Morgunblaðið - 11.09.2021, Síða 38

38 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 11. SEPTEMBER 2021
✝
Auður Kristín
Matthíasdóttir
fæddist 18. október
1959 á Ísafirði.
Hún lést 29. ágúst
2021 á Heilbrið-
isstofnun Vest-
fjarða.
Foreldrar Auðar
voru hjónin Matt-
hías S. Vilhjálms-
son, fæddur 9. des-
ember 1933, d. 18.
maí 1999, og Guðrún S. Val-
geirsdóttir, fædd 11. ágúst
1934, d. 23. ágúst 2016.
Auður var fjórða af átta
systkinum, Sesselja Magnea
(Maggý), fædd 16. ágúst 1955,
maki Kristján Hilmarsson, Óm-
ar Hafsteinn, fæddur 16. ágúst
1956, maki Guðný Guðmunds-
dóttir, Ingibjörg Margrét, fædd
15. ágúst 1957, maki Jökull Jós-
efsson, Vilhjálmur Valgeir,
fæddur 11. janúar 1963, maki
Ásdís Pálsdóttir, Guðmundur
Friðrik, fæddur 5. mars 1965,
maki Júlía Margrét Jónsdóttir,
Kolbrún, fædd 11. nóvember
1966, maki Erlendur H. Geirdal,
Guðrún Sigríður, fædd 26. mars
1971.
Auður ólst upp á Ísafirði, en
fór ung að heiman að vinna á
Höfn í Hornafirði 1977 og svo á
Hótel Húsavík 1978. Á Ísafirði
vann hún á Sjúkra-
húsinu, Rækju-
vinnslunni Vina-
minni og
Vinnumálastofnun
á Ísafirði. Auður
giftist Aðalsteini
Ómari Ásgeirssyni,
fæddum 3. nóv-
ember 1958, for-
eldrar hans eru
Svanhildur Hlín
Baldursdóttir,
fædd 30. október 1939, og Ás-
geir Vilhjálmsson, fæddur 17.
júlí 1938, d. 18. júlí 1999, þau
giftu sig þann 23. september
1995 og eiga þau börnin Sigurð
Gunnar, fæddan 11. febrúar
1980, og dóttir hans Friðrikka
Líney, fædd 28. janúar 2009,
Berglindi Ósk, fædda 15. ágúst
1982, hennar dætur eru Auður
Diljá, fædd 5. september 2010,
og Guðrún Svanhildur, fædd 12.
ágúst 2016, Baldur Ingimar,
fæddan 25. janúar 1986, og Að-
alheiði Kristínu, fædda 23. júní
1995.
Jarðarförin fer fram í dag,
11. september 2021, kl. 11 í Ísa-
fjarðarkirkju.
Streymt verður frá jarðarför-
inni, stytt slóð:
https://tinyurl.com/a3y4dac6
Hlekk á streymi má finna á:
https://www.mbl.is/andlat
Elsku amma mín. Sárt er að
sakna þín. Blessuð sé minning
þín og Guð geymi þig.
Hér kemur vísa sem ég samdi
um þig þegar þú varðst 60 ára.
Amma 60 ára.
Hún amma mín er sæt og fín
og kennir mér mjög mikið.
Alltaf er hún hress og kát
og ávallt stutt í sprellið.
Hún amma mín er sæt og fín
og gaman er að hitta.
Hún finnur alltaf upp á
einhverju nýju og skemmtilegu.
Hún amma mín er sæt og fín
ávallt stutt í fjörið.
Alltaf er hún hress og kát.
Ef maður er súr á svip
þá kemur hún þér í gott skap.
Amma mín er sæt og fín
og alltaf stutt í sprellið.
Amma mín er sæt og fín
og alltaf stutt í fjörið.
(Friðrikka Líney, 10 ára)
Ég elska þig alltaf.
Hvíl í friði.
Friðrikka Líney
Sigurðardóttir.
Auður Kristín
Matthíasdóttir
✝
Birna Rut Guð-
jónsdóttir
fæddist í Vest-
mannaeyjum 7.
október 1932. Hún
lést á heimili sínu
Hraunbúðum í
Vestmannaeyjum
1. september 2021.
Foreldrar Birnu
Rutar voru Guðjón
Tómasson, f. 30.7.
1897, d. 10.12. 1979
og Aðalheiður Svanhvít Jóns-
dóttir, f .3.1. 1910, d. 26.10.
1946. Systkini Birnu Rutar eru
Sólveig Magnea Guðjónsdóttir,
f. 24.11. 1936 og Tómas Grétar
12. Börn Birnu Rutar og Magn-
úsar eru: Aðalheiður Svanhvít,
f. 1951, maki hennar er Eggert
Sveinsson, f. 1950. Börn þeirra
eru Magnús Ingi og Helga. Gísl-
ína, f. 1953, maki hennar er Gísli
J. Óskarsson, f. 1949. Börn
þeirra eru Óskar Magnús, Krist-
ín, Guðjón og Daði. Börn Gíslínu
áður eru Sólveig Birna og
Magnús Páll. Magnea Ósk, f.
1958, maki hennar er Daði
Garðarsson, f. 1954. Börn þeirra
eru Hrafnhildur Ýr, Birna Rut
og Diljá. Barnabörn Birnu Rut-
ar eru 11, langömmubörnin eru
18 og 1 langalangömmubarn.
Birna Rut starfaði lengst af
sem starfsmaður leikskólans
Rauðagerði í Vestmannaeyjum.
Útför Birnu Rutar fer fram
frá Landakirkju í Vestmanna-
eyjum 11. september 2021 kl. 13.
Hlekk á streymi má finna á:
https://www.mbl.is/andlat
Guðjónsson, f. 2.11.
1945. Birna Rut ólst
upp á Heimagötu
26 í Vestmanna-
eyjum.
Hinn 7. október
1951 giftist Birna
Rut Magnúsi Magn-
ússyni, f. 10.2.
1930, d. 3.1. 2009,
frá Skansinum í
Vestmannaeyjum.
Fyrstu búskaparár-
in sín bjuggu þau á Skansinum
en árið 1958 fluttu þau á Helga-
fellsbraut 15, þar sem þau
bjuggu fram að gosinu. Eftir gos
byggðu þau hús á Smáragötu
Ástríki
Svo ástrík var hún mamma mín
og merk er hennar saga
því yndi kærleiks ennþá skín
á alla mína daga.
Hlý og blíð hún hjá mér stóð,
minn helsti leiðarvísir,
af mildi sinni gaf hún glóð
sem gæfuspor mín lýsir.
Er æskuslóð um gróna grund
gekk ég fyrir skömmu
þá sá ég loga ljúfa stund
ljósið hennar mömmu.
(Kristján Hreinsson)
Elsku mamma, söknuðurinn er
sár en dýrmætar minningar um
þig munu lifa í hjörtum okkar
Kveðja,
Magnea og Daði.
Þegar mér var sagt að amma
væri dáin þá féll ég alveg saman,
því hún hefur alltaf verið fastur
punktur í tilveru minni. Tilhugs-
unin um að hafa hana ekki hér er
svo ólýsanlega sár. Það sem ég
gæfi til að fá bara eitt faðmlag,
bara eitt skipti til að finna fyrir
fíngerðu fallegu höndunum henn-
ar taka utan um mig.
Amma var einstök og glæsileg
kona eins og allir vita sem voru
svo lánsamir að kynnast henni. En
það sem einkenndi hana var
hversu dugleg, nýtin og athafna-
söm hún var - sem var ekki vanþörf
á. Hún missti mömmu sína aðeins
14 ára gömul og varð því að full-
orðnast ansi hratt. Svo barðist afi
minn heitinn við parkinson í mörg
ár og amma var stoð hans og stytta
út hans lífsskeið. Eins og lítið barn
trúi ég að hann hafi tekið á móti
henni í sumarlandinu með opnum
örmum, og þar séu þau nú án allra
kvilla í örmum hvort annars á ný.
Amma var umvafin fólkinu sínu
síðustu daga hennar hér í þessum
heimi, enda naut hún þess alltaf að
hafa fólk í kringum sig og var
gestagangur oft mikill heima hjá
henni. Gestrisni ömmu var slík að
henni fannst aldrei neinn vera bú-
inn að borða nóg, það mátti enginn
fara svangur út frá henni. Þótt
amma gerði aldrei upp á milli
barnabarna sinna þá finnst mér við
alltaf hafa átt einstakt samband,
mér finnst ég ekki bara vera að
kveðja ömmu mína heldur vinkonu
mína líka.
Elsku amma, hvernig á ég að
koma því í orð hversu mikilvæg þú
varst mér. Ég er svo þakklát fyrir
allar minningarnar sem ég á með
þér og mun ég ylja mér við þær um
ókomin ár.
Með trega og söknuði kveð ég
þig en leyfi mér að lifa í þeirri von
að þessi aðskilnaður sé aðeins
tímabundinn.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þau auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Þín
Diljá.
Hún amma mín var afar góð og
blíð kona að eðlisfari. Hún var
dugleg og gestrisin. Eigingirni og
það að hygla sjálfri sér eða ásæl-
ast það sem öðrum tilheyrði var
fjarri henni og hún hafði and-
styggð á slíku háttalagi.
Hún var sannkristin kona og
hún tók trú sína alvarlega hvort
heldur var í verki eða í orði. Aldrei
heyrði ég hana lasta náunga sinn
eða kasta hnýfilyrðum að fólki.
Kvörtunarsöm var hún ekki og
allt sem hún tók að sér fram-
kvæmdi hún af alúð og vandvirkni
og það síðasta sem hægt væri að
segja um hana var það að hún æti
letinnar brauð.
Þegar við bræðurnir, ungir að
árum, bárum út blöð, eins og þá
tíðkaðist, hjálpaði amma mér og
bróður mínum við blaðburðinn.
Hún var alltaf mætt á slaginu þeg-
ar blaðið kom í hús. Gilti einu
hvort við bræður værum í skólan-
um eða heima við. Amma var
mætt á staðinn og ástúð og um-
hyggja í garð okkar bræðra geisl-
aði frá henni.
Amma tók hraustlega til hend-
inni þegar mömmu vantaði hjálp,
hvort heldur var við sláturgerð
eða önnur verk sem aðstoðar
þurfti við. Væri unnið við flatköku-
bakstur gaf hún sér alltaf nægan
tíma til þess að hlusta á okkur
barnabörnin og svara spurningum
okkar af einstakri þolinmæði og
útskýrði málin fyrir okkur með
sinni mjúku og þægilegu röddu.
Allt sitt líf var amma sérlega
vandvirk til orðs og til æðis, hvort
heldur var í garð fullorðinna eða
barna og ungmenna. Allt gerði
hún vel, enda góðum gáfum prýdd
og flink og vandvirk í öllu.
Ég fór oftar en hitt til Vest-
mannaeyja og þegar ég var í Eyj-
um leið aldrei sú stund að ég gæfi
mér ekki tíma til þess að heim-
sækja hana ömmu mína. Hún tók
ávallt vel á móti mér, enda var hún
fjölskyldurækin með afbrigðum
og þótti henni það mikil dásemd
að fá fólkið sitt í heimsókn.
Ég mun sakna ömmu minnar
sárlega og er nú skarð fyrir skildi
að koma til Eyja án þess að fá
tækifæri til þess að hitta hana.
Þessi orð í Orðskviðum Salóm-
ons eru fullkomin yfirskrift yfir
ömmu minni: „Margar konur hafa
sýnt dugnað, en þú tekur þeim öll-
um fram. Yndisþokkinn er svikull
og fríðleikinn hverfull, en sú kona
sem óttast Drottin á hrós skilið.“
Dána, þú varst kristin kona!
Barnabarn þitt,
Guðjón Gíslason.
Birna Rut
Guðjónsdóttir
Með Sigrúnu
Gísladóttur er
gengin merk kona.
Hún skilur eftir sig
spor, sem skipta máli fyrir sam-
ferðafólk hennar.
Samskipti okkar Sigrúnar
spanna yfir marga þætti mann-
lífs, skólamál, íþróttir og fé-
lagsmál.
Hún reyndist dætrum mínum
vel á skólagöngu þeirra hjá
henni.
Hún var ímynd heilbrigðis í
sundi og golfi.
Hún var virkur þátttakandi í
starfi Rotaryklúbbsins Görðum,
þar sem hún var forseti eitt
starfsár.
Sigrún gerðist félagi Rotary-
klúbbsins Görðum 29. desember
2003. Rotaryhreyfingin er fé-
lagsskapur karla og kvenna.
Markmið hreyfingarinnar er að
félagar kynnist öðru fólki í mis-
munandi starfsgreinum, að efla
og bæta samfélagið og síðast en
ekki síst að leggja fram skerf til
hjálpar mannkyninu, eins og
reynt hefur á í útrýmingu löm-
unarveiki í Polio-verkefni Rot-
aryhreyfingarinnar. Sigrún var
sæmd heiðursmerki Rotary-
✝
Sigrún Gísla-
dóttir fæddist
26. september
1944. Hún lést 1.
september 2021.
Útför hennar fór
fram 10. september
2021.
hreyfingarinnar,
Paul Harris-orð-
unni, á síðasta ári.
Allt þetta lét Sig-
rún sig skipta.
Sigrún var stærst
þegar hún flutti
okkur Rotaryfélög-
um minningarorð
um eiginmann sinn,
Guðjón Magnússon
lækni, sem hún
syrgði mjög þegar
hann féll frá skyndilega.
Rotaryfélagar votta félaga
sínum virðingu og þökk fyrir
samstarfið. Samúð okkar er hjá
fjölskyldu hennar. Verði Sigrún
Guði falin.
Megi minningin um Sigrúnu
Gísladóttur heiðrast í vitund
þinni.
Vilhjálmur Bjarnason, forseti
Rotaryklúbbsins Görðum
Það var haustið 1984 sem Sig-
rún Gísladóttir heilsaði okkur
fyrst, ungviðinu við Flataskóla í
Garðabæ, þá nýtekin við stjórn
skólans úr höndum Vilbergs Júl-
íussonar heitins sem stýrt hafði
honum frá setningardegi, 18.
október 1958, þegar skólinn tók
til starfa sem Barnaskóli Garða-
hrepps. Vilbergur var allt í öllu í
fræðslumálum hreppsins, kom
að stofnun bókasafns, skátafé-
lagsins Vífils og Stjörnunnar svo
eitthvað sé nefnt, skrifaði og
þýddi fjölda bóka og stjórnaði
skóla sínum af mikilli alúð.
Sami áhuginn lýsti sem leiftur
um nótt þar sem Sigrún var,
grannvaxin og íþróttamannsleg
kona, enda liðtæk sundkona og
golfari, og auk þess ballettdans-
ari á unglingsárum, brosmild og
lagði mikið upp úr samskiptum
við nemendur, var tíður gestur í
skólastofum og minnisstæður er
mér enn föstudagurinn 31. maí
1985, þegar við nemendur í 5.
bekk sátum okkar síðasta skóla-
dag áður en gagnfræðaskóli
bæjarins, Garðaskóli, tók okkur
opnum örmum þá um haustið.
Sigrún gaf sér þá góðan tíma
til að koma til okkar í stofuna í
kennslustund hjá ástsælum um-
sjónarkennara, Björgúlfi Þor-
varðarsyni, og kveðja nemendur
sína með virktum og þökk fyrir
hennar fyrsta vetur í skólanum
og óska okkur gæfu og gengis í
lífsins ólgusjó sem reyndar var
nú enn sléttur og blár hjá flest-
um er þarna var komið sögu,
jafnvel sólskin og hiti líka eins
og Steinn Steinarr lýsti því í
Passíusálmi sínum.
Nýi skólastjórinn var síst ein-
hamur, Sigrún var bæjarfulltrúi
í Garðabæ um árabil og beitti
sér fyrir ýmsum framfaramálum
sveitarfélags í örum vexti, til að
mynda gerð göngustíga svo íbú-
ar fengju notið útivistar sem
verða mætti en stígar utan mal-
biks voru mest sprottnir af
ágangi manna og skepna þegar
ég flutti í bæinn fyrir 40 árum.
Ég kveð Sigrúnu Gísladóttur
með virktum og góðum minn-
ingum löngu horfinna daga,
sannarlega þakklátur fyrir að
hafa náð síðasta árinu mínu í
Flataskóla samskipa henni. Son-
um hennar og ástvinum öðrum
bið ég allrar blessunar.
Atli Steinn Guðmundsson.
Ein af þeim sjálfstæðiskonum
sem létu sig málefni flokksins
miklu varða var Sigrún Gísla-
dóttir, kennari og fv. bæjar-
fulltrúi í Garðabæ, sem lést á
dögunum. Á árunum 1992-1996
leitaði ég oft í smiðju Sigrúnar
því við vorum nokkrar konur í
Sjálfstæðisflokknum sem fannst
framgangur kvenna vera slakur.
Við mynduðum hóp og reyndum
á þeim tíma að fá forystuna til
að sjá að kona þyrfti að komast í
æðstu stjórn. Við lögðum þá
áherslu á að stofnað yrði starf
ritara og vildum fá Sólveigu
Pétursdóttur, þáverandi alþing-
ismann, í það hlutverk. Af því
varð nú ekki þá en eins og sagan
sýnir – það kom löngu seinna. Á
þessum árum var Sigrún mjög
virk í starfi sínu fyrir Sjálfstæð-
isflokkinn og sveitarfélagið
Garðabæ og reyndist hún ætíð
haukur í horni þegar til hennar
var leitað. Sigrún var mjög
ráðagóð, yfirveguð og lausna-
miðuð og hjálpaði það mér og
okkur í baráttunni um aukna
hlutdeild kvenna innan flokks-
ins. Við ræddum ávallt saman
þegar við hittumst, hún gaf mér
gott veganesti og heilræði sem
ég varðveiti með mér og studdi
mig einarðlega í núverandi
starfi mínu sem bæjarstjóri Sel-
tjarnarness. Hún var sterkur
persónuleiki, einörð og hyggin.
Það sópaði að henni hvar sem
hún fór. Persónueinkenni henn-
ar og hvernig hún lagði fram
röksemdir var sem meitlað í
granít.
Sigrún var gegnheill sjálf-
stæðismaður og lagði sitt af
mörkum til að gera málefna-
starf og ímynd flokksins enn
betri. Mér er ofarlega í huga
núna hversu jákvæð og glöð
Sigrún var alltaf og hve gott var
að leita til hennar. Hún sendi
ávallt góða strauma frá sér með
hvatningu og bjartsýni að leið-
arljósi.
Ég færi fjölskyldu Sigrúnar
innilegar samúðarkveðjur á
sorgarstundu. Megi hún nú
njóta þess að ganga um grænar
grundir eilífðarinnar.
Ásgerður
Halldórsdóttir.
Við þá frétt að Sigrún Gísla-
dóttir sé fallin frá kemur upp í
huga margra okkar fjarlæg
mynd þar sem við erum stödd í
samkomusal Öldutúnsskóla árið
1965 á fyrsta degi skólagöngu
okkar eftir svokallaða tíma-
kennslu. Skólastjóri heldur
ræðu fyrir nýnema og foreldra
og eftir fundinn stendur til að
fara með nýjum bekkjarfélögum
og kennara til kennslustofu.
Meðan á ræðu skólastjóra
stendur vekur athygli ung
kennslukona, hún sker sig úr
hópi kennara sökum ungs aldurs
og glæsileika og minnti í raun
meira á leikkonu en barnakenn-
ara. Þegar gengið var til stofu
kom í ljós að þessi kona var
kennarinn okkar. Hún átti eftir
að fylgja okkur mörg næstu ár
og átti sú samfylgd eftir að vera
bæði gagnleg og skemmtileg.
Við í M-bekknum vorum
fyrsti bekkurinn sem Sigrún
kenndi eftir útskrift úr kennara-
skóla, þá rúmlega tvítug. Hún
kenndi okkur í sex ára bekk og
þar til við byrjuðum í unglinga-
deild á mesta mótunartímanum í
okkar lífi. Það var strax augljóst
að hún lagði sig alla fram um að
uppfræða og undirbúa okkur
undir framhald í formlegum
skóla og skóla lífsins. Hún lagði
áherslu á fleira en námsefnið og
lagði t.d. mikla áherslu á tónlist
þar sem hún tók stundum tíma í
að kenna okkur lög og láta okk-
ur syngja og byrjaði líka fljótt
að kynna okkur enskt tungumál,
mun fyrr en almennt var gert.
Minningarnar um Sigrúnu eru
allar af skemmtilegu og upp-
byggjandi samstarfi þar sem
hún var í senn frábær kennari
og vinur okkar krakkanna og
hún mun ávallt eiga stað í huga
okkar og hjarta.
Flest hittum við Sigrúnu ann-
að slagið á förnum vegi síðar á
lífsleiðinni. Alltaf sýndi hún mik-
inn áhuga á okkar högum og vel-
ferð og ljóst að hún hafði mikinn
metnað fyrir okkar hönd sem
lýsir hennar einstaka persónu-
leika. Sigrún kom á bekkjar-
hitting M-bekksins árið 2010 og
höfðum við þá ekki séð hana í
nokkurn tíma. Varla mátti á
milli sjá hver var nemandi og
hver kennari, svo ungleg og
glæsileg var Sigrún við þetta
tækifæri. Þetta var gleðilegur
fundur þar sem gamlir og góðir
tímar voru rifjaðir upp. Í bígerð
var að endurtaka það að hittast,
en ljóst er að þar mun mikið
vanta án Sigrúnar.
Sigrún var kona mikilla
mannkosta og hún á ávallt stað í
hjarta okkar sem vorum hjá
henni í M-bekknum. Við kunn-
um vel að meta það sem hún
gerði fyrir okkur þann tíma sem
hún kenndi okkur og okkur er
þakklæti efst í huga fyrir þann
tíma sem við áttum með henni.
Við vottum öllum aðstandendum
samúð okkar.
Fyrir hönd nemenda í M-
bekk Öldutúnsskóla,
Ólafur og Torfi.
Sigrún
Gísladóttir