Hugur og hönd - 01.06.2011, Side 5

gamlar innréttingar og málaði á skúffu-
botna, skápahurðir og hillur. Þannig varð
til fjöldi verka sem ég á mörg hver enn í
dag.“
Sperruendarnir urðu að hænum
Málarinn Aðalheiður þróaðist úr striga-
verkunum yfir í alls kyns máluð timbur-
verk. I einhverri leitinni að formum
komst hún í afsag af sperrum úr sum-
arbústaðasmíði. I þríhyrndum trékubb-
unum sá Aðalheiður fyrir sér hænubúka
og þannig byrjaði skúlptúragerðin.
Hænurnar hennar Aðalheiðar eru lands-
frægar en við tóku alls kyns skúlptúrar af
dýrum, allt frá músum og köttum upp í
krókódíla. Allt í réttri stærð. Það er ein-
mitt eitt af einkennum listaverka hennar
- að skapa í raunstærð.
„Mér hefur alltaf þótt betra að hafa
hluti í réttri stærð. Þegar ég útskrifaðist
úr myndlistarskólanum var útskriftar-
verkið mitt myndaröð af ömrnu minni.
Kristinn G. Jóhannsson sem var próf-
dómari spurði mig af hverju myndirnar
væru svona stórar og ég sagði að mér
fyndist þetta þurfa að vera í réttri stærð.
„Það er eins gott að þú ert ekki landslags-
málari,“ svaraði hann þá og glotti. „En
landslag hef ég ekki aðhyllst í mínum
verkefnum. Eg er hrifnari af mönnum og
dýrum - að draga fram einhver persónu-
einkenni og glæða listaverkin mín lífi á
þann hátt. Kalla fram reisn hverrar
manneskju eða lífveru með öllu því sem
hún hefur upplifað og gefur frá sér. Það
er það sem ég er að vinna með. Eg nota
ekki frægt fólk sem fyrirmyndir heldur
fólk sem ég þekki og fæst við persónu-
sköpunina. Við mannfólkið erum
stórkostleg.“
Réttardagur í 50 sýningum
Um þessar mundir er Aðalheiður að
vinna að sýningarröð sem ber yfirskrift-
ina Réttardagur. Sýningarröðin, sem
samanstendur af 50 sýningum á 5 árum,
hófst fyrir tveimur árum en kreppan
hefur sett strik í reikninginn í framvind-
unni. „Eg er samt alveg á áætlun,“ segir
Aðalheiður, „ég er búin með 27 sýningar
en fer bara minna erlendis en áætlað var.“
Síðasta sýningin verður árið 2013 í
Listagilinu á Akureyri. „Eg gerði þetta
fyrir 7 árum þegar ég varð fertug, þá var
ég með 40 sýningar á 40 dögum og end-
aði í 14 löndum. Mjög mikill sprettur en
skemmtilegur.“
Réttardagur er heiti sýninganna en bak
við Freyjulund stendur einmitt skilarétt
sveitarinnar. „Hérna lifnar allt við aðra
helgina í september. Þá opnum við húsið
okkar á réttardaginn og bjóðum upp á
kaffi. Sauðkindin höfðar mjög til mín,
meira en önnur húsdýr. Eg hef aldrei gert
hest eða kú. En kindur í íslensku lands-
lagi finnst mér yndislega fallegar,“ segir
hún og ekki þarf að leita lengi í vinnu-
stofunni til að sjá sauðkindina í ýmsum
myndum.
Aðalheiður með lamb ífanginu.
„Ég var með sýningu austur á Langanesi
í fyrrasumar og stillti þá upp kindahópi og
lömbum úti á túni. Þar kom fólk sem fór
að skima eftir sýningunni og meðal ann-
arra ung kona. Hún rýndi góða stund og
sagði svo: Hva, þetta eru heimatilbúnar
kindur? Þetta eru auðvitað ekki kindur
heldur skúlptúrar sem lúta lögmálum list-
arinnar um liti og form og þau hughrif
sem þeir gefa frá sér. Þannig er listin.“
Við látum þetta verða lokaorðin, kveðj-
um listakonuna með lambið í fanginu og
höldum út í síðdegismyrkrið.
Frekari upplýsingar um Aðalheiði S.
Eysteinsdóttur og verk hennar er að finna
á heimasíðunni www.freyjulundur.is
Fólk og húsdýr í vinnustofu Aðalheiðar í Freyjulundi.
HUGUROG HÖND2011
5