Morgunblaðið - 23.08.2021, Síða 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 23. ÁGÚST 2021
✝
Guðrún Þórð-
ardóttir fædd-
ist á Stokkseyri 29.
ágúst 1922. Hún
lést á hjúkr-
unarheimilinu
Grund 3. ágúst
2021. Foreldrar
hennar voru Þórð-
ur Jónsson, f. 1886,
d. 1959, og Mál-
fríður Halldórs-
dóttir, f. 1889, d.
1933. Systkini Guðrúnar voru
Sigurður, f. 1912, d. 1978, Krist-
ín, f. 1913, d. 2003, Ragnar, f.
1915, d. 1972, Helga, f. 1926, d.
2016.
Fósturforeldrar Guðrúnar
frá tveggja til 13 ára voru Guð-
rún Torfadóttir, f. 1869, d. 1950,
og Helgi Jónsson, f. 1868, d.
1950. Fósturbræður Guðrúnar
voru Jón Helgason, f. 1903, d.
1976, og Hálfdan Helgason, f.
1908, d. 1972.
Eiginmaður Guðrúnar var
Guðmundur L.Þ. Guðmundsson
húsgagnasmíðameistari, f. í
Hnífsdal 4. desember 1921, d.
24. júní 2008. Þau giftust 16.
nóvember 1946 og bjuggu fyrst
á Ísafirði en í Reykjavík frá
1953. Synir Guðrúnar og Guð-
mundar eru: 1) Gunnar Helgi
fræðingur, f. 1980, gift Stefan
Otte. Börn þeirra eru Linda, f.
2009, Hanna, f. 2012, og Tómas,
f. 2020. c) Helgi íþróttafræð-
ingur, f. 1990, sambýliskona Eva
Dögg Jóhannsdóttir. 3) Guð-
mundur Þórður handknattleiks-
þjálfari, f. 1960, kvæntur Fjólu
Ósland Hermannsdóttur fata-
hönnuði, f. 1969. Dóttir þeirra
er Júlía Ósland, f. 2007. Áður
var Guðmundur Þórður kvænt-
ur Helgu B. Hermannsdóttur.
Synir þeirra eru a) Hermann
leiðsögumaður, f. 1990, sam-
býliskona Sigríður Guðbrands-
dóttir. b) Guðmundur Lúðvík
framkvæmdastjóri, f. 1992, sam-
býliskona Katrín Einarsdóttir.
Dóttir þeirra er Carmen Helga,
f. 2020. c) Arnar Samúel raf-
greinir, f. 1996.
Guðrún gekk í Miðbæjar-
barnaskólann og Gagnfræða-
skóla Reykjavíkur. Sem ung-
lingur vann hún við barnagæslu.
Vann í bakaríi Gísla Ólafssonar
1939-1944 er hún fór í hús-
mæðraskólann Ósk á Ísafirði.
Guðrún var lengst af heimavinn-
andi og rak fallegt heimili í
Litlagerði 6. Hún var myndarleg
hannyrðakona. Hafði mikið yndi
af því að ferðast, ekki síst um Ís-
land. Var í saumaklúbbi með
vinkonum um áratugaskeið.
Guðrún fór aftur að vinna úti
rúmlega fimmtug við ræstingar,
lengst af í Vogaskóla.
Útför hennar fer fram frá Bú-
staðakirkju í dag, 23. ágúst
2021, klukkan 15.
læknir, f. 1947,
kvæntur Ragnheiði
Narfadóttur
hjúkrunarfræðingi,
f. 1948. Synir
þeirra eru a) Guð-
mundur læknir, f.
1971, kvæntur
Ernu Guðlaugs-
dóttur. Synir þeirra
eru Daníel, f. 2010,
og Gunnar Emil, f.
2012. Dóttir Guð-
mundar og Lovísu R. Ólafs-
dóttur er Magdalena, f. 2000. b)
Gunnar Narfi lögfræðingur, f.
1977, kvæntur Lóu Ingv-
arsdóttur. Börn þeirra eru Ingv-
ar Dagur, f. 2006, og Emma Sól-
ey, f. 2013. 2) Björn
framhaldsskólakennari, f. 1955,
kvæntur Margréti Héðinsdóttur
hjúkrunarfræðingi, f. 1957.
Börn þeirra eru a) Héðinn lífs-
kúnstner, f. 1975, sambýliskona
Þórhalla B. Jónsdóttir. Synir
þeirra Jón Dagur, f. 2013, og
Davíð Björn, f. 2014. Sonur Héð-
ins og Guðrúnar H. Kristins-
dóttur er Kristinn, f. 1996, sam-
býliskona Ástrós Ársælsdóttir,
sonur þeirra er Ársæll Örn, f.
2021. Sonur Héðins og Maríu V.
Ragnarsdóttur er Haraldur
Hjalti, f. 2002. b) Guðrún lífefna-
Lengi býr að fyrstu gerð. Sú
viska var meðfædd hjá mömmu,
arfur frá foreldrum hennar, Þórði
og Málfríði, og styrkt af fósturfor-
eldrum hennar frá 2 til 13 ára.
Þegar mamma fór til þeirra voru
Guðrún Torfadóttir og Helgi
Jónsson komin yfir fimmtugt og
Hálfdan, sonur þeirra, 16 ára.
Bróðir hans, Jón, var eldri, kvænt-
ur og fluttur að heiman. Mamma
minntist fósturforeldra sinna og
-bræðra af mikilli hlýju og hjá
þeim ólst hún upp við mikið ást-
ríki. Sjálf hefur litla 2 ára hnátan
væntanlega verið fósturforeldrum
sínum mikill gleðigjafi frá upphafi.
Mamma var húsmæðraskóla-
gengin húsmóðir, snyrtimennska
var henni í blóð borin og við bræð-
ur ólumst upp við reglusemi, ör-
yggi, ást og umhyggju. Hún var
alltaf til staðar, til hennar gátum
við alltaf leitað.
Pabbi og mamma voru ekki rík
af efnislegum gæðum, en þeim
mun ríkari af manngæsku og
hjálpuðu mörgum sem stóðu höll-
um fæti í lífinu. Sjálf voru þau
nægjusöm og nýtin, fóru vel með
alla hluti. Mamma henti aldrei
mat og nýtti afganga til að búa til
nýjar og lystugar máltíðir.
Mamma var listaprjónakona.
Alla mína barnaskólagöngu var ég
í peysum sem mamma prjónaði.
Seinna prjónaði hún peysur á
barnabörnin, sem enn eru í notk-
un og hafa vakið aðdáun kennara
barnanna.
Mamma hafði yndi af ferðalög-
um. Þau pabbi fóru nokkrar ferðir
til útlanda. Þar var vandað til vals-
ins og Evrópa skoðuð með reynd-
um leiðsögumönnum. Mamma
naut þess líka að ferðast um Ís-
land. Stolt sýndi hún afkomendum
sínum æskustöðvarnar á Stokks-
eyri. Alltaf var hún til í að koma
með í sumarhús hér og þar um
landið eða dvelja í sumarbústaðn-
um okkar í Skorradal og fara í
dagsferðir um Borgarfjörðinn.
Það gerði hún til 96 ára aldurs.
Mamma og pabbi fengu ekki
tækifæri til langrar skólagöngu,
en þau veittu okkur bræðrum
sannarlega tækifæri til mennta.
Þegar ég, 19 ára, ámálgaði að mig
langaði í háskóla í Bandaríkjunum
fékk ég strax stuðning þeirra.
Við bræður fengum líka stuðn-
ing til að stunda íþróttir. Þegar ég
spilaði fótbolta í yngri flokkum
Víkings kom pabbi alltaf að horfa
á og þegar heim var komið var
mamma búin að baka brúnköku
og súkkulaðiköku.
Þegar ég, í fyrsta jólafríinu frá
náminu í Bandaríkjunum, kynnti
Margréti fyrir mömmu og pabba
tóku þau henni af einlægri hjarta-
hlýju og þar með hófst gæfuríkt
samband Margrétar og þeirra.
Mamma sagði mér síðar að hún
hafi strax séð það á mér að ég ætl-
aði mér að eiga þessa stúlku! Eftir
að pabbi féll frá þótti mömmu fátt
betra en að gista í Móvaðinu um
helgar, prjóna með aðstoð Mar-
grétar, fara út að ganga meðfram
ánni Bugðu, umgangast lang-
ömmubörnin og fylgjast með þeim
vaxa úr grasi.
Mamma var pabba stoð og
stytta í veikindum hans og eftir
hans dag bjó hún áfram sjálfstætt
í Miðleiti 7. Hún var hetja sem
stóð meðan stætt var og fór ekki á
hjúkrunarheimili fyrr en tveimur
mánuðum áður en hún lést.
Mamma sinnti mikilvægasta
starfi þjóðfélagsins, að koma
börnunum sínum til manns. Hún
tók þarfir barnanna sinna fram yf-
ir sínar og mig skortir orð til að
lýsa því þakklæti sem mér býr í
brjósti nú þegar ég kveð mömmu.
Blessuð sé minning hennar.
Björn Guðmundsson.
Ég kveð hér móður mína sem
nú er látin nær 99 ára gömul. Ég
naut þess ásamt bræðrum mínum
að alast upp við einstaka ást og
umhyggju foreldra minna. Sjálfur
er ég elstur okkar bræðranna og
var eina barn foreldra minna þar
til ég var átta ára. Fyrstu sex ár
ævi minnar bjuggum við í húsi
stórfjölskyldunnar á Sólgötu 8 á
Ísafirði þar sem gott var að alast
upp. Síðar fluttum við til Reykja-
víkur, þar sem pabbi og mamma
byggðu sér hús í Litlagerði 6, sem
var heimili þeirra um áratuga
skeið. Mamma var heimavinnandi
eins og það var kallað, en pabbi
vann mikið til að afla tekna fyrir
heimilið. Lífið var í föstum skorð-
um. Alltaf var passað upp á við
bræður værum snyrtilegir og vel
klæddir. Séð til þess að nesti væri
útbúið fyrir skólann. Þegar heim
var komið var tekið á móti manni
opnum örmum og útbúið eftirmið-
dagsdrekk, gjarnan kökur eða
annað bakkelsi. Þarna upplifði ég
sem barn skjól og öryggi, en hugs-
aði svo sem ekkert um það hve
dýrmætt slíkt skjól var. Mamma
var alltaf til staðar, umhyggjusöm
og kærleiksrík. Ég minnist stunda
þegar ég var sjö ára og við biðum
eftir því að pabbi kæmi heim eftir
langan vinnudag, þá sátum við
saman og mamma las fyrir mig
söguna um Bláskjá. Þá minnist ég
margra ferða vestur á Ísafjörð eft-
ir að við fluttum suður. Ferðin gat
tekið allt að 15 tíma og þá var eins
gott að vera vel nestaður. Mamma
undirbjó slíkar ferðir af kostgæfni
því borða þurfti margar máltíðir í
ferðinni og engum sjoppum eða
veitingahúsum til að dreifa á leið-
inni. Einnig minnumst við Stella
og strákarnir okkar, Guðmundur
og Gunnar Narfi, ýmissa ferða um
landið enda hafði mamma mikla
ánægju af ferðalögum um Ísland.
Pabbi og mamma áttu fallegt
og kærleiksríkt líf saman, en hann
lést fyrir 13 árum. Það var
mömmu bæði þungt og erfitt að
missa hann og syrgði hann mikið
það sem eftir var ævinnar. Síðustu
15 árin bjó mamma í fallegri íbúð í
Miðleiti 7. Hún sá að mestu um sig
sjálf meðan heilsan leyfði eða þar
til í lok maí sl. en þá var hún að
mestu búin að missa sjón og
heyrn. Hún fór þá á hjúkrunar-
heimilið Grund þar sem hún
greindist síðar með lungnabólgu
sem hún jafnaði sig aldrei af og
lést 3. ágúst.
Blessuð sé minning móður
minnar.
Gunnar Helgi.
Að heilsast og kveðja er lífsins
gangur. Ég kveð hér tengdamóð-
ur mína, Guðrúnu Þórðardóttur,
með hlýju og þakklæti. Dúdda
eins og hún var alltaf kölluð var
hógvær, hjartahlý og hjálpsöm.
Ég var 17 ára þegar við Gunnar
kynntumst og ég fór að venja
komur mínar í Litlagerði 6. Í
fyrsta skipti sem ég kom þangað
höfðum við Gunnar farið í bíó.
Þegar heim var komið beið okkar
dýrindis súkkulaðikaka sem
Dúdda hafði bakað. Okkar fyrsta
hjúskaparár bjuggum við Gunnar
í kjallaranum hjá Dúddu og Guð-
mundi tengdapabba en hann lést
2008. Á heimili tengdaforeldra
minna var mikil regla á öllum hlut-
um. Hádegismatur kl. 12. Alltaf
bakað fyrir helgina, ýmist brún-
kaka eða súkkulaðikaka með
heimsins besta kremi. Alla laug-
ardaga fór Dúdda í lagningu, en
hún vildi alltaf líta vel út. Dúdda
var mikil og góð húsmóðir. Hún
bauð ætíð fram aðstoð þegar við
þurftum pössun fyrir Guðmund,
eldri son okkar, þegar hann var
lítill og var það ómetanlegt, þegar
ég var farin að vinna og Gunnar
var í læknanáminu. Dúdda hafði
mjög gaman af að ferðast um
landið sitt. Það voru ófáar ferðirn-
ar sem hún og tengdapabbi fóru
með okkur í sumarfrí, í bústaði
eða tjaldferðir. Einnig heimsóttu
þau okkur Gunnar þegar við
bjuggum í Svíþjóð og Kanada þeg-
ar hann var í sínu sérnámi. Dúdda
og Guðmundur fóru einnig til
London með okkur í skemmtilega
og minnisstæða ferð. Ári eftir að
tengdapabbi lést buðum við henni
með okkur til Lundar í Svíþjóð til
að heimsækja Guðmund, son okk-
ar, og Ernu tengdadóttur, en þá
var Dúdda á 87. ári. Hún var ótrú-
lega dugleg og gekk mikið með
okkur til að skoða það markverð-
asta. Tengdamamma missti mikið
þegar tengdapabbi lést fyrir 13 ár-
um. Hún bjó eftir það ein og sá um
sig sjálf að mestu leyti þar til nú í
lok maí. Hún hafði alla tíð verið
mjög heilsuhraust, en lengi búið
við mikla heyrnarskerðingu. Síðla
vetrar fór hún að tapa sjón sem
hún missti nær alfarið á nokkrum
vikum. Eftir það var hún ófær um
að búa ein. Tengdamamma lést á
hjúkrunarheimilinu Grund 3.
ágúst.
Blessuð sé minning hennar,
Ragnheiður.
Amma mín var sérstök. Hún
var gjöful á tíma og þolinmóð,
hvort sem hún svaraði afa í hundr-
aðasta sinn þegar hann spurði
„Dúdda hvar eru gleraugun mín“
eða las fyrir mig um Puta í kexinu,
seinna las hún mér reyndar pist-
ilinn ef henni fannst ég fara óvar-
lega með peninga. Hagsýni rann í
blóðinu og það var ekki vel séð að
ég væri að kaupa kex í 10-11 ef ég
gat sparað mér nokkrar krónur og
keypt sama kex í Bónus. Talnag-
lögg var hún og stálminnug, rit-
höndin fögur. Ég hugsa stundum
hvaða vettvang hún hefði kosið sér
ef hún hefði verið ung kona í dag.
Ung stúlka fædd þremur árum
eftir fyrra stríð hafði ekki sama
val og æska nútímans. Oft sat ég
sem barn og virti hana fyrir mér
og fylgdist með henni vinna heim-
ilisverkin. Hvort sem hún hellti
upp á kaffi, skrældi kartöflur eða
smurði kremi á súkkulaðiköku;
hún var bein í baki, hreyfingar
mjúkar og fumlausar. Hún lét mig
heyra það ef henni fannst ég kasta
til höndunum, t.d. ef ég sló blett-
inn, og brýndi fyrir mér að það
skipti máli að öll verk, stór og smá,
væru afgreidd af vandvirkni. Ein
dyggð stendur upp úr. Þegar ég
var strákur var ég sendur á leikj-
anámskeið í næsta húsi, þaðan
sem hún er jarðsungin í dag. Í
kjallara Bústaðakirkju var ég ef-
laust ódæll, hafði í frammi einhver
strákapör sem reyndar ég ekki
man í dag, allavega sendi umsjón-
armaðurinn mig heim strax eftir
að við krakkarnir í kjallaranum
vorum búin að borða nestið okkar.
Amma tók á móti mér og spurði
hvað hafði komið upp á. Ég man
að mér fannst maðurinn ósann-
gjarn, fannst hann bölvaður asni
og reyndi að fá ömmu til að taka
undir orð mín. Það tókst ekki. Ég
reyndi hvað ég gat, á endanum
sagði hún brosandi „já hann er
kostulegur karl“. Ég heyrði ömmu
mína aldrei tala illa um nokkurn
mann, lifandi eða dauðan. Þetta
hljómar lyginni líkast, sérstaklega
á okkar tímum þar sem tungur
gjarnan óvarlega meiða. Amma
var vönduð kona. Hún var nægju-
söm, stundum virtist nægja henni
sú vitneskja að sólin kæmi upp
næsta dag. Hún bað um lítið og
gaf fólkinu í kringum sig mikið.
Ég minnist hennar með hlýju og
kveð hana þakklátur fyrir allar
stundirnar sem ég átti með henni.
Guðmundur Gunnarsson.
Við kveðjustund hugsa ég hlýtt
til ömmu minnar sem hefði orðið
99 ára eftir nokkra daga. Minning-
arnar sem koma fyrst upp í hug-
ann eru úr barnæsku þegar þau
amma og afi bjuggu í Litlagerði 6.
Þangað var alltaf gaman að koma
en húsið hafði afi byggt á tímum
sem voru erfiðir og oft höfðu þau
ekki mikið á milli handanna. Þá
var unnið myrkranna á milli til að
búa til fallegt heimili fyrir fjöl-
skylduna enda bæði harðduglegt
fólk. Heimili ömmu og afa var
spennandi fyrir ungan dreng að
heimsækja, á þremur hæðum með
fallegum garði og stórum bílskúr
sem var fullur af alls kyns fram-
andi hlutum. Afi var alltaf til í að
leyfa mér að grúska eitthvað í bíl-
skúrnum en amma tók síðan á
móti manni með súkkulaðiköku og
mjólk. Þá eru mér mjög minnis-
stæð þau skipti sem ég fékk að
gista hjá ömmu og afa, allar úti-
legurnar sem við fórum í um land-
ið og öll matarboðin á sunnudags-
kvöldum þar sem amma töfraði
fram dýrindis kræsingar. Minn-
ingarnar frá þeim tíma þegar ég
fékk að læra í kjallaranum í Litla-
gerði fyrir lögfræðiprófin eru mér
einnig ofarlega í huga, en amma sá
um að ungum námsmanni liði vel
við lesturinn og væri aldrei svang-
ur.
Amma mín var með eindæmum
góð og hjartahlý kona, róleg,
reglusöm og féll aldrei verk úr
hendi. Hún hafði einstaklega
þægilega nærveru og það var allt-
af gott að spjalla við hana um dag-
inn og veginn. Hún var alla tíð
stálminnug og meira að segja eftir
að líkamlegri heilsu fór að hraka á
efri árum hafði hún mjög skýra
hugsun og mundi eftir hlutum í
smáatriðum. Eftir að afi dó árið
2008 bjó amma ein allt undir það
allra síðasta en maður sá glöggt
hve sárt hún saknaði afa. Ég veit
að afi tekur nú vel á móti þér.
Ég kveð þig elsku amma mín
með söknuð í hjarta en um leið af-
ar þakklátur fyrir þær minningar
sem ég á um þig og afa. Megi allar
góðar vættir vaka yfir þér.
Blessuð sé minning þín.
Gunnar Narfi.
Guðrún Þórðardóttir, tengda-
mamma Margrétar systur, er lát-
in tæplega 99 ára gömul. Í 45 ár
hafa leiðir okkar legið saman og
samverustundirnar orðnar marg-
ar og allar voru þær gleðilegar.
Dúdda, eins og hún var jafnan
kölluð, var einstök kona. Hún var
brosmild og jákvæð. Umvefjandi
og sterk. Nærvera hennar ein-
kenndist af hógværð og góð-
mennsku. Dúdda lét sig annað fólk
varða. Hún sýndi öllu lífi áhuga og
ungviðið í fjölskyldunni laðaðist að
henni. Þau sómahjón, Guðmundur
L.Þ. og Dúdda, áttu það sameig-
inlegt að vera miklir mannvinir og
perlur í mannhafinu.
Ævi Dúddu þekki ég í raun ekki
mikið, en þó nóg til þess að vita að
hún var sinnar gæfu smiður. Hún
tókst á við lífið og tilveruna með
seiglu, jákvæðni og miklum styrk.
Hún skapaði sér og sinni fjöl-
skyldu fallegt líf og umvafði sitt
fólk með ást og umhyggju. Heimili
hennar og Guðmundar í Litla-
gerðinu bar þeim báðum fagurt
vitni. Fegurð og smekkvísi ein-
kenndi heimilið og hlýja þeirra
hjónanna var takmarkalaus. Sama
má segja um heimili Dúddu í Mið-
leitinu. Dúdda hélt heimili frá
unga aldri; fyrst í Reykjavík, þá á
Ísafirði og svo aftur í Reykjavík,
nánast til dauðadags. Heimilis-
hald, fyrir unga stúlku, fyrir 85 ár-
um var ekki dans á rósum. Dúdda
gerði ekki mikið úr þessu afreki
sínu enda hógvær og lítillát. Það
er ekki hægt að minnast Dúddu án
þess að nefna hversu mikil dama
hún var. Hún var alltaf, já alltaf,
svo fallega tilhöfð eins og sagt var
í eina tíð. Hárið fallega greitt, fötin
svo smart og varaliturinn alltaf á
sínum stað. Dúdda var í senn
hvunndagshetja og hefðarkona.
Hún var mikil fyrirmynd og ekki
hægt annað en dást að henni og
bera virðingu fyrir henni.
Eftir að Dúdda missti hann
Guðmund sinn L.Þ. bar fundum
okkar oftar saman á heimili
Bjössa og Margrétar. Dúdda og
Margrét systir voru nánar og góð-
ar vinkonur. Segja má að seigla,
jákvæðni, mikill styrkur og gagn-
kvæm virðing hafi einkennt þeirra
samband. Þessi síðustu ár sýndu
þær báðar úr hverju þær eru
gerðar. Í hjartanu geymi ég mynd
af Dúddu í stólnum sínum í Mó-
vaðinu og Margrét að aðstoða
hana við prjónaskapinn.
Systur minni og mági, Helga,
Dúddu og Héðni og fjölskyldunni
allri votta ég samúð mína. Allar
dýrmætu minningarnar um
Dúddu munu lifa í hjarta þeirra
sem þekktu hana. Guð blessi
minningu hennar.
María Solveig Héðinsdóttir.
Þegar ég rifja upp minningar
um Dúddu kemur Litlagerði 6
strax upp í hugann. Þar bjuggu
hún og Gummi móðurbróðir minn
lengst af. Þau voru yfirleitt nefnd í
sömu andrá, Gummi og Dúdda,
yndislegar manneskjur bæði tvö
sem ræktuðu garð sinn vel, snyrti-
mennska og alúð í hverju verki og
framkomu. Alltaf tók Dúdda hlý-
lega á móti manni og stutt í að
boðið væri upp á veitingar af bestu
gerð og málin rædd af einlægni.
Dúdda var fíngerð og falleg kona,
alltaf vel tilhöfð og mikil húsmóð-
ir. Hún bar aldur sinn vel, hafði
blítt viðmót og stutt í brosið.
Ég man vel hversu ern hún var
og falleg á 90 ára afmælinu. Hún
fylgdist vel með og er mér minn-
isstætt að sjá hana háaldraða lesa
án gleraugna og klippa út úr
Morgunblaðinu. Allt fram undir
það síðasta ræddi hún það sem
efst var á baugi. Hún var afskap-
lega stolt af sonum sínum og af-
komendum, sýndi tengdafólkinu
áhuga og naut þess að deila því
helsta af sínu fólki. Þau hjón áttu
alla tíð fallegt heimili búið falleg-
um húsgögnum og Dúdda var fyr-
irmyndar eiginkona og móðir.
Mínar fyrstu minningar um Litla-
gerði eru um forláta mublu með
innbyggðu útvarpi og plötuspilara
sem stóð fyrir miðri stofunni. Þar
var spennandi að hlusta á barna-
tímann í þessum fínu græjum eða
fá að hlusta á plötur með barna-
efni.
Í byrjun ágúst vorum við systur
á Ísafirði og rifjuðum þar upp sög-
una um húsbygginguna á Sólgötu
8 þar sem Gummi og Dúdda hófu
sinn búskap. Þar fæddist Gunnar
Helgi elsti sonur þeirra í fjöl-
skylduhúsinu sem Gummi byggði
í félagi við systkini sín og foreldra.
Þar bjuggu þau í sambýli við afa
okkar Guðmund Halldórsson og
systkini Gumma en tengdamóðir
Dúddu, Guðbjörg Margrét Frið-
riksdóttir (d. 1945), lést áður en
Dúdda flutti þar inn.
Mamma var yngst þeirra syst-
kina. Alltaf var mjög kært milli
mömmu og þeirra Dúddu og
Gumma og naut hún hjálpsemi
þeirra og vináttu alla tíð. Kær-
leiksrík og náin stórfjölskylda
hittist á hátíðarstundum og til að
fagna saman. Það var tilhlökkun-
arefni þegar Gummi og Dúdda
komu í heimsókn til okkar til
Keflavíkur eða ef við komum til
þeirra í Litlagerði.
Síðustu ár bjó Dúdda ein í Mið-
leiti 7 og enn dáðist ég að fallega
heimilinu hennar þar sem allt var í
röð og reglu. Undir það síðasta
þegar heyrnin var að mestu farin
fannst henni hún vera mjög ein-
angruð. Hún gafst þó ekki upp,
sýndi þrautseigju og fór reglulega
í Múlabæ. Þá naut hún umhyggju
sona sinna og tengdadætra og
dvaldi oft um helgar á heimili
Björns og Margrétar. Var hún
óspör á að lýsa þakklæti sínu fyrir
það og þakkaði góð tengsl við syni
sína, tengdadætur og afkomendur
sína. Hún sýndi ávallt vinarþel og
ræktaði með sér þakklæti til fólks-
ins sem sinnti henni, sem er eft-
irtektarvert fyrir okkur sem störf-
um með öldruðum. Það var líka
lærdómsríkt að sjá hvernig hún
tók af æðruleysi áskorunum lífsins
háöldruð, tæplega 99 ára. Hún
varð ekkja fyrir 13 árum en hélt
reisn sinni og ætíð var stutt í bros-
ið. Hún byggði á góðum grunni,
hafði lifað reglusömu lífi alla tíð.
Ég mun geyma minningar um ein-
læg samtöl okkar. Ég votta
frændum mínum og fjölskyldum
þeirra innilega samúð.
Helga Margrét
Guðmundsdóttir.
Guðrún
Þórðardóttir