
þessu þegar til lengri tíma er litið.
„Líður þér illa?“
Nú kemur það. Pokarnir liggja
á borðinu fyrir framan hana, pass-
arnir sleikja fínlegar hendur og
mér er allt í einu mál að míga.
„Já. Ég er veikur."
„Jæja,“ svarar hún og ég þori
ekki að horfa á hana en sé útund-
an mér að passarnir koma fljúg-
andi til mín. Þeir lenda, að ég
held, fimlega í höndum mínum og
hurðin opnast. Þau bfða ennþá
eftir mér og hún er ógrátandi. Og
hann er svo fallegur hann pabbi.
Nýrakaður og ég held ég finni
rakspíralyktina alla leið hingað.
„Ertu ekki að gleyma ein-
hverju?"
Litla-Hraun, Litla-Hraun, Litla-
Hraun. Ég sný mér samt við og
þarna stendur hún og heldur pok-
anum uppi svo ég sjái hann vel.
Og þessi bjánatollvörður er bara
að rétta mér pokann. Hún réttir
mér hann og ég geng út. Mín bíð-
ur ekkert annað en heil milljón.
Nýtt hjónarúm, ísskápur, þvotta-
vél, barnavagn, vísareikningur,
vísareikningur, vísareikningur...
Og þá hætti ég að hugsa um
þetta og segi Pétri að ég sé hættur
við. Enda skiptir milljón til eða
frá engu máli þegar Vísarað er
annars vegar.
Mikael Torfason varfélagi í FBM
frá árinu 1991 til 1996.
Höfundur vill endilega titla
sjálfan sig bókagerðarmann
áfram.
PRENTARINN ■ 13