Morgunblaðið - 15.07.2017, Side 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 15. JÚLÍ 2017
HJARTAVERND
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800
Virðing,
reynsla
& þjónusta
Allan
sólarhringinn
571 8222
Svafar:
82o 3939
Hermann:
82o 3938
Ingibjörg:
82o 3937
www.kvedja.is
svafar & hermann
✝ Kristín Erla Al-bertsdóttir
fæddist í Reykjavík
29. apríl 1935. Hún
lést 25. júní 2017 á
Vífilsstöðum.
Foreldrar henn-
ar voru Albert Erl-
ingsson, fæddur 1.
september 1906,
dáinn 1. október
1990, og Kristbjörg
Eggertsdóttir,
fædd 16. nóvember 1905, dáin
19. desember 1985. Systur
Kristínar eru Auður Alberts-
dóttir, fædd 26. september 1932,
og Erna Albertsdóttir, fædd 12.
ágúst 1950. Eiginmaður Krist-
ínar var Gunnar Finnsson,
rekstrarhagfræðingur, fæddur
1. nóvember 1940, dáinn 31.
ágúst 2014. Þau voru barnlaus.
Þau fluttu til Kanada 1969
þar sem Gunnar starfaði sem
deildarstjóri og sérfræðingur
hjá Alþjóðaflugmálastofnuninni
(ICAO) í Montreal til 2001 þegar
þau fluttu heim til
Íslands og stofnuðu
heimili að Boða-
granda 2a. Kristín
gekk í Gagnfræða-
skóla Vesturbæjar
og hóf eftir það
skrifstofustörf í
Reykjavík. Kristín
var Gunnari stoð og
stytta á heimilinu í
Montreal enda var
þar mjög gest-
kvæmt vegna starfs Gunnars og
heimsókna íslenskra og er-
lendra embættismanna og sér-
fræðinga. Þá fylgdi Kristín
Gunnari á tíðum ferðalögum
hans víða um heim vegna starfs
hans hjá Alþjóðaflugmálastofn-
uninni. Það skipti miklu fyrir
Gunnar vegna fötlunar hans.
Eftir að þau fluttu til Íslands
áttu þau mörg góð ár en eftir lát
Gunnars hrakaði heilsu Krist-
ínar.
Útför Kristínar hefur farið
fram.
Stína mágkona hefur nú
kvatt okkur. Heilsan þrotin og
síðasta árið held ég hún hafi
beðið eftir að fá að fara.
Liðin eru hartnær 50 ár frá
því að þau Gunnar bróðir hófu
búskap. Fyrst hér heima, en
síðan í þrjá áratugi í Montreal í
Kanada, þar sem hann sinnti
starfi sem alþjóðlegur ráðgjafi
hjá ICAO um uppbyggingu og
rekstur flugmálastjórna. Því
starfi fylgdu mikil samskipti við
fólk af mörgum þjóðernum og
löng og ströng ferðalög víða um
heim. Stína var þar öflugur
þátttakandi, enda var hún bróð-
ur mínum ómetanlegur lífsföru-
nautur.
Gestagangur á heimili þeirra
í Montreal var nær samfelldur.
Þar var Stína í essinu sínu,
enda kunni hún sannarlega að
taka á móti fólki og þess nutum
við hjónin og allir í fjölskyld-
unni sem til þeirra komu. Leið-
sögn hennar um Montreal er
okkur ógleymanleg, þar þekkti
hún bestu veitingahúsin, bestu
útsýnisstaðina, mannvirki og
sérkenni borgarinnar og reynd-
ar á stóru svæði þar í kring.
Þar held ég henni hafi liðið
best.
Um aldamótin fluttu Stína og
Gunnar svo heim á ný. Þar var
haldið uppteknum hætti, gömul
tengsl efld og stofnað til fjölda
nýrra. Dagskrá þeirra var ætíð
þéttskipuð og ekki að sjá að
starfsþrekið væri á undanhaldi.
Ljúft er að minnast allra að-
fangadagskvöldanna sem þau
Gunnar og tengdaforeldra mín-
ir áttu með okkur um árabil,
sem og margra annarra
fjörugra samverustunda á tylli-
dögum.
Nú seinustu mánuði voru
samskipti okkar þó helst í
gegnum síma, en hún hringdi
oft til að forvitnast um heilsu
okkar og hagi. Hún kvartaði
sjálf aldrei.
Stína var sérstaklega hrein-
skiptin í svörum og tali yfirleitt
og var eðlilega allur gangur á í
hvernig jarðveg það féll. Sem
betur fer var umræðan nær
alltaf á fallegu nótunum. En
næsta víst er það, að við vissum
hvar við höfðum hana. Allt á
hreinu þar og væri betra að
fleiri hefðu þann hátt á.
Við Nína munum sakna
hennar og þökkum samfylgd-
ina.
Hilmar Finnsson.
Kristín Erla, móðursystir
mín, var Stína. Það kölluðum
við hana alltaf ættingjarnir. Í
barnsminni mínu var Stína
meðal annars örlát frænka.
Hún kom úr ferðalögum frá út-
löndum og hafði fyrir því að
færa mér og systur minni leik-
föng þaðan ásamt of miklu sæl-
gæti. Stína var mikill dýravin-
ur, man ég líka frá þessum
tíma, sem birtist með ýmsum
hætti, reyndar öðrum en að
eiga sjálf gæludýr, og einkum í
því að hún lét sér sérstaklega
annt um að viðkomandi væri vel
haldinn í mat. Mörgum árum
síðar þegar ég miðaldra eign-
aðist ásamt konu minni og
börnum stóran svartan labara-
dor-hund varð hann aufúsugest-
ur heima hjá Stínu. Við Ása
kona mín ákváðum snemma að
hætta að skipta okkur af því
hvað fór á milli Stínu og Argus-
ar okkar inni í eldhúsi þegar við
sátum að spjalli frammi í stofu
við Gunnar, manninn hennar
Stínu. Og fuglum var vel sinnt,
við Reykjavíkurtjörn áður fyrr
og síðar gjarnan við tjörnina
vestur á Seltjarnarnesi. Þangað
lét hún Gunnar aka reglulega
eftir að þau fluttu til Íslands.
Þau Gunnar gengu í hjóna-
band 1968 og fluttu fljótlega
eftir það til Montreal í Kanada
þar sem Gunnar var deildar-
stjóri hjá Alþjóðaflugmála-
stofnuninni í rúma þrjá áratugi.
Í þeirri fallegu borg, Montreal,
áttu þau lengst af heimili á
sama stað á svonefndri Nunnu-
eyju á Saint Lawrence-fljóti.
Ég heimsótti þau tvisvar á
fyrstu árunum eftir að þau
fluttu til Kanada og kynntist þá
enn betur þeim mæta manni
sem Gunnar var. Öll árin í
Montreal sýndu þau Gunnar
fjölda íslenskra og erlendra
sérfræðinga og embættis-
manna, sem áttu erindi til Al-
þjóðaflugmálastofnunarinnar,
mikla gestrisni á heimilinu og
aðstoðuðu við erindrekstur
þeirra og útréttingar í borginni.
Gunnar ferðaðist mikið og um
víða veröld starfs síns vegna og
sýndi við það mikið þrek en
hann var fatlaður maður eftir
lömunarveiki á unglingsárum.
Stína fór margoft með honum í
lengri ferðirnar til félagsskapar
og stuðnings.
Stína og Gunnar fluttu heim
frá Kanada 2001 og bjuggu eft-
ir það að Boðagranda í Reykja-
vík og þar var sama gestrisnin
og heimboð tíð. Síðustu árin
voru þeim hins vegar um margt
erfið. Fötlun Gunnars tók vax-
andi toll af honum og eftir lát
hans síðsumars 2014 fór heilsu
Stínu einnig hrakandi. Reyndar
mjög hratt síðustu misseri.
Stína var ekki fullkomin
fremur en aðrir, átti reyndar
líklega á stundum til sérlyndi
umfram meðalmanneskjuna. Ég
man eftir Stínu vegna sérlyndis
hennar en einnig og miklu
fremur fyrir umhyggjusemi
hennar fyrir öðrum og þar á
meðal voru ég og mínir sem
hún, og Gunnar, sýndu ætíð
áhuga og alúð.
Við kvöddum Stínu frænku 5.
júlí síðastliðinn. Blessuð sé
minning hennar.
Albert Jónsson.
Kæra Stína frænka.
Í minningunni var alltaf
spennandi á jólunum að heim-
sækja þig og Gunnar á Hótel
Loftleiðum enda framandi ætt-
ingjar alla leið frá Kanada með
nóg af Mackintosh nammi og
skemmtilegu dóti. Það var eitt-
hvað svo heimilislegt við það.
Okkar samband var einmitt oft
tengt hótelum, því að þegar þið
fluttuð heim, þá flutti ég til
London. Þá skiptum við úr
Loftleiðum yfir á Hilton á Hyde
Park Corner og var alltaf
ánægjulegt fyrir okkur Örnu að
heimsækja ykkur og borða dýr-
indis mat á Trader Vic’s. Næst
þegar ég á leið þar hjá heilsa
ég upp á hann Remí okkar og
sýni honum fallegu myndina
sem ég tók af ykkur saman. Svo
sest ég niður og fæ mér Pek-
ing-önd ásamt Tidbits og hugsa
til þeirra góðu tíma. Stjörnu-
kíkirinn sem þú gafst mér
stendur hér og horfir til himins
og framvegis þegar ég horfi til
stjarnanna skima ég eftir þér
og Gunnari. Takk fyrir alla
góðu tímana, Stína.
Baldvin Albertsson.
Hér kveð ég kæra vinkonu,
sem ég hef þekkt lengi. Um
1970 höfðu Kristín og Gunnar
samband við okkur hjónin í
síma, en við bjuggum öll í
Montreal í Kanada á þeim tíma.
Höfðu haft spurnir af okkur og
buðu umsvifalaust í kaffi. Það
tóku við tíð samskipti, alltaf
jafn ánægjuleg. Við Þór, mað-
urinn minn, hlökkuðum mjög til
að hitta þau. Þau bjuggu í nýju
úthverfi steinsnar frá borginni,
vel skipulögðu með grunnskóla
og fleiru. Það fór því svo að við
hjónin yfirgáfum miðbæinn og
fluttum út í eyjuna, vorum
þakklát þeim hjónum fyrir ráð-
gjöfina. Kristín og Gunnar voru
elskuleg við krakkana okkar, í
okkar huga voru þau í ættingja-
hlutverki. Kristín kunni vel við
sig í stórborginni, en þó var
kyrrð og fegurð eyjarinnar
henni og okkur öllum mikils
virði. Eftir að við fluttum burtu
vorum við í jólakortasambandi,
jafnan var hlýtt á milli okkar.
Þau gáfu sér tíma til að hitta
okkur þegar þau komu til
landsins í fríum. Það var mikil
gleði hjá okkur hjónum þegar
þau fluttu heim alkomin. Aftur
byrjuðu tíðar heimsóknir milli
heimilanna.
Einnig töluðum við Kristín
saman vikulega í síma, tókum
svo upp á því að hittast yfir há-
degisverði á veitingahúsum. Til
að svala forvitninni var próf-
aður margvíslegur matur á
hæfilegu verði. Vinsælt var líka
að fara á listsýningar, Kristín
heillaðist af gömlu meisturun-
um, hún gat staðið langa stund
gagntekin fyrir framan mynd af
hrauni eða landslagi. Sem sann-
ur Reykvíkingur fór Kristín
stundum með strætó í bæinn til
að upplifa gamla bæinn, gekk
um Laugaveginn og Þingholtin.
Kristín var mikill dýravinur,
sérstaklega hundavinur. Hún
sagðist þekkja alla hunda sem
gengu með eigendum sínum eft-
ir gangbrautinni meðfram Eið-
isdranga. Íbúðin þeirra við
Boðagranda var stór og björt,
fallegir skrautmunir voru í
skápum, t.d. margvíslegar
hundastyttur. Líka voru marg-
ar ferðirnar sem þau Gunnar
fóru að vetrarlagi út að Bakka-
tjörn með andabrauð, hún var
nákunnug þeim hjónum, Svan-
hvíti og Svani, sem voru einráð
í tjarnarhólmanum.
Hún sótti fyrirlestra til að
sækja sér fróðleik, stundum
með okkur. Hún var greiðvikin
kona, en tók sér nærri ef fólk
sýndi henni vanþakklæti og
tómlæti. Erlendis höfðu þau
Gunnar eignast kunningja en
þeir voru að hennar sögn flestir
fluttir burtu til síns heimalands.
Þau höfðu ferðast víða um heim
vegna starfa Gunnars, og dval-
ist mikið í ópersónulegu um-
hverfi stórhótela. Kannski þess
vegna var Kristín frekar dul
um sína hagi, rétt eins og hún
hefði vanist því að umgangast
fólk úr öðrum jarðvegi, þar sem
öll viðmið eru ólík manns eigin.
En eiginlega var ég alltaf full
aðdáunar á Kristínu, hvernig
hún lifði sínu lífi, svo margt í
daglegu heimilishaldi hvíldi á
henni vegna fötlunar Gunnars,
og ekki merkti ég að henni
fyndist nokkru áfátt þar um.
Hún var honum örugg stoð,
þetta hef ég eftir honum sjálf-
um. Þegar Gunnar lést haustið
2014 tók við tómleiki hjá henni,
sá hlýtur að hafa verið enn
meiri en venjulega er við fráfall
maka.
Þessi trygga vinkona er
kvödd með söknuði. Við Þór
vottum nánustu ættingjum inni-
lega samúð.
Jóhanna Jóhannesdóttir.
Nýlega er fallin frá Kristín
Albertsdóttir, eiginkona míns
besta vinar, Gunnars Finnsson-
ar, sem lést fyrir tæpum þrem-
ur árum. Gunnar og Kristín
giftust árið 1969 en skömmu
síðar fluttust þau til Montreal í
Kanada, þar sem Gunnar fór til
starfa hjá ICAO, Alþjóðaflug-
málastofnuninni. Mestan hluta
hjónabandsáranna bjuggu þau í
Montreal en fyrir u.þ.b. 15 ár-
um þegar Gunnar var kominn á
eftirlaunaaldur fluttu þau aftur
til Íslands. Segja má, að kynni
okkar Kristínar hafi ekki hafist
fyrr en þá en samskipti okkar
urðu enn meiri eftir að ég kom í
stjórn Hollvina Grensásdeildar,
en Gunnar hafði beitt sér fyrir
stofnun þeirra skömmu eftir
komu þeirra til Íslands. Ungur
hafði Gunnar fengið lömunar-
veiki og bar hann þess merki
alla ævi. Þeim mun meiri var sú
ábyrgð sem hjónabandið lagði
Kristínu á herðar en hún rækti
skyldur sínar af alúð og með-
fæddri samviskusemi. Gunnar
gegndi erilsömu ábyrgðarstarfi
hjá ICAO, því fylgdu ferðalög
vítt um heiminn og var Kristín
honum ómetanleg stoð á
löngum og oft erfiðum ferðalög-
um. Hún bjó manni sínum líka
fallegt heimili, bæði hér og þeg-
ar þau bjuggu í Kanada.
Kristín tók þátt í stofnun
Hollvina Grensásdeildar með
manni sínum og studdi hann í
störfum hans fyrir samtökin.
Hún lagði Hollvinum einnig lið
með ýmsu móti og lengi vel
naut stjórnin gestrisni þeirra
hjóna þar sem stjórnarfundir
Hollvinasamtakanna voru alla
jafna haldnir á heimili þeirra
meðan Gunnars naut við. Frá-
fall Gunnars fyrir tæpum þrem
árum varð henni þungt áfall
sem hún tókst á við af því
æðruleysi sem einkenndi allt
hennar fas. Við hjónin áttum
margar skemmtilegar ánægju-
stundir á heimili þeirra Gunn-
ars sem við minnumst með
þakklæti. Nú þegar Kristín er
kvödd sendum við ástvinum
hennar samúðarkveðjur.
Ottó Schopka.
Kristín Erla
Albertsdóttir
Hann læknaði
mig af Weltschmerz
fyrir þrjátíu og fimm
árum, síðan hef ég
forðast fórnar-
lambsviðhorf. Brátt
fékk ég heiðursnafnbótina „fi-
ston“ – sonur sæll. „Jæja, fiston,
hvað er títt?“ – þannig hóf hann
gjarnan samræður okkar.
Best að segja það bara strax:
Régis Boyer er mikilvægasta per-
sónan í alþjóðlegum áhuga á ís-
lenskum bókmenntum í nútíman-
um. Hann er maðurinn sem talaði
um „le miracle islandais“, íslenska
kraftaverkið og var óþreytandi í
rúma hálfa öld að koma því
kraftaverki á framfæri. Sannfær-
ingarkrafturinn dugði honum til
að koma Íslandi og raunar nor-
rænum bókmenntum á kortið í
Frakklandi, sannfæra útgefend-
ur, fjölmiðlafólk, almenning. Aðr-
ar þjóðir taka gjarnan tillit til
þess sem Frakkar hafa í heiðri og
þess vegna var brauðryðjend-
astarf Boyers svona mikilvægt.
Hann tók því alltaf fegins hendi
að fá að halda fyrirlestur um „ís-
lenskar bókmenntir að fornu og
nýju“ – ég varð vitni að nokkrum
slíkum. Sem „Grand Professeur
de la Sorbonne“ byrjaði hann
gjarnan eitthvað á þessa leið: „Ég
veit af langri reynslu að þið vitið
ekkert um umræðuefnið hér í
kvöld og það sem verra er, þið
hafið fullt af ranghugmyndum.
En örvæntið ekki, ég er hingað
Régis Boyer
✝ Régis Boyerfæddist 25. júní
1932. Hann lést 16.
júní 2017.
Útför Boyer fór
fram 22. júní 2017.
kominn til að leiða
ykkur í sannleika
um íslenskar bók-
menntir.“ Áheyr-
endur urðu yfirleitt
ansi hneykslaðir á
þessari yfirlætis-
fullu byrjun en í lok-
in blasti við að hon-
um hafði tekist að
sannfæra yfirgnæf-
andi meirihluta í
salnum en þá voru
eftir örfáir sem enn voru sár-
móðgaðir, sumir fyrir lífstíð.
Málið er að Boyer fannst hann
ekki mega nokkurn tíma missa
enda afköstin ævintýraleg. Þegar
upp er staðið er aðalatriðið þetta:
norrænar bókmenntir – ekki síst
íslenskar – eru orðnar fastur og
mikilvægur hluti af frönsku bók-
menntalandslagi. Það er lífsstarf
Régis Boyer.
Það var ekki fyrr en ég kom inn
á hans glæsilega heimili í úthverfi
Parísar að mér varð ljóst hvað
hann var mikill fjölskyldumaður.
Við Pétur Gunnarsson og Jón
Óskar vorum gestir á heimili
þeirra hjóna eitt haustkvöld árið
1986 minnir mig. Eftir matinn
sagði Boyer: „Jón, þarna er píanó-
ið.“ Og Jón hóf að leika dásamlega
lífsglaðan búggí-vúggí og ýmsar
jazzperlur frá því upp úr miðri
öldinni. Stundin var heilög, ein-
hver hluti af sjálfum mér situr
ennþá í þessu góða kompaníi og
hlustar á búggí-vúggí. Og þarna
fyrir miðju situr Régis Boyer, lífs-
krafturinn uppmálaður.
Við Kristín biðjum fyrir inni-
legar samúðarkveðjur til fjöl-
skyldu og vina Régis Boyer.
Blessuð sé minning hans.
Sigurður Pálsson.
Látin er langt fyr-
ir aldur fram vin-
kona okkar og
klúbbsystir til fimm
ára, Elínborg Jónsdóttir, eftir erf-
ið veikindi. Andlát hennar bar
brátt að og vorum við allar mjög
slegnar við þær fréttir, en höfðum
vonað að eiga meiri tíma með
henni. En sárastur er missir eig-
inmanns, barna, barnabarna og
annarra aðstandenda.
Elínborg var ein, af stofnendum
Lionsklúbbsins Seylu á Álftanesi
og kann ég henni bestu þakkir fyr-
ir, þar sem hún var sú alfyrsta að
svara beiðni minni, er ég sendi á
allar eiginkonur Lionsmanna í
Lkl. Álftaness, hvort ekki væri
kominn tími til að stofna annan
Lionsklúbb á Álftanesi með kon-
um. Gaf það mér byr undir báða
vængi að halda þeirri vinnu áfram
Elínborg Salóme
Jónsdóttir
✝ Elínborg Sal-óme Jónsdóttir
fæddist 3. desem-
ber 1962. Hún lést
20. júní 2017.
Útför Elínborgar
Salóme fór fram
26. júní 2017.
og varð það til þess
að klúbbur var stofn-
aður fyrir rúmum
fimm árum. Elín-
borg var strax kvödd
til stjórnarstarfa og
sinnti hún þeim af al-
úð eins og hennar
var von og vísa,
ásamt öllum störfum
sínum í nefndum, til-
lögugóð, hugmynda-
rík og alltaf tilbúin
að sinna þeirri vinnu sem unnin
hefur verið á vegum klúbbsins
þessi fimm ár sem hann hefur
starfað, og sú vinna er ekki lítil.
Hversvegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Við klúbbsystur hennar þökk-
um henni að leiðarlokum fyrir
samfylgdina í gegnum árin og
biðjum Guð að varðveita Hilmar,
börnin hennar og fjölskyldu
þeirra og aðra aðstandendur.
Fyrir hönd Lionsklúbbsins
Seylu,
Guðrún Helga Össurardóttir.