Morgunblaðið - 16.12.2011, Síða 31

MINNINGAR 31
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 16. DESEMBER 2011
Elsku hjartans
pabbi minn, þú
hefðir orðið sjötugur í dag, þann
16. desember, en þú kvaddir
þann 14. september síðastliðinn,
eftir erfið veikindi. Mig langar að
minnast þín í tilefni dagsins. Þú
varst nú ekki mikið fyrir afmæli
eða veislur almennt og mundir nú
sjaldan ef eitthvað stóð til.
Mamma sá alveg um að muna eft-
Ragnar
Benediktsson
✝ Ragnar fæddistá Drangsnesi
16. desember 1941.
Hann lést á heimili
sínu 14. september
2011.
Útför Ragnars
fór fram frá Ísa-
fjarðarkirkju 24.
september 2011.
ir afmælum fyrir
ykkur, en eftir að þú
veiktist þá leistu
öðrum augum á lífið
og óskaðir þess
örugglega í eina
skiptið á lífsleiðinni
að geta haldið uppá
afmælið þitt. En það
fer víst oft öðruvísi
en maður óskar,
enginn ræður víst
sinni för.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi.
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi.
og gæfa var það öllum,er fengu að
kynnast þér.
Með ástarþökk ertu kvödd í hinsta
sinni hér
og hlýhug allra vannstu er fengu að
kynnast þér.
Þín blessuð minning vakir og býr í vina-
hjörtum
á brautir okkar stráðir þú, yl og
geislum björtum.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Enginn veit hvað átt hefur,
fyrir en misst hefur segir mál-
tækið. Við eigum að þakka fyrir
þá sem eru í lífi okkar og sýna
þeim í verki að þeir eru okkur
mikils virði, því við vitum ekki
hvað þeir verða lengi til staðar.
Því vil ég þakka fyrir að þú ert
pabbi minn og að þú hafir verið til
staðar fyrir mig og mína.
Þetta skrifaði ég til þín í sumar
og þakka fyrir það. Ég vona að
það sé haldið upp á daginn þinn
þarna hinum megin, ég ætla alla
vega að halda upp á hann. Takk
fyrir allt og allt, elsku pabbi
minn.
Þín elsku dóttir,
Guðrún Ragnheiður.
AFMÆLISMINNING
Elsku amma
okkar Anna hefur kvatt þennan
heim og í sorginni huggum við
okkur við það að núna er hún
komin til afa. Farin að steikja
kótelettur í raspi handa honum
og færa honum graut í eftir-
mat. Trúlega eru þau búin að
taka einn snúning. Hún amma
var svo falleg og hjartahlý, ekki
er hægt að hugsa sér betri
ömmu. Alltaf með hugann hjá
fólkinu sínu og svo umhugað
um að öllum liði vel. Við elskum
hana svo mikið og getum ekki
annað en verið óendanlega
þakklátar fyrir ömmu og afa á
Gunnólfsgötunni og allt það
sem þau gáfu okkur systrum.
Minningarnar eru svo dýrmæt-
ar og við munum alltaf geyma
Anna
Gunnlaugsdóttir
✝ Anna Gunn-laugsdóttir
fæddist í Ólafsfirði
15. mars 1926. Hún
lést á dvalarheim-
ilinu Hornbrekku
29. nóvember 2011.
Útför Önnu var
gerð frá Ólafsfjarð-
arkirkju 10. desem-
ber 2011.
þær í hjörtum okk-
ar.
Við komum allt-
af við í Gunnólfs-
götunni þegar við
áttum leið framhjá.
Alltaf einhver í
heimsókn enda gat
maður treyst á
nokkrar sortir af
nýbökuðu á eldhús-
borðinu. Amma var
snillingur í eldhús-
inu með allar sínar breyttu
uppskriftir, hún sagði oft:
„uppskriftin er svona en mér
finnst betra að …“. Þau voru
ófá símtölin til ömmu þegar
Frænkumafían var að stíga sín
fyrstu skref í Sörubakstri. Við
fengum uppskrift frá ömmu en
það var engin leið að baka eftir
henni nema að fá nákvæmar út-
skýringar frá ömmu. Þó tók
það okkur nokkur ár að ná kök-
unum eins og þær voru hjá
henni og við vitum að hún var
stolt af okkur.
Amma var líka snillingur í
allri handavinnu. Oft saumaði
hún á okkur jólaföt og aldrei
annað en það sem var móðins.
Við minnumst þess að hlaupa í
frímínútum heim í Gunnólfsgöt-
una í mátun, það varð að nýta
hverja mínútu. Þá var líka eins
gott að passa hvar maður steig
niður þar sem endalausir títu-
prjónar leyndust í þykka tepp-
inu í saumaherberginu. Eftir að
við urðum fullorðnar og leit-
uðum til ömmu eftir aðstoð þá
var hún alltaf boðin og búin að
aðstoða, hún sagði alltaf „þú
lagar þetta og ég skal hjálpa
þér“. Hún vildi endilega að við
lærðum að gera hlutina sjálfar.
Oftast fór það nú samt þannig
að hún kláraði verkið, hvorug
okkar systra var svo heppin að
erfa snilligáfu hennar í handa-
vinnu.
Við eigum ómetanlegt safn af
heimagerðum jólagjöfum frá
ömmu og afa. Amma var sér-
staklega dugleg að föndra jóla-
gjafir handa fólkinu sínu. Rúm-
fötin, jólamyndirnar,
lyklakippan með nafninu okkar,
dúkarnir, dúkkukjólarnir og
vöggusettin fyrir barnabarna-
börnin. Dásamlegur fjársjóður
sem við metum svo mikils.
Elsku amma, hreina og hlýja
hjartað þitt er okkar fyrir-
mynd.
Við kveðjum þig með orðum
Jónasar Friðriks: „ég held það
teljist ei með sem þú tekur með
þér héðan, heldur hvað þú skil-
ur eftir er þú ferð“.
Anna Hilda og
Gunnlaug Björk.
Elskuleg frænka mín Kristín
Gísladóttir er látin í hárri elli.
Tímans straum fær enginn
stöðvað og það kvarnast hratt
úr frænkuklúbbnum hennar
mömmu. Klúbburinn var stofn-
aður upp úr 1950 og uppruna-
lega skipuðu hann þær Kristín
Gísladóttir og systur hennar,
Oddný (nú látin), Ingibjörg og
Sólveig en þær voru allar dæt-
ur Maríu Þorláksínu ömmu-
systur minnar. Þá voru þær
þar líka Kristín og Jóna Dav-
íðey (nú látin), dætur annarrar
Kristín María
Gísladóttir
✝ Kristín fæddistað Stóru-
Reykjum í Hraun-
gerðishreppi í Flóa
10. ágúst 1918. Hún
lést á Hjúkr-
unarheimilinu
Grund 2. desember
2011.
Útför Kristínar
Maríu var gerð frá
Neskirkju 9. des-
ember 2011.
Maríu sem líka var
systir ömmu Val-
dísar og Ósk, kona
Friðfinns bróður
þeirra. Og svo voru
það mamma og
systur hennar,
Kristín og Jenný
sem báðar létust á
síðasta ári. Frænk-
urnar komu reglu-
lega saman í gegn-
um árin og
spjölluðu yfir kaffi og kruðeríi
og virtust alltaf skemmta sér
vel. Ég sá þær ekki oft en þær
voru samt þarna, mættu í ferm-
ingar og aðrar fjölskylduveislur
og svo sat maður stundum fyrir
svörum þeirra þegar klúbbarn-
ir voru hjá mömmu. Hvað mað-
ur væri að fást við, hvernig
manni gengi í lífinu. Þær
studdu hver aðra þegar á bját-
aði og þegar karlarnir fóru að
tína tölunni voru þær þarna
áfram, rétt eins og þær yrðu
þar til eilífðar. Kristínu Gísla-
dóttur átti ég eftir að kynnast
betur þegar ég varð eldri og
tók þátt í starfi Kvenréttinda-
félags Íslands og í pólitík. Þar
kom hún frænka mín gjarnan á
fundi og við spjölluðum saman.
Hún hafði skoðanir á þjóðmál-
unum og hafði alltaf eitthvað
skynsamlegt fram að færa.
Hún hafði mikla eðlisgreind og
leiftrandi kímnigáfu og það var
ekki leiðinlegt að viðra stöðu
stjórnmálanna eða önnur þjóð-
þrifamál við hana. Fyrir nokkr-
um árum var blásið til frænku-
móts úr ættboga ömmu
Valdísar og systkina hennar á
Selfossi og það var gaman að
heyra sögurnar frá frænkunum
þar sem þær rifjuðu upp liðna
tíð. Þar var Kristín Gísladóttir
kvenna hressust, þótt hún hafi
þá þegar verið komin fast að
níræðu. Síðan þá hef ég hitt
hana nokkrum sinnum og það
var alltaf sama reisnin yfir
henni og jafn gaman að spjalla
við hana. Ég vil þakka henni
fyrir samfylgdina og góðar
stundir í gegnum tíðina. Ást-
vinum hennar öllum og afkom-
endum sendi ég samúðarkveðj-
ur frá mér og mömmu. Minning
um þessa merku konu mun allt-
af lifa í hjörtum okkar.
Bryndís
Hlöðversdóttir.
Ég var ekki há í loftinu þeg-
ar ég man eftir mínum fyrstu
kynnum af Guðjónu, þetta var á
mínum grunnskólaárum í
Varmalandi.
Bekkurinn okkar var svona í
hressari kantinum, en alltaf
þegar Guðjóna gekk inn í skóla-
stofuna setti alla hljóða og hún
átti alla okkar athygli, hjartað
fór að slá aðeins hraðar því
maður vissi ekki á hverju við
áttum von, var það vigtin, flúor-
ið eða sprautan ógurlega.
Það var einhvern veginn
þannig að hún hafði þessi áhrif
á mann svo virðuleg, róleg og
eins og hún vissi allt, en ekki
óraði mig fyrir því þá að seinna
ættum við eftir að tengjast
sterkum böndum og hún yrði
yndisleg tengdamóðir mín sem
jafnan kölluð var amma Gauja.
Mér er efst í huga mikið
þakklæti fyrir að hafa orðið
þeirrar gæfu aðnjótandi að fá
að verða samferða Guðjónu, eft-
ir að ég fluttist hingað að
Sturlu-Reykjum. Það eru marg-
ar minningarnar sem koma upp
í hugann og gott að geta látið
hugann reika, en ég veit að það
er mikil eigingirni að kveðja
með söknuði því Guðjóna var
löngu tilbúin til að fara á vit
nýrra ævintýra, til þeirra sem
hún saknaði svo sárt.
Elsku Jonni minn, Snorri,
Villa, Dísa og öll ömmubörnin,
eftir sitjum við með fallegar
minningar, minningar um konu
sem tókst á við lífið af ótrúlegu
æðruleysi og vildi alltaf allt fyr-
ir alla gera.
Guð geymi þig.
Hvíl í friði.
Hrafnhildur.
Elsku fallega vinkona mín,
takk fyrir allt sem þú varst
mér, alla hlýjuna sem þú gafst
mér og allar skemmtilegu
stundirnar sem við áttum sam-
an.
Fyrsta minning mín um þig
er þegar ég er lítil stelpa að
fara til læknis á heilsugæsluna
á Kleppjárnsreykjum og horfði
með aðdáun á þessa fallegu
konu með uppsett hárið og
hlýja brosið. Svo varstu skóla-
hjúkkan sem sprautaðir mig og
sagðir mér að strákarnir yrðu
ekki skotnir í mér nema ég
grenntist svolítið, svo brostirðu
stríðnislega.
Svo liðu árin og mamma
greindist með Parkinsonsjúk-
dóminn og þú komst vikulega til
að hjálpa okkur með böðun og
aðhlynningu og þá í raun bast
vináttuhnútur sem aldrei slitn-
aði.
Þú fannst alltaf á þér ef eitt-
hvað var að angra mig og hjá
þér var jafn gott að gráta og
það var yndislegt að hlæja með
þér.
Þegar krakkahópurinn minn
stækkaði ár frá ári var ljúft að
skreppa ein á kvöldin yfir að
Sturlu- Reykjum og spjalla,
prjóna og hlæja og oft var tím-
inn svo fljótur að líða að það
var komið langt fram á nótt
þegar heim var haldið, eða að
skreppa að deginum til og
skella börnunum í sundlaugina
þína og fylgjast svo með þeim
Guðjóna Jósefína
Jónsdóttir
✝ Guðjóna Jós-efína Jóns-
dóttir fæddist á
Sólheimum í
Grindavík 22. febr-
úar 1926. Hún lést
á Dvalarheimili
aldraðra í Borg-
arnesi þann 1. des-
ember 2011.
Útför Guðjónu
fór fram frá Reyk-
holtskirkju 10. des-
ember 2011.
út um eldhúsglugg-
ann yfir kaffibolla-
brúnina. Þú varst
vinkonan sem
kenndi mér að ald-
ur skiptir engu
máli þegar sönn
vinátta er annars
vegar og reyndar
töluðum við oft um
það hvers vegna
við urðum svona
nánar. Vissulega
skipti máli að við áttum sameig-
inleg áhugamál bæði í hjúkr-
uninni, prjónaskapnum, garð-
yrkjunni og börnunum okkar og
einnig báðar þekktar fyrir að
hafa liðugt málbein svo aldrei
skorti umræðuefnið, en samt
lærði ég aldrei að tala við þig í
síma. Það var á einhvern hátt
nærveran sem skipti máli.
Fyrir 10 árum dreymdi mig
draum sem fór illa í mig, mér
fannst þú vera á hnjánum, bog-
in yfir einiberjarunna að tína
einiber. Og það má með sanni
segja að síðan þá hafir þú tínt
fleiri einiber en nokkur á að
þurfa að tína á heilli mannsævi.
Áður hafðir þú reyndar misst
bónda þinn langt um aldur
fram, en á síðustu 10 árum
kvaddi sorgin sárt að dyrum
hjá þér og einnig greindist þú
með þinn versta óvin, Parkin-
sonsveikina, sem þú gast aldrei
sætt þig við að þurfa að lifa
með. En það var aðdáunarvert
að fylgjast með þér sem oft
varst nú svolítið móðursjúk um
fólkið þitt, að þegar stóru högg-
in dundu á fjölskyldunni þá
stóðst þú eins og óhagganlegur
klettur. Og mikið þótti mér
vænt um að finna að þegar þér
leið illa þá baðstu mig að koma
til þín og þá var ekki mikið sagt
bara haldist í hendur, þessar
stundir þakka ég ekki síður en
hinar.
En nú er komið að kveðju-
stund, söknuðurinn er sár en
fallegar minningar ylja og því
miður gleymum við of oft að
þakka fyrir að lífsþreyttur ein-
staklingur hefur fengið hvíld.
Hjartans þakkir fyrir allt.
Þín
Jóhanna (Jóa).
Reykholtsdalur í Borgarfirði
er fátækari við fráfall Guðjónu
Jósdóttur hjúkrunarfræðings.
Guðjóna var hjúkrunarkona af
gamla skólanum, héraðshjúkr-
unarkona og starfaði með hér-
aðslækni á Kleppjárnsreykjum,
lengst af með Aðalsteini Péturs-
syni. Læknismóttakan var til
húsa í sama húsi og heimili
þeirra Aðalsteins og Halldóru
konu hans. Var alla tíð mjög
kært með fjölskyldunum og
börnum þeirra. Guðjóna og
Kristleifur með þrjá stælta
stráka og Aðalsteinn og Halldór
með stelpurnar sínar fjórar.
Haustið 1975 sameinuðust
Borgarness- og Kleppjárns-
reykjalæknishéruð og til varð
Heilsugæslan Borgarnesi, vígð í
janúar 1976. Heyrðu þá undir
hana 15 sveitarfélög.
Læknir flutti úr Reykholts-
dalnum í Borgarnes og Guðjóna
var orðin starfsmaður Heilsu-
gæslu Borgarness. Þar lá leið
okkar saman og sú leið var löng
og ljúf. Nú var hún orðin ein á
heilsugæslunni á Kleppjárns-
reykjum, utan þá tvo daga í
viku, sem læknir kom úr Borg-
arnesi. Við Borgnesingar köll-
uðum hana stundum selstúlk-
una okkar í dalnum.
Guðjóna sinnti allri þeirri
heilsugæslu, sem hjúkrunar-
fræðingi bar í sveitinni. Allt frá
nýfæddum börnum og sængur-
konum. Börnunum fylgdi hún
svo áfram, í ungbarna- og
barnaeftirlitinu og síðar í
grunnskólunum, en hún var
skólahjúkrunafræðingur á
Kleppjárnsreykjum, Varma-
landi og í Andakílsskóla. Ætli
megi ekki segja að öll sveitin
hafi verið skjólstæðingur henn-
ar, frá vöggu til grafar.
Guðjóna var hjúkrunarkona
af lífi og sál jafnframt því að
sinna þungu heimili. Alltaf til
staðar trygg, traust og farsæl í
starfi. Hún var metnaðarfull,
bar mikla virðingu fyrir starfi
sínu og var ólöt að sækja sér
aukna fræðslu og þekkingu,
hvenæar sem fær gafst. „Hún
Gauja á Sturlureykjum“,
„Gauja á heilsugæslunni“. Oft
var kallað á hana, þegar veik-
indi eða slys bar að höndum, að
nóttu eða degi og læknir ekki
nærstaddur. Og ekki stóð á
henni að sinna skyldunni, hjálpa
og líkna.
Alltaf bar Guðjóna höfuðið
hátt, bognaði en brotnaði ekki
þrátt fyrir þungbær áföll. Guð-
jóna var falleg kona, alltaf já-
kvæð og einstaklega hláturmild
og glettin. Hún var mikill fag-
urkeri og tónlistarviðburði lét
hún ekki fram hjá sér fara allt
til hins síðasta. Hún var höfð-
ingi heim að sækja. Heimilið,
garðurinn, blómin hennar, allt
svo fallegt. Rúsínan í pylsuend-
anum var svo að gestir fengu
sér iðulega sundsprett í laug-
inni og svo var slakað á í heita
pottinum, sem bóndi hennar,
hagleiksmaðurinn Kristleifur,
hafði byggt handa konu sinni.
Úr lauginni voru bara nokkur
skref inn að notalega eldhús-
króknum hennar, þar sem biðu
kræsingar og Guðjóna hlæjandi,
gerandi óspart grín bæði að
sjálfri sér og öðrum.
Við erum óskaplega þakklát-
ar fyrir stundina, sem við áttum
með henni í nóvember síðast-
liðnum. Guðjóna var þá sjálfri
sér lík, glettnin og grínið var
þarna, þrátt fyrir langvarandi
veikindi, en hún var orðin
þreytt eftir langan dag.
Nú er hún horfin og Reyk-
holtsdalurinn verður ekki sam-
ur. Við sendum öllum ástvinum
hennar samúðarkveðjur. Bless-
uð sé minning hennar.
Erla og Guðrún.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi og langafi,
ÞORLÁKUR SIGURÐSSON,
Garði,
Grímsey,
verður jarðsunginn frá Miðgarðakirkju í
Grímsey mánudaginn 19. desember
kl. 14.00.
Hulda Reykjalín Víkingsdóttir,
Sigurður Þorláksson, Marna Wakely,
Sigrún Þorláksdóttir, Gylfi Þorgeir Gunnarsson,
Inga Þorláksdóttir, Jón Skúli Sigurgeirsson,
Guðlaugur Óli Þorláksson, Aðalbjörg Þórólfsdóttir,
Kristjana Jóna Þorláksdóttir, Rúnar Andrew Jónsson,
Birna Dagbjört Þorláksdóttir, Smári Kristinsson,
Þorlákur Þorláksson, Sæunn Helga Björnsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.