Morgunblaðið - 14.01.2022, Page 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 14. JANÚAR 2022
✝
Lilja Gróa
Kristjánsdóttir
fæddist þann 10.
febrúar 1928 á
æskuheimili sínu að
Njálsgötu 27b í
Reykjavík. Hún
andaðist á Eir
hjúkrunarheimili í
Reykjavík 27. des-
ember 2021.
Foreldrar henn-
ar voru Ingibjörg
Jónsdóttir húsmóðir, f. 1885, d.
1955, og Kristján Jóhannesson,
skósmiður á Njálsgötunni, f.
1878, d. 1967. Lilja var yngst
systkina sinna sem öll eru látin.
Þau voru: Guðlaug Katrín, f.
1909, d. 1982, Ólöf Jóhanna, f.
1912, d. 1989, Gunnar, f. 1913, d.
1986, og Sigrún, f. 1916, d. 1991.
Hálfbróðir Lilju, sammæðra,
var Óskar Þorgils Jónsson, f.
1900, d. 1917.
Lilja giftist árið 1949 Þor-
steini Ingimari Stefánssyni, f.
21. júní 1921, d. 4. ágúst 2016.
Foreldrar hans voru Arnfríður
Guðrún Sveinsdóttir húsmóðir,
f. 1878, d. 1959, og Stefán Jón
Sigurjónsson, bóndi að Skugga-
Björgvinsdóttur. Dætur þeirra
eru Hafdís Jóna, Helena Dröfn
og Lilja María.
Afkomendur Þorsteins og
Lilju auk barna þeirra eru alls
36, þ.e. barnabörn 12, barna-
barnabörn 22 og barnabarna-
barnabörn tvö.
Lilja starfaði við versl-
unarstörf á yngri árum og
stundaði auk hefðbundinnar
skólagöngu, píanónám. Hún lék
oft á píanóið sér til ánægju. Hús-
móðurstörfin voru henni hug-
leikin og þegar um hægðist í því
hlutverki vann hún við ræst-
ingar og harðfiskvinnslu. Á
fyrstu búskaparárunum, sam-
hliða öðrum störfum, unnu Lilja
og Þorsteinn við framleiðslu
lampaskerma heima hjá sér á
kvöldin sem reyndist þeim drjúg
tekjulind.
Lilja fékkst mikið við handa-
vinnu og var mjög fjölhæf og ið-
in í þeim efnum. Hún stundaði
einnig stangveiði með Þorsteini
þegar færi gafst.
Útför Lilju fer fram frá Graf-
arvogskirkju í dag, 14. janúar
2022, og hefst athöfnin klukkan
13.
Kirkjugestir eru vinsamlega
beðnir um að framvísa nei-
kvæðu Covid-19-hraðprófi sem
er innan við 48 tíma gamalt.
Streymt verður frá útförinni á:
https://beint.is/streymi/liljak
https://www.mbl.is/andlat
björgum í Deild-
ardal í Skagafirði,
f. 1874, d. 1970.
Lilja og Þor-
steinn hófu sinn bú-
skap í Barmahlíð
52 í Reykjavík. Árið
1953 fluttu þau í
Langagerði 46 sem
þau byggðu af mik-
illi útsjónarsemi og
elju. Þar bjuggu
þau í 58 ár.
Börn Lilju og Þorsteins eru:
1) Kristján, f. 10. febrúar
1950, í sambúð með Kristínu
Jónsdóttur Njarðvík. Börn
Kristjáns og fyrrverandi eig-
inkonu, Helgu Kristjánsdóttur,
eru Vilhjálmur, Lilja og Helgi.
2) Guðrún Ingibjörg, f. 1. apr-
íl 1954. Eiginmaður hennar var
Viktor Daði Bóasson sem lést
árið 2012. Börn þeirra eru Að-
alheiður Eva, Þorsteinn Viðar
og Elvar Örn.
3) Sigrún Erla, f. 12. febrúar
1959, gift Kjartani Blöndahl
Magnússyni. Börn þeirra eru
Magnús, Fanney og Íris.
4) Stefán, f. 13. júní 1963,
kvæntur Sigríði Steinunni
Mig langar að skrifa nokkur
orð um yndislega tengdamóður
mína Lilju Gróu Kristjánsdótt-
ur. Hún var stór partur af lífi
mínu í vel yfir fjörutíu ár eða
frá því að við Stebbi minn
kynntumst sextán ára gömul,
urðum kærustupar og síðar
hjón.
Hugurinn reikar til ársins
1980, undirrituð var nýlega
komin með bílpróf og var á leið-
inni í helgarferð í Ölfusborgir á
stórum Ford-jeppa sem pabbi
minn lánaði mér og vinirnir voru
pikkaðir upp í bílinn hver á fæt-
ur öðrum. Þegar stoppað var í
Langagerðinu til að pikka
Stebba upp þá sagði Lilja:
„Ekki ætlar þessi litla stelpa að
keyra ykkur austur!“
Rúmum tveimur árum síðar
var ég flutt inn í risið hjá
tengdaforeldrum mínum þar
sem við Stebbi hófum okkar
sambúð og áttum von á frum-
burðinum okkar. Þar bjuggum
við í rúm tvö ár og þar leið okk-
ur vel í góðu sambýli við þau
Lilju og Þorstein.
Við hjónin ásamt dætrum
okkar áttum margar góðar
stundir með tengdaforeldrum
mínum, ferðuðumst mikið með
þeim um landið okkar og veiði-
ferðirnar voru ófáar sem farnar
voru ýmist norður í Skagafjörð
eða á aðrar veiðislóðir.
Tengdamamma var jákvæð
og þakklát kona, hún var alltaf
til í að koma með okkur hvert
sem við fórum og var alltaf
tilbúin á núll-einni. Jafnvel þeg-
ar við hjónin fengum þá hug-
dettu að skreppa til Portúgals
eitt árið með tveggja daga fyr-
irvara og buðum henni að koma
með þá var hún sko til og fór
með okkur, þar áttum við ynd-
islegar stundir.
Hún var mikil handverks-
kona, hafði gaman af allri
handavinnu og skar út marga
fallega muni í tré.
Stebbi minn er yngsta barn
foreldra sinna og áttu þau
mæðgin einstakt samband svo
aðdáun vakti og var yndislegt að
fylgjast með.
Lilja var myndarleg og góð
húsmóðir, yndisleg móðir,
tengdamóðir, amma, langamma
og langalangamma sem fylgdist
vel með öllu sínu fólki og var
mjög áhugasöm um að vita hvar
hver var og hvað fólkið hennar
var að bardúsa. Þegar barna-
börnin voru erlendis í námi eða
starfi hvert á fætur öðru var það
hennar heitasta ósk að þau skil-
uðu sér heim aftur fyrr en
seinna. Þegar síðustu ungarnir
fluttu svo búferlum heim til Ís-
lands síðasta sumar var mín
heldur betur ánægð að vita af
öllum sínum í heimalandinu.
Tengdamamma var hálfgerð
fréttamiðstöð fyrir fólkið sitt,
hún fylgdist vel með því sem var
í gangi hverju sinni og það var
alltaf fróðlegt að koma til henn-
ar í heimsókn og fá fréttir af
öðrum fjölskyldumeðlimum.
Í byrjun árs 2020 flutti Lilja
á Eir hjúkrunarheimili og bjó
þar til hinstu stundar. Þar naut
hún umönnunar, nærgætni og
hlýju starfsfólksins sem þar
starfar og á þakkir fjölskyld-
unnar fyrir sitt óeigingjarna
starf.
Að lokum þakka ég tengda-
móður minni alla þá hlýju og
stuðning sem hún hefur sýnt
mér í gegnum tíðina og bið þess
að hún sé nú komin í faðm Þor-
steins síns og þeirra sem á und-
an eru gengnir.
Hún á alltaf sérstakan stað í
hjarta mínu.
Sigríður St.
Björgvinsdóttir.
Með virðingu og þakklæti
minnist ég tengdamóður minnar
Lilju Gróu Kristjánsdóttur.
Við hittumst fyrst á Þorláks-
messu fyrir sextán árum þegar
hún bauð mér í árlegt skötuboð
barna og tengdabarna. Lilja tók
á móti mér með opinn faðminn,
fagnaði þessari nýju konu í lífi
Kristjáns og þar með var ég
komin í hópinn hennar sem hún
fylgdist með, hvatti, samgladdist
og sýndi stuðning, allt eftir því
hvernig gaf í lífsins ólgusjó.
Lilja fylgdist vel með sínum
börnum og þeirra fjölskyldum
alla daga enda undi hún sér
hvergi betur en í fjölskyldu-
faðminum.
Lilja hafði einstakt og rómað
vit á verklegum framkvæmdum,
sér í lagi smíðum, utanhúss og
innan. Kristján, sem er iðinn við
smíðar og viðhald fyrir heimilið
okkar, bústaðinn og skíðaskál-
ann, greindi henni iðulega frá
því sem stæði til og því sem
hann var að framkvæma. Lilja
sýndi þessu bardúsi öllu ótrúleg-
an áhuga og hringdi síðan dag-
inn eftir til að athuga hvernig
hann hefði leyst úr þeim vanda
sem rætt hafði verið um.
Fólk sem ástundar sjálfsrækt
leggur ríka áherslu á þakklætið
en það eykur lífsgleði, bætir
heilsu, svefn og svo margt fleira.
Lilju var þakklætið í blóð borið
og ástundaði það ríkulega enda
af þeirri kynslóð sem veit að
ekkert er sjálfgefið. Allar sam-
verustundir og allt sem hún
naut þakkaði hún fyrir af fyllstu
einlægni. Henni varð tíðrætt um
umhyggjusemi starfsfólksins á
hjúkrunarheimilinu Eir og lýsti
þakklæti í þeirra garð sem fjöl-
skyldan tekur heilshugar undir.
Síðustu samskipti við Lilju
voru á Þorláksmessu en þá af-
þakkaði hún skötu. Það var tákn
um að komið væri að leiðarlok-
um eftir langa og farsæla ævi.
Hafðu þökk fyrir allt og allt
elsku Lilja.
Kristín Jónsdóttir
Njarðvík.
Ég er skírð í höfuðið á elsku
ömmu minni sem lést í faðmi
fjölskyldu sinnar á þriðja degi
jóla. Mikið á ég eftir að sakna
þess að geta ekki heimsótt
ömmu lengur, hringt í hana eða
notið annarra samverustunda.
Ég á ekkert nema yndislegar
minningar um ömmu mína.
Amma var alveg sérstaklega
áhugasöm um hvernig allir í
fjölskyldunni hennar höfðu það
og hvað hver og einn var að fást
við. Amma var mikil félagsvera
og var alltaf til í að taka þátt í
ævintýrum með sínu fólki. Gam-
an var að koma í heimsóknir í
Langagerðið til ömmu Lilju og
Þorsteins afa. Sérstaklega er
mér minnisstætt þegar amma
lék á píanóið, sýndi mér allan
saumaskapinn svo sem kjóla og
útsaum ásamt mörgum fallega
útskornum munum. Ekki var
síðra þegar amma hringdi og
hóf samtalið á því að spyrja:
„Ert þetta þú kjúklingurinn
minn?“ Amma hafði mjög góða
nærveru og var þægileg í sam-
skiptum.
Það var mikill missir fyrir
ömmu þegar afi féll frá. Þau
voru samrýnd hjón, enda gift í
tæp sextíu og átta ár. En núna
hafa þau hist á nýjan leik, halda
áfram að rækta garðinn, sinna
handavinnu og fara saman í
veiðitúra.
Minning mín um góða ömmu
gleymist ei og hvíli hún í friði.
Lilja Kristjánsdóttir.
Lilja Gróa
Kristjánsdóttir
✝
Unnur Daníels-
dóttir fæddist í
Reykjavík 19. mars
1947. Hún lést á
heimili sínu í
Mörkinni, Suður-
landsbraut 66, 3.
janúar 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Daníel Ell-
ert Pétursson, f.
13.6. 1900, d. 14.6.
1977 og Guðlaug
Jónína Jóhannesdóttir, f. 18.3.
1910, d. 31.5. 1969. Systkini
Unnar: 1) Einar, f. 6.9. 1927, d.
8.5. 2001, 2) Vigdís, f. 15.2.
1935, d. 4.5. 2013, 3) Málfríður
Agnes, f. 25.11. 1936, d. 3.2.
2006, 4) Pétur Jóhannes, f.
Gyðríður Guðrún Jónsdóttir, f.
22.7. 1922, d. 3.7. 1991. Síðari
eiginmaður Gyðríðar var Óskar
Júníusson, f. 12.9. 1922, d. 10.8.
2001. Seinni eiginmaður Unn-
ar, Guðjón Hilmar Jónasson, f.
26.6. 1950, d. 2.3. 2016
Börn Unnar og Gunnars eru:
1) Jónína Unnur, f. 26.2. 1969,
maki Jóhann Helgi Þráinsson.
Börn Jóhanns eru: Íris Úlfrún,
Elín Helena og Sigurþór. 2)
Sóley Björg, f. 27.10. 1971,
maki Kristján Hallur Leifsson.
Börn: a) Guðjón Örn Hall-
dórsson, f. 15.12. 1994, maki
Jessica Thorn, b) Arnhildur
Unnur, f. 3.3. 2002, c) Rann-
veig Ísey, f. 21.2. 2005, d)
Kristján Gunnar, f. 5.3. 2012. 3)
Gunnar Vigfús, f. 27.11. 1972,
maki Íris Palmqvist Svendsen.
Útför Unnar fer fram frá
Kópavogskirkju í dag, 14. jan-
úar 2022, kl. 15.
Streymt verður frá athöfn:
https://www.mbl.is/andlat
16.9. 1938, d. 26.5.
1979, 5) Jónína
Helga, f. 3.9. 1940,
d. 29.11. 2012, 6)
Örn Sævar, f.
27.11. 1942, 7)
Friðgerður Bára, f.
27.11. 1942, d.
23.11. 2006, 8)
Gunnlaugur Guð-
mundur, f. 15.8.
1945, d. 30.11.
1998, 9) Freyja
Kolbrún, f. 14.9. 1948.
Unnur giftist 26.11. 1971
Gunnari Vigfúsi Guðjónssyni
sjómanni, f. 22.6. 1949, d. 1.2.
1973. Foreldrar hans voru
hjónin Guðjón Björgvin Ólason,
f. 26.4. 1921, d. 26.1. 1962 og
Þegar sjúkdómsþrautir þjaka
þá er gott að sofna rótt.
Erfitt þeim sem eftir vaka
Er að bjóða góða nótt.
Elsku mamma, sárt er að
kveðja þig svona allt of fljótt en
þú hefur nú aldeilis þurft að
hafa fyrir þessu lífi. Við byrj-
uðum okkar feril á mjög erfiðan
hátt, þú lentir í bílslysi þar sem
þú kastaðist út úr bifreiðinni
kasólétt að mér og var þér ekki
hugað líf en þú stóðst þig eins
og hetja eins og sögur segja.
Varst búin að vera meðvitund-
arlaus í heila viku áður en ég
kom í heiminn og það þótti nú
aldeilis kraftaverk á þeim tíma.
Við brögguðumst vel, þú í þessu
nýja hlutverki, orðin mamma án
þess þó að hafa munað eftir
meðgöngunni. Eftir þetta eign-
uðust þú og pabbi systkin mín
tvö og voruð þið pabbi að koma
ykkur fyrir í Kópavoginum á
æskuheimili okkar þegar annað
áfallið dundi á, pabbi fórst í sjó-
slysi 1. febrúar 1973 og þú orðin
ekkja og með þrjú ung börn á
aldrinum fjögurra ára, eins árs
og tveggja mánaða, eingöngu 26
ára gömul. En elsku mamma, vá
hvað þú stóðst þig eins og hetja
í þessu verkefni þínu, ég fæ
aldrei þakkað þér nógsamlega
fyrir hvað þú hélst vel utan um
okkur systkinin í þessu öllu
saman, þú áttir einnig góða og
samheldna fjölskyldu sem hjálp-
aði þér í þessu.
Minnist einnig góðu og
skemmtilegu ferðalaganna okk-
ar um landið og erlendis, það
var gaman að fara með þér til
Englands að skoða þar sem þú
hafðir verið au pair, man bara
hvað mér þótti það merkilegt að
mamma mín hefði verið au pair-
stúlka. Þú varst einnig dugleg
að ferðast til mín þegar ég bjó í
Englandi og fyrir það er ég
þakklát.
Það var alveg sama hvað kom
upp á, aldrei kvartaðir þú, elsku
mamma, hvort sem þú fékkst
blóðtappa í lungað, sem betur
fer ekki skaðlegan, og svo kom
hjartaáfallið og svo að endingu
lungnakrabbinn en þú hélst
ótrauð áfram alveg sama hvað;
svarið frá þér var bara: svona er
þetta bara, elskan, og hélst
áfram (held barasta að þú hafir
átt níu líf eins og kötturinn,
elsku mamma).
En svo kom að því að þú
þurftir að flytja af heimili þínu í
Sunnuhlíð vegna heilsubrests
þar sem þú hafðir átt heimili
síðan árið 2007 en við vorum
heppin að þú komst að á hjúkr-
unarheimilinu Mörkinni 2020 og
hvað við vorum þakklát fyrir
þegar mátti fara að heimsækja
þig aftur eftir Covid-lokanir. Ég
á eftir að sakna þess, elsku
mamma, að koma að spila við
þig á leiðinni heim eða bara að
kíkja á kaffihúsið og fá okkur
smá sykurlaust með kaffinu.
Við systkinin munum halda
utan um hvert annað og rifja
upp gamlar og góðar sögur og
deila með barnabörnum þínum,
einnig taka í nokkur spil fyrir
þig, en þangað til næst, elsku
mamma: Nattý nattý.
Þín dóttir,
Jónína Unnur.
Elsku mamma mín ég vona að
þú sért komin í draumalandið
umvafin fólkinu þínu,og að þú
sért núna orðin heilbrigð.
Þið eruð vonandi líka að taka
í spil því þér þótti það svo gam-
an.
Takk enn og aftur fyrir mig
og mína, þú vildir allt fyrir okk-
ur gera, svo hittumst við glaðar
þegar minn tími kemur.
Sofðu rótt, sofðu rótt,
nú er svartasta nótt.
Sjáðu sóleyjarvönd
geymdu’ hann sofandi í hönd.
Þú munt vakna með sól
Guð mun vitja um þitt ból.
(Jón Sigurðsson frá Kaldaðarnesi)
Þín
Sóley.
Þekktirðu hana móður mína?
Þá ertu heppinn. Hún var góð
kona sem vildi öllum vel. Auðvit-
að er þetta séð með augum son-
ar hennar. En mamma hafði þá
mannkosti að hún vildi að fólki
liði vel, var mjög hjálpsöm alveg
fram undir það síðasta. Og það
var hún jafnvel þegar hún sjálf
var ekki upp á sitt besta. En
allavega, hún var með gott
hjarta. En mamma var líka
skert. Hún lenti í alvarlegu
slysi. Og þegar hún var rétt yfir
tvítugt, nýorðin móðir, missti
hún móður sína. Þremur árum
síðar missti hún eiginmann sinn
sem var á 24. aldursári. Ein,
óvinnufær vegna örorku og með
þrjú börn gafst hún samt ekki
upp. Mamma átti líka fjársjóð.
Hún átti systkini og það níu
talsins! Þau gerðu líf okkar fjöl-
skyldunnar á svo margan hátt
auðveldara og litríkara. Föður-
amma mín, hún Gyðríður, og
hennar maður og dætur voru
líka fús að hlaupa undir bagga
ásamt öðrum ættingjum og það
hjálpaði líka til.
Eftir langvarandi veikindi
sem hrjáðu mömmu stærstan
hluta ævi hennar fékk hún loks-
ins hvíld. Lokabarátta hennar
stóð stutt yfir. Við fjölskyldan
fengum að kveðja hana og þá
hugsaði ég bæði hve hvíldin var
orðin langþráð og að dauðinn er
mikill óvinur. 1. Korintubréf
15:26: „Dauðinn er síðasti óvin-
urinn sem verður að engu gerð-
ur.“
Ég þrái að sjá mömmu eins
og hún á að sér að vera og það
er von mín. Og ég veit að ég get
treyst því þó að ekkert okkar
hafi upplifað það enn. Jóhannes
15:28: „Undrist þetta ekki. Sú
stund kemur þegar allir þeir
sem í gröfunum eru munu heyra
raust hans og ganga fram.“
Þá verður yndislegt að fá að
kynnast mömmu minni.
Gunnar Vigfús Gunnarsson.
Unnur var góð tengda-
mamma, alltaf til í hluti – fara í
bíltúr, heimsækja vini og vanda-
menn, fara á kaffihús saman, í
göngutúra. Hún sagði oft þegar
við fórum í bíltúr og vorum á
leiðinni heim: Eigum við ekki að
fá okkur bita? Mér er líka minn-
isstætt þegar við fórum í búðir
saman. Hún þvertók fyrir að
máta, sama hvað ég reyndi að fá
hana til þess (sjálfri finnst mér
agalega leiðinlegt að skila föt-
um, sérstaklega ef maður mát-
aði þau ekki). Ég var kannski
aðeins of mikið að reyna að
stýra henni því þarna lítur þessi
annars ljúfa kona ákveðið á mig
og segir skýrt: Ég vil ekki máta!
Svo var það þegar við sátum
úti að kvöldlagi hjá foreldrum
mínum síðasta vor og okkur
fannst endilega að henni hlyti að
vera kalt enda sólin sest og
lopapeysurnar komnar fram.
Nei, nei, það var ekki að ræða
það, engin þörf á teppi. Hún var
bara hæstánægð. Maður vildi
einhvern veginn alltaf að henni
liði vel og fannst það vera á
manns ábyrgð að hún myndi
ekki forkelast og þess háttar.
En samband okkar var hlýlegt
og mér þótti svo innilega vænt
um hana og þykir enn og hlakka
til að hitta hana aftur. Þá verður
sorgin horfin og tími til að búa
til nýjar minningar með elsku
Unni.
Íris Palmqvist.
Amma kær, ert horfin okkur hér,
en hlýjar bjartar minningar streyma
um hjörtu þau er heitast unnu þér,
og hafa mest að þakka, muna og
geyma.
Þú varst amma yndisleg og góð,
og allt hið besta gafst þú hverju
sinni,
þinn trausti faðmur okkur opinn stóð,
og ungar sálir vafðir elsku þinni.
Þú gættir okkar, glöð við undum hjá,
þær góðu stundir blessun, amma
kæra.
Nú hinstu kveðju hjörtu okkar tjá
í hljóðri sorg og ástarþakkir færa.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Hvíl í friði elsku amma okkar,
þín barnabörn,
Guðjón Örn,
Arnhildur Unnur,
Rannveig Ísey og
Kristján Gunnar.
Unnur
Daníelsdóttir
HINSTA KVEÐJA
Hin langa þraut er liðin,
nú loksins hlauztu friðinn,
og allt er orðið rótt,
nú sæll er sigur unninn
og sólin björt upp runnin
á bak við dimma dauðans nótt.
(V. Briem)
Þinn tengdasonur,
Jóhann Helgi.