Morgunblaðið - 08.08.2016, Síða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 8. ÁGÚST 2016
✝ Anna Guð-ríður Halls-
dóttir fæddist í
Reykjavík 14. des-
ember 1934. Hún
andaðist á Hjúkr-
unarheimilinu Eir
30. júlí 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Guðrún
Ágústdóttir, f. 22.
nóvember 1897, d.
17. janúar 1983, og
Hallur Þorleifsson, f. 15. apríl
1893, d. 7. janúar 1974. Anna
var yngst systkina en bræður
hennar eru nú allir látnir. Þeir
voru Ágúst Hallsson, f. 28. apríl
1924, d. 10. janúar 1986, Krist-
inn Þorleifur Hallsson, f. 4. júní
1926, d. 28. júlí 2007, og Ásgeir
Hallsson, f. 8. nóvember 1927, d.
21. mars 2010.
Anna var tvígift. Fyrrver-
andi eiginmaður hennar var Er-
lingur Reyndal húsasmíða-
meistari, f. 22. apríl 1931, d. 19.
nóvember 2010. Þau skildu.
Anna og Erlingur eignuðust tvo
syni, þeir eru: 1) Erlingur Jó-
hann Erlingsson, maki Álfheið-
ur Sigfúsdóttir. Þau eiga tvö
börn: Hákon Viðar Erlingsson
og Karen Önnu Erlingsdóttur.
2) Hallur Gunnar Erlingsson,
maki Viktoría Valdís Guð-
björnsdóttir. Þau
eiga þrjú börn: Ív-
ar Kristin Halls-
son, Ragnheiði
Önnu Hallsdóttur
og Alexander
Fannar Hallsson.
Seinni eig-
inmaður Önnu var
Halldór Bjarna-
son bifreið-
arstjóri, f. 6. júlí
1918, d. 28. sept-
ember 2010.
Anna Guðríður lauk
hjúkrunarfræðinámi frá
Hjúkrunarkvennaskóla Íslands
21. júní 1957. Hún var hjúkr-
unarfræðingur meðal annars á
Landspítala Íslands, Modum
Bad Nervasantorium Noregi,
Slysavarðstofu Reykjavíkur,
Blóðbankanum, Landakoti,
Kleppsspítalanum, Hrafnistu
og Droplaugarstöðum. Anna
hafði mikinn áhuga á kristinni
trú frá unga aldri og byrjaði
snemma að starfa innan KFUM
og KFUK. Hún var leiðbein-
andi yngri stúlkna í Vindáshlíð
og starfaði þar á sínum yngri
árum á sumrin.
Anna verður jarðsungin frá
Grafarvogskirkju í dag, 8.
ágúst 2016, og hefst athöfnin
kl. 13.
Elsku amma Anna, nú kveð ég
þig og vil þakka fyrir öll árin sem
við áttum saman.
Takk fyrir alla dagana sem þú
passaðir mig og allar minning-
arnar með því. Takk fyrir öll jólin
sem við eyddum saman með þér
og Dóra afa.
Elskulega amma, njóttu
eilíflega Guði hjá,
umbunar þess, er við hlutum,
ávallt þinni hendi frá;
þú varst okkar ungu hjörtum,
eins og þegar sólin hlý,
vorblómin með vorsins geislum
vefur sumarfegurð í.
Hjartakær amma, far í friði,
föðurlandið himneskt á,
þúsundfaldar þakkir hljóttu
þínum litlu vinum frá.
Vertu sæl um allar aldir,
alvaldshendi falin ver;
inn á landið unaðsbjarta,
englar Drottins fylgi þér.
(Höf. ók.)
Við sjáumst seinna, ég elska
þig.
Þinn,
Ívar Kristinn.
Elsku besta amma mín, takk
fyrir allar skemmtilegu minning-
arnar sem við áttum saman. Ég
man þegar ég kom í heimsókn til
þín eftir skóla og þú varst alltaf
með kók og dósaávexti tilbúna
handa mér og við sátum í eldhús-
inu og spjölluðum um hvernig
dagurinn minn hefði verið.
Þegar þú passaðir mig söngstu
alltaf fyrir mig lagið „Sofðu unga
ástin mín“ og enn þann dag í dag
kann ég þetta lag utan að. Þú
varst alltaf svo glöð að sjá mig,
tókst um hendurnar á mér til að
hlýja þeim.
Sofðu unga ástin mín,
úti regnið grætur.
Mamma geymir gullin þín,
gamla leggi og völuskrín.
Við skulum ekki vaka um dimmar næt-
ur.
Það er margt, sem myrkrið veit,
minn er hugur þungur.
Oft ég svarta sandinn leit
svíða grænan engireit.
Í jöklinum hljóða dauðadjúpar sprung-
ur.
Sofðu lengi, sofðu rótt,
seint mun best að vakna.
Mæðan kenna mun þér fljótt,
meðan hallar degi skjótt,
að mennirnir elska, missa, gráta og
sakna.
(Jóhann Sigurjónsson.)
Guð geymi þig og varðveiti.
Þín,
Ragnheiður Anna.
Elsku amma mín, ég þakka
þér fyrir allar stundirnar sem við
áttum saman.
Mér fannst svo gaman að hjóla
til þín í heimsókn á Eir. Þú varst
alltaf svo glöð þegar ég kom til
þín. Ég kveð þig nú, amma mín,
með miklum söknuði.
Ég bið Guð að gæta mín,
góða anda að hugga mig.
Sama ósk er eins til þín:
Almættið það sjái um þig.
(Leifur Eiríksson.)
Guð geymi þig.
Þinn,
Alexander Fannar.
Anna Guðríður
Hallsdóttir
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna andláts og útfarar móður
okkar, tengdamóður, ömmu og langömmu,
ÁSDÍSAR Ó. SKARPHÉÐINSDÓTTUR,
Gunnólfsgötu 6, Ólafsfirði.
.
Valgerður Gunnarsdóttir,
Sigríður Aðalbjörnsdóttir, Frímann Ingólfsson,
Skarphéðinn Aðalbjörnsson, Helga Ólafsdóttir,
Pálmi Aðalbjörnsson, Halldóra Magnúsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
hún var, að það er innihaldið sem
skiptir máli, ekki umbúðirnar. Ég
minnist skemmtilegrar konu með
ríkt skap og lifandi áhuga á mál-
efnum líðandi stundar. Auðvelt
var að týna tímanum í eldhúsinu
hjá Rögnu; rjúkandi kaffispjall,
ylvolg jólakökusneið. Einnig
minnist ég skapandi konu sem
hafði yndi af söng, saumum og
prjónaskap. Alltaf hafði Ragna
eitthvað á prjónunum, smáan
vettling eða fíngerða hosu. Sælla
er að gefa en þiggja var rauði
þráðurinn í lífi hennar. Sterkust
er þó minningin um yndislega
ömmu, sem veitti öllum barna-
börnunum og barnabarnabörn-
unum óendanlega ást og um-
hyggju. Ömmu sem börnin
hlökkuðu alltaf til að heimsækja
og vildu allra helst fá að gista hjá,
spjalla við, lesa sögu. Stígur hún
við stokkinn, stuttan ber hún
sokkinn …
Elsku Ragna. Mig langar að
þakka þér fyrir þá miklu velvild
sem þú sýndir mér, stuðning þinn
og frábæra vináttu. Þakka þér
fyrir börnin okkar Ninna, sem
elskuðu þig og dáðu og áttu alltaf
rúm í stóru hjarta þínu.
Takk, elsku amma Ragna.
Blessuð sé minning þín.
Helga Guðrún Jónasdóttir.
Elsku amma Ragna var amma
„par excellence“. Betri ömmu var
ekki hægt að hugsa sér. Í Álf-
heimana til ömmu Rögnu og afa
Kidda var ég alltaf velkomin.
Þangað fór ég ung að venja kom-
ur mínar. Þar fann ég ró og frið
sem ég ekki fann á öðrum stöð-
um. Andrúmsloftið alltaf rólegt
og kósý fyrir litla stúlku. Gufan
mallaði undir, amma sat í stól í
stofunni og prjónaði og ég á gólf-
inu hjá henni og saman þögðum
við. Hjá ömmu var alltaf glimr-
andi fínt og snyrtilegt en aldrei
sá ég ömmu samt taka til. Hún
var alltaf með hugann allan við
mig þegar ég var hjá henni.
Amma Ragna kenndi mér svo
margt sem hefur gagnast mér vel
í lífinu, bæði verklegt og hug-
lægt. Hún kenndi mér að prjóna,
að leggja kapal og að baka jóla-
köku. Amma gerði bestu jóla-
köku í heimi og hún var vel með-
vituð um hversu góð mér fannst
hún. Oft sendi hún afa Kidda með
heita nýbakaða köku til Gunnu
sinnar, vafða inn í viskustykki. Þá
hafði hún verið að hugsa til mín
og ákvað að skella í eina til að
senda mér. Ömmu fannst ég
stundum helst til grönn og sagði
að ég hefði gott af því að fá senda
köku til að gleðja bæði líkama og
sál. Og þar þekkti hún mig vel.
Amma Ragna var mikil hann-
yrðakona, smekkleg og með gott
auga fyrir tísku. Hún prjónaði á
mig bæði sokka, peysur og húfur
og setti sig inn í norskar upp-
skriftir þegar mig langaði í
norska útprjónaða peysu og húfu
í stíl. Þegar ég var unglingur, að-
stoðaði hún mig við að sauma
margs konar tískuföt sem ég fann
ekki í búðum.
Amma hafði sérstakan áhuga á
þjóðmálum og fylgist vel með og
hafði sterkar skoðanir á hlutum
ef þannig var rællinn á henni.
Þegar ég varð eldri fóru umræð-
ur okkar á milli meira að snúast
um pólitík og íþróttir og það var
sérlega gaman að ræða við ömmu
því rökföst var hún. Sögurnar frá
Arngerðareyri heilluðu og allt
fram á síðasta ár hafði hún frá
svo mörgu skemmtilegu þaðan að
segja. Hún var stolt af sínum
uppruna.
Þegar ég flutti að heiman og
stofnaði fjölskyldu voru amma og
afi mjög dugleg að koma í heim-
sókn til okkar fjölskyldunnar.
Alltaf kom amma með heimabak-
að með sér, uppádressuð í hvítum
sportbuxum, blússu og blazer,
með bæði hálsfesti og slæðu.
Smart og tignarleg kona. Dásam-
lega góð við barnabarnabörnin og
alltaf svo stolt af okkur öllum.
Elsku amma, við Jói, Jói og
Krummi þökkum þér fyrir allt
sem þú gafst okkur og kenndir.
Við munum minnst þín með hlý-
hug og þakklæti.
Tíminn flýgur áfram og hann
teymir mig á eftir sér
og ekki fæ ég miklu ráðið um það
hvert hann fer.
En ég vona bara að hann hugsi
svolítið hlýlega til mín
og leiði mig á endanum aftur til
þín.
(Megas)
Þín,
Guðrún Kaldal.
Í dag kveðjum við elsku ömmu
Rögnu. Amma var sterk kona og
sérstaklega stolt af því að vera
frá Arngerðareyri við Ísafjarðar-
djúp. Hún var útskrifuð með láði
úr húsmæðraskóla en einnig með
gagnfræðapróf sem þótti nokkuð
sérstætt fyrir stúlku á þessum
tíma. Þegar við hugsum til ömmu
vakna margar ljúfar minningar
hjá okkur öllum. Það er auðvelt
að sjá hana ljóslifandi fyrir sér
með nýlagt hárið og varalit að
raula eitthvert íslenskt kvæði á
meðan spilað var á spil, eða að
stússast inni í eldhúsi við að sjóða
kjötbollur með bernaisesósu. Svo
var það auðvitað mikið sport að fá
að hjálpa til við uppvaskið og
þurrka af diskunum. Það fór eng-
inn svangur eða illa haldinn að
öðru leyti frá ömmu, hún var
manna best í að baka pönnukök-
ur og jólaköku og átti alltaf eitt-
hvað gott í skúffunum, eins og
„eitt eftir átta“. Alltaf var gott að
skríða upp í ömmufang og hlusta
á sögu eða skoða myndaalbúm.
Amma passaði líka að manni liði
alltaf vel. Þegar maður fékk að
gista í afaholu henni við hlið í ný-
þvegnum og ilmandi sængurföt-
um þá söng hún og bíaði manni.
Svona mætti lengi telja, en við
munum alltaf minnast ömmu með
hlýju.
Ég þakka þér Guð fyrir hið eilífa líf,
frá þjáningum mínum burtu ég svíf
því drottinn þú tekur deginum við
og dúnmjúkur andinn gefur mér frið,
(Hulda.)
Við munum sakna þín, elsku
amma.
Tinna, Lára, Hulda, Jökull
og Kolfinna Kristinsbörn.
Nú er hún farin, elsku amma,
Ragna Halldórsdóttir frá Arn-
gerðareyri. Eina amman sem ég
nokkru sinni átti og mikið var ég
heppin með hana. Amma var svo
hlý og mjúk og brosmild, sann-
kölluð fjölskyldukona sem naut
þess að sinna afkomendum sín-
um. Oftast var hún í eldhúsinu og
söng með útvarpinu gömul ís-
lensk dægurlög og það vantaði
ekki innlifunina og víbratóið í
sönginn. Við börnin lékum okkur
í stofunni en runnum á lyktina
þegar ilmurinn úr eldhúsinu varð
ómótstæðilegur. Amma var fag-
lærð húsmóðir og það var greini-
legt á öllum hennar verkum.
Meinhollur og þjóðlegur matur
var alltaf eldaður í hádeginu og
heimsins bestu pönnukökur
runnu ljúflega niður með síðdeg-
ishressingunni. Ég hef í seinni tíð
gert margar atlögur að jólakök-
unni hennar ömmu en ekki tekist
að komast með tærnar þar sem
amma hafði hælana. Ég held
áfram að æfa mig.
Amma var stolt kona og ekkert
gerði hana stoltari en að fylgjast
með sínu fólki vegna vel í lífinu.
Barnalán fjölskyldunnar var
henni einnig hugðarefni og þuldi
hún upp hversu mörg börn,
barnabörn og barnabarnabörn
hún ætti í hvert sinn sem við hitt-
umst.
Ég á óteljandi góðar minning-
ar úr Álfheimunum því amma og
afi voru svo örlát, hvort sem það
var á mat, drykk, gjafir eða ást og
umhyggju. Þau voru harðduglegt
fólk, heiðarleg og trúrækin.
Sannkallaðir heiðursborgarar.
Síðustu daga hef ég rifjað þær
upp með sjálfri mér og ég er þeim
svo þakklát fyrir allt sem þau
gáfu.
Guð geymi þig, elsku amma
mín.
Þín,
Sóley.
Elsku amma, mikið er ég
þakklátur fyrir að hafa átt þig að.
Líkt og öðrum afkomendum
sýndir þú mér og mínum alltaf
svo mikla hlýju og væntumþykju.
Ég var svo lánsamur að fá að
alast upp hjá ykkur afa, þar sem
þú varst heimavinnandi húsmóðir
og alltaf til staðar þegar á þurfti
að halda. Aðstæður voru hér áður
fyrr þannig að konur áttu síður
val og ég veit að þig langaði í
frekara nám þegar þú varst ung.
Þú vildir t.d. gjarnan hafa orðið
kennari en áttir þess ekki kost.
Þess í stað gafstu þig alla í að
vera móðir og amma og mikill
klettur fyrir okkur.
Þegar ég hugsa um uppeldis-
heimili mitt, Álfheima 5, kemur
matur fljótt upp í hugann. Þið afi
voruð einstaklega gestrisin, gáf-
uð öllum sem inn á heimilið komu
gaum og sýnduð þeim áhuga og
fóruð ekki í manngreinarálit. Það
var ekki ónýtt að geta alltaf boðið
leikfélögunum heim á „drekku-
tímum“. Þangað voru allir vel-
komnir í nýbakað hjá ömmu og
annað góðgæti. Það leið varla sá
dagur að ekki var eitthvað bakað,
jólakaka, marmarakaka, kleinur
eða pönnukökur, dásamlegt dek-
ur. Þið afi virtust líka hafa enda-
laust umburðarlyndi gagnvart
börnum. Við fengum t.d. að djöfl-
ast í alls kyns boltaleikjum innan-
dyra og spila borðtennis á borð-
stofuborðinu. Ég man varla eftir
að þið hafið hækkað róminn, þó
að ýmislegt gengi stundum á.
Ég er þér líka þakklátur fyrir
að hafa gefið mér margt gott í
veganesti. Auk þess að vera dug-
leg að ræða við mig, hlusta og
leiðbeina, varstu hvetjandi og
lagðir mikla áherslu á að maður
menntaði sig.
Það eru líka margar notalegar
stundir með þér sem koma upp í
hugann. Þú varst svo dugleg að
syngja og lesa fyrir okkur öll. Það
leið aldrei sú kvöldstund að mað-
ur sofnaði án þess, auk bæna og
svo var manni bíað í svefn. Þú
varst líka sérlega góður upplesari
þannig að maður var alltaf ein
eyru, jafnvel þegar Selurinn
Snorri var lesinn í sjötugasta
skipti.
Ég hafði líka ánægju af því að
spila og ófár stundirnar entist þú
í að spila við mig veiðimann eða
tveggja manna vist. Þá kenndir
þú mér að sauma krosssaum og
prjóna garðaprjón, þannig að á
tímabili sátum við stundum sam-
an við þá iðju. Svo fannst mér líka
alltaf jafn gaman að horfa með
þér á sjónvarpið. Þá horfði ég nú
stundum meira á þig en sjónvarp-
ið.
Þú varst dásamlegur sjón-
varpsáhorfandi, þar sem þú lifðir
þig svo inn í viðfangsefnin. Hvort
sem það voru spjallþættir um
pólitísk málefni, þar sem þú reifst
og skammaðist við þingmenn og
ráðherra og varðir þínar hug-
sjónir af hörku eða framhalds-
þættirnir um Derrick eða Co-
lombo þar sem þú sast á
stólbrúninni, hallaðir þér fram og
leiðbeindir þeim við rannsóknir á
flóknum morðmálum. Svo léstu
líka vondu karlana heyra það
með fussi og jesúsaðir þig yfir
þeim.
Þegar þú varst loks búin að ala
okkur börnin þín upp, tóku næstu
kynslóðir við að streyma til ykkar
afa. Þið tókuð þeim alltaf opnum
örmum. Þú varst svo mikil ekta
amma fyrir þau, góð og gefandi.
Börnin elskuðu líka að koma í
heimsókn til ykkar, í hlýjuna sem
þau fundu hjá ykkur.
Elsku amma, þú varst frábær.
Guð geymi þig, þinn
Kristinn (Ninni).
Ragna amma mín er látin í
hárri elli. Milli heimilis hennar og
afa Kristins í Álfheimum 5 og
æskuheimilis míns á Brúnavegi
varð göngufært fyrir mig þegar
fæturnir höfðu lengst nægilega
og oft togaði tilhugsunin um hlýj-
ar viðtökur ömmu og afa mig í
labbitúra til þeirra. Ekki brást að
amma reiddi þá fram ljúffengar
veitingar, gjarnan ristað brauð
með hunangi og heitt kakómalt
eða jafnvel pönnsur, jólakökur og
ámóta kruðerí. Auk þess áttu
heima í hillunum þeirra dáða-
drengir á borð við Tinna, Tarzan,
Bob Moran, Benna flugmann og
fleiri nafntogaðar hetjur. Um þá
mátti lesa liggjandi á gólfteppinu
eða í sófa undir lágu útvarps-
muldri og nálægu prjónatikki eða
eldhúsvafstri frá ömmu í algerri
ró og næði sem aðeins var rofið,
og það undur mjúklega, af reglu-
legum bjölluslögum veggklukk-
unnar. Þetta voru yndislegar og
dýrmætar stundir sem ég átti
með ömmu enda þótt fátt væri
sagt.
Amma var ákveðin kona í
skoðunum og óspör að láta þær í
ljós. Hún var bjargföst sjálfstæð-
iskona og hafði rétt mátulega þol-
inmæði fyrir því að hallað væri
orði á þann flokk í hennar húsum
eða forystufólk hans. Hún hafði
einnig þá sannfæringu að Vest-
firðingar væru alveg sérstaklega
vel gerðar mannverur, einkum þá
fólk úr Djúpinu – enda fædd og
uppalin í þeim landsfjórðungi auk
þess sem hún dvaldi síðustu ævi-
árin að miklu leyti þar í hugan-
um, grunar mig, yljandi sér við
endurminningar af liðnu fólki og
atburðum.
Aldrei man ég ömmu öðruvísi
en með vandlega uppsett hár og
varalit sem kinnar okkar barna-
barnanna fengu iðulega smá sýn-
ishorn af. Eftir því sem minni
mitt rekur til stýrði hún heimili
þeirra afa af röggsemi og rausn
meðan hún hafði heilsu og þrek
til, sem var ansi lengi. Við okkur
barnabörnin var hún ávallt hlý og
góð og hæfilega eftirlát eins og
allar ömmur á öllum tímum hafa
auðvitað óskorað umboð til í
krafti þeirrar stöðu sinnar. Í eld-
hússkúffum hennar var hægt,
með þöglu samþykki hennar, að
stunda umfangsmiklar saman-
burðarrannsóknir á bragðgæðum
og bráðnunarstigi mismunandi
tegunda bökunarsúkkulaðis.
Einnig umbar hún jafnan góðfús-
lega að leifar af kökukremi og
-deigi í skálum, á sleifum og
sleikjum væru ekki látnar fara til
spillis með uppvaskinu.
Frá ömmu þáði ég ansi margt,
bæði áþreifanlegt og óáþreifan-
legt, og fyrir það allt er ég henni
þakklátur.
Hún var í stuttu máli sagt
fyrirmyndaramma mér og öðrum
barnabörnum sínum. Ég veit hún
fann sig líka vel í því hlutverki því
ef amma hreykti sér af nokkrum
sköpuðum hlut þá var það stund-
um – og bara obbolítið! – af því
hvað hún væri nú lánsöm að eiga
svona mörg og góð barnabörn.
Með þessum fáu línum vildi ég
þakka henni innilega fyrir sam-
fylgdina og ástúð hennar og um-
hyggju alla tíð.
Finnur Þór Vilhjálmsson.
HINSTA KVEÐJA
Hlýtt faðmlag og kær-
leiksrík orð. Svo var boðið
upp á bakkelsi þar sem fyr-
irfundust pönnukökur sem
eiga sér engar líkar. Síðan
fylgdu í kjölfarið sögur frá
æskuslóðum við Ísafjarðar-
djúpið. Skemmtilegar sög-
ur um yndislega foreldra,
Halldór og Steinunni, og öll
níu systkinin sem henni
þótti svo vænt um. Sögurn-
ar urðu svo enn líflegri þeg-
ar glaðlegur og smitandi
hlátur ömmu blandaðist inn
í frásögnina.
Svona man ég eftir elsku
ömmu og svona mun ég
minnast hennar.
Guð blessi þig, amma
mín.
Steinar Kaldal.