Morgunblaðið - 27.09.2021, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 27. SEPTEMBER 2021
✝
Ingibjörg
Gunnhildur
Jósafatsdóttir fædd-
ist á Hofsósi 13. maí
1940. Hún lést á
Lyflækningadeild
Fjórðungssjúkra-
hússins á Akureyri
16. september 2021.
Faðir hennar var
Jósafat Sigfússon, f.
14.9. 1902, d. 10.12.
1990, og móðir Jón-
anna Sigríður Jónsdóttir, f. 15.9.
1907, d. 3.12. 2000.
Systkini Ingibjargar voru
Bragi Þór, f. 10.12. 1930, d. 2.12.
2018, Guðrún Jónína, f. 23.8.
1932, d. 23.6. 2021, og Jón Rögn-
valdur, f. 19.3. 1936, d. 17.6.
1999.
21. apríl 1962 giftist Ingibjörg
Sveini Margeiri Friðvinssyni, f.
19.9. 1938, en Sveinn lést 25. júní
2017.
Synir þeirra eru: 1) Björgvin
Jósafat, f. 28.7. 1962, búsettur á
Sauðárkróki. Börn hans eru: a)
Arnar Magnús Róbertsson, f.
ir Arnars og Frímanns er Sig-
urður Freyr Emilsson. c) Sveinn
Rúnar, f. 5.6. 1993. Sambýliskona
hans er Margrét Petra Ragnars-
dóttir, f. 23.6. 1993. Dætur þeirra
eru: a) Emma Dallilja, f. 13.7.
2016. Móðir Emmu Dallilju er
Erna Rut Kristjánsdóttir. b)
Viktoría Rún, f. 29.4. 2020. d) Ró-
bert Smári, f. 22.7. 2000. e) Ingi
Sigþór, f. 22.7. 2000. Móðir Arn-
ars, Frímanns, Sveins, Róberts
og Inga er Elva Björk Guð-
mundsdóttir. f) Guðrún Margrét
Sigurbjörnsdóttir, f. 22.10. 2011.
Faðir Guðrúnar er Sigurbjörn
Magnús Gunnlaugsson. 3) Atli
Freyr, búsettur í Reykjavík, f.
20.1. 1971. Kona hans er Ingi-
björg Jenný Leifsdóttir, f. 29.3.
1967. Börn þeirra eru: a) Darri
Freyr, f. 1.6. 1994. Unnusta hans
er Lilja Gylfadóttir, f. 31.7. 1993,
b) Gunnhildur Bára, f. 2.7. 1998,
c) Almar Orri, f. 28.12. 2004.
Ingibjörg lauk landsprófi og
fór í Húsmæðraskólann á Laug-
arvatni. Vann á Símstöðinni á
Sauðárkróki, Saumastofunni
Ylrún og Kaupfélagi Skagfirð-
inga. Þá vann hún í mörg ár í
Bókabúð Brynjars en endaði
starfsferil sinn í Árskóla á Sauð-
árkróki.
Útför hennar fer fram frá
Sauðárkrókskirkju 27. sept-
ember 2021 klukkan 14.
Hlekk á streymi má finna á:
https://www.mbl.is/andlat
22.1. 1990. Unnusta
hans er Þórdís Pét-
ursdóttir, f. 20.5.
1992. Faðir Arnars
er Róbert Sævar
Magnússon. b) Anna
Sif, f. 7.8. 1993.
Unnusti hennar er
Tómas Dan Jóns-
son, f. 12.4. 1993.
Sonur þeirra er
Arnór Dan, f. 27.7.
2019. c) Berglind
Ýr, f. 29.8. 1999. Fyrrverandi
kona Björgvins er María Sif
Gunnarsdóttir. 2) Gunnar Bragi,
búsettur í Reykjavík, f. 9.6 1968.
Kona hans er Sunna Gunnars
Marteinsdóttir, f. 25.6. 1984.
Börn þeirra eru: a) Arnar Þór
Sigurðsson, f. 1.2. 1988. Sam-
býliskona hans er Þórdís Ólafs-
dóttir, f. 21.10. 1989. b) Frímann
Viktor Sigurðsson, f. 21.10. 1989.
Kona hans er Ditte Clausen, f.
17.5. 1985. Börn þeirra eru: a)
Hermann Ágúst, f. 8.10. 2015, b)
Valdimar Ýmir, f. 22.12. 2017, og
c) Rakel Björk, f. 18.3. 2019. Fað-
Mamma kvaddi okkur 16. sept-
ember sl. eftir stutt veikindi.
Þegar ég hugsa um mömmu þá
koma upp óendanlega margar
góðar minningar. Hún var glað-
lynd og ákveðin, stríðin og hlát-
urmild, hreinskiptin og um-
hyggjusöm og lagði mikið upp úr
því að fylgjast með fólkinu sínu.
Henni fannst við aldrei hringja
nógu oft og við, sem flutt vorum
frá Króknum, komum aldrei nógu
oft. Alltaf var matur eða kaffi-
brauð á borðum og aldrei borðaði
maður nógu mikið. „Ertu að fitna
Gunnar?“ spurði hún og heimtaði
svo að ég fengi mér enn eina
vöffluna. Mamma átti góða ævi
og voru þau pabbi mjög samrýnd.
Þau bjuggu sér falleg heimili á
Hólavegi 30 og síðar í Háuhlíð 13,
heimili sem alltaf var opið vinum
og vandamönnum. Mamma
saumaði á okkur strákana, alltaf
bakandi að manni fannst eða
hugsandi um blómin sín og síð-
ustu ár átti prjónaskapurinn hug
hennar. Hún var hlédræg og vildi
aldrei trana sér fram og þótti
stundum nóg um félagsstörf
pabba og okkar strákanna. Hún
hafði orð á því að pabbi hlyti að
vera í kvenfélaginu m.v. öll bingó-
in sem hann var alltaf að stjórna.
Fyrir allnokkrum árum fékk hún
(pabbi líka) verðlaun fyrir garð-
inn í Háuhlíðinni. Það þótti henni
alveg vitleysa, hvað þá að segja
frá því. Hún þoldi ekki mynda-
vélar og þurfti að sæta lagi til að
ná af henni þokkalegri mynd.
Hlédræg en vissi hvað hún vildi.
Það er eftirminnilegt þegar hún
tilkynnti að hún væri hætt að
hafa mat í hádeginu á sunnudög-
um því við strákarnir nenntum
ekki að vakna í matinn! Þá var
það ákveðið.
Hún átti trausta og góða vini
sem hún hafði yndi af að hitta
þótt vissulega hafi þeim stundum
fækkað síðustu ár.
12. ágúst sl. fórum við upp á
Hveravelli. Hún hafði ekki komið
þar áður, að hana minnti. Þetta
var fallegur dagur til að eyða með
mömmu. Við spjölluðum mikið,
m.a. um framtíðina og ljóst að
hún var glöð með sitt líf þótt hún
gjarnan vildi sjá meira af okkur
strákunum og litlu börnunum.
Henni leiddist að vera mikið ein,
var í raun mikil félagsvera.
Hveravellir voru henni ekkert
sérstaklega að skapi, fannst allt
of lítill gróður og engin ber og
hafði orð á því að þangað þyrfti
hún ekki aftur. Hreinskilin var
hún.
Hún hafði gaman af söng og
skemmtun allri. Síðustu ár þurfti
stundum að hafa fyrir því að
koma henni af stað en þegar á
staðinn var komið skemmti hún
sér vel. Í sumar héldum við henni
óvænt áttræðisafmæli þar sem
fólkið hennar kom saman og
skemmti sér. Ekki skemmdi að
Geirmundur mætti með nikkuna
sem gladdi hana mjög.
Ómögulegt er að vita hvort
hún hafði kennt einhvers meins
dagana fyrir veikindin því hún
var ekki að deila slíku. Dagurinn
sem hún veikist var góður dagur.
Vinkonur hennar höfðu boðið
henni með í berjamó þar sem
veikindin byrja og við sem þekkj-
um hana vitum að það að ljúka
störfum við berjatínslu var henni
að skapi. Það var líka líkt henni
að dvelja ekki lengi við veikindin
því hún gat aldrei hugsað sér að
vera upp á aðra komin.
Mig langar að þakka góðum
vinum mömmu sem litu til með
henni, yndislegu starfsfólki lyfja-
deildar FSA, sem og Bjögga og
Róberti sem voru hennar stoð og
stytta. Þín er sárt saknað
mamma mín.
Gunnar Bragi.
Nú kveð ég þig í hinsta sinn
elsku mamma, en ég veit að það
verður tekið vel á móti þér á æðri
stað, þar sem pabbi hefur beðið
þín frá 2017, en þú kvaddir þenn-
an heim aðeins þremur dögum
fyrir 83 ára afmælisdag hans.
Við sem eftir lifum huggum
okkur í sorginni við góðar minn-
ingar um þig. Þú varst svo
skemmtileg blanda af báðum for-
eldrum þínum, ákveðin og stað-
föst en svo mjúk, blíð og glaðlynd.
Það rifjast upp svo margar minn-
ingar um stundir sem við höfum
átt saman um ævina, bernskuárin
á Hólaveginum, unglingsárin í
Háuhlíðinni, sumarbústaðaferðir,
utanlandsferðir, samverustundir
með fjölskyldunni og stundir með
litla afa stráknum mínum honum
Arnóri Dan sem þér þótti svo
fyndinn og spurðir endalaust um.
En síðustu ár hefur það verið
fastur liður hjá mér að kíkja við
hjá þér í Sauðármýrinni eftir
vinnu á daginn, fá hjá þér kaffi
eða borða með þér, taka létt
spjall um daginn og veginn og oft
rifjuðum við upp gamla tíma, þá
helst sem okkur þóttu skemmti-
legir og við gátum brosað eða
hlegið að. Það er skrítið að nú sé
þetta ekki að gerast lengur.
Já söknuðurinn er mikill elsku
mamma, en það var ánægjulegt
að við skyldum komast saman
tvisvar í berjamó nú í haust, en
það var það sem þér þótti
skemmtilegast að gera. Og að það
skyldi verða þitt síðasta verk að
fara í berjamó með vinkonum
þínum úr blokkinni og að þær
hafi farið með þig á æskuslóðirn-
ar í Hofsós í leiðinni þykir mér af-
ar vænt um.
Ó, mamma mín hve sárt ég sakna þín
sál mín fyllist angurværum trega.
Öll þú bættir bernskuárin mín
blessuð sé þín minning ævinlega.
Oft ég lá við mjúka móðurkinn
þá mildar hendur struku tár af hvarmi.
Oft sofnaði ég sætt við vanga þinn
þá svaf ég vært á hlýjum móður armi.
Ó, móðir kær, ég man þig enn svo vel
mikill var þinn hlýi trúarkraftur.
Þig blessun Guðs í bæninni ég fel
á bak við lífið kem ég til þín aftur.
(Jón Gunnlaugsson)
Takk fyrir allt elsku mamma.
Þinn sonur
Björgvin.
Með söknuði og þakklæti kveð
ég elsku ömmu.
Amma Imba var dásamleg
kona. Ég minnist þess allt frá
bernsku minni hvað mér fannst
amma hæfileikarík, mér fannst
hún kunna allt í heiminum, hvort
sem það var að prjóna, baka góð-
ar kökur, greiða sér fínt með rúll-
um eða rækta falleg blóm, já og
ekki má gleyma bláberjasultunni
sem hún gerði. Það hlýjaði mér
um hjartarætur þegar ég kom
heim á krók í síðustu viku að sjá
glænýja bláberjasultu frá henni í
ísskápnum hjá pabba. Já amma
var hæfileikarík en hjartahlý var
hún líka, maður fór svo sannar-
lega aldrei svangur eða illa
klæddur frá ömmu Imbu. Einnig
var hún mikill húmoristi, hún gat
gert grín að okkur og við gátum
gert grín að henni og hlegið sam-
an að því. Amma gerði bestu lag-
köku í heimi og ekki bara lag-
köku heldur allar mögulegar
jólakökur en þeirra verður sárt
saknað um komandi jól, en ég
ætla að gera mitt allra besta og
sletta í allar helstu sortir úr upp-
skriftabókinni hennar.
Síðustu vikur hafa verið erf-
iðar, það var erfitt að vita af
ömmu veikri á spítala á meðan ég
var úti í Danmörku, en með
tækninni fékk ég að sjá hana
nokkrum sinnum og hvísla til
hennar falleg orð. Ég átti góða
stund með ömmu um verslunar-
mannahelgina síðustu, þar lágum
við saman í sólbaði, amma drakk
rautt og ég drakk bjór, ég setti
Geirmund Valtýs í hátalarann og
hún hrósaði mér fyrir góðan tón-
listarsmekk. Við héldum óvænt
upp á áttræðisafmælið hennar
ömmu í fyrravor í góðum hópi
fólks, þá var mikið hlegið og
sungið, svo ég gleymi nú ekki öll-
um útlandaferðunum allt frá
árinu 2005.
Minningar sem þessar eru
mér dýrmætar og ég mun ylja
mér við þær um ókomna tíð.
Ég veit að þið afi dansið nú
saman í sumarlandinu, ég skila
ástarkveðjum.
Takk fyrir allt elsku amma
mín, guð geymi þig.
Undir Dalanna sól, við hinn einfalda óð
hef ég unað við kyrrláta för,
undir Dalanna sól hef ég lifað mín ljóð,
ég hef leitað og fundið mín svör,
undir Dalanna sól hef ég gæfuna gist,
stundum grátið en oftast í fögnuði
kysst.
Undir Dalanna sól á ég bú mitt og ból
og minn bikar, minn arin, minn
svefnstað
og skjól.
(Hallgrímur Jónsson)
Þín ömmustelpa,
Berglind Ýr.
Elsku amma Imba.
Það er skrítið, óraunverulegt
og sárt að þú hafir verið tekinn
frá okkur svona snögglega.
Minningarnar streyma fram
allt frá því ég man eftir mér pínu-
lítilli hjá ykkur afa í Háuhlíðinni
og alveg fram til sumarsins síð-
astliðna sem við náðum að vera
svo mikið saman.
Það var aldrei auður tími hjá
okkur þegar ég kom til ykkar í
Háuhlíðina en þá var ýmislegt
brasað sem okkur báðum fannst
svo skemmtilegt eins og t.d. að
baka, brasa í garðinum og fara í
berjamó, já og ég tala nú ekki um
öll hlátursköstin okkar.
Nú í seinni tíð var okkar helsta
sameiginlega áhugamál prjóna-
skapurinn, ég mun aldrei gleyma
því hversu stolt þú varst af mér,
ömmustelpunni þinni, þegar ég
sagði þér frá því í fyrra að ég
væri byrjuð að prjóna. Þú
dásamaðir hvert verkið á fætur
öðru og ég mun minna mig á það í
hvert skipti sem ég tek upp
prjónana hversu ánægð þú varst
með mig og þakka fyrir að hafa
fengið þessa hæfileika frá þér.
Það er ekki hægt að sleppa því
að minnast á hversu mikið þú
dýrkaðir og dáðir litla
langömmustrákinn þinn hann
Arnór Dan, samband ykkar var
einstakt og munum við ylja okk-
ur með minningunum sem þið
tvö bjugguð til það sem eftir er.
Síðustu vikur hafa verið erf-
iðar og ósanngjarnar. Það var
svo óraunverulegt að koma til
þín á sjúkrahúsið á Akureyri, á
einu augabragði að kljást við erf-
ið veikindi.
Ég veit að þú skynjaðir að ég
væri hjá þér. Ég naglalakkaði
þig, nuddaði á þér fæturna, bar á
þig uppáhaldshandaáburðinn
þinn, við hlustuðum saman á
Álftagerðisbræður og ég söng
fyrir þig, ég lá í fanginu þínu, þú
hallaðir hausnum þínum að mín-
um, þú straukst mér um vang-
ann, þú kysstir mig á ennið, þú
þurrkaðir tárin mín og klappaðir
mér á bakið, alveg eins og þú
varst vön að gera.
Mikið sem ég er ofboðslega
þakklát fyrir að hafa haft tök á
því að koma til þín og átt þessa
dýrmætu tíma með þér, ég mun
varðveita þá minningu ævilangt.
Elsku amma, nú eruð þið afi
Svenni sameinuð á ný í sumar-
landinu í fangi hvort annars. Ást-
arkveðjur til ykkar og ég veit þú
kyssir afa frá mér.
Þín ömmustelpa,
Anna Sif.
Í dag kveðjum við elsku Imbu
ömmu. Við amma áttum dýr-
mæta vináttu sem hefur gefið
mér mikið. Það er trúlega ekki
algengt að tvítugur drengur
flytji til áttræðrar ömmu sinnar
og sambúðin gangi svona líka
vel, en við vorum „sambýlingar“
í hálft ár í fyrra, og það verð ég
ævinlega þakklátur fyrir.
Það er þroskandi að búa hjá
ömmu sinni að mörgu leyti. Hún
gat ýmislegt kennt mér, til dæm-
is í eldhúsinu þegar við elduðum
saman. Andlega þroskandi líka,
til dæmis fyrir þolinmæðina, og
að ræða saman um hvernig lífið
var í gamla daga, þegar hraðinn
var minni. Það var eitthvað við
það að vakna á morgnana við
Rás 1 frammi í eldhúsi, nýuppá-
hellt kaffið á könnunni og hún
farin á stjá.
Amma var hrein og bein og
sagði það sem henni fannst, til
dæmis þegar ég innti eftir skoð-
un hennar á fötum áður en haldið
var út á lífið, og fékk að heyra að
þetta væri nú ekki smart eða
þetta væri ásættanlegt. Alltaf
gott að leita til ömmu.
Amma var mjög hugulsöm og
umhugað um fólkið sitt. Fyrir ut-
an það að eiga alltaf nóg af
borða, og elda fyrir fimm þegar
við vorum tvö eða þrjú í mat, þá
spurði hún mikið hvernig gengi,
og var mjög annt um fólkið sitt.
Þegar ég bjó með henni eða þeg-
ar ég kom og gisti, þá var henni
mjög umhugað að maður hvíld-
ist, borðaði vel, og oftar en ekki
eftir vinnu var manni boðið að
leggja sig í sófann, og um helgar
var maður hvattur til að sofa vel
út.
Ég á eftir að sakna þess að
koma til ömmu og njóta samver-
unnar, opna bjór með henni,
elda, fara í ísbíltúr, lesa saman
úr Skagfirskum skemmtisögum,
og að spjalla um allt og ekkert.
Hláturinn hennar og gleðin sem
hún gaf, og minningarnar sem
við eigum með henni sem þekkt-
um hana munu lifa.
Elsku amma, ég bið að heilsa
afa. Hvíldu í friði og guð geymi
þig.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Róbert Smári.
Imba uppáhaldsfrænka mín
og vinkona hefur kvatt. Ég hef
ótal sinnum í gegnum árin þakk-
að fyrir hversu heppin ég hef
verið að eiga svo góða vinkonu í
henni Imbu systur hans pabba
míns. Imba og Svenni voru mér
eins og viðbótarforeldar og
stelpunum mínum eins og auka
amma og afi. Fyrstu tíu árin mín
bjó ég með foreldrum og systk-
inum í næsta húsi við Imbu,
Svenna og strákana á Hólaveg-
inum. Í sama húsi og við bjuggu
Lilla og Nonni með strákana
sína. Aðeins utar á Hólaveginum
bjuggu afi Jósi og amma Jón-
anna. Fjölskylduböndin voru
sterk og mikill samgangur á milli
okkar.
Margar góðar minningar á ég
frá Króknum sem skipar alltaf
stóran sess í huga mér og mjög
margar þeirra tengjast Imbu og
Svenna. Þegar pabbi og mamma
ákváðu að flytja suður í Borg-
arnes um vorið 1971 bað ég um
að fá að vera eftir hjá Imbu og
Svenna fram á haustið sem var
auðsótt mál af þeirra hálfu. Sum-
arið 1972 fór ég þegar skólanum
lauk beint norður til þeirra og
var í vist hjá þeim að passa Atla
Frey. Þegar tíminn leið og ég
varð eldri urðum við Imba mikl-
ar vinkonur. Það var svo
skemmtilegt að vera nálægt
henni, hláturinn var svo innileg-
ur og hún hafði svo skemmtileg-
an húmor sem féll vel í kramið
hjá mér. Imba sagði skemmti-
lega frá og var mjög nösk á að
sjá spaugilegar hliðar á tilver-
unni. Sumar eftir sumar heim-
sóttum við Óli, Tinna og Hildur
Imbu og Svenna og alltaf var
jafn vel tekið á móti okkur, það
var svo gott og gaman að vera
hjá þeim.
Við Imba ásamt fleirum úr
fjölskyldunni fórum saman til út-
landa og ferðuðumst innanlands
og á ég mjög margar góðar,
skemmtilegar og fyndnar minn-
ingar frá þeim ferðum sem koma
upp í hugann þegar ég skrifa
þetta. Imba lét sér annt um
menn og dýr, í hvert skipti sem
ég talaði við hana spurði hún mig
um heimilishundinn Ólíver og
sagði „hvernig hefur Olli minn
það?“ Hún sagði mér líka sögur
af Gutta, nýjasta fjölskyldumeð-
lim Atla og fjölskyldu.
Í sumar áttum við ánægjulega
og skemmtilega daga saman
þegar við Óli og mamma heim-
sóttum Imbu á Krókinn og fór-
um síðan saman til Akureyrar.
Imba var kát, glöð og skemmti-
leg eins og hún var vön. Mamma
og Imba rifjuðu upp og sögðu
sögur af ýmsum uppákomum
sem þær höfðu upplifað saman á
þeim rúmu 65 árum sem þær
höfðu átt saman.
Imba og Svenni voru góð hjón
og gott fólk, þau skilja eftir sig
þrjá vel heppnaða syni og hóp af
dugmiklum afkomendum.
Ég sakna Imbu og ég sakna
Svenna, tilvera mín hefur breyst
og Sauðárkrókur er ekki sá sami
í mínum huga. Ég á eftir að
sakna þess að geta tekið upp
símann og hringt í Imbu frænku
mína og vinkonu. Ég er þakklát
fyrir tímann og allar dýrmætu
samverustundirnar.
Sigurlaug Bragadóttir.
Þau falla frá eitt af öðru sem
komu að uppeldi okkar Hóla-
vegspúkanna forðum daga, kyn-
slóðin sem kom okkur á legg í
litlu samfélagi er stóð þétt sam-
an og sterk tengsl mynduðust
milli nokkurra heimila við Hóla-
veginn á Króknum. Barnaskar-
inn var mikill í hverju húsi og
vinátta skapaðist sem haldist
hefur alla tíð.
Imba Jós og Svenni Friðvins
voru meðal góðra vina foreldra
minna og nú hafa þau fjögur öll
horfið á braut. Imba er síðust til
að kveðja í þessum hópi, gerði
það heldur snöggt, en ég trúi því
að Svenni hafi tekið vel á móti
henni, systkini hennar, foreldrar
og góðir vinir sem gengnir eru.
Það er eitthvað sem segir mér að
þar sé glatt á hjalla.
Imba var sannur vinur vina
sinna, og stóð þétt að baki fjöl-
skyldunni gegnum súrt og sætt.
Fylgdist ekki aðeins vel með sín-
Ingibjörg
Gunnhildur
Jósafatsdóttir
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir,
amma og langamma,
FRIÐRIKA BJÖRNSDÓTTIR
frá Eskifirði,
lést á Landspítalanum 20. september.
Útförin fer fram frá Eskifjarðarkirkju
þriðjudaginn 28. september klukkan 14.
Vegna aðstæðna í þjóðfélaginu verða aðeins nánustu
aðstandendur viðstaddir. Athöfninni verður streymt á
Facebook-síðu Eskifjarðarkirkju.
Þorvaldur Einarsson
Kristín Lukka Þorvaldsdóttir Agnar Bóasson
Einar G. Þorvaldsson Guðbjörg Linda Bragadóttir
Borghildur B. Þorvaldsdóttir
Björgvin Rúnar Þorvaldsson Hugrún Hjálmarsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn