Morgunblaðið - 27.09.2021, Side 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 27. SEPTEMBER 2021
✝
Hörður fæddist
á Akureyri
þann 11. júní 1993.
Hann lést þann 14.
september 2021 á
SAk.
Foreldrar Harð-
ar eru Hrafnhildur
Björnsdóttir og
Þorsteinn Hjalta-
son. Systkini eru
Ingibjörg Þor-
steinsdóttir og
Hjalti Þorsteinsson.
Hörður vann á leikskólanum
Kiðagili á Ak-
ureyri.
Útförin fer fram
frá Akureyr-
arkirkju 27. sept-
ember 2021 klukk-
an 13. Athöfninni
verður streymt á
Facebook-síðunni
Jarðarfarir í Ak-
ureyrarkirkju –
beinar útsendingar.
Hlekk á streymi
má finna á:
https://www.mbl.is/andlat.
Enginn hefur verið jafn hepp-
inn og ég með bróður og enginn
jafn óverðugur krabbameins og
Hörður. Hörður var með kær-
leiksríkustu einstaklingum sem
til hafa verið. Ég myndi forðast
að segja að hann gerði ekki flugu
mein, enda mikill flugnabani en í
garð allra annarra var hann um-
burðarlyndur og góður. Oft hef
ég heyrt að dýr og krakkar geti
skynjað innræti manna. Það kom
því ekki á óvart að þau elskuðu
hann og það gerðu líka aðrir sem
tækifæri höfðu til að kynnast
honum. Fyrir Covid gerðist það
oft að einhver kannaðist við mig
niðri í bæ vegna þess að ég var
bróðir Harðar. Þá var mér ekki
sleppt fyrr en mér hafði verið
komið vel í skilning um hve mikið
þau elskuðu hann, jafnvel þótt
þau þó þekktu hann ekki sérstak-
lega vel.
Í baráttu hans var oftast hægt
að gleyma hve veikur hann var,
svo kröftugur var hann. Hann
eyddi nær öllum stundum með
vinum og fjölskyldu og fannst
aldrei vera ástæða til að draga
sig í hlé. Hann nýtti hvern ein-
asta dag til að dreifa kærleika
eins og hann hafði gert allt sitt líf
og að skemmta sér með okkur.
Hann var mun lengur með okkur
en nokkurn hafði órað og var all-
an tímann gamli góði Hörðurinn.
Eftir margar erfiðar nætur sofn-
aði hann að lokum á spítalanum.
Hörður hefur ætíð sofið með opin
augun, mér til sérstakrar skelf-
ingar þegar ég var lítill og deildi
með honum herbergi. Á dánar-
stundinni, þegar við sátum þrjú
hjá honum, kreisti hann hönd
föður míns, lokaði augunum í
fyrsta og síðasta skiptið og
kvaddi okkur.
Hörður hefur ávallt viljað vera
á undan okkur í göngutúrum og
hefur ákveðið að halda í þann
vana. En, líkt og í göngutúrun-
um, þá er Hörður aldrei langt í
burtu og er aldrei farinn. Og ef
við viljum hafa hann nálægt okk-
ur þurfum við bara að kalla til
hans og þá kemur hann aftur og
er við hliðina á okkur.
Þannig mun Hörður aldrei yf-
irgefa okkur og hvernig hann
lifði lífi sínu verður ávallt dæmi
fyrir mig um hversu mörg líf við
getum snert, þegar við komum
fram við alla af kærleika.
Þinn bróðir
Hjalti.
Ljúfasti ljúfi frændi minn.
Þín verður sárt saknað og
skarðið sem þú skilur eftir verð-
ur aldrei fyllt.
Mikið sem það væri gott að
geta fengið knús frá þér núna,
smá huggun og hughreystingu,
því alltaf gafstu manni stærstu
og innilegustu knúsin. Faðmlög-
in þín voru lýsandi fyrir þig og
þinn einlæga og fallega persónu-
leika og hjartalag.
Alltaf var samt stutt í grínið
og stríðnisglottið þitt sem ég
vona að skíni nú skært á meðan
þú kitlar hláturtaugar elsku
ömmu og afa með glettni þinni.
Elsku Hörður minn, barátta
þín og foreldra þinna sömuleiðis
var einstök. Þvílíkt teymi sem þið
voruð, teymi sem ég trúði aldrei
að lúta þyrfti í lægra haldi fyrir
þessari ömurlegu pöddu. En hér
er ég, að skrifa hinstu kveðju til
þín, minn kæri. Lífið er stundum
langt frá því að vera sanngjarnt,
svo mikið er víst.
Ég á inni hjá þér skrilljón
knús, elsku frændi, því alltof
snemma varstu tekinn frá okkur
og vertu viss, ég mun innheimta
þau öll þegar við hittumst næst,
elsku engill.
Ævinlega verð ég þakklát fyr-
ir að hafa orðið þeirrar gæfu að-
njótandi að vera frænka þín, því
þú varst svo sannarlega „one of a
kind“ minn kæri, algjört eðalein-
tak af manni, sem gerir missinn
enn sárari.
Mínar dýpstu og innilegustu
samúðarkveðjur, elsku Þor-
steinn, Hrafnhildur, Hjalti og
Ingibjörg. Ég sendi ykkur styrk
og mína hlýjustu strauma.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)
Þangað til næst, minn kæri.
Þín frænka,
Kristín Arna.
Elsku Hörðurinn okkar, sæl-
keri, kúrari, þungarokkari, bíó-
myndasérfræðingur og besti
frændi í heimi.
Kærar þakkir fyrir allir ljúfu
stundirnar saman hvort sem þær
voru fyrir framan sjónvarpið, í
bílnum á ísrúntum, að spila tölvu-
leiki eða prófun á nýju snakki eða
nammi. Kvikmyndaþekking þín
sá alltaf til þess að við vorum vel
upplýst um nýjustu bíómyndir og
sælkerinn í þér sá um að við viss-
um um allar bragðtegundir af ís-
sósum. Að auki sástu til þess að
maður hélt alltaf áætlun og var
tilbúinn a.m.k. hálftíma fyrr. Þú
varst ekki eingöngu skipulagður
í tímamálum heldur sástu líka til
þess að við hegðuðum okkur vel.
Ef stríðnin varð of mikil sagðir
þú stundum „vertu nú góður við
systur þínar,“ eða „vertu nú góð
við mömmu þína,“ vegna þess að
þú passaðir alltaf upp á alla í
kringum þig. Það var enginn
nema þú sem gat drukkið heitt
kakó í 30 stiga hita, með rjóma.
Við þekkjum heldur engan sem
fannst jafn gaman að fylgjast
með á Facetime í kjörbúð eða
Dunkin Donuts að skoða úrvalið.
Þú vissir alltaf hvað þú vildir og
varst fljótur að veifa hendinni
konunglega þegar þér mislíkaði
eitthvað.
Með þínum fallegu augum var
lífið og hversdagsleikinn mikið
betri. Góðvild, nægjusemi, tillit-
semi og frábær húmor var það
sem einkenndi þig. Við erum svo
þakklát fyrir það sem þú kenndir
og gafst okkur.
Þú munt lifa áfram í minning-
um okkar, og þær eru allar já-
kvæðar, enda ertu tærasta sálin
sem við þekkjum. Fallegu minn-
ingarnar um þig lifa áfram í
hversdagsleikanum: í morgun-
korni, hojamyndum og í Gifflar-
kanilsnúðum.
Við elskum þig,
þín frændsystkin,
Sunna, Mía, Ísak og Björn.
Nú hefur elsku Hörður vinur
okkar kvatt þessa jarðvist langt
um aldur fram eftir erfiða bar-
áttu við krabbamein. Við höfum
þekkt þennan yndislega dreng
frá því hann fæddist og allt sem
honum tengist er fallegt og allir
eiga örugglega bara ljúfar og
góðar minningar um hann. En
hversu ósanngjarnt er lífið þegar
maður í blóma lífsins er kallaður
frá foreldrum, systkinum, ömmu,
afa, frændfólki og vinum. En þá
eru það minningarnar sem gera
okkur lífið bærilegra. Hörður var
fallegur að innan sem utan og
alltaf ljúfur við alla. Það var mjög
erfitt að fá þær fréttir haustið
2019 að Hörður hefði greinst með
krabbamein og auðvitað trúðum
við því að hann myndi sigra bar-
áttuna við þann vágest. Hann
gerði sannarlega allt sem hann
gat til að endurheimta heilsuna
og það var ekki hans stíll að
kvarta yfir hlutskipti sínu eða líð-
an sinni þegar hún var hvað
verst.
Það var alltaf gaman að hitta
Hörð og ánægjulegt að vera í ná-
vist hans. Þegar hann hitti okkur
í hesthúsinu í Borgarnesi í júní
var hann glaður enda hafði hann
alltaf gaman af að sjá skepnur og
bar virðingu fyrir þeim. Þá vor-
um við viss um og vonuðum svo
innilega að bjartari tímar væru
fram undan. En því miður fór
það ekki þannig og síðustu vik-
urnar voru erfiðar vini okkar.
Hörður gladdi okkur oft og ekki
síst þegar hann hringdi á afmæl-
isdögum til að koma á framfæri
hamingjuóskum og þær komu
beint frá hans fallega hjarta.
Þegar hann hringdi vildi hann fá
að vita hvar allir væru og hvort
ekki væri í lagi með alla. Við
söknum Harðar sárt og eigum
erfitt með að trúa því að við eig-
um ekki eftir að hitta hann oftar.
En mestur er söknuður þeirra
sem næst honum stóðu og er
hann óbærilegur. Við getum vart
ímyndað okkur hvernig líf þeirra
verður þegar Hörður verður ekki
lengur þátttakandi í því. En við
vonum svo sannarlega að ljúfar
og yndislegar minningar um
Hörð mildi sorgina. En það er
öruggt að allir sem þekktu Hörð
eiga bara góðar og bjartar minn-
ingar um hann og hann mun allt-
af eiga stað í hjarta okkar. Ef við
hugsum og breytum í anda Harð-
ar er öruggt að við munum
breyta rétt. Elsku kæru vinir,
Hrafnhildur, Þorsteinn, Hjalti,
Ingibjörg, amma, afi og frænd-
fólk við sendum ykkur okkar
innilegustu samúðarkveðjur. Guð
blessi minningu Harðar vinar
okkar.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Inga Margrét og Ingi,
Guðrún og Atli Steinar.
Hörður hefur alla tíð verið
hluti af leikskólanum Kiðagili.
Hann byrjaði hjá okkur sem
barn fyrir allmörgum árum. Þeg-
ar hann varð 18 ára byrjaði hann
að vinna á Kiðagili.
Hörður átti sín verk og sína
deild, tilheyrði alla tíð deildinni
Smára. Hann var virkur í útiveru
og það var enginn starfsmaður
jafn góður í að ýta rólu og hann.
Ef Hörður var úti var okkur hin-
um ekki hleypt nálægt þeim sem
þurfti að ýta. Herði fannst hins
vegar ekkert gaman að fá verk-
efni eins og að moka snjó eða
eitthvað annað sem ekki var
planað en hann leysti það vel af
hendi og best mokuðu tröppur
bæjarins voru hjá okkur.
Hann gæddi kaffistofu Kiða-
gils lífi og ef við vorum í ein-
hverjum vafa um hvaða mynd við
ættum að sjá í bíó, þá var Hörður
starfsmaðurinn sem best var að
spyrja. Óbilandi áhugi hans á
kvikmyndum var heillandi. Hann
fylgdist bæði með því sem út var
komið, því sem var í framleiðslu
og framhaldsmyndum sem enn
voru á teikniborðinu. Það voru
því ófáir kaffitímarnir sem fóru í
umræðu um kvikmyndir.
Það má segja að við Kiðlingar
höfum séð Hörð vaxa og dafna í
gegnum tíðina, frá því að vera
barn í ungling og frá unglingi í
ungan mann. Ungan mann sem
skilur eftir fallegar minningar,
náði að þroskast vel með sinni
fötlun og sinnti verkefnum sínum
af alúð. Eftir að Hörður veiktist,
reyndum við að halda góðu sam-
bandi við hann. Við fórum með
barnahópa á lóðina heima hjá
honum og sungum, færðum hon-
um eftirlætisleikskólamatinn,
hringdum myndsímtöl og buðum
honum til okkar að borða á
starfsdegi.
Hörður okkar Kiðlinga er bú-
inn að kveðja. Margra ára sam-
veru er lokið, lokalagið hefur ver-
ið spilað, „kreditlistinn“ hefur
tekið enda. Næsta þáttaröð er
byrjuð hjá honum á öðrum stað.
Hörður lést í faðmi fjölskyld-
unnar 14. september síðastliðinn,
á afmælisdegi Kiðagils, og minn-
ing hans mun ávallt lifa hjá okk-
ur Kiðlingum.
Við sendum okkar dýpstu
samúðarkveðjur til fjölskyldu
Harðar.
Fyrir hönd starfsfólks leik-
skólans Kiðagils,
Inda Björk Gunnarsdóttir.
Hörður
Þorsteinsson
um nánustu heldur einnig okkur
vinum Gunnars Braga, Hóla-
vegspúkunum, og öðrum gaurum
sem bættust í hópinn úr næstu
götum í suðurbænum. Hennar
heimili og faðmur alltaf opinn, al-
veg frá bernskuárum okkar á
Hólaveginum, síðar í Háuhlíðinni
þangað sem þau Svenni fluttu
eða í Sauðármýrinni þar sem
Imba bjó til hinsta dags.
Henni gat legið hátt rómur-
inn, hláturinn skar sig úr þar
sem fleiri en tveir komu saman.
Dálítill prakkari inn við beinið og
fljót að sjá spaugilegar hliðar á
málum. Alvaran þó aldrei langt
undan, staðföst en ekki ströng
og gat látið okkur drengina
heyra það ef svo bar undir.
Upp koma margar hlýjar og
skemmtilegar minningar um
góðar samverustundir, nú síðast
í sumar í brúðkaupi Gunna og
Sunnu, þar sem sólin skein og
Imba naut sín með sínu fólki.
Skyndilegt fráfall hennar kennir
okkur enn á ný að lifa lífinu lif-
andi og njóta augnabliksins. Við
vitum aldrei hvenær það kemur
aftur.
Ég færi Gunnari Braga, Atla
Frey og Björgvini, og þeirra fjöl-
skyldum, innilegar samúðar-
kveðjur frá okkur Eddu, með
þökk fyrir allt.
Björn Jóhann.
Hún elsku Imba mín er farin,
vonandi er hún búin að finna
hann Svenna sinn.
Hún eyddi síðasta deginum
sínum í berjamó með góðum ná-
grannakonum, það hefði verið
gaman að vera með.
Hún, umkringd berjalyngi að
horfa yfir sveitina sína og Hofsós
þar sem hún ólst upp, en að fara í
berjamó var eitt af því skemmti-
legasta sem Imba gerði.
Minningarnar hrannast upp
eftir áralanga vináttu og sökn-
uðurinn er sár.
Hvíldu í friði, elsku vinkona.
Hittumst síðar í blóma- og blá-
berjabrekkunni.
Hver minning dýrmæt perla að
liðnum lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug
þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi.
Og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(I.S)
Elsku Björgvin, Gunnar og
Atli, innilegar samúðarkveðjur
til ykkar og fjölskyldna ykkar.
Magga Yngva.
Margrét Yngvadóttir.
Það leið ekki langur tími frá
því að ég kynntist Sillu eigin-
konu minni þar til leiðin lá norð-
ur á Krók með troðnar ferða-
töskur til viku dvalar hjá Imbu,
Svenna og strákunum. Styttra
mátti það ekki vera fyrir þær
frænkur og vinkonur. Á þeim
fjórum áratugum sem liðnir eru
síðan þá hef ég ásamt fjölskyldu
minni fengið að njóta þeirra ein-
stöku mannkosta sem Imba bjó
yfir. Léttleikinn var þar í fyr-
irrúmi, næm tilfinning fyrir því
skemmtilega í lífinu og um-
hyggja fyrir fólkinu sem stóð
henni næst.
Heimili Imbu og Svenna stóð
okkur alltaf opið, miðpunktur í
reglulegum heimsóknum á
æskustöðvar Sillu. Imba var eft-
irsóknarverður og skemmtilegur
ferðafélagi sem fór létt með að
skipta úr alvarlegu spjalli í gott
grín og svo til baka – alveg þar til
eitthvað spaugilegt bar aftur á
góma.
Fyrst og síðast var Imba góð
og gefandi manneskja og það
sýndi sig í vilja og áhuga fólksins
hennar til að njóta samvista með
henni. Vinkonusamband hennar
og Sillu var óviðjafnanlegt og
nærði og kætti sálarlíf okkar
hinna sem fengu að fylgjast með.
Ólafur Hauksson.
Okkar ástkæri eiginmaður, faðir,
tengdafaðir, afi og langafi,
HÉÐINN ÞORSTEINSSON
mjólkurfræðingur,
Brekkugötu 36, Akureyri,
lést sunnudaginn 19. september á heimili
sínu í faðmi fjölskyldunnar. Útförin mun fara
fram í kyrrþey að ósk hins látna. Þeim sem
vilja minnast hans er bent á minningarsjóð
heimahlynningar á Akureyri.
Stefanía Einarsdóttir
Fjóla Heiðrún Héðinsdóttir Hjörtur Narfason
Einar Örn Héðinsson Edda Björk Eggertsdóttir
Sigurlína Þóra Héðinsdóttir Alexander H. Jarosch
afabörn og langafabörn
Í dag kveð ég
tengdamóður mína
Vígdögg Björg-
vinsdóttur, Dögg.
Hún var kjarnakona sem bar
þetta mikla nafn fyrst kvenna.
Kynni okkar hófust fyrir rúm-
um 30 árum. Hún tók sér tíma
í að mynda sér skoðanir á
tengdasyninum og varð æ
sáttari við hann, held ég. Hún
gat verið föst fyrir enda með
skoðanir á flestu, ekki síst
málefnum kvenna. Kvenrétt-
indakona var hún af lífi og
sál. Vorum við oft á öndverð-
um meiði þegar stjórnmál bar
Vígdögg
Björgvinsdóttir
✝
Vígdögg
Björgvins-
dóttir fæddist 20.
febrúar 1933. Hún
lést 9. september
2021.
Útför Vígdaggar
fór fram 21. sept-
ember 2021.
á góma og gátum
tekist á um ýmis
mál en þær þræt-
ur höfðu ekki eft-
irmál. Dögg var
greind kona, mik-
ill lestrarhestur,
fastagestur á
bókasafninu og
fylgdist vel með
þjóðmálunum og
var því fjölfróð.
Dögg bar hag
afkomenda sinna
mjög fyrir brjósti og var mik-
ið í mun að þeir menntuðu
sig. Sjálf hélt hún ung kona
til Reykjavíkur til að nema
hjúkrun. Vann hún sem
starfsstúlka á Kleppsspítala
eftir komuna til Reykjavíkur
og hóf í framhaldi af því nám
í Hjúkrunarkvennaskóla Ís-
lands. Vann hún síðan lengst
af á Kleppi og lauk þar
starfsævinni. Dögg var sjó-
mannskona og hafði því í
mörg horn að líta auk vinnu og
barnauppeldis. Eiginmaður
hennar var ljúfmennið Sæ-
mundur Sveinsson skipstjóri
hjá Hafskipum.
Upplifði Dögg sorgir á
langri ævi. Fráfall eigin-
manns, tengdasonar, barna-
barns, systkina og vina. Á
þeim stundum kom æðruleysið
sem var svo ríkt í fari hennar
best í ljós. Dögg var kona at-
hafna, ekki eingöngu orða, og
fyrst til að rétta hjálparhönd
þegar aðrir áttu erfitt. Hún
gekk þá fumlaust í málin.
Dögg dvaldi á hjúkrunarheim-
ilinu Eir síðustu árin og hafði
oft á orði að hún skildi ekki
hvað almættið meinti með því
að sækja hana ekki í stað ungs
fólks sem væri að kveðja.
Hrakaði henni hratt síðasta
daginn sem hún lifði og fékk
hægt andlát umkringd afkom-
endum. Þakka ég sómahjón-
unum Dögg og Sæmundi kynn-
in og alúðina í garð mín og
minna. Blessuð sé minning
þeirra.
Votta ég afkomendum, ætt-
ingjum og vinum Daggar sam-
úð mína.
Einar Ásbjörnsson.
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Óheimilt er að taka efni úr minningargreinum til birtingar í
öðrum miðlum nema að fengnu samþykki.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi liður, „Senda inn minningargrein,“
valinn úr felliglugganum. Einnig er hægt að slá inn slóðina
www.mbl.is/sendagrein
Minningargreinar