Fréttablaðið - 31.07.2021, Side 18

Ekki bara
deyr pabbi
minn,
heldur
sviptir
hann sig
lífi. Það er
rosalegt
áfall og ég
lendi í því
að ég finn
hann. Ég
fann
pabba.
18 Helgin 31. júlí 2021 LAUGARDAGURFRÉTTABLAÐIÐ
Róbert Gíslason kom að
föður sínum, Gísla Rúnari
Jónssyni, látnum fyrir ári.
Hann var lengi í sprengju-
losti en lokar nú erfiðasta ári
lífs síns, eftir fall og upprisu,
með tilfinningalegu uppgjöri
í laginu Gat ekki meira, þar
sem hann biður um skilning
fyrir pabba sinn.
Pabbi dó fyrir akkúrat ári síðan á fimmtudaginn, 28. júlí 2020, og ég átti versta dag lífs míns,“ segir Róbert Gíslason, tónlist-
armaðurinn Royal, sem lagði erf-
iðasta ár sem hann hefur upplifað
að baki á fimmtudaginn með útgáfu
lagsins Gat ekki meira.
„Það er ekki hægt að segja annað
en að þetta er klárlega búið að
vera erfiðasta árið sem ég hef upp-
lifað hingað til,“ segir Róbert sem
hafði þó marga fjöruna sopið áður
en hann fann föður sinn látinn og
meðal annars glímt við álíka mein
og drógu föður hans að lokum til
dauða.
Í sprengjulosti
„Þennan dag hrundi ekki bara
heimurinn minn gersamlega.
Heldur hrundi bara allur heimur-
inn á svo óhuggulegan hátt að það
eigin lega bara … ég get ekki alveg lýst
því,“ heldur Róbert áfram eftir stutt
hik. „Allt gjörsamlega bara hrundi
og ég fann fyrir mikilli breytingu,
einhvern veginn, bara á því hvernig
ég upplifði allt. Ég var í sjokki bara.
Ég var eins og í sprengjulosti að
því leyti að skelin mín var svoleiðis
hrist og allt inni í henni í henglum.
Ég held að kannski svona fyrstu
fjóra mánuðina hafi ég bara verið í
„shell shock“ eins og hermenn lýsa.
Þótt maður beri þetta ekkert saman.
Ég hef aldrei verið í neinu stríði,“
segir Róbert.
„Óhuggulegast finnst mér að ég
gerði mér í rauninni ekkert grein
fyrir hvað ég var virkilega hristur. Ég
var eiginlega bara sannfærður um
að ég væri að höndla þetta mjög vel
og fékk svona einhverja ábyrgðar-
tilfinningu,“ segir Róbert sem ein-
hvern veginn beit það í sig að hann
yrði að höndla áfallið vel.
„Ég veit ekki af hverju en mér
fannst að ég ætti sko að taka vel á
þessu og vera til staðar fyrir fjöl-
skylduna mína og hitt og þetta.
Ég hélt að þetta sjokkástand væri
varanleg breyting á mér. Þetta
væri bara nýi ég. Ég fann fyrir sam-
kenndarleysi og óhuggulega miklu
skilningsleysi gagnvart öllum. Þar
kemur líka sjálfsvorkunnin inn og
alls konar. Mikil reiði, gremja og
alls konar þungar, miklar og drama-
tískar tilfinningar.“
Gat ekki meira
Róbert var enn í áfalli þegar lagið
Gat ekki meira, sem hann gaf út
á dánardegi pabba síns, kom ein-
hvern veginn til hans tveimur mán-
uðum eftir að Gísli Rúnar lést. Hann
segir síðan vinnuna við það hafa
hjálpað honum mikið að vinna úr
áfallinu og sorginni.
„Ég hef náttúrlega alltaf notað
listina til að takast á við lífið og
lagið hjálpaði mér mikið. Algjörlega
og mér fannst einhvern veginn alveg
skýrt að þetta kom bara til mín eins
og upp úr þurru. Ég veit ekki hvað
ég á að kalla það, skilaboð, orku eða
hvað sem það var,“ segir Róbert og
leggur áherslu á að þetta sé eitthvað
sem hann sé vanur.
„Ég er búinn að vera að búa til og
semja tónlist og texta síðan ég var
allavegana 14 eða 15 ára gamall og
þetta hefur ekki gerst svona áður.
Sérstaklega vegna þess að ég var
svo sannarlega ekki fær um að vinna
neitt skapandi á þessum tíma. En
þetta kom bara einn góðan veður-
dag.“
Biður um skilning
Róbert segist dálítið vera að tala
við pabba sinn í fyrra versi lagsins
en í því seinna hafi hann viljað
Heimurinn hrundi
á svo óhuggulegan hátt
Þórarinn
Þórarinsson
thorarinn
@frettabladid.is
reyna að gefa látnum föður sínum
rödd. „Seinna versið er í rauninni
bara ákall um að honum sé sýndur
skilningur. Skilningur sem mér
finnst skorta óhuggulega í öllum
samfélögum. Bæði hérna og úti
í heimi er mikið um fordóma og
fáfræði og þessir fordómar eru
meiðandi. Skilningurinn er bara
einhvern veginn rosalega lítill og
ég skil það svo sem alveg en það
breytir því ekki að ég upplifi þetta
mikið.“
Róbert segist aðspurður eiga við
fordóma gagnvart bæði sjálfsvígum
og í garð þeirra sem kljást við and-
leg veikindi. „Og yfirhöfuð gagn-
vart raunveruleika þeirra sem eru
að berjast við til dæmis geðhvörf,
kvíða eða alkóhólisma, eins og
pabbi var að berjast við alla sína
ævi.“
Lamandi kvíði
Róberti finnst hann hafa öðlast
mikinn skilning á aðstæðum fólks
sem líður slíkar þjáningar innra
með sér að það sjái enga aðra leið
færa en að gefast endanlega upp.
Hann hafi hins vegar ekki byrjað að
skilja fyrr en hann fékk að kynnast
þessu á eigin skinni.
Hann hafi þjáðst af miklum kvíða
frá því hann var barn. „En hann
varð mjög alvarlegur miklu síðar.
Til dæmis þegar ég fór að fikta við
fíkniefni og tók mínar dýfur sem
hafa svo sannarlega ekki hjálpað
með kvíðann.
Margt líkt með skyldum
Þá fékk ég líka einhvern veginn
töluvert meiri skilning fyrir pabba.
Bara hvernig karakter hann var og
hvernig honum leið. Ég fór líka að
Róbert er slá-
andi líkur föður
sínum. Ekki
aðeins í fasi þar
sem hann hefur
glímt við mildari
útgáfur þeirra
innri djöfla sem
að lokum lögðu
Gísla Rúnar að
velli.
FRÉTTABLAÐIÐ/
ERNIR
skilja hann betur vegna þess að við
vorum svo ótrúlega líkir um margt
fleira en bara andlitið sem ég geng
með,“ segir Róbert sem er í raun svo
sláandi líkur pabba sínum að stund-
um er eins og maður sitji beinlínis
á móti ungum kaffibrúsakallinum.
„Ég finn það alveg og það fer ekk-
ert milli mála að ég hef fengið smjör-
þefinn af f lestu sem var að hrjá
hann. Áráttu- og þráhyggjuröskun
og hitt og þetta en það fer heldur
ekkert milli mála að ég er samt ekki
að díla við helminginn af því sem
hann var að berjast við.“
Róbert segist þannig hafa fengið
ýmislegt í föðurarf, slæmt og gott,
en það góða vegi miklu þyngra.
„Algjörlega. Ég hef fengið mikið af
guðsgjöfum frá honum og hef getað
notfært mér í listum sem er æðis-
legt.