Morgunblaðið - 19.03.2021, Qupperneq 23

MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 19. MARS 2021
✝
Guðrún Þóra
Hjaltadóttir
fæddist í Reykjavík
26. nóvember 1954.
Hún lést 7. mars
2021.
Faðir Guðrúnar
var Hjalti Pálsson
frá Hólum í Hjalta-
dal, f. 1.11. 1922, d.
24.10. 2002, land-
búnaðarverkfræð-
ingur og fram-
kvæmdastjóri hjá SÍS. Móðir
Guðrúnar var Ingigerður Karls-
dóttir frá Reykjavík, f. 21.6. 1927,
d. 28.3. 2013, flugfreyja og hús-
móðir. Bræður Guðrúnar eru
Karl Óskar, f. 25.11. 1951, og Páll
Hjalti, f. 7.8. 1959.
Guðrún giftist Ole Houe, f.
7.10. 1954, d. 25.10. 2008, text-
íltæknifræðingi. Þau skildu 1992.
Börn Guðrúnar og Ole eru: 1)
Sara Þórunn Óladóttir Houe við-
skiptafræðingur, f. 26.11. 1980.
Eiginmaður hennar er Sölvi Þórð-
arson flugstjóri, f. 2.3. 1980. Börn
smjörsölunni 1977-1978, hjá Rík-
isspítulunum á árunum 1980-
1985 og 1988-1991, var dag-
skrárgerðarmaður við morg-
unútvarp Bylgjunnar 1991-1992,
sjálfstætt starfandi næring-
arráðgjafi frá 1988, en starfaði
þó lengst af við kennslu síðustu
tvo áratugi sem heim-
ilisfræðikennari við Hagaskóla.
Guðrún var virk í félagsstarfi
og tók meðal annars þátt í starfi
Samtaka sykursjúkra og gegndi
þar stjórnarstörfum og for-
mennsku. Þá tók hún virkan þátt
í starfi Neytendasamtakanna og
gegndi þar stjórnarmennsku um
nokkurra ára skeið, var formað-
ur Félags hússtjórnar- og heim-
ilisfræðikennara og framkvæmd-
arstjóri Leiðbeiningastöðvar
heimilanna. Guðrún tók þátt í
starfi MNÍ (Matvæla- og næring-
arfræðafélag Íslands) auk þess
sem hún skipaði þriðja sæti á
lista Frjálslynda flokksins í
Reykjavík suður fyrir alþing-
iskosningar 2007. Útför Guð-
rúnar Þóru verður gerð frá Frí-
kirkjunni í Reykjavík í dag, 19.
mars 2021, klukkan 15.
Slóð á streymi:
https://youtu.be/HOLa6GIfXPs
Virkan hlekk á streymi má finna á:
https://www.mbl.is/andlat
þeirra eru a) Viktor
Orri, f. 18.3. 2006, b)
Soffía Helen, f. 5.9.
2010, c) Sylvía Guð-
rún, f. 29.10. 2012.
2) Hjalti Thomas
Houe, f. 5.8. 1983.
Unnusta hans er
Sólrún Fönn Þórð-
ardóttir, f. 17.9.
1984. Börn þeirra
eru a) Nikolai Arn-
ar, f. 16.11. 2005, b)
Sandra Rós, f. 14.11. 2006, c) Em-
ilía Steinunn, f. 1.4. 2008.
Guðrún ólst upp í Vesturbæ
Reykjavíkur. Hún lauk gagn-
fræðaprófi frá Hagaskóla 1971,
stundaði nám við Húsmæðra-
skóla Borgfirðinga í Varmalandi
1971-1972, lauk húsmæðra-
kennaraprófi 1975, stundaði nám
í næringarfæði við Háskólann í
Árósum 1978-1979 og nám í nær-
ingarráðgjöf við sama skóla
1979-1980.
Guðrún starfaði við kynningar
og uppskriftagerð hjá Osta- og
Ein af annarri birtast
okkar samfylgdarstundir,
hlýjar í huga mér.
(Jakobína Sigurðardóttir)
Efst upp á Vífilsfelli stendur
hnarreist kona og horfir yfir
sviðið, landið sitt og miðin. Það
er bjart yfir henni og hún
hoppar og dansar af gleði,
áfanganum var náð. Þetta er
hún Guðrún Þóra vinkona mín.
Við rennum okkur svo niður
snjóbreiðuna á úlpunum okkar,
hlæjandi og skríkjandi eins og
smástelpur.
Ferðirnar út í náttúruna
voru margar. Klífandi fell eða
fjöll, æðandi inn afdali til að
kanna hvort einhver heiðarbýli
væru hér eða þar. Lenda í alls
konar ógöngum jafnvel í háska
en alltaf fannst lausn á vanda-
málum sem upp komu. Ganga
yfir Fimmvörðuháls á einum
degi sem reyndi vel á þrekið
hjá henni. Má vera að það sé
ekki erfið ganga fyrir marga en
Guðrún Þóra hafði þurft að
stríða við sjúkdóm frá barns-
aldri sem markað hafði sín spor
á tilveru hennar. Hún lét það
þó ekki stoppa sig frekar en
annað. Ferðin yfir Sprengisand
niður í Bárðardal reyndi ekki
nóg á okkur þannig að við
ákváðum að fara til baka upp
úr Eyjafirði yfir í Laugafell.
Var á mörkum þess að við
kæmust inn þröngan dalinn yfir
vöðin og um grýttan brattan
veg utan í hlíðunum og upp
hrygginn. Þá var gott að vera á
fjórhjóladrifnum bíl enda nán-
ast mannraun að komast upp. Á
meðan sat mín og prjónaði og
sagði skemmtisögur. Indland
þar sem þvælst var á milli lesta
og flugvéla. Þar endaði önnur í
hjólastól vegna blóðeitrunar.
Þá var gott að hafa Guðrúnu
Þóru til að stjana við sig og
stýra aðgerðum til að koma
mér heim. Ótrúlega röggsöm
og merkilega fljót að setja sig
inn í aðstæður alveg sama hvar
hún var. Úti á Indlandi var hún
farin að vasast í sölumönnum
og kaupandi hitt og þetta, m.a.
vegna þess að fjölskyldur ein-
hverra kaupmanna áttu erfitt,
hvort ég sæi það ekki.
Guðrún Þóra var einnig góð
heim að sækja. Matarboð enda-
laust í dönskum eða íslenskum
stíl. Hún elskaði að veita og
gleðjast með öðrum. Allt lék í
höndunum á henni ekki síst
prjónaskapur sem var henni
mikið áhugamál. Það var alltaf
hægt að leita til hennar og hún
tilbúin að aðstoða og miðla af
þekkingu og leikni. Hún var
líka mikill húmoristi og þurfti
lítið til að kitla hláturtauga-
rnar.
Guðrún Þóra var ein af þess-
um hvunndagshetjum sem láta
sér annt um samferðafólkið.
Hún þurfti að hafa yfirsýn og
fylgdist af áhuga með mönnum
og málefnum.
Við vorum ekki alltaf sam-
mála og skiptumst því á skoð-
unum bæði varðandi menn og
málefni en alltaf var hún hrein-
skiptin, heiðarleg og fylgin sér.
Á lífsleiðinni hittum við fólk
á hverjum tíma og stað og
verðum því samferða í stuttan
eða lengri tíma, allt eftir því
hvernig kynnin verða. Sum
marka spor sem fylgja manni
alla tíð og svo var um Guðrúnu
Þóru. Söknuðurinn er sár en
minningin lifir.
Nú er komið að leiðarlokum.
Ég er þakklát fyrir það að hafa
verið þessari einstöku konu
samferða á lífsleiðinni því hún
gaf lífinu lit.
Börnum hennar, Söru og
Hjalta, tengdabörnum og
barnabörnum ásamt öðrum ást-
vinum votta ég mína dýpstu
samúð.
Blessuð sé minning þín,
elsku vinkona mín.
Jónína Ólöf Emilsdóttir.
Í dag felldu blómin mín blöðin sín.
Og húmið kom óvænt inn til mín.
Ég hélt þó að enn væri sumar og
sólskin.
(Tómas Guðmundsson)
Guðrún mín Þóra, eins og ég
oftast nefndi hana, var mér í
einu orði sagt góð.
Hún kom inn í líf mitt á mjög
erfiðum tíma og ég hefði ekki
getað átt betri að. Ég þurfti
aldrei að biðja um aðstoð áður
en hún bauð fram hjálp sína.
Þetta átti jafnt við um prakt-
ísku hliðarnar sem og bara að
„lyfta mér upp “.
Þá átti hún það til að birtast
í ganginum hjá mér og segja
„Sigrún, við skulum drífa okkur
upp í Borgarnes, ég frétti af
svo sniðugri tölubúð þar“, bara
svo dæmi sé nefnt.
Með henni upplifði ég margt
gott og skemmtilegt, svo sem
ferðalög, leikhúsferðir eða bara
að sitja saman yfir góðri þátta-
röð í sjónvarpinu.
Mínar uppáhaldsstundir með
henni voru þó trúlega að sitja
saman undir suðurveggnum
með kaffi og prjóna.
Ég get ekki almennilega
skilið að hún sé farin, en svona
er nú einu sinni lífið.
Ég er óendanlega þakklát
fyrir allar þær yndislegu minn-
ingar sem ég á með henni og
varðveiti.
Sigrún
Jóhannesdóttir.
Haustið 1961 settust á skóla-
bekk í Melaskóla rúmlega 150
börn fædd 1954. Eitt þessara
barna var Guðrún Þóra Hjalta-
dóttir. Hún ólst upp við Æg-
issíðuna í nýbyggðu hverfi á
Högunum. Þegar skólagangan
hófst kynntust börnin í hverf-
inu, þvert á bekki, og léku sér í
útileikjum fyrir eða eftir skóla.
Börnunum í Melaskóla fjölgaði
þegar jafnaldrar úr Öldugötu-
skóla voru fluttir í skólann. Þau
voru 218 úr sjö bekkjardeildum
sem útskrifuðust úr Melaskóla
1967. Flest þeirra héldu áfram
námi í nýjum bekkjardeildum
við Hagaskóla. Unglingsárin
tóku við með fermingum, skóla-
böllum, tómstundastarfi,
sjoppuhangsi, saumaklúbbum
og íþróttaiðkun. Síðan tók al-
vara lífsins við og unglingarnir
völdu misjafnar leiðir út í lífið.
Vinabönd ýmist slitnuðu eða
styrktust.
Árið 2017, þegar 50 ár voru
liðin frá útskrift úr Melaskóla,
datt einni okkar í hug að bjóða
skólasystkinum sínum í heim-
sókn á vinnustað sinn, Mela-
skóla. Þar sem Guðrún Þóra
kenndi við Hagaskóla og var
vinkona á Facebook var nær-
tækt að biðja hana og aðra
skólasystur um „hitting“ á
Kaffi Vest. Okkur tókst að
stofna fulltrúanefnd úr 6 af 7
bekkjardeildum sem hafði uppi
á bekkjarsystkinum. Auk þess
að hafa uppi á fólki úr sínum
bekk tók Guðrún Þóra að sér
að finna þau úr sjöunda bekkn-
um. Til dæmis hringdi hún í
alla strákana og sannfærði þá
um hversu gaman væri að hitt-
ast í Melaskóla eftir 50 ára
fjarveru. Í október 2017 héld-
um við hátíð sem byrjaði í
Melaskóla og endaði með
kvöldverði og balli á veitinga-
stað við höfnina í Vesturbæn-
um. Í undirbúningnum kom í
ljós hversu ræktarsöm Guðrún
Þóra var við skólasystkinin.
Auk þess að eiga safn ljós-
mynda úr skólalífinu hafði hún
kvatt nær öll látin skólasystkini
okkar og varðveitti sálmaskrár
til minningar um þau. Við
bjuggum til myndasýningu úr
skólalífinu og til minningar um
þau sem voru látin, sem sýnd
var yfir kvöldverðinum.
Guðrún Þóra bauð nefndinni
til kvöldverðar á heimili sínu
mánuði eftir 50 ára afmælishá-
tíðina. Kvöldstundin varð til
þess að við, undirrituð, héldum
áfram störfum ásamt Guðrúnu
Þóru. Nefndin heldur svokall-
aða „hittinga“ reglulega, hélt
Hagaskólaball á Hótel Sögu og
Guðrún Þóra stóð fyrir heim-
sókn í Hagaskóla fyrr um dag-
inn. Í september síðastliðnum
nefndum við tennisvöll við
íþróttahús Hagaskóla „Hjalla-
völl“ og settum skjöld á vegg-
inn til minningar um skólabróð-
ur okkar, Hjálmar K. Aðal-
steinsson, og samkennara
Guðrúnar Þóru til margra ára.
Skólasystkinin hafa endurnýjað
vináttubönd og bundið ný þökk
sé kvöldverðarboðinu.
Við vottum börnum, tengda-
börnum, barnabörnum og
bræðrum Guðrúnar Þóru okkar
dýpstu samúð.
Blessuð sé minning Guðrún-
ar Þóru Hjaltadóttur.
Elín Mjöll, Erna, Hafdís,
Ingibjörg Halldóra,
Margrét og Ólafur.
Í gegnum hugann streyma
góðar minningar um kæra vin-
konu.
Gunnu Þóru kynntist ég þeg-
ar við gengum í Húsmæðra-
skólann að Varmalandi í Borg-
arfiðri veturinn 1971 til 1972.
Við vorum sautján ára lífsglað-
ar ungmeyjar að undirbúa okk-
ur fyrir lífið. Gunna Þóra var
skapandi manneskja, klár,
skemmtileg og alltaf stutt í
brosið. Við nutum okkar vel við
matreiðslu, vefnað og annað
handverk í skólanum og þessi
vetur var lærdómsríkur á svo
margan hátt. Það mynduðust
djúpstæð vinatengsl milli okkar
stelpnanna veturinn á Varma-
landi. Eftir veruna í húsmæðra-
skólanum héldum við hver sína
leið. Við stelpurnar héldum þó
áfram að hittast og rækta vina-
böndin og átti Gunna Þóra oft-
ast frumkvæðið að samverunni.
Ég á vinkonu minni að þakka
að ég kynntist Stefáni ástkær-
um eiginmanni mínum. Sam-
band okkar Gunnu Þóru var
ætíð gott og síðustu árin töl-
uðum við saman nánast dag-
lega.
Hún dvaldi oft hjá okkur
hjónum í Sandgerði í nokkra
daga í senn og þá áttum við
yndislegar stundir. Nú voru
börnin okkar uppkomin og
nægur tími til að spjalla, gera
skemmtilega handavinnu og
hlæja.
Fyrir ein jólin voru hekluð
teppi, við kölluðum það teppa-
jól. Svo komu peysujólin og síð-
an kransagerð. Við gátum setið
heilu dagana við handavinnu.
Gunna Þóra kenndi mér svo
ótrúlega margt.
Síðastliðið sumar leigðum við
okkur húsbíl og keyrðum
hringinn í kringum landið. Til-
gangur ferðarinnar var að
heimsækja eins margar skóla-
systur og mögulegt væri. Sum-
ar hverjar höfðum við ekki séð
síðan veturinn góða að Varma-
landi. Það voru fagnaðarfundir.
Nú á kveðjustundu eru þessar
stundir svo dýrmætar.
Ég votta Söru, Hjalta og
fjölskyldum þeirra mína dýpstu
samúð. Drottinn blessi minn-
ingu um góða vinkonu. Drott-
inn gæti hennar um alla eilífð.
Brynhildur Kristjánsdóttir.
Við áttum skemmtilega sam-
leið um allt of skamma stund
nú síðustu tólf ár eða svo en
okkur leið mjög vel saman í
þessum félagsskap. Við hitt-
umst alltaf af og til á veitinga-
húsum og áttum saman góðar
stundir. Við settum aldrei neitt
nafn á þessa fundi, en við átt-
um sameiginlega lífsskoðun um
borgaralegt frjálslyndi. Leiðir
okkar lágu fyrst saman í því
sem nefndist „Nýtt afl“ og
seinna Frjálslyndi flokkurinn,
en borgaralegt frjálslyndi, laust
við ofstjórn, höft og eftirlit var
rauði þráðurinn í tali okkar.
Líklega var það andstaðan við
gjafakvótann sem sameinaði
okkur í upphafi.
Guðrún Þóra bar glögg mörk
föðurættar sinnar, var dökk yf-
irlitum, móeygð, fríð kona, ein-
staklega minnisgóð eins og hún
átti ætt til, margvís og óljúg-
fróð – en hélt fast fram álitum
sínum. Hún var skemmtilegur
félagi, vinur vina sinna. Hún
hafði vinargáfu. Við munum
alltaf sakna hennar. Hún var
límið í sambandi okkar – sú
sem hafði forgöngu um að ná
okkur saman á fróðlegum og
upplýsandi fundum.
Við sendum fjölskyldu henn-
ar okkar innilegustu samúðar-
kveðjur. Guð blessi minningu
Guðrúnar Þóru Hjaltadóttur.
Bárður G. Halldórsson,
Álfhildur Pálsdóttir,
Höskuldur Höskuldsson.
Síðustu daga hef ég hugsað
mikið um vináttuna. Síðan ég
fékk símtalið sem færði mér
þær dapurlegu fréttir að Guð-
rún Þóra, vinkona mín, hefði
látist kvöldið áður, hefur hug-
urinn verði fullur af hugsunum
um lífið og hvert það leiðir okk-
ur. Hvernig leiðir fólks liggja
saman og þau tækifæri sem
okkur bjóðast til að eignast vini
og rækta vinskap sem fær að
þroskast gegnum árin.
Við kynntumst þegar við
byrjuðum að vinna á sama
vinnustað, við deildum skrif-
stofu í nokkur ár og vorum á
svipuðum stað í lífinu. Áður
höfðum við báðar búið í Dan-
mörku og áttum börn á svip-
uðum aldri. Síðan eru liðin
mörg ár og þau kynni sem hóf-
ust á svo hversdagslegan hátt
hafa þróast í vináttu og vænt-
umþykju sem hefur verið mik-
ilvægur hluti af mínu lífi. Allt í
einu, svo snögglega, er klippt á
þráðinn og þessum hluta af lífi
mínu er lokið, allt of snemma,
svo sárt og svo sorglegt.
Það er þó ekki nokkur
ástæða til að nota þessar línur í
að lýsa sorg og leiða. Miklu
frekar er ástæða til að gleðjast
yfir öllum þeim ótal mörgu
skemmtilegu minningum sem
ég á með Guðrúnu Þóru, vin-
konu minni. Það er eins og að
kveikja ljós að leiða hugann að
henni og því sem við höfum
upplifað saman. Hún var gleði-
gjafi. Hún eldaði veislumat á
virkum dögum og gerði
skemmtanir úr hversdagslegum
atburðum. Við fórum á tón-
leika, fengum okkur drykk,
borðuðum á nýjum og forvitni-
legum veitingastöðum og ófáar
máltíðirnar voru borðaðar
heima, margar veislur voru
haldnar af litlu tilefni. En ekki
síðri voru stundirnar þegar við
sátum bara og gerðum ekkert
nema spjalla og grínast, og hún
að prjóna.
Eftir að ég flutti norður kom
hún nokkrum sinnum í styttri
eða lengri heimsóknir. Ég naut
þessara heimsókna, það lifnaði
yfir öllu.
Hún varð vinur vina minna
og frænka frændfólks míns á
augabragði. Við fórum í berja-
mó og skoðuðum listsýningar,
þræddum markaði og heimsótt-
um listamenn. Það var mikið
um að vera og endalaus áhugi á
því sem var að gerast.
Guðrún Þóra, vinkona mín,
var mikill vinur vina sinna og
gaf mikið af sér. Hún var alltaf
tilbúin að aðstoða, gefa gjafir
eða gera eitthvað fyrir fólkið í
kringum sig. Hún eldaði ekki
bara veislumat, öll handavinna
lék í höndunum á henni. Hún
prjónaði óhemju mikið, þegar
hún prjónaði nýlega peysur á
ömmustelpurnar sínar þótti
henni alveg sjálfsagt og eðlilegt
að prjóna líka peysu á mína
ömmustelpu.
Þegar ég hugsa til Guðrúnar
Þóru get ég ekki annað en
glaðst við allar minningarnar,
ég sé hana fyrir mér brosandi
og tilbúna í næsta ævintýri.
Hún var manneskja sem var
gott að hafa nálægt sér, hafði
góða nærveru og var bara svo
skemmtileg. Forvitin og áhuga-
söm um það sem var í kringum
hana, alltaf tilbúin að hlusta og
fræðast.
Ég kveð kæra vinkonu með
miklu þakklæti fyrir samfylgd
og vináttu í rúma þrjá áratugi,
hún hefur gefið mér mikið og
kennt mér svo margt. Elsku
Sara og Hjalti, ömmubörn og
aðrir aðstandendur, ég sendi
ykkur innilegar samúðarkveðj-
ur.
Borghildur
Sigurbergsdóttir.
Nú þegar Guðrún Þóra
Hjaltadóttir er kvödd hinstu
kveðju koma upp margar góðar
minningar tengdar starfi henn-
ar í Hagaskóla. Þegar hún hóf
störf sem heimilisfræðikennari
við skólann fyrir tæpum tveim-
ur áratugum, fylgdu henni nýj-
ar áherslur tengdar mikilvægi
næringarríkrar fæðu. Hún fór
áður óþekktar leiðir við að
fræða börnin um næringargildi
fæðunnar enda menntaður
næringarfræðingur. Hún var
góður fagmaður og lét sér annt
um hag og heilsu nemenda
sinna. Oft áttu börn sem ekki
leið allt of vel í skólanum griða-
stað hjá henni þar sem þau
fengu verkefni sem þeim þóttu
gagnleg og skemmtileg.
Undanfarin ár sá Guðrún
Þóra um að elda matarmikla
súpu með nemendum í 8. bekk
sem borin var fram á kynning-
arkvöldum fyrir foreldra í upp-
hafi skólaárs.
Hún hafði einnig veg og
vanda af veitingum við útskrift
nemenda í 10. bekk sem og við
önnur hátíðleg tækifæri í skól-
anum.
Guðrún Þóra var bóngóð og
var fljót að bregðast við ef til
hennar var leitað. Hún var
ræktarsöm og ef einhver í
starfsmannahópnum þurfti á
aðstoð að halda stóð ekki á því
að hún byði hana fram. Það eru
margir henni þakklátir fyrir
alls kyns greiða því hún bauðst
gjarnan til að baka tertur eða
útbúa rétti ef eitthvað stóð til
hjá samstarfsfólkinu. Oft bauð
hún því í skólaeldhúsið fyrir
jólin og stjórnaði sörubakstri af
miklum myndarskap.
Guðrún Þóra tók þátt í
félagslífi samstarfsmanna sinna
af fullum krafti fyrstu árin en
heldur dró úr því hin síðari ár
enda heilsu hennar tekið að
hraka. Margir minnast fimm-
tugsafmælis hennar þegar hún
bauð af rausnarskap öllum
hópnum til mikillar veislu. Hún
ferðaðist með samstarfsfólki
sínu jafnt innanlands sem utan
og er skemmst að minnast
góðrar ferðar sem hópurinn fór
til Spánar fyrir tæpum tveimur
árum.
Það var aldrei nein logn-
molla í kringum Guðrún Þóru
eins og þeir vita sem hana
þekktu. Hún hafði ákveðnar
skoðanir á mönnum og málefn-
um og var ófeimin við að láta
þær í ljós.
Guðrún Þóra var afbragðs-
hannyrðakona og sýndi okkur
oft fallega hluti sem hún hann-
aði og útbjó fyrir barnabörnin
sem voru augasteinar hennar
og veittu henni augljóslega
mikla gleði í lífinu.
Það fór ekki á milli mála að
Guðrúnu Þóru var annt um
skólann sinn sem hún hafði
sjálf sótt sem unglingur og fyr-
ir hönd okkar samstarfsmanna
þakka ég henni fyrir allt sem
hún gerði fyrir skólasamfélagið
í Hagaskóla.
Að leiðarlokum kveðjum við
Guðrúnu Þóru með ljóðlínum
Einars Benediktssonar og
sendum fjölskyldu hennar inni-
legar samúðarkveðjur.
Af eilífðarljósi bjarma ber,
sem brautina þungu greiðir.
Vort líf, sem svo stutt og stopult er,
það stefnir á æðri leiðir.
Og upphiminn fegri en auga sér
mót öllum oss faðminn breiðir.
Hildur Einarsdóttir,
aðstoðarskólastjóri
Hagaskóla.
Guðrún Þóra
Hjaltadóttir