Morgunblaðið - 14.11.2016, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 14. NÓVEMBER 2016
✝ Tómas ÁrniJónasson lækn-
ir fæddist á Ísafirði
5. október 1923.
Hann lést á dvalar-
og hjúkrunarheim-
ilinu Grund 5. nóv-
ember 2016.
Foreldrar Tóm-
asar voru Jónas
Tómasson, bóksali
og organisti, f. 13.
apríl 1881, d. 9.
september 1967, og Anna Ingv-
arsdóttir húsfreyja, f. 8. apríl
1900, d. 6. október 1943. Tómas
ólst upp á Ísafirði og var elstur
þriggja bræðra en hinir eru
Ingvar, f. 1927, d. 2014, og Gunn-
laugur Friðrik, f. 1930.
Tómas kvæntist 14. júlí 1946
Önnu Jóhannesdóttur húsfreyju,
f. á Seyðisfirði 30. október 1924.
Foreldrar hennar Jóhannes Arn-
grímsson, sýsluskrifari, síðar
fulltrúi fræðslumálastjóra í
Reykjavík, og Guðrún Soffía
Helgadóttir húsmóðir. Börn
þeirra: 1) Jónas tónskáld, f.
21.11. 1946, maki Sigríður Ragn-
arsdóttir tónlistarskólastjóri, f.
31.10. 1949. Börn þeirra: a)
Ragnar Torfi, f. 1973, maki
Tinna Þorsteinsdóttir, f. 1974,
saxófónleikari, f. 5.7. 1960. Tóm-
as Árni var stúdent frá MA 1943
og lauk kandídatsprófi frá
læknadeild HÍ 1951 og hlaut sér-
fræðileyfi í lyflækningum, sér-
staklega meltingarsjúkdómum,
1957. Að loknu kandídatsári og
starfi sem héraðslæknir í Súða-
víkurlæknishéraði 1953 hélt
hann til sérfræðináms í Banda-
ríkjunum. Var aðstoðarlæknir
Duke University Hospital í Dur-
ham og Henry Ford Hospital í
Detroit 1953-1957. Var sérfræð-
ingur á Landakotsspítala 1957-
1993, heimilislæknir í Reykjavík
1957-1962 og stundaði sér-
fræðistörf á eigin stofu. Hann
var prófdómari við læknadeild
HÍ 1966-1974, lektor og síðar
dósent í meltingarlækningum ár-
in 1973-1989. Árið 1962 hóf hann
að kynna sér nýjungar í
meltingarlæknisfræðum og var
meðal fyrstu lækna hér á landi til
að greina meltingarsjúkdóma
með maga- og ristilspeglunum.
Tómas Árni var formaður
Læknafélagsins Eirar, formaður
Læknafélags Reykjavíkur, Fé-
lags íslenskra lyflækna, Félags
meltingarfræðinga, var formað-
ur Læknafélags Íslands 1974-
1978, sat í stjórn Krabbameins-
félags Reykjavíkur 1973-1988,
var formaður 1978-1988 og vara-
formaður Krabbameinsfélags Ís-
lands 1980-1988.
Útför Tómasar Árna verður
gerð frá Neskirkju í dag, 14. nóv-
ember 2016, klukkan 13.
börn þeirra Áshild-
ur Jökla, f. 2009, og
Steinunn Embla, f.
2011, b) Herdís
Anna, f. 1983, c)
Tómas Árni, f. 1985,
í sambúð með Mary
Kay Hickox, f. 1987.
2) Jóhannes upplýs-
ingafulltrúi, f. 28.2.
1952, maki Mál-
fríður Finn-
bogadóttir sérfræð-
ingur, f. 21.1. 1954. Börn þeirra:
a) Helgi, f. 1976, sambýliskona
Hildur Bjarnadóttir, f. 1978,
barn þeirra Elsa María, f. 2014,
og fyrir átti Helgi Jóhannes, f.
1997, b) Anna, f. 1978, maki
Ragnar Björn Ragnarsson, f.
1972 (þau skildu), börn þeirra
Sara Björk, f. 2003, og Einar
Björn, f. 2005, c) Þórdís, f. 1979,
maki Brynjar Valþórsson, f.
1985, sonur þeirra Valþór Hrafn-
kell, f. 2014, fyrir átti Þórdís Ísar
Ágúst, f. 2002, og Salvöru Mó-
eiði, f. 2010, 3) Haukur tónskáld,
f. 9.1. 1960, maki Ragnheiður
Elísdóttir læknir, f. 20.11. 1966,
dætur þeirra: a) Hulda Kristín, f.
2001, og b) Anna Soffía, f. 2004.
4) Guðrún Anna píanókennari, f.
20.3. 1962, maki Leon van Mil
Tengdafaðir minn Tómas Árni
er látinn. Við áttum samleið í rúm
40 ár. Raunar hafði ég heyrt af
honum löngu áður en ég varð hluti
af fjölskyldunni þar sem hann
sinnti bæði föðurömmu minni og
móðurafa með góðum árangri og
var talað vel um þennan lækni.
Eftir að við Jóhannes, næstelsti
sonur Tómasar og Önnu, ákváðum
að rugla saman reytum okkar
kynntist ég Tómasi betur.
Spurt var: „Hvaðan kom
hann … Hvað er hann?“ Í stuttu
máli: Tómas var Ísfirðingur, tón-
listaráhugamaður, MA-ingur,
læknir, skíðamaður, ferðalangur,
félagsmálamaður, fjölskyldufaðir,
afi og vinur.
Bernskan var á Ísafirði og með
móðurmjólkinni kom tónlistin.
Menntaskólanámið á Akureyri,
þar hitti hann Önnu, lífsförunaut-
inn, og héldu þau tengslum við
MA og skólafélagana. Eftir
læknanám hér og í Bandaríkjun-
um var hann duglegur að fylgjast
með í faginu og sinnti jafnframt
alls konar heilsufarsvanda fjöl-
skyldu og vina. Tónlistin var ein
mesta ástríðan í lífi hans fyrir ut-
an fagið. Skíðaiðkun var honum
unun alla tíð þótt keppnisferillinn
hafi verið stuttur. Hann var ferða-
langur, átti hlut í „Víbon“ svo
hægt væri að fara um hálendið og
síðar jeppa. Ferðalögin erlendis
voru gjarnan tengd ráðstefnum –
ég held að „ferðatöskugenið“ sé
frá Tómasi! Hann hugsaði vel um
fjölskylduna og fylgdist vel með
afkomendunum og ræktaði stóran
vinahóp. Má þar nefna vináttu
Hvassaleitisfólksins, kartöflu-
ræktina, ferðir með Riis-fólkinu,
dönsku „fjölskyldunni“ okkar,
gufubaðsklúbbinn, rótarý, kræk-
lingahópinn og fuglaskoðun.
Lífið er stundum eins og lag-
kaka og eigum við hjón einkum
hlutdeild í yngri lögum í köku
Tómasar og jukust samveru-
stundirnar eftir að hann náði eft-
irlaunaaldri. Fórum t.d. í nokk-
urra vikna Evrópuferð saman –
tilgangurinn var að Tómas, þá 77
ára, vildi sækja þing meltingar-
sérfræðinga í Gautaborg. Úr varð
skemmtileg ferð þar sem við hitt-
um yngri börnin þeirra hjóna, vini
og hann kollega sína. Við fórum
víða saman, umgengumst vini
þeirra, héldum ýmis boð með þeim
eða fyrir þau. Tómas bar mikla
virðingu fyrir Önnu, konu sinni, og
vildi allt fyrir hana gera. Þannig
kom fyrri Parísarferðin okkar til –
hann langaði að ferðast en Anna
var treg. Þar til allt í einu að hún
sagði: „Það væri ekki nema að
fara til Parísar!“ Við fórum síðar
aftur Parísar, tvisvar til Amster-
dam, nokkrum sinnum út í Flatey,
til Akureyrar, pílagrímaferð í
Fnjóskadalinn þar sem Jónas fað-
ir Tómasar var fæddur, í Brekku-
skóg, til Ísafjarðar og margoft
heim að Hólum.
Í þessum ferðum kynntumst
við eldri lögunum í kökunni með
frásögnum af gönguferð með
Búbba frænda eða frænkunni
Siggu Rönku milli fjarða fyrir
vestan eða brúðkaupsferð Bibbu
og Ingvars sem Anna og Tómas
tóku þátt í og reyndist mikið æv-
intýri að komast frá Húsavík til
Ísafjarðar.
Erfið færð í byrjun þessa árs
varð þess valdandi að það dró úr
vikulegum heimsóknum þeirra til
okkar og síðan var það kjarkurinn
sem brást – við hittumst samt nær
daglega. Nú hefur Tómas tengda-
faðir minn kvatt eins og honum
einum var lagið.
Minningin lifir og yljar – takk.
Málfríður Finnbogadóttir.
Tómas Árni var öðlingur í orðs-
ins fyllstu merkingu. Aldrei
heyrði ég hnjóðsyrði um nokkurn
mann af hans vörum, hann var
heiðarlegur og hreinn í hugsun,
örlátur og hjálpsamur, traustur
og trygglyndur, greiðvikinn og
ræktarsamur í garð ættingja og
vina, gáfaður og glaðlyndur, húm-
orinn aldrei langt undan.
Ég vissi snemma af Tómasi og
Önnu. Þegar ég var barn bárust
foreldrum mínum árlega jóla-
kveðjur frá þessum hjónum í Am-
eríku, oft með myndum af strák-
unum þeirra, Jónasi og Jóhannesi,
og það hvíldi yfir þeim einhver
ljómi. Ég hitti þau þó ekki fyrr en
löngu síðar þegar við Jónas vorum
farin að draga okkur saman og ég
fór að venja komur mínar í
Hvassaleitið þar sem mér var
strax tekið opnum örmum. Það
var ákveðinn heimsborgarabrag-
ur yfir þessum glæsilegu hjónum,
hann prófessorslegur og hún með
sitt suðræna útlit, svolítið eins og
klippt út úr bíómynd. Á þeim tíma
var Tómas ekki einungis önnum
kafinn og eftirsóttur læknir, hann
var á kafi í félagsmálum hjá
Læknafélaginu, Krabbameins-
félaginu og víðar. Það var oft mik-
ið um að vera á heimilinu, mikill
gestagangur og veisluhöld og and-
rúmsloftið var alþjóðlegt og
spennandi. Gestrisnin var annáluð
og viðmótið ávallt einstaklega
hlýtt.
Okkur Tómasi varð fljótt vel til
vina og við tengdumst sterkum
böndum, enda áttum við ýmislegt
sameiginlegt fyrir utan fjölskyld-
una. Hann var ástríðufullur tón-
listarunnandi, sótti alla tónleika
sem hann komst yfir, hlustaði á
plötur og hafði ákaflega gaman af
að syngja þótt mér vitanlega væri
hann aldrei í kór. Ísafjörður átti
ríkan þátt í lífi hans, hann var
ákaflega tryggur sínum bernsku-
slóðum og fylgdist náið með öllu
sem gerðist fyrir vestan. Tónlist-
arlífið á Ísafirði var honum sér-
staklega hugleikið, enda var
grunnurinn að því lagður á
bernskuheimili hans.
Á ferðum okkar suður gistum
við Jónas og krakkarnir jafnan í
Hvassaleitinu og síðar á Granda-
veginum. Það hefur eflaust stund-
um reynt á þolinmæðina að fá
þennan stóra og fjöruga hóp inn á
heimilið en okkur var alltaf fagnað
innilega. Það var dekrað við Ís-
firðingana og á alla lund leitast við
að gera okkur dvölina skemmti-
lega og þægilega. Heimsóknir
Tómasar og Önnu til Ísafjarðar
eru líka dýrmætar í minningunni,
en þau létu enga stóratburði hjá
fjölskyldunni fyrir vestan framhjá
sér fara. Í veikindum mínum fyrir
16 árum reyndist Tómas mér ein-
stök stoð og stytta. Hann var
hættur að vinna, en ekki var við
annað komandi en að fylgja mér í
læknisskoðanir og meðferðir. Mér
er ekki grunlaust um að hann hafi
sjálfur haft gaman af að heim-
sækja spítalann, enda var honum
tekið þar með miklum virktum af
starfsfólkinu, sem flest þekkti
hann. Í hans fylgd var ég fullkom-
lega örugg um að ég fengi þá
bestu umönnun sem völ var á.
Það er komið að því að kveðja
elskulegan tengdaföður og kæran
vin, þakka hjartanlega fyrir sam-
fylgdina og stuðninginn. Nú er
hugurinn hjá Önnu sem kveður
ástvin sinn og lífsförunaut eftir
meira en 70 ára farsælt og ham-
ingjuríkt hjónaband.
Blessuð sé minning Tómasar
Árna.
Sigríður
Ragnarsdóttir.
Mig langar til að minnast
tengdaföður míns með fáeinum
orðum. Tómas var mér afar kær,
hann var einstaklega ljúfur mað-
ur, rólyndur og með góða nær-
veru. Ég kynntist Tómasi þegar
ég var læknanemi á þriðja ári á
Landakoti, sem var fyrsta reynsla
mín af læknisstörfum og sú minn-
isstæðasta. Tómas og kollegar
hans tóku afskaplega vel á móti
okkur læknanemunum, þannig að
okkur fannst við strax hluti af
læknahóp spítalans. Það var mjög
lærdómsríkt og eftirminnilegt að
fara á stofugang með Tómasi og
fylgjast með honum tala við sjúk-
linga sína, sem hann gerði af mik-
illi virðingu, nærgætni og með ein-
staklega ljúfu fasi sem allir kunnu
greinilega að meta. Sumarið eftir
þriðja árið starfaði ég á lækna-
stofu Landakotslækna sem
læknaritari og þar var sama góða
andrúmsloftið. Ég hugsa oft til
þessarar fyrstu reynslu minnar
sem læknis og hef alla tíð reynt að
fylgja sjúklinganálgun Tómasar.
Þegar ég kynntist eiginmanni
mínum, syni Tómasar, var mér
tekið eins og ég hefði ávallt verið
hluti af fjölskyldunni. Þá var Tóm-
as hættur störfum og naut sam-
veru með Önnu konu sinni, fjöl-
skyldu og vinum. Tómas og Anna
voru ákaflega vinamörg, samhent
og ræktuðu vel nær- og stórfjöl-
skyldur sínar. Þau voru dugleg að
halda veislur, þar kynntist ég ætt-
ingjum og vinum þeirra hjóna.
Einnig komst ég í kynni við heldri
kollega sem voru brautryðjendur í
sérgreinum sínum og þekktir af
læknisafrekum sínum. Í matar-
boðunum voru sagðar sögur af
ferðalögum, en þau ferðuðust mik-
ið bæði innan- og utanlands.
Hjónin Anna og Tómas höfðu
mikinn áhuga á ættfræði og tókst
að vekja áhuga minn, sértaklega
vegna þess að þau áttu mikið af
starfsgreinatölum eins og Kenn-
aratalið og Verkfræðingatalið þótt
enginn tilheyrði viðkomandi stétt-
um í fjölskyldunni. Þau voru afar
natin við afkomendur sína. Ungar
dætur okkar Hauks fengu að
njóta samveru með þeim á að-
fangadagskvöld ár hvert, sem eru
dýrmætustu minningar þeirra um
afa og ömmu. Ekki má gleyma
rauða Ópalnum sem hann lumaði
alltaf á fyrir börnin. Ég kveð Tóm-
as með þakklæti og söknuði.
Ragnheiður Elísdóttir.
Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir, sálu mína,
því nú er komin nótt.
Um ljósið lát mig dreyma
og ljúfa engla geyma
öll börnin þín, svo blundi rótt.
(Matthías Jochumsson)
Elsku Tómas, afi minn, var svo
yndislegur og fallegur maður.
Með mjúku hendurnar sínar.
Læknishendur. Ég var alltaf svo
stolt af honum enda er ekki hægt
að hugsa sér betri afa. Einstakur
er eiginlega orðið sem lýsir honum
best. Hann var svo traustur og
góður við alla og alltaf glaður og
mér mikil og góð fyrirmynd. Hann
var mjög fróður og kenndi mér
margt. Afi þekkti líka margt fólk
og sérstaklega finnst mér dýr-
mætt að hafa kynnst „dönsku fjöl-
skyldunni minni“ gegnum hann.
Þar eru ættliðir númer þrjú og
fjögur í góðu sambandi enn í dag.
Til gamans má þess að síðustu
ævidagana talaði afi nánast bara
dönsku. Frá því ég man eftir mér
hefur afi passað vel upp á mig. Á
allan hátt. Passað að mér líði vel,
borði rétt og að allt gangi vel í
mínu daglega amstri. Síðustu ár
hefur það aðeins snúist við, sér-
staklega eftir að þau amma fluttu
á Grund. Það eru forréttindi að
eiga ömmu og afa sem búa nálægt
manni og maður getur annast.
Mér finnst ómetanlegt að hafa átt
afa svona lengi. Eins að börnin
mín hafi átt svona flottan langafa
sem fyrirmynd. Tómas afi átti ein-
staklega gott líf og til merkis um
það var hann giftur ástinni sinni í
rúm 70 ár. Þó svo að afi sé floginn
á vit nýrra ævintýra veit ég að
hann mun vaka yfir mér hvar sem
hann er. Elsku afi minn, ég skal
passa ömmu.
Þín afastelpa,
Anna.
Afi minn Tómas er fallinn frá.
Eftir lifir amma, hans besta. Hóg-
værð er orð sem lýsir afa vel. Vinir
hans vildu gjarna segja okkur
krökkunum sögur af afrekum
þeirra og afa úr fyrndinni. Afi vildi
sem minnst af þeim heyra, hann
var ekki fyrir það gefinn að tala
um sig. Nokkrar sögur náði ég þó
að heyra, eins og þegar hann labb-
aði með Ingvari frænda frá Húsa-
vík til að ná á ball í Menntaskól-
anum á Akureyri. Það var milli
jóla og nýárs, það var snjór og
gangan tók tvo daga. Amma ætl-
aði líka á þetta ball.
Þau amma bjuggu lengst af í
Hvassaleitinu. Þar var oft gest-
kvæmt enda afi og amma afar vin-
mörg. Ég kynntist vinum hans
afa, börnum þeirra og barnabörn-
um og þekki enn, þremur ættlið-
um síðar. Frændrækin voru þau
líka. Frændfólk að vestan og aust-
an gisti þegar það kom í höfuð-
staðinn, sumir jafnvel heilu árin,
meðan það stundaði nám. Ég var
komin á fullorðinsár þegar ég átt-
aði mig á að þetta var ekki al-
mennt í fjölskyldum, að þekkjast
langt aftur í ættir, að vera kunnug
fólki sem var systkinabörn við afa.
Vinir barna þeirra ömmu voru líka
aufúsugestir í Hvassaleitinu. Ég
kynntist þeim líka. Og þekki enn í
dag. Það er víst ekki almennt
heldur. En það er ómetanleg gjöf.
Tónlistaráhugi var í allsráðandi
í lífi afa. Hann hefur frá upphafi
átt miða á sinfóníutónleika og var
óþreytandi að bjóða mér með.
Hann átti líka miða á sinfóníuna
þegar þau amma bjuggu á náms-
árunum í Detroit. Þá voru mat-
arinnkaup bara skorin niður til að
fjármagna miðakaup. Allar veislur
í Hvassaleitinu voru því fullar af
tónlist. Sumir gestanna höfðu at-
vinnu af tónlist og tónlistarflutn-
ingi en allir gátu sungið. Og það
var mikið sungið við flygilinn. Við
horfðum líka á enska boltann á
laugardögum.
Þau amma ferðuðust mikið,
innan lands og utan. Við fórum
með þeim ófáar ferðir um landið,
þar lærði ég örnefni og fjallanöfn.
Þau kenndu mér líka að tala
dönsku, svo ég gæti talað við
danska vini hans, sem við köllum
nú dönsku fjölskylduna. Afi
kenndi mér líka á skíði og á ung-
lingsárum hittumst við að skóla-
degi loknum og kláruðum daginn
saman í Bláfjöllum. Afi fór í sína
síðustu skíðaferð til útlanda með
vinum sínum áttræður að aldri.
Afi var einstaklega hugulsamur
og mikið ljúfmenni, hann skipti
aldrei skapi. Hann var læknir og
virtur sem slíkur. Mér fannst það
mjög merkilegt að eiga afa sem
helgaði líf sitt lækningum, því að
aðstoða aðra. Ég heyrði stundum
af afrekum hans á því sviði, frá
fólki úti í bæ og fylltist stolti. Afi
blés á það allt, vildi ekki ræða
neitt slíkt. Hann vildi frekar
kryfja mál, ræða mína hagi og við-
fangsefni. Hann fylgdist alla tíð
vel með hvað ég fékkst við. Af ein-
lægum áhuga.
Það er sárt að sjá á eftir þess-
um mikilvæga hluta af lífi mínu en
afi lést umvafinn ástvinum, sadd-
ur lífdaga eftir góða ævi. Fyrir
það er ég þakklát.
Þórdís Jóhannesdóttir.
Þegar mér barst fregn af and-
láti frænda míns, Tómasar Árna
Jónassonar, hefði hún ekki átt að
koma mér á óvart. Hann hafði náð
háum aldri. Það gerði fregnin
samt. Ég var orðinn vanur þeirri
hugsun að hann væri á sínum stað,
aldraður en yfirvegaður og óbif-
anlegur.
Það var talsverður aldursmun-
ur á okkur frændunum. Ég var
fæddur árið sem hann lauk stúd-
entsprófi frá Menntaskólanum á
Akureyri og missti móður sína þá
um haustið. Ég kynntist því ekki
Önnu Ingvarsdóttur. En ég þekkti
býsna vel ömmubróður minn, Jón-
as Tómasson. Þar runnu saman
ólíkir stofnar, svo úr varð sérstök
og sterk blanda. Annars vegar var
kvikt blóð og ört skap, mikil list-
hneigð, rík sköpunargáfa og
óþrjótandi athafnaþrá; á hinn bóg-
inn voru hávaxnir, virðulegir og
hlýir höfðingjar, sem gátu ekki að
því gert, og vissu ekki af því, hve
fágaðir þeir voru og hlédrægir.
Tómas Árni var einkum af síðari
meiðinum.
Í augum ömmu minnar var ætt-
in öll Fnjóskdælir. Þótt systkini
Jónasar Tómassonar og ömmu
minnar hefðu tvístrast víða, varð
Ísafjörður mikil orkustöð. Mér
varð ungum ljóst að íslensk menn-
ing átti sér þar hátimbrað heimili.
Í mínum augum birtist það eink-
um í frændgarði mínum og tengdu
afreksfólki. Þetta var augljóslega
óviðráðanlegt, bráðsmitandi og
arfgengt.
Á þeim árum sem ég og frænd-
ur mínir, Stefán og Birgir Her-
mannssynir, vorum við nám er-
lendis, var Tómas Árni að hasla
sér völl í Reykjavík sem sérfræði-
læknir, og brátt hlóðust á hann
ábyrgðarstörf tengd læknavísind-
um, kennslu og félagsstörfum. Við
frændurnir tókum eftir því að
þrátt fyrir miklar annir, fylgdist
þessi ættrækni læknir náið með
okkur. Hann yfirheyrði okkur um
framgang mála, á sinn kurteislega
hátt. Þegar við vorum staddir
heima á Íslandi, fengum við heim-
boð og nutum gestrisni þeirra
hjónanna, Önnu og Tómasar, þar
sem umræður snerust um okkur
og framtíð okkar. Ég hygg að
ræktarsemin og vinsemd þeirra
hjóna hafi mótað okkur og fylgt
okkur alla ævi.
Það er út af fyrir sig athygl-
isvert, því við hittumst ekki oft.
Leiðir okkar lágu ekki mikið sam-
an. En í hvert skipti sem við hitt-
umst, hélt maður til baka með
nesti göfgi, hlýju og hlédrægni, og
bar ábyrgð á því hvernig með var
farið.
Mér hefur verið þessi frændi
minn ofarlega í huga alla tíð og ég
tel mig vita vel hve mikið skarð er
fyrir skildi, þegar hann kveður.
Ég sendi Önnu og fjölskyldunni
þakklætis- og samúðarkveðjur.
Tómas I. Olrich.
Tómas Árni föðurbróðir minn
sofnaði svefninum langa hinn 5.
október síðastliðinn.
Addi var mjög hjartahlýr og
góður maður. Ég man að þegar ég
flutti úr föðurhúsum í Svíþjóð til
Íslands gekk hann mér eiginlega í
föðurstað. Þau Anna buðu mér að
búa hjá þeim í Hvassaleitinu með-
an ég var að koma mér fyrir.
Hann hafði mikinn áhuga á því
sem ég stefndi að og áttum við
margar góðar og innilegar sam-
ræður. Hann hjálpaði mér síðan
að finna mér samastað, en lagði
ríka áherslu á að ég væri alltaf vel-
kominn, kæmi í heimsókn og borð-
aði með fjölskyldu hans, sem ég og
gerði þegar tími vannst til. Það
kom aldrei til greina að ég fyndi
mér heimilislækni, því ég hafði
alltaf aðgang að Adda og það hafði
fjölskylda mín síðar. Frá blautu
barnsbeini fannst mér hann góður
og mjúkhentur læknir sem gat
læknað allt. Það var eiginlega ekk-
ert mál að verða lasinn, Addi
bjargaði því. Það var líka gaman
að sjá samskipti þeirra hjóna og
vináttu, bæði svo hlý og yndisleg
og alltaf jafn yfirveguð, og virðist
öll þeirra fjölskylda hafa erft þá
yfirvegun.
Margt gott og skemmtilegt rifj-
ast upp þegar ég hugsa til Adda
frænda en ég læt þessar ljóðlínur
duga í kveðjuskyni:
En komin eru leiðarlok
og lífsins kerti brunnið
og þín er liðin æviönn
á enda skeiðið runnið.
Í hugann kemur minning mörg,
og myndir horfinna daga,
frá liðnum stundum læðist fram
mörg ljúf og falleg saga.
(Höf. ók.)
Elsku Anna og fjölskylda.
Ég sendi ykkur mínar innilegu
samúðarkveðjur.
Vigfús Ingvarsson.
Tómas Árni
Jónasson
 Fleiri minningargreinar
um Tómas Árna Jónas-
son bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.