Harmoníkan - 01.10.1986, Blaðsíða 4

Harmoníkan - 01.10.1986, Blaðsíða 4
BRAGI HLIDBERG Fyrir skömmu gekk ég á fund Braga Hlíðberg með það fyrir augum að fræðast um tildrög af því er hann hóf harmonikuleik og í stórum dráttum yfirlit um feril hans á því sviði gegnum árin hérlendis sem erlendis. Bragi Hlíðberg er landskunnur harmonikuleikari og því fannst stjórnendum blaðsins „HARMONIKAN" vera til- valið að viðtal við hann kæmi í fyrsta blaðinu. — Ég spyr því Braga fyrst eins og íslendinga er vani, hvar ert þú fæddur? „Ég er fæddur í Reykjavík á Bragagötu, árið 1923." — Hverjir voru foreldrar þínir? „Faðir minn var Jón Hlíðberg, húsgagnasmiður og móðir mín, Kristín Stefánsdóttir Hlíðberg." Því næst inni ég Braga eftir hvenær að því kom að hann fékk áhuga á harmonikunni. Hefur hann nú þá frásögn: Bragi Hlíðberg. Harmonikuhljómleikar EFNISSKRÁ: P. Frosini: Vieni Amore. P. Deiro: Dixie Shake. O. E. Akre: Schollish Acrobolic. C. S. Morrison: Medilalion P. Deiro: Elvira Chopin: CMinorPrelude,Op.26No20 I1LÉ. 0. Taranfola: Playful. Lully: Eldgamla Isofold. G. Verdi: »Rigolello-Qvarlel« P. Erosini: Hol Fingers. ,,Ég byrja að fikta við harmoniku sem faðir minn átti 10 ára gamall. Hann hafði leikið all mikið á sínum yngri árum, átti þegar þetta gerðist fjögurra raða „LANKA" harmoniku, þýska með norkum gripum. Ég var í sveit þetta sumar og hefst handa er ég kom þaðan. Þá var lag í tísku sem tók hug minn allan og hætti ekki fyrr en öll lag- línan var komin. Þetta var vals frá Skandinavíu og hét familiju valsinn. Hann var mjög vinsæll þá og var á allra vörum, einnig með söngtexta. Það kveikti í mér að eldri bróðir minn, Stefán, var byrj- aður að spila er ég kom úr sveitinni. Hann fór í har- moníkutíma til að læra nótur sem ég síðan lærði með því að kíkja á hjá honum, það hjálpaði til að leika lög eftir nótum. Síðan var ég fenginn til að leika á árshátíð hj á „ fé- lagi harmonikuleikara" sem haldin var í Oddfellósalnum. Þá var ég það lítill að ég sást ekki upp á senu nema vera stillt upp á flygilinn og var breiddur undir mig hvítur borð- dúkur. Þetta varð til þess að félagið gaf mér áskrift að tím- um í nótnalestri hjá Sigurði heitnum Briem, fiðluleikara. Þess má geta að formaður „félags harmonikuleikar", Hafsteinn Ólafsson, var aðalhvatamaður þess að ég komst í tíma. Sigurður kenndi aðallega á fiðlu og mandó- lín en hafði þó tekið nokkra menn í tíma á harmoniku, þótt hann vissi ekki hvað snéri upp eða niður á henni. Kennslan fór fram á þann hátt að hann lék á fiðluna þær æfingar og þau lög sem átti að skila hverju sinni. Ég var hjá Sigurði í tvo vetur og þegar til baka er litið er þetta trúlega sú eina kennsla sem ég hef fengið á hljóð- færið, þó ég hafi farið 10 árum síðar til harmonikukenn- ara var ég það fullmótaður að ekki var um beina kennslu að ræða. Þekking Sigurðar var engin á hljóðfærið sjálft svo kennslan var í rauninni hjálp til sjálfsnáms en í önnur hús var ekki að venda þá. Við bræðurnir höfðum áhuga á að eignast stærra og

x

Harmoníkan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Harmoníkan
https://timarit.is/publication/1087

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.