Morgunblaðið - 08.02.2017, Page 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 8. FEBRÚAR 2017
✝ Magnús Pét-ursson fæddist
á Kirkjubæ í
Vestmannaeyjum 5.
ágúst 1931. Hann
lést 1. febrúar 2017
á hjúkrunar- og
dvalarheimilinu
Lundi á Hellu.
Foreldrar hans
voru Pétur Guð-
jónsson, f. 12. júlí
1902, d. 21. ágúst
1982, frá Oddstöðum í Vest-
mannaeyjum og Guðrún Rann-
veig Guðjónsdóttir, f. 17. apríl
1905, d. 18. október 1938, frá
Tóarseli í Breiðdal. Stjúpmóðir
hans var Lilja Sigfúsdóttir, f.
11. október 1917, d. 15. október
1990. Alsystkini Magnúsar eru:
1) Ósk, f. 1926, d. 2015, 2) Guð-
laug, f. 1928, 3) Jóna Halldóra,
f. 1933, og 4) Guðjón, f. 1935, d.
1985. Hálfsystkini Magnúsar
eru: 1) Guðrún Rannveig, f.
1939, d. 2015, 2) Árni, f. 1941, d.
1996, 3) Brynja, f. 1946, og 4)
Herbjört, f. 1951, d. 1999.
Magnús kvæntist 25. desember
1955 Þórdísi Guðmundsdóttur,
f. 27. ágúst 1931 í Vestmann-
eyjum. Hún er dóttir Guð-
mundar Jóelssonar, f. 5. janúar
1907, d. 1965, og Laufeyjar Sig-
urðardóttur, f. 19. október
1962, giftur Snæbjörtu Ýri Ein-
arsdóttur. Börn þeirra eru Sig-
urður Haukur, andvana fædd
stúlka, Sædís Dröfn og Einar
Magnús. Þau eiga eitt barna-
barn. 7) Laufey Magnúsdóttir, f.
19. mars 1964, sambýlismaður
hennar er Bjarni Jónasson,
fyrrverandi maður hennar er
Snorri Gíslason og börn þeirra
eru Guðbjörg og Gísli Ársæll.
Barnabörnin eru tvö.
Magnús og Þórdís stunduðu
búskap á Kirkjubæ í Vest-
mannaeyjum þar sem þau voru
með tuttugu mjólkurkýr og ær.
Eftir eldgosið í Eyjum árið 1973
fluttust Magnús og Þórdís á
Rangárvelli og hafa þau búið
þar síðan, fyrst að Geldingalæk
en síðar í Norðurbæ í Gunnars-
holti þar sem þau byggðu sér
hús. Í Norðurbæ var Magnús
með nokkrar ær sér til gamans
sem þau höfðu flutt með sér úr
Eyjum. Árið 2001 fluttu þau
hjónin í Ártún 5 á Hellu. Magn-
ús starfaði hjá Landgræðslunni
frá 1973-2001, einkum við smíð-
ar. Hann var sjálflærður smiður
og tók að sér ýmis smíðaverk-
efni. Hann starfaði mikið á veg-
um Sjálfstæðisflokksins um ára-
bil. Síðustu ár dvaldi Magnús á
hjúkrunar- og dvalarheimilinu
Lundi á Hellu.
Útför Magnúsar verður gerð
frá Oddakirkju í dag, 8. febrúar
2017, og hefst athöfnin klukkan
14.
1910, d. 1995. Syn-
ir Þórdísar eru: 1)
Guðmundur Rafn
Gunnarsson, f. 28.
janúar 1952, giftur
Guðrúnu Björns-
dóttur. Sonur
þeirra er Þór.
Barnabörnin eru
tvö. 2) Jóel Gunn-
arsson, f. 7. janúar
1954, giftur Ingu
Steinunni Ágústs-
dóttur og börn þeirra eru Sig-
urður, Fanney og Júlía. Barna-
börnin eru þrjú. Börn Magnúsar
og Þórdísar eru: 3) Guðrún
Bára Magnúsdóttir, f. 13. apríl
1955, eiginmaður hennar var
Steindór Árnason, hann lést
2006. Synir þeirra eru Guð-
laugur Magnús og Stefán Þór.
Barnabörnin eru fimm. 4) Pétur
Magnússon, f. 10. desember
1956, giftur Guðfinnu Sigríði
Antonsdóttur. Börn þeirra eru
Guðlaugur Magnús, Hjördís,
Hugrún og Anton Kristinn.
Barnabörnin eru fimm og
barnabarnabörn þrjú. 5) Þor-
björn Helgi Magnússon, f. 11.
janúar 1958, giftur Ernu
Adolfsdóttur. Börn þeirra eru
Þórdís Helga og Ingvar Már.
Barnabörnin eru fimm. 6) Einar
Magnússon, f. 14. desember
Elsku afi minn er fallinn frá,
85 ára að aldri. Þegar litið er til
baka er margs að minnast um
góðan afa. Afi og amma byggðu
sér hús í Norðurbæ í Gunnars-
holti eftir gosið í Eyjum. Stuttu
síðar byggðu foreldrar mínir hús
við hlið þeirra. Það voru algjör
forréttindi að alast upp við hlið
þeirra og var heimilið þeirra allt-
af opið barnabörnunum. Það
voru ófáar gistinæturnar og æv-
intýrin uppi á lofti hjá ömmu og
afa í þá daga. Í seinni tíð hafði afi
mikið dálæti af barnabarnabörn-
unum og var afar stoltur langafi.
Afi var með kindur í Norður-
bænum sem hann sinnti af kost-
gæfni og þótti mjög vænt um.
Afa var beðið með eftirvæntingu
þegar hann kom með fréttirnar á
vorin um að lömb væru fædd og
ég held að gleði afa hafi ekki ver-
ið minni en okkar þegar ungviðið
var að koma í heiminn. Þær voru
ófáar stundirnar sem við áttum
með honum í kindakofanum, sem
og í öðru kindastússi.
Eyjarnar áttu stóran sess í
hjarta afa og hann var stoltur
Eyjamaður. Á einni nóttu
breyttist líf þeirra ömmu og afa
og barna þeirra þegar þau þurftu
að yfirgefa eyjuna og maður fann
það svo vel hvað afa þótti vænt
um Vestmannaeyjar. Hann
fylgdist alla daga vel með veðr-
inu í Eyjum og var mikill áhuga-
maður um ölduhæðina í Þorláks-
höfn og Landeyjahöfn.
Það er ekki hægt að minnast
afa án þess að nefna Sjálfstæð-
isflokkinn, en afi var blár í gegn.
Hann tók reglulega fólk á eintal
fyrir kosningar til að ræða
stjórnmálin og til að athuga
hvort fólk ætlaði nú ekki að kjósa
rétt. Ég held að afi hafi haldið að
hann þyrfti ekkert að ræða þetta
við mig því aðeins einu sinni orð-
aði hann það við mig að langafi
minn myndi nú snúa sér við í
gröfinni ef ég kysi ekki rétt.
Hann vandaði ekki hinum flokk-
unum kveðjurnar og á haustdög-
unum tók hann svo til orða: „Guð
hjálpi okkur öllum ef þessir apa-
kettir komast í ríkisstjórn.“
Hann afi var ekki þekktur fyrir
það að liggja á skoðunum sínum
og var hreinskilinn maður.
Nú hefur það því miður gerst
að vond frétt til manns berst
Kær vinur er horfinn okkur frá
því lífsklukkan hans hætti að slá
Rita vil ég niður hvað hann var mér
kær
afi minn góði sem guð nú fær
Hann gerði svo mikið, hann gerði svo
margt
og því miður get ég ekki nefnt það allt
Að tala við hann var svo gaman
á þeim stundum sem við eyddum
saman
Hann var svo góður, hann var svo klár
æ, hvað þessi söknuður er svo sár
En eitt er þó víst
og það á við mig ekki síst
að ég sakna hans svo mikið, ég sakna
hans svo sárt
hann var mér góður afi, það er klárt
En alltaf í huga mínum verður hann
afi minn góði sem ég ann
í himnaríki fer hann nú
þar verður hann glaður, það er mín trú
Því þar getur hann vakið yfir okkur
dag og nótt
svo við getum sofið vært og rótt
hann mun ávalt okkur vernda
vináttu og hlýju mun hann okkur
senda
Elsku afi, guð mun þig geyma
yfir okkur muntu sveima
en eitt vil ég þó að þú vitir nú
minn allra besti afi, það varst þú.
(Katrín Ruth)
Elsku afi minn. Takk fyrir
allt. Minningarnar eru ómetan-
legar og þær ylja í sorginni. Ég
mun passa upp á ömmu fyrir þig.
Sofðu rótt, afi minn.
Þín afastelpa.
Hjördís.
„Nei, er afastelpan komin“
heyrðist oftar en ekki þegar ég
kom til þín á Lund. Það var svo
notalegt að heyra það. Þú varst
alltaf svo ánægður að fá heim-
sóknir og þegar ég gekk með
litlu stelpuna mína varst þú al-
veg viss um að það væri strákur
og spurðir mig alltaf: „Hvernig
hefur langafastrákurinn minn
það?“
Ég var svo heppin að fá að
alast við hliðina á ykkur ömmu í
Norðurbæ og það gerði okkur
systkinin eflaust nánari ykkur
eins og þeim frændsystkinum
okkar sem bjuggu uppi á lofti hjá
ykkur í nokkur ár. Það var alltaf
svo gott að geta komið til ykkar
hvenær sem manni datt í hug og
oft komum við örugglega tíu
sinnum á dag. Okkur var alltaf
tekið opnum örmum enda ekki
við öðru að búast af ykkur
ömmu.
Þú varst alltaf svo góður við
okkur. Þú bauðst okkur alltaf
með í kindakofann, eins og við
kölluðum fjárhúsið þitt, og roll-
urnar áttu hug þinn allan. Við
fundum alltaf eitthvað til að tala
um, rollur, veðrið, pólitík, Vest-
mannaeyjar og ekki síst yngstu
langafastelpurnar þínar, dóttur
mína og hennar Sædísar. Ég er
mjög þakklát fyrir að Kolfinna
mín fékk að kynnast þér enda
varstu eini afi minn sem ég
þekkti því hinn afi minn lést áður
en ég fæddist.
Þegar ég var á lista Sjálfstæð-
isflokksins í síðustu sveitar-
stjórnarkosningum, árið 2014, þá
varstu stoltur, enda gallharður
sjálfstæðismaður sjálfur eins og
allir vita sem þekktu þig. Ég á
eftir að gera góða hluti hvað það
varðar fyrr eða síðar og það mun
ég gera fyrir þig. Þú þekktir ótal
margt fólk og það tala alltaf allir
svo vel um þig, sem sýnir hversu
góður maður þú varst.
Orð fá því ekki lýst hversu
mikið ég sakna þín og þú átt allt-
af eftir að eiga stað í hjarta mínu.
Ég er svo þakklát fyrir að hafa
átt góðar stundir með þér áður
en þú kvaddir og daginn sem þú
fórst sofnaði ég í stólnum við
hliðina á rúminu þínu og hélt í
höndina á þér, mikið svaf ég vel.
Hvíldu í friði, elsku afi minn.
Við pössum upp á ömmu fyrir
þig.
Við hittumst síðar.
Elsku afi, guð mun þig geyma
yfir okkur muntu sveima
en eitt vil ég þó að þú vitir nú
minn allra besti afi, það varst þú.
(Katrín Ruth)
Þín afastelpa
Hugrún.
Þegar hann skellur á með
suðaustanátt tekur hún land
austast á Heimaey þar sem urð-
irnar, móar og grundir í algræn-
um túnum, Urðavitinn og Helga-
fellið voru leiksvæði ungs
Eyjapeyja. Hann stóð uppi í vit-
anum og bauð náttúrunni birg-
inn með því að opna faðminn og
bjóða henni hjartað sem griða-
stað til framtíðar. Vitinn og urð-
irnar höfðu staðið af sér alla
storma og það ætlaði Maggi á
Kirkjubæ einnig að gera, hann
og náttúran voru eitt. Hann var
ósigrandi eins allir ungir menn
upplifa sjálfa sig, dökkur á brá
og brún, kraftmikill og ákveðið
augnaráðið gaf til kynna að hann
var stefnufastur eins og suðaust-
anáttin. Hann gerðist bóndi á
Kirkjubæ og ræktaði jörð sína
ásamt Þórdísi eiginkonu sinni og
börnum af miklum krafti og
áhuga. Við peyjarnir í austur-
bænum fylgdumst með búskapn-
um af athygli sem dró suma okk-
ar síðar í sveit. En náttúruöflin
sem hann hafði boðið griðastað í
hjarta sínu bundu snöggan enda
á búskapinn þegar eldgosið hófst
á Heimaey 23. janúar 1973 í tún-
fætinum hjá Magnúsi og öðrum
íbúum á Kirkjubæjum. Eld-
sprungan tætti landið og spjó
upp glóandi hrauni sem á nokkr-
um klukkustundum færði ævi-
starf Magnúsar, heimilið og
gripahús á kaf undir nýju fjalli.
Og Urðavitinn sem eins og
Maggi hafði staðið af öll átök og
brælur varð líka undan að láta í
ósköpunum.
Ungur opnaði Maggi faðminn
fyrir Sjálfstæðisflokknum eins
og fyrir suðaustanáttinni forðum
og það samband hélt þar til loka-
kallið kom. Þeir voru eitt alla tíð,
flokkurinn og Maggi á Kirkjubæ.
Þegar ég fór að heimsækja hann
reglulega á Dvalarheimilið Lund
á Hellu upplifði ég fljótt hvað
hann var pólitískur. Hann var
grjótharður sjálfstæðismaður og
gaf ekki tommu eftir þegar kom
að málefnum flokksins. Þegar við
töluðum saman lamdi hann
stundum hnefanum í arminn á
hjólastólnum þegar honum
fannst þingmaðurinn sinn ekki
vera með alla athygli á samtalinu
á umvöndunum hans og skila-
boðum til forystunnar um að
standa vörð um stefnu flokksins.
Þó róaðist hann aðeins þegar
hann teygði sig í neftóbakspung-
inn og skellti vænni tuggu í hvora
nös. Svo dró hann listilega upp
rauðan neftóbaksklútinn og
sveiflaði honum út frá sér og sló
úr honum þornað tóbakið, snýtti
sér svo með austan hvelli.
Við Maggi á Kirkjubæ vorum
sammála í pólitík og ég þakka
honum brýninguna og ákveðnu
skilaboðin um að standa mig í
þingmennskunni. Halda alltaf
áfram, vera trúr fólkinu, eigin
sannfæringu og grunngildum
sjálfstæðisstefnunnar. Ég mun
aldrei svíkja þennan mikla for-
ingja og mun bæta við snúning-
inn til að koma meiru í verk og
vera trúr hjartanu. Við sátum
saman á þorrablótinu á Lundi
fyrir skömmu og þá var vinur
minn þreyttur. Við áttum góða
stund saman á lokasprettinum og
hlýlegt augnaráðið sagði mér allt
hvað hann vildi og hann kyssti
mig á vangann á kveðjustund.
Maggi á Kirkjubæ var tilbúinn
eftir að hafa staðið af sér alla
storma eins og Urðavitinn.
Hjartað var tilbúið að fylgja leið-
arljósum nýrra vita og hann hafði
opnað faðminn fyrir vindum og
grundum þar sem sigla himin-
fley. Ég votta Þórdísi og fjöl-
skyldu samúð.
Ásmundur Friðriksson.
Kær vinur, félagi og
samstarfsmaður er látinn. Margs
er að minnast þegar litið er yfir
farinn veg meira en fjörutíu ára
samskipta okkar Magnúsar, eða
Magga eins og við nefndum hann
ætíð eins og svo margir aðrir.
Hans verður minnst af hlýhug og
virðingu.
Hann ólst upp við búskap í
Eyjum og þau hjónin, Dísa og
Maggi, voru bændur í Kirkjubæ
þegar náttúruhamfarir dundu yf-
ir Heimaey fyrir rétt 44 árum.
Gossprunga eldfjalls opnaðist
nánast við bæjardyrnar og þau
misstu nánast allt sitt, hús og
búfé. Þá tíðkaðist ekki áfallahjálp
en ljóst er að þetta mikla áfall sat
í honum alla tíð. Eftir að Maggi
kom „upp á land“ eftir gosið í
Eyjum var hugur hans bundinn
heima eins og hann vitnaði alltaf
til Eyja. Þegar rætt var við hann
um mál og málefni var hann í orð-
ræðunni alltaf kominn heim og
miðaði allt við Eyjarnar.
Þegar við hugsum til Magga
kemur fyrst í hugann hversu
hagur hann var á tré en einnig
járn ef því var að skipta. Það var
ómetanlegt að fá hann til fullra
starfa við smíðar og margt fleira
fljótlega eftir gosið á Heimaey.
Afköst hans og dugnaður við
smíðar voru mikil og mörg hús í
Gunnarsholti bera handbragði
hans fagurt vitni. Hafa verður í
huga að á þeim tímum voru bæði
tæki og efni voru af skornum
skammti. Það hefur löngum verið
gæfa Landgræðslunnar að hafa í
þjónustu sinni ósérhlífna og trúa
starfsmenn. Það voru forréttindi
fyrir Landgræðsluna að hafa
hann í þjónustu sinni og hann
setti svo sannarlega svip sinn á
staðinn í Gunnarsholti. Kindurn-
ar voru hans ær og yndi alla tíð.
Þegar hann hætti störfum fyrir
aldurs sakir hélt hann áfram tóm-
stundaiðju sinni við smíðar en
hafði ekki aðstæður til að eiga
kindur.
Maggi var einstaklega ráð-
vandur og setti hag stofnunarinn-
ar framar eigin hag. Einstök sam-
viskusemi og elja einkenndi öll
störf hans og það var mér heiður
að fá að starfa með honum. Maggi
kom til dyranna nákvæmlega eins
og hann var klæddur, hafði ríka
réttlætiskennd, tjáði skoðanir
sínar umbúðalaust og var einstak-
lega pólitískur. Hann var hafsjór
af sögum um sérkennilega ein-
staklinga í Eyjum og hnyttnum
tilsvörum þeirra, sem því miður
er yfirleitt ekki til á prenti. Heils-
an þvarr og síðustu misserin
dvaldi hann á Dvalarheimilinu
Lundi á Hellu, þar sem hann naut
einstakrar umhyggju og hlýju.
Það voru forréttindi að kynnast
Magga, hans er nú sárt saknað en
minningin um góðan dreng lifir.
Að leiðarlokum er okkur efst í
huga þakklæti fyrir áralanga vin-
áttu, drengskap og heilladrjúgt
samstarf sem aldrei bar skugga á.
Þórdís, fjölskyldur, ættingjar
og vinir kveðja nú mikilhæfan
mann með söknuði og þakklæti
fyrir að hafa fengið að njóta sam-
vistanna við hann. Við biðjum
þeim Guðs blessunar og vottum
þeim okkar dýpstu samúð.
Oddný Sæmundsdóttir,
Sveinn Runólfsson.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Magnús Pétursson var einn af
dyggustu sjálfstæðismönnum
sem ég hef um ævina kynnst.
Það var alltaf hægt að treysta á
Magga. Hann kom til dyranna
eins og hann var klæddur og
sagði skoðanir sínar umbúða-
laust, hvort sem hann var
ánægður eða fannst hlutirnir
betur mega fara. Hann var rétt-
sýnn og það var gott að rökræða
við hann ef skoðanir fóru ekki
saman í fyrstu í einstaka málum.
Alltaf hittumst við glaðir og allt-
af skildum við sáttir.
Magnús tók alla tíð virkan
þátt í starfi flokksins í sýslunni,
starfaði innan Sjálfstæðisfélags-
ins Fróða, sat í fulltrúaráði sýsl-
unnar um langt árabil og var
landsfundarfulltrúi til margra
ára.
Í öllum kosningabaráttum tók
Maggi virkan þátt og eftir að þau
Dísa fluttu á Hellu var nær
öruggt að hann kæmi við á hverj-
um degi á kosningaskrifstofunni.
Það var alltaf gaman í návist
hans og hann skipaði ákveðinn
heiðurssess í starfi okkar sjálf-
stæðismanna í Rangárvallasýslu.
Fyrir það allt þökkum við nú.
Síðast þegar ég hitti Magga
var í fyrra á Hjúkrunar- og dval-
arheimilinu Lundi á Hellu, þar
sem hann dvaldi síðustu árin.
Þar var ég staddur ásamt þing-
mönnum flokksins í kjördæminu
að skoða nýbygginguna við
Lund. Það var gaman að hitta
Magga, hann ljómaði við að sjá
þingmennina og átti í þeim hvert
bein. Nýbyggingin á Lundi var
honum mjög hugleikin og með
framkvæmdum við hana fylgdist
hann daglega – enda hagleiks-
smiður frá gamalli tíð. Það var
því á margan hátt táknrænt að
hann skyldi kveðja þennan heim
daginn eftir að byggingin var
tekin í notkun. Síðasta verkinu
sem hann kom að var lokið.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Valdimar Briem.)
Ég færi Dísu, börnum,
tengdabörnum, barnabörnum og
fjölskyldunni allri innilegar sam-
úðarkveðjur frá okkur í fulltrúa-
ráði sjálfstæðisfélaganna í Rang-
árvallasýslu um leið og við
þökkum Magnúsi samfylgd og
samstarf liðinna áratuga. Guð
blessi minningu hans.
Fyrir hönd fulltrúaráðsins,
Ingvar P. Guðbjörnsson.
Magnús Pétursson
Ástkær móðir okkar,
ELÍNBORG GUNNARSDÓTTIR,
Læk, Skíðadal,
til heimilis á dvalarheimilinu Dalbæ,
Dalvík,
lést 27. janúar.
Hún verður jarðsungin frá Dalvíkurkirkju föstudaginn 10. febrúar
klukkan 13.30. Þeim sem vilja minnast hennar er bent á
Vallakirkju.
Jóhanna Sigurjónsdóttir Hreinn Andres Hreinsson
Gunnar Sigurjónsson Guðrún S. Hilmisdóttir
Sigurður Sigurjónsson Elena Teuffer
Anna Sólveig Sigurjónsdóttir Rögnvaldur Stefánsson
Okkar elskaði
HELGI JÓHANNSSON
er látinn.
Hjördís M. Bjarnason
Gunnar Fjalar Helgason Kristrún Kristjánsdóttir
Óttar Örn Helgason Þorgerður Arna Einarsdóttir
Hallur Már Helgason
og barnabörn