Morgunblaðið - 20.01.2012, Blaðsíða 20

Fá evróvisjónlög hafa beinlínis orðið langlíf
eða gripið þjóðina svo sterkum tökum að
fólk syngi þau á góðum stundum eða blístri
lagstúfinn við vinnuna. Það er miklu frekar
að lögin hafi þótt ofurlítið hallærisleg – að
minnsta kosti þegar keppni hvers árs er að
baki. Lagið Draumur um Nínu er þar þó und-
antekning, en það var framlag Íslendinga í
Evrópukeppnina árið 1991. Bæði lag og texti
eru eftir Eyjólf Kristjánsson sem flutti lagið í
júróinu á sínum tíma, ásamt Stefáni Hilm-
arssyni.
Núna ertu hjá mér, Nína
Strýkur mér um vangann, Nína
Ó … haltu í höndina á mér, Nína
Því þú veist að ég mun aldrei aftur
Ég mun aldrei, aldrei aftur
Aldrei aftur eiga stund með þér
Svo sungu þeir hvellum hljómi í grípandi
lagi sem allir geta sungið – bæði á þorra-
blótum og annars staðar – svo úr verður
sannkallaður þjóðsöngur.
Það er sárt að sakna, einhvers
Lífið heldur áfram, til hvers?
Ég vil ekki vakna, frá þér
Því ég veit að þú munt aldrei aftur
Þú munt aldrei, aldrei aftur
Aldrei aftur strjúka vanga minn
Þegar þú í draumum mínum
birtist allt er ljúft og gott
Og ég vildi ég gæti sofið heila öld
Því að nóttin veitir aðeins skamma stund með
þér
Er ég vakna, Nína – þú ert ekki lengur hér
Opna augun – engin strýkur blítt um vanga mér
Dagurinn er eilífð, án þín
Kvöldið kalt og tómlegt, án þín
Er nóttin kemur fer ég, til þín
Vildi ég
gæti sofið
heila öld
Morgunblaðið/Sigurgeir S
Draumur Á góðum stundum, á þorrablótum
og í annan tíma, syngur fólk Draum um
Nínu, lag sem Stebbi og Eyvi gerðu frægt.
Morgunblaðið/Sigurður Bogi
Söngur Engir syngja ljóð listaskáldsins af meiri innlifun en einmitt Íslendingar í Danaveldi. Á Jónasarsamkomu á Sórey á Sjálandi var þess minnst að 200 ár
voru liðin frá fæðingu skáldsins og þá tóku sendiherrahjónin Svavar Gestsson og Guðrún Ágústsdóttir undir og sungu með hárri raust.
R
ammíslenskur kveðskapur er gjarn-
an hafður yfir á þorranum. Séu góð
og grípandi lög til við ljóðin síast
þau undurfljótt og nánast fyrirhafn-
arlaust inn í vitund fólksins – og
þjóðarinnar. Og ef til vill má segja að besta og
gegnsæjasta merking orðsins þjóðskálds sé sú
þegar viðkomandi hefur samið ljóð sem þorri
þjóðar hefur á hraðbergi. Og geta ekki allir
sungið ljóð Jónasar Hallgrímssonar, lista-
skáldsins góða sem dvaldi lengst í Kaupa-
mannahöfn? Þau ljóð hans sem gjarnan eru
sungin á þorra urðu mörg hver til á Íslend-
ingasamkomum – þar sem landar vorir í Höfn
sáu landið í fjarskanum í hillingum vona sinna.
Vísur Íslendinga eru eimitt í þeim dúr; þær
eru í mörgum erindum en það hafa líklega
flestir á hraðbergi.
Hvað er svo glatt sem góðra vina fundur,
er gleðin skín á vonarhýrri brá?
Eins og á vori laufi skrýðist lundur,
lifnar og glæðist hugarkætin þá.
Og meðan þrúgna gullnu tárin glóa
og guðaveigar lífga sálaryl,
þá er það víst, að beztu blómin gróa
í brjóstum sem að geta fundið til.
„Heillaráð að hætta nú að snæða“
Og Jónas orti ótalmargt fleira sem fólkið í
landinu hefur lært fyrirhafnarlítið – lag og ljóð
falla algörlega saman og á góðri stundu geta
allir sungið Borðsálm:
Það er svo margt ef að er gáð,
sem um er þörf að ræða.
Ég held það væri heillaráð
að hætta nú að snæða.
Heyrið þið snáða!
Hvað er nú til ráða?
Það mun best að bíða og hlýða.
Á einum stað býr þrifin þjóð
með þvegið hár og skjanna.
Við húsbændurna holl og góð
sem hundrað dæmi sanna.
Hvað er að tarna?
Hvað sagðirðu þarna?
Mættum við fá meira að heyra!
Sumir halda því fram – og færa fyrir því rök
– að þjóðskáldin séu einasta menn – og konur –
fædd á 19. öld. Séu aðeins þau skáld sem ratað
hafa í Skólaljóðin, bókina í bláa bandinu sem
fyrst kom út laust eftir 1960 en var endur-
útgefin á síðasta ári. En auðvitað eru þau fleiri
– lög og ljóð bræðranna Jónasar og Jóns Múla
Árnasonar eru t.a.m. sterk í þjóðarsálinni.
Mörg þeirra voru frumflutt í útvarpsþáttum
eða söngleikjum í Útvarpinu – og urðu fleyg
um leið.
Einu sinni á ágústkvöldi
austur í Þingvallasveit
gerðist í dulitlu dragi dulítið sem enginn veit,
nema við og nokkrir þrestir
og kjarrið græna inni í Bolabás
og Ármannsfellið fagurblátt
og fannir Skjaldbreiðar
og hraunið fyrir sunnan Eyktarás.
Þó að æviárin hverfi
út á tímans gráa rökkurveg,
við saman munum geyma þetta ljúfa leyndarmál,
landið okkar góða, þú og ég.
„Að vera svolítið hífaður“
Ónefndur er svo jarðfræðingurinn Sigurður
Þórarinsson. Hann er höfundur ótalmargra
söngtexta sem fyrst voru fluttir til dæmis á
skemmtunum Ferðafélags Íslands. Urðu svo
undurfljótt nánast almenningseign – og gildir
það t.d. um rútubílasönginn Að lífið sé skjálf-
andi lítið gras:
Að lífið sé skjálfandi lítið gras,
má lesa í kvæði eftir Matthías,
allir vita hver örlög fær
sú urt sem hvergi í vætu nær.
Viðlag:
Mikið lifandis skelfingar ósköp er gaman
að vera svolítið hífaður.
Það sæmir mér ekki sem Íslending
að efast um þjóðskáldsins staðhæfing.
En skrælna úr þurrki ég víst ei vil
og vökva því lífsblómið af og til.
Þjóðskáldin sungin á þorranum
Ljóð og lag falla saman og
allir taka lagið. Lífsgleðin
ræður á þorrablótum og þá
skín gleðin á vonarhýrri brá,
eins og Jónas orti. Mörg fleiri
skáld koma til greina, en öll
ortu þau ljóð sem þjóðin kann
og syngur sér til skemmtunar
á góðum stundum.
20 | MORGUNBLAÐIÐ
Fæst í Bónus
Nú er tíminn fyrir harðfisk og bitafisk!
Þegar litið er til innihalds og næringargildis kemur í ljós að
Gullfiskur harðfiskur og bitafiskur er einhver besti prótíngjafi sem
völ er á. Það fara 5 kíló af nýrri roðlausri ýsu í að búa til 1 kíló af
harðfiski / bitafiski. Vatnið er dregið út með kældri þurrkaðferð,
en næringarefnin halda sér. Örlítið salt til bragðbætis.
Gullfiskur harðfiskur og bitafiskur
inniheldur rúmlega 80% prótín og
önnur næringarefni, sem eru
líkamanum nauðsynleg.