Málfríður - 15.03.1987, Side 11

arar aðferðafræði er sú, að með
því að læra hina málfarslegu
byggingu yrði nemandinn hæfur
til að yfirfæra hana á önnur tilvik
með því að skipta á einum þætti
hennar og öðrum. Á þessari for-
sendu byggjast æfingar með vél-
rænni endurtekningu. Þessi
„hlustunar og tal“ aðferð hefur
rekið sig á það vandamál að hin
einfalda vélræna endurtekning
sem nemandanum er gert að
gangast undir til að ná fram í
„undirstöðuspænsku" með hæg-
fara námsferli stig af stigi, hef'ur
ekki tilætluð áhrif vegna skorts á
rökstuddri málfræðiundirstöðu
sem gerir nemandanum kleift að
ná skapandi valdi á spænsku til að
geta notað hana á persónulegan
hátt.
Niðurstaðan er sú að enginn
vafi leikur á því að „hlustunar og
tal“ aðferðinni, með kostum sínum
og göllum, hefur tekist að end-
urnýja fræðilega og hagnýta
umræðu í leit að meiri gæðum og
betri árangri í spænskukennslu.
„Hlustunar og tal“ aðferðin
hefur á síðustu árum verið bætt
upp með nýsitækni. Ein helsta
fræðinýjungin á þessu sviði er það
sem kallað hefur verið SGAV
(méthode structuro-globale audi-
ovisuelle) og er hún byggð á eftir-
farandi grundvelli: a) eðli tungu-
málsins, b) eðli fólksins sem það
lærir, og c) mikilvægi talmálsins.
Þar sem þessi hugmynd hefur
verið notuð á beinastan hátt er
með aðferðinni Espaná y Amér-
ica !al habla!. M.Denis o.fl.
París: SEDIAC. 1984. Þessi
aðferð, sem er bæði ætluð nem-
endum á millistigi tungumála-
námsins og eins fyrir þá sem
lengra eru komnir, leggur áherslu
á notkun tungumálsins og er bæði
ætlað fyrir sjálfsnám og hópnám.
Aðferðin kemur fram með orða-
forða frá spænskumælandi Amer-
íku, leggur áherslu á málfræði og
kynnir þó í takmörkuðum mæli
sé ýmsar menningarfélagslegar
hliðar á hinum spænskumælandi
heimi. Þessi aðferð er mjög
áhugaverð fyrir lengra komna
nemendur vegna þeirrar áherslu
sem lögð er á notkun á staðlaðri
spænsku og mikils úrvals í efnis-
vali.
Að síðustu er svo að geta þess
sem kallað er „notional-functional
syllabus" sem tekist hefur að leggja
til hliðar, a.m.k. á fyrstu stigum
spænskunámsins, þær aðferðir sem
byggja á hinum hefðbundnu aðferð-
um og strúktúralisma. Á síðustu
árum hefur verið gefin út á Spáni
hver aðferðin eftir aðra, í beinu
framhaldi af „breytingakenning-
unni“ (transformational theory),
en þessar aðferðir byggja á sköpun-
armætti málsins. Þessi kenning, án
þess að hafa nógan stuðning fram
að færa til þess að byggja á henni
endanlega aðferð, hefur þó verið
gagnleg í því að beina kennslunni
að vissu markmiði: „tungumálinu
sem samskiptatæki manna á með-
al“. Ef að það samskiptaform sem
við viljum kenna er t.d. „hvernig
eigi að heilsa“ kæmum við með
munsturá borð við:
- !Hola!,?qué tal?,?cómo
estás?,?comó va eso?.
- !Muy bien, gracias,?y tú?.
(- Halló!, hvað segirðu gott?,
hvernig hefurðu það?.
- Ágætt!, takk, en þú?)