Morgunblaðið - 14.01.2022, Qupperneq 19

✝
Jóna Sigur-
björg Guð-
mundsdóttur fædd-
ist 5. júní 1933 á
Horni í Mosdal í
Arnarfirði. Hún
lést á hjúkr-
unarheimilinu Eir í
Reykjavík 14. des-
ember 2021. For-
eldrar hennar voru
Guðmundur Jó-
hannsson, bóndi á
Horni og Dynjanda í Arnarfirði,
f. 1893, d. 1964, og Guðrún Sig-
ríður Guðjónsdóttir, húsfreyja á
Horni og Dynjanda, f. 1894 í
Haukadal, d. 1962.
Alsystkini Jónu voru Jóhann,
f. 1934, og andvana fæddur
drengur, f. 1936. Guðrún Sigríð-
ur var sjómannsekkja eftir Jón
Sigurðsson þegar hún giftist
Guðmundi. Sammæðra systkini:
Guðjón Jónsson, f. 1917, Sig-
urður Guðni Jónsson, f. 1918, og
andvana fædd stúlka Jónsdóttir,
f. 1921. Jóna lifði öll systkini sín.
Árið 1953 giftist Jóna Árna
Marinó Finnbogasyni, f. á Hóli í
Bakkadal, Ketildölum í Arnar-
firði 5. apríl 1931, d. 2. maí
2017. Börn þeirra eru:
Alda Björk, f. 26. október
1953, gift Trausta Haukssyni,
þau eiga þrjár dætur, Ernu Sif,
Móeiði og Ilmi. Guðrún og fjöl-
skylda búa í Árósum í Dan-
mörku.
Jóna var ekki lang-
skólagengin. Hún lauk gagn-
fræðaprófi frá Gagnfræðaskóla
Akraness árið 1950. Jóna var
mikil hannyrðakona. Hún saum-
aði og prjónaði allt á börn sín og
sig sjálfa framan af og síðar á
barnabörn o.fl. Auk húsmóð-
urstarfsins vann Jóna ýmis
hlutastörf til að drýgja tekj-
urnar. Eftir að þrjú elstu börnin
fluttu að heiman og það yngsta
var á skólaaldri rak Jóna leik-
fangaverslunina Jójó í Reykja-
vík árin 1979-1981 ásamt Öldu
dóttur sinni. Jóna vann í versl-
uninni Áklæði og gluggatjöld en
starfaði lengst af í miðasölu
Þjóðleikhússins, frá 1990-2003.
Hún lét af störfum 70 ára göm-
ul.
Á Bíldudal var Jóna ung og
efnileg stúlka og tók þátt í starfi
leikfélagsins og spilaði hand-
bolta. Hún kynntist Marinó sum-
arið 1952 á ungmenna-
félagshátíð á Þingeyri. Jóna og
Marinó hófu hjúskap á Bíldudal
árið 1952 í Hólmarshúsi. Þau
fluttu með tvö elstu börnin til
Reykjavíkur, í Njörvasund 26,
1961. Þar fæddist Finnbogi.
1970 fluttu þau í Vesturberg 10,
þar fæddist Guðrún Björk. Jóna
bjó í 50 ár í Vesturbergi.
Útför Jónu fer fram frá
Garðakirkju í dag, 14. janúar
2022, klukkan 13.
börn þeirra eru
þrjú: Signý, gift
Sigurjóni Alexand-
ersyni, þau eiga
synina Bjart og
Fjölni; Sindri, gift-
ur Sólveigu Rolfs-
dóttur, þau eiga
synina Snorra og
Egil; Ástrós, sem á
einn son, Myrkva.
Guðmundur, f. 3.
júlí 1955, giftur
Guðbjörgu Önnu Magnúsdóttur,
börn þeirra eru þrjú: Jóna
Sigurbjörg, hún á fjögur börn
með fyrrverandi eiginmönnum,
Guðmund Gabríel, Atalíu Von,
Sefaníu Rut og Adríönu Bjark-
eyju; Steinunn Ragnhildur, unn-
usti hennar er Kristján Haukdal
Jónsson, hann á eina dóttur,
Ester Báru; Marinó Magnús,
giftur Tinnu Berg Rúnars-
dóttur, þau eiga þrjá syni, Ant-
on Grétar, Kolbein Mána og Óli-
ver Darra.
Finnbogi Sigurður, f. 3. ágúst
1962, giftur Kerstin Haug Mar-
inósson, hann á eina dóttur,
Heru Jóhönnu. Finnbogi og
Kerstin búa í Suður-Karólínu í
Bandaríkjunum.
Guðrún Björk, f. 15. maí
1972, gift Vigfúsi Eiríkssyni,
Elsku mamma. Ég kveð þig í
dag með söknuði og þakklæti fyr-
ir góða atlætið, kærleikann, upp-
fræðsluna, stuðninginn, góðu
upplifanirnar og allar yndislegu
stundirnar á síðastliðnum 49 ár-
um. Ég var ljósið ykkar pabba
sem lifnaði síðast, eins og þú oft
sagðir mér. Þið pabbi voruð góðir
foreldrar, studduð mig í einu og
öllu. Við vorum í sama liðinu. Ég
var heppin að alast upp með ykk-
ur, þið á ykkar efri árum, orðin
ráðsett og lífsreyndari en þegar
þið hófuð hjúskap og stofnuðuð
fjölskyldu, þú aðeins tvítug að
aldri.
Þú kenndir mér að elska land-
ið, njóta íslenskrar náttúru,
þekkja flóru landsins og fuglana
og bera virðingu fyrir náttúrunni,
taka henni ekki sem sjálfsögðum
hlut. Þú studdir mig í gegnum
skólagönguna. Þú hafðir mjög
gott vald á móðurmálinu, varst
víðlesin, vel að þér í bókmenntum
og kunnir laglínuna við þau ljóð
sem ég átti að læra utan að. Þú
fylltist áhuga og hlustaðir með at-
hygli þegar ég sagði þér frá nám-
inu og bættir við þekkingu mína
með þinni eigin reynslu og kunn-
áttu. Þú varst skapandi, fylgdist
með tíðarandanum og óttaðist
ekki það sem var þér framandi.
Ég gekk í heimasaumuðum og
heimaprjónuðum fötum, svo dáðst
var að. Við eyddum mörgum
stundum við að skoða tískublöð,
fara í vefnaðarvörubúðir og þú
saumaðir föt á mig, breyttir snið-
um eftir mínum málum á snilld-
arvegu. Ég hef oft síðan dáðst að
þolinmæði þinni og vandvirkni við
verkin, öllu því sem þú fékkst
áorkað, samhliða því að þú vannst
utan heimilis, sinntir fjölskyld-
unni og öðrum verkum.
Öll fjölskyldan naut hæfni
þinnar og atorku, og þú neitaðir
aldrei verkum sem þú varst beðin
að vinna. Þú áttir frumkvæði að
því að skapa fjölskylduhefðir sem
við systkinin höfum í heiðri. Þú
bakaðir afmæliskringlu fyrir öll
afmæli, piparkökur og hús, sem
voru skreytt fyrir jólin. Við
krakkarnir, elstu barnabörnin og
ég, fengum að vera í eldhúsinu og
taka þátt í matseldinni, bakstrin-
um, sláturgerðinni, að hreinsa
rabarbarann og berin í sultuna
með meiru. Allt það sem ég sjálf
kann í dag til verka á heimili mínu
hef ég lært af þér.
Þið pabbi eruð fyrirmyndir
mínar þegar ég vel að eiga góðar
frístundir með fjölskyldu minni.
Ykkar leiðarljós í lífinu var að frí-
tíminn væri góður og innihalds-
ríkur, að njóta hans eftir allan
tímann sem eytt var í vinnu og
erfiði. Ég er full þakklætis fyrir
allar góðu samverustundirnar í
Danmörku. Þið pabbi heimsóttuð
okkur fjölskylduna í Árósum á
hverju ári síðastliðin 17 ár, og þú
oft seinni árin, þegar þú varst orð-
in ein. Dætur mínar eiga ómet-
anlegar minningar frá samveru
okkar. Þú saknaðir pabba, og
sagðir oft að þú hefðir verið hepp-
in að kynnast honum. Þið voruð
góð saman, samrýnd, samhent og
dugnaðarforkar.
Elsku mamma, minningar mín-
ar um æsku, uppvaxtar- og full-
orðinsár mín eru mér kærar. Þær
verma hjartarætur mínar á hverj-
um degi er ég hugsa til ykkar. Þú
fékkst þína hinstu hvíld eftir
langt, gott, hamingjuríkt og við-
burðaríkt líf.
Með ástarkveðju, þín
Guðrún Björk.
Vinnusöm og féll aldrei verk úr
hendi, þannig var mamma. Hún
bjó sig undir veturinn með slátur-,
kæfu- og rúllupylsugerð, sultaði
og gerði saft úr berjum og rab-
arbara. Hún saumaði og prjónaði
nánast öll föt á sig, börn og barna-
börn. Mamma prjónaði mikið af
fallegum mynstruðum peysum á
okkur öll. Mamma saumaði mikið
út. Hún prjónaði ungbarnaheim-
farasett og færði nýbökuðum for-
eldrum. Margar okkar bestu
stundir voru við saumaskap, að
velja snið, taka upp og leggja á
efnin, klippa efnin, það þótti henni
erfitt, það var dýrt að gera mis-
tök. Ég klippti því oft og hún
saumaði. Hún fékk mikið hól fyrir
allar fallegu flíkurnar því hún var
mjög handlagin og vandvirk.
Seinni árin prjónaði hún mikið af
rósamynstursvettlingum. Hún
var send til náms við Gagnfræða-
skóla Akraness, dvaldi hjá Sigurði
bróður sínum, naut félagslífsins
og námsins, þaðan átti hún ein-
stakar og ljúfar minningar, lauk
prófi 1950.
Það var alla tíð mikill gesta-
gangur á heimili Manna og Jónu,
mamma bakaði vikulega og bar
fram fjölbreyttar veitingar. Það
var líf og yndi foreldra minna að
hafa samveru með fjölskyldu, ætt-
ingjum og vinum. Árið 1999 héldu
mamma og Jóhann, ásamt afkom-
endum Sigurðar og Guðjóns, ætt-
armót á á bernskuslóðum þeirra.
Til að fagna áttræðsafmælum for-
eldra minna fórum við afkomend-
urnir með þeim í tvær ferðir til
Bíldudals, ferðumst um í Arnar-
fjörð undir þeirra leiðsögn.
Mamma var mikill náttúruunn-
andi og þau pabbi hófu ung að
ferðast um landið með tjald. Sem
dæmi um dugnað mömmu saum-
aði hún botn í hvíta tjaldið. Á
ferðalögum fræddi mamma okkur
börnin um sögu landsins, þjóðsög-
ur og náttúruna bæði plöntu- og
dýralíf.
Oft fögnuðu þau afmælum sín-
um í sumarbústaðaferðum með
öllum afkomendum. Það var
gjarnan hringt með stuttum fyr-
irvara á góðviðrisdegi og allir
drifnir af stað í fjöruferð, á Þing-
velli eða Heiðmörk. Fjölskyldan
eyddi mörgum góðum stundum
saman úti í náttúrunni. Á miðjum
aldri fóru þau að ferðast með
Ferðafélagi Íslands inn á hálendið
og gengu á skíðum á veturna.
Mamma hafði yndi af lestri og
las bæði fróðleik, ljóð og skáld-
skap. Hún las gjarnan upphátt á
kvöldin fyrir Manna sinn, blaða-
greinar, leikdóma eða skemmti-
lega kafla úr bókum. Mamma las
fyrir börnin og seinna barnabörn-
in þegar þau gistu hjá þeim, þá
var oft mikil kátína. Hún hafði lag
á að lofa börnum að aðstoða sig í
eldhúsinu, hjálpa til við bakstur.
Þau fengu að snúa kleinudeiginu
og baka smákökur. Mamma var
alltaf tilbúin að passa barnabörn-
in og sóttu þau í að fara til ömmu
og afa.
Mamma vann lengst í miðasölu
Þjóðleikhússins og var mjög
ánægð í því starfi, sá allar leiksýn-
ingar og hvatti alla í fjölskyldunni
til þess líka. Börnum og barna-
börnum bauð hún oft á barnasýn-
ingar. Árin eftir að pabbi kvaddi
voru henni erfið. Hún syrgði mik-
ið og saknaði hans. Síðasta árið
bjó hún á Eir hjúkrunarheimili
við einstaka og góða umönnun.
Nú sameinast þau í sumarland-
inu.
Hvíl í friði móðir mín.
Alda Björk Marinósdóttir.
Ég kynntist heiðurshjónunum
Jónu og Marinó heitnum, mann-
inum hennar, fyrst fyrir rúmum
30 árum þegar við Guðrún Björk
fórum að rugla saman reytum
okkar, þá enn óharðnaðir ungling-
ar í menntaskóla. Ég var strax
boðinn velkominn á heimilið og,
eftir því sem á leið, í fjölskylduna.
Aldrei var manni tekið öðruvísi en
af kærleik, hlýju og gestrisni á
heimili þeirra. Eftir því sem við-
kynningin lengdist og dýpkaði
jókst aðdáun mín á þeim báðum,
enda leitun að öðru eins gæða-
fólki. Aldrei kom maður að tóm-
um kofunum hjá Jónu ef mann
langaði að tala um lífið fyrir vest-
an í denn. Hún sagði gjarnan frá,
eins og því hvernig á uppeldis-
árunum við Dynjanda hún mátti
láta sig hafa að sækja skepnurnar
í hagann, þótt hún væri svo nær-
sýn að hún sæi ekki kindur sem
voru meira en steinsnar í burtu.
Sjónpróf og eftirfylgjandi gler-
augu voru einfaldlega ekki sjálf-
sagður hlutur þar á þeim tíma.
Eins og svo margir gerðu á
seinni helmingi síðustu aldar
fluttist Jóna með Manna sínum og
fjölskyldu á mölina. Og eins og
svo margar jafnöldrur hennar
varð hún útivinnandi, og hélt vita-
skuld samt áfram að sjá um heim-
ilið. Jóna var alveg gríðarlega
vinnusöm, og hög til allra hand-
verka. Mér fallast stundum hend-
ur við tilhugsunina um að hún hafi
unnið fulla vinnu, sinnt elda-
mennskunni, séð um heimilið,
bakað allt bakkelsi og samt fundið
tíma til að handsauma föt á börn-
in. Og ofan á þetta allt saman voru
þau hjónin feikna dugleg að
stunda útilíf um helgar. Maður
hafði alltaf á tilfinningunni að
varla væri sú þúfa sem upp úr
stendur í landslaginu að þau
hefðu ekki gengið hana bæði
þvers og kruss. Og væri ekki
gengið var heimboð eða heim-
sókn.
Dugnaðarforkur var hún ekki
bara til göngu og handa, heldur
einnig til hugar. Hún var ein fárra
stúlkna úr árganginum frá henn-
ar landsfjórðungi sem voru send-
ar í landspróf. En þótt skólagang-
an yrði ekki lengri var Jóna alltaf
ljónskörp og mikill bókaunnandi.
Það er aðdáunarvert hve vel hún
var lesin, og enn meir ef haft er í
huga hve lítið hlýtur að hafa verið
eftir af tíma og orku í lok hvers
dags.
Það er oft sagt um fólk af þeirri
kynslóð sem tengdamamma til-
heyrði að það hafi ekkert verið að
flíka tilfinningunum um of. En
þær voru þar samt. Ég hafði
þekkt tengdaforeldra mína í mörg
ár og tekið eftir því að oft, ef gera
átti sér ljúfan dag eða borða með
fjölskyldunni, stakk annað þeirra,
gjarnan með gleði- og kærleiks-
glampa í augunum, upp á að hafa
rabarbaragraut með rjóma í eft-
irrétt. En það var ekki fyrr en
frekar nýlega sem ég lærði að á
fyrsta stefnumótinu sem þau fóru
á, vestur í Arnarfirði fyrir löngu,
borðuðu þau rabarbaragraut með
rjóma saman.
Nú hefur heittelskuð tengda-
móðir mín kvatt þennan heim,
södd lífdaga í hárri elli. Við sem
eftir erum söknum hennar af-
skaplega, þótt við séum líka full
þakklætis fyrir að hafa notið sam-
ferðarinnar í öll þessi ár. Nú er
hún komin aftur til hans Manna
síns. Og ef ég hef þekkt hann rétt
beið hann eftir henni með rabar-
baragrautinn, og rjóma í skál.
Vigfús Eiríksson.
Elsku besta amma. Núna ertu
farin til afa, hans Manna þíns. Ég
trúi því að það hafi orðið miklir
fagnaðarfundir. Ég veit samt að
þú munt sakna hans Steina þíns
mikið en ég, Kristján og Esther
Bára munum hugsa vel um hann.
Þetta er alltaf svo sárt þegar
einhver sem maður elskar yfirgef-
ur þennan heim. Engar heim-
sóknir á Vesturbergið aftur, eng-
ar leikhúsferðir saman eða flissað
og brosað að uppátækjunum hans
Steina. Þú kenndir mér svo
margt; að þekkja blóm, fugla og
stjörnur, baka og gera kæfu.
Núna get ég ekki hringt til að fá
ráð þegar ég er að bardúsa í eld-
húsinu og mig vantar ráð eða upp-
skrift. Þú tókst öllum svo vel, eins
og henni Esther Báru hans Krist-
jáns míns, tókst henni eins og hún
væri þitt barnabarn og varst svo
spennt að sjá hana stíga á svið síð-
asta vetur. Það var síðasta leik-
húsferðin okkar saman, amma, og
var hún farin alla leið á Borg í
Grímsnesi. Þú ljómaðir á leiðinni
út í bíl og alla leiðina austur og við
skemmtum okkur svo vel ásamt
Kristjáni og foreldrum hans.
Ég er svo glöð að hafa verið
þrjósk og að við fórum vestur
sumarið 2018, þú vildir ekki að ég
væri að nota mitt sumarfrí í að
fara með þér vestur en eftir mörg
samtöl þá samþykktir þú. Það var
í síðasta skipti sem þú fórst vestur
á æskuslóðir, þar kynntust þið afi
og þar hófst ykkar sambúð og líf
saman. Þessi ferð var svo dásam-
leg. Ég er ekki viss hvor okkar
skemmti sér betur ég eða þú. Ég
allavega skemmti mér ekki síður
en þú elsku amma. Mig langar að
segja takk við alla sem við hittum
enda var okkur stórkostlega tekið
hvar sem við komum.
Ég á eftir að sakna þess að eng-
inn kalli mig gullið sitt græna, við
munum aldrei sitja saman og
horfa á fuglana út um gluggann
eða hlusta og syngja saman gömul
dægurlög eins og við gerðum eftir
að þú fluttir á Eir. Ég veit að núna
líður þér vel og ert hamingjusöm
að hitta hann afa aftur.
Hvíldu í friði elsku besta
amma.
Hversvegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Þín sonardóttir,
Steinunn Ragnhildur
Guðmundsdóttir og fjölskylda.
Í dag kveð ég elsku Jónu
ömmu. Ég er þakklát fyrir að eiga
fallegar minningar um hana.
Heimili Jónu ömmu og Mar-
inós afa var miðpunktur fjölskyld-
unnar og þar hittust afkomendur
reglulega. Það var gott að koma
til þeirra hjóna sem tóku ávallt vel
á móti gestum með tilheyrandi
veitingum og spjalli. Jóna gaf sér
tíma til að sinna börnum, barna-
börnum og barnabarnabörnum og
fylgdist vel með því sem afkom-
endur hennar voru að gera. Það
eru margar minningar af Vestur-
berginu. Jóna hafði ánægju af því
að lesa upphátt og nutum við góðs
af því þar sem hún las mikið fyrir
okkur þegar við vorum börn. Hún
varði miklum tíma í eldhúsinu og
þar fengum við krakkarnir að
hjálpa til við baksturinn. Við fór-
um líka í dagsferðir með ömmu og
afa þar sem við keyrðum út úr
borginni með nesti og nutum úti-
vistar og samveru. Á veturna fór-
um við með þeim á skíði og á
sumrin í útilegur og sumarbú-
staðaferðir. Jóna var mikil
saumakona og í æsku voru öll
sparifötin mín heimasaumuð. Í
seinni tíð tók prjónaskapurinn yf-
ir og hefur hún prjónað margt fal-
legt á fjölskylduna sem okkur
þótti mjög vænt um.
Jóna vann lengi í Þjóðleikhús-
inu og í nokkur ár vann ég þar líka
og það var gott að fá að kynnast
henni á öðrum vettvangi. Jóna var
vel liðin af samstarfsfólkinu og ég
var alltaf stolt af því að vera dótt-
urdóttir hennar. Hún hafði mikla
ánægju af leiksýningunum og
safnaði leikskrám sem hún fletti
reglulega og rifjaði upp sýning-
arnar.
Jóna hafði marga kosti. Hún
var einstök húsmóðir og
hjartahlý. Ég hef alltaf dáðst að
því hvað hún og afi voru nægju-
söm og áttu auðvelt með að gleðj-
ast yfir litlu hlutunum í lífinu. Sá
eiginleiki og að sinna fjölskyld-
unni af alúð er það sem ég mun
minnast alla tíð og leitast við að
tileinka mér.
Hvíldu í friði, elsku amma, ég
mun sakna þín.
Þín dótturdóttir,
Signý Traustadóttir.
Elsku amma. Mikið ofsalega
erum við þakklátar fyrir allar
yndislegu stundirnar sem við náð-
um að eiga með þér og afa und-
anfarin ár, bæði þegar við höfum
fengið að gista heima hjá ykkur í
Vesturberginu og öll ferðalögin
okkar saman. Með ykkur höfum
við ferðast til Svíþjóðar, þar sem
við tíndum bláber, ferðuðumst um
heimaslóðir Astridar Lindgren og
upplifðum sögurnar hennar í leik
og söng. Þú skemmtir þér ekki
minna en við á ferðalaginu og við
sungum saman Astrid Lindgren-
lög hástöfum í bílnum alla heim-
leiðina. Okkur er sérstaklega kær
ferðin um Arnarfjörðinn um stað-
ina þar sem þið afi ólust upp.
Saman ferðuðumst við mikið um
alla Danmörku í sólinni. Þú komst
til okkar yfir jólin og fórst með
okkur til Lübeck á jólamarkaði.
Við munum alltaf minnast þín og
þessara stunda með hlýju. Við er-
um svo heppnar að hafa átt þig
sem ömmu og munum ætíð sakna
þín og elska þig.
Þín barnabörn,
Ilmur og Móeiður.
Þau fluttu frá Bíldudal í
Njörvasund og bjuggu þar í tíu ár.
Á þessum tíma kynntist ég Jónu
lítið þótt börnin okkar lékju sér
saman. Svo fór Breiðholtið að
byggjast og í Efra-Breiðholtið
fluttu þau Marinó 1971 og við
Eggert svo ári seinna. Þá tókst
með okkur kunningsskapur sem
þróaðist í vináttu.
Það var gott að eiga Jónu að
þegar mér lá mikið á og henni
þótti alltaf sjálfsagt að veita hjálp-
arhönd. Við ferðuðumst töluvert
með Marinó og Jónu og það var
alltaf gaman og upplífgandi. Nú
er litadýrðin á Þingvöllum kulnuð
en hún kemur aftur.
Það var líka gaman að hringja í
hana og spyrja hana um hvað
væri rétt, bæði í spakmælum og
vísum: „Hvað fannst þú út úr
myndagátunni?“
Jóna var alin upp við fjörð og
há fjöll en kórónan var Dynjandi.
Það var bjart yfir Jónu, enda vann
hún lengi í háborg íslenskrar
menningar, Þjóðleikhúsinu.
Ég þakka Jónu liðna tíð, hún
var alltaf traust.
Við Eggert sendum börnum
hennar, tengdabörnum og niðjum
þeirra samúðarkveðjur.
Hólmfríður Gísladóttir.
Jóna Sigurbjörg
Guðmundsdóttir
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 14. JANÚAR 2022
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
MÓSES GEIRMUNDSSON
verkstjóri,
Grundarfirði,
lést á heimili sínu miðvikudaginn
29. desember. Útför hans fer fram frá Grundarfjarðarkirkju
laugardaginn 15. janúar klukkan 13.
Kirkjugestir eru beðnir um að framvísa neikvæðu hraðprófi sem
er ekki eldra en 48 klst. Streymt verður frá útförinni á slóðinni:
https://youtu.be/PPmkxWLzHak.
Blóm og kransar eru afþakkaðir, en þeim sem vilja minnast
hans er bent á Minningarsjóð dvalarheimilisins Fellaskjóls í
Grundarfirði.
Dóra Haraldsdóttir
Lilja Mósesdóttir Ívar Jónsson
Hildur Mósesdóttir Aðalsteinn Gunnarsson
Ásta Mósesdóttir Páll Þórir Hermannsson
Dögg Mósesdóttir Hilmar Kristjánsson
barnabörn og barnabarnabörn