Morgunblaðið - 14.01.2022, Síða 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 14. JANÚAR 2022
Raðauglýsingar
Tilboð/útboð
Mat á umhverfisáhrifum
Álit Skipulagsstofnunar
10.000 tonna eldi á laxi í Seyðisfirði á vegum
Fiskeldis Austfjarða
Skipulagsstofnun hefur gefið álit sitt um mat á umhverfisáhrifum sam-
kvæmt lögum nr. 106/2000. Álitið liggur frammi hjá Skipulagsstofnun,
Borgartúni 7b, Reykjavík. Álitið og matsskýrslu Fiskeldis Austfjarða hf.
er einnig að finna á vef stofnunarinnar www.skipulag.is
Félagsstarf eldri borgara
Félagsmiðstöðin Hæðargarði 31 Kaffisopi og spjall kl. 8.30-11.
Opin Listasmiðja kl. 9-12. Hádegismatur kl. 11.30-12.30. Opin Lista-
smiðja kl. 13-15.45. Síðdegiskaffi kl. 14.30-15.30.
Garðabær Gönguhópur frá Jónshúsi kl. 10. Allt hópastarf og
viðburðir falla niður tímabundið. Nú er hægt að skrá sig í hreyfingu á
vegum FEBG og tómstundanámskeið á vegum Jónshúss. Skráning
fer fram á vef: sportabler.com/shop/gardabaer
Hvassaleiti 56-58 Morgunkaffi og spjall frá kl. 8.30-10.30. Útvarps-
leikfimi kl. 9.45. Handavinna - opin vinnustofa frá kl. 10.30. Bridge kl.
13. Hádegismatur kl. 11.30-12.30, panta fyrir hádegi deginum áður.
Korpúlfar Morgunleikfimi útvarpsins kl. 9.45 í Borgum, Pílukast í
Borgum kl. 9.30. Gönghópur Korpúlfa leggur af stað kl. 10 frá Borgum
og inni í Egilshöll. Hannyrðahópur Korpúlfa kl. 12.30, hámark 20
manns í hverju rými.Tréútskurður í umsjón Davíðs á Korpúlfsstöðum
kl. 13. Virðum sóttvarnir og förum varlega við gerum þetta saman.
Kaffihúsið opið kl. 14.30-15.30 í Borgum. Hjartanlega velkomin.
Seltjarnarnes Kaffikrókur alla morgna á Skólabraut frá kl. 9. Vegna
aðstæðna og tilmæla yfirvalda þurfum við að fara varlega og því
fellur söngstundin góða niður í dag. Förum gætilega inn í helgina,
pössum upp á sóttvarnir og grímuskyldu þar sem þð á við.
Smáauglýsingar
Sumarhús
Sumarhús – Gestahús –
Breytingar
.Framleiðum stórglæsileg sumarhús
í ýmsum stærðum.
.Tökum að okkur stækkun og
breytingar á eldri húsum.
.Smíðum gestahús – margar
útfærslur.
.Sjáum um almennt viðhald á
sumarhúsum og sólpöllum.
.Setjum niður heita potta og
smíðum palla og skjólveggi.
Áratugareynsla –
endilega kynnið ykkur málið.
Trésmiðja Heimis, Þorlákshöfn,
sími 892-3742 og 483-3693,
www.tresmidjan.is
Til sölu
Lok á potta
Eigum til lok á flest
alla potta á lager.
Td. stærðir 200x200,
210x210, 220x220, 235x235,
kringlótt lok og átthyrnt lok.
HEITIRPOTTAR.IS
Sími 777 2000
✝
Hákon Heimir
Kristjónsson
fæddist í Reykjavík
20. desember 1928.
Hann lést á Hrafn-
istu Laugarási 7.
janúar 2022.
Foreldrar hans
voru Kristín Mar-
grét Jósefína Björn-
son frá Gauksmýri í
Línakradal V-
Húnavatnssýslu,
húsmóðir og skáld, f. 16.4. 1901,
d. 9.10. 1997 og Kristjón Ágúst
Þorvarðarson frá Leikskálum í
Haukadal í Dalasýslu, f. 16.8.
1885, d. 13.7. 1962, síðast starfs-
maður hjá Rafveitu Reykjavíkur.
Æskuheimili Hákonar Heimis
var á Hverfisgötu 16a í Reykja-
vík. Hann lauk stúdentsprófi frá
Verzlunarskóla Íslands árið
1952 og útskrifaðist sem cand.
juris frá Háskóla Íslands árið
1959. Meðfram námi vann hann
við brúarsmíðar, byggingu Þjóð-
leikhússins, rak sendibíl og hús-
gagnaverslun og starfaði við
launabókhald hjá bandaríska
hernum á Keflavíkurflugvelli.
Að námi loknu var hann fulltrúi
hjá borgarfógeta í Reykjavík og
síðar fulltrúi bæjarfógeta í
Keflavík. Hákon Heimir öðlaðist
réttindi héraðsdómslögmanns
árið 1962. Árin 1965-1979 rak
hann eigin lögmannsstofu í
Reykjavík og hóf síðar störf sem
Maki Guðmundur Elías Pálsson,
málarameistari og íþróttakenn-
ari, f. 24.3. 1952, d. 13.1. 1998.
Þeirra börn eru: a) Páll Liljar
verkfræðingur, f. 1973. Maki
Guðný Þorsteinsdóttir fast-
eignasali, f. 1973. Börn Páls og
Gígju Þórðardóttur, fv. maka
hans, eru Sölvi, f. 1996, Lára, f.
2002 og Laufey, f. 2004. Börn
Guðnýjar eru Rúnar Steinn, f.
1994, Kolbrún María, f. 2000 og
Þorsteinn, f. 2010. b) Ólafur
Heimir viðskiptafræðingur, f.
1976. Maki Ingibjörg Gunn-
arsdóttir, prófessor í næring-
arfræði, f. 1974. Þeirra synir eru
Elías Rafn, f. 2000, Gunnar
Heimir, f. 2002 og Björgvin Ingi,
f. 2004. c) Erla Rún sérfræð-
ingur, f. 1989. Maki Auðun Ingi
Ásgeirsson flugvirki, f. 1990.
Þeirra dóttir er Elísa Hanna, f.
2020.
2) Hulda Margrét Há-
konardóttir myndlistarkona, f.
4.7. 1956. Maki Jón Óskar Haf-
steinsson myndlistarmaður, f.
22.10. 1954. Þeirra sonur er
Burkni J. Óskarsson, f. 1974.
Maki Birna María G. Baarre-
gaard, f. 1978. Þeirra synir eru
Andrés Uggi, f. 1996, Björg-
úlfur, f. 2003, og Baldur Björn, f.
2008.
Hákon Heimir verður jarð-
sunginn frá Lindakirkju í dag,
14. janúar 2022, klukkan 11.
Í samræmi við gildandi sam-
komutakmarkanir eru gestir
beðnir að framvísa neikvæðu
hraðprófi eða vottorði um ný-
lega covid-sýkingu.
Streymt verður frá athöfn-
inni:
www.lindakirkja.is/utfarir
lögmaður hjá Sam-
bandi almennra líf-
eyrissjóða þar til
hann fór á eft-
irlaun. Hann var
trúnaðarmaður
sænska trygginga-
félagsins Ansvars
og endurskoðandi
Tryggingafélagsins
Ábyrgðar.
Hákon Heimir
var alla tíð bindind-
ismaður og gegndi ýmsum trún-
aðarstörfum tengdum Góð-
templarareglunni. Sat í stjórnum
Bindindisfélags ökumanna, Ská-
latúnsheimilisins og Trygginga-
félagsins Ábyrgðar. Hann var
mjög tónelskur og spilaði á pí-
anó. Hann hóf nám í harmoniku-
leik árið 1988 og gekk jafnframt
í Harmonikufélag Reykjavíkur
og spilaði í hljómsveitum félags-
ins.
Hákon Heimir kvæntist 16.8.
1952 Ólöfu Sigurjónsdóttur,
skrifstofukonu og húsmóður, f.
4.2. 1931. Foreldrar Ólafar voru
Guðrún Jónsdóttir frá Seljavöll-
um undir A-Eyjafjöllum, hús-
móðir, f. 16.5. 1893, d. 11.3 1987
og Sigurjón Jónsson frá Tjörn-
um undir V-Eyjafjöllum, úrsmið-
ur, f. 29.1. 1897, d. 22.9. 1969.
Ólöf og Hákon Heimir eign-
uðust tvær dætur:
1) Sigrún Erla Hákonardóttir
tónlistarkennari, f. 27.5. 1954.
Elsku afi, þær eru svo ótal-
margar minningarnar sem ég á
með þér, hver annarri dýrmætari.
Minningar um ferðalög hingað og
þangað um landið. Um bílferðirn-
ar með þér og ömmu, þar sem þú
sagðir mér frá örnefnum alls þess
sem á vegi okkar varð, kenndir
mér vísur og fræddir mig um Ís-
lendingasögurnar. Minningar frá
Mosgerði, þar sem þú kenndir
mér að smíða og leyfðir mér að
spreyta mig með hin ýmsu verk-
færi. Þar sem við þræddum stíg-
ana í skóginum og gáfum fuglun-
um að borða, milli þess sem við
lögðum okkur í hengirúmunum.
Minningar frá Hverfisgötunni,
þar sem ég fékk að gista í stof-
unni, njóta þess að horfa á þig
spila á harmonikkuna og fá
pönnukökur á Gráa kettinum í
morgunmat. Frá Lækjasmáran-
um, þar sem þú sagðir mér frá og
hlóst að öllu því skrýtna sem var í
gangi í heiminum. Þar sem þú
baðst mig aftur og aftur að syngja
með þér lögin sem þú hafðir verið
að rifja upp á píanóið og þar sem
ég kynnti þig fyrir Auðuni og El-
ísu Hönnu.
Ég er gríðarlega þakklát fyrir
allar þessar minningar og fyrir
allt það sem þú kenndir mér. Ég
sakna þín sárt en gleðst yfir lífs-
hlaupi þínu og þakka fyrir að hafa
átt hlut í síðasta þriðjungi þess.
Ást á tónlist áttum við alltaf sam-
eiginlega og þegar þú varðst 90
ára samdi ég texta við lagiðWh-
ispering sem ég hafði heyrt þig
spila svo oft. Mér finnst eitt erind-
anna eiga vel við þessa hinstu
kveðju:
Hákon hann heitir, afi Heimir
og einkar ljúfan mann hann geymir.
Gleður og fræðir frændmenn sína,
fólki þykir vænt um hann.
Góða ferð elsku afi,
Erla Rún.
Það fækkar í úrvalsliðinu, enn
ein fyrirmyndin kveður. Skarpur,
hnyttinn og vel máli farinn var
hann tengdaafi. Staðfastur og rök-
vís. Fróður um svo margt og
minnugur. Hjartahlýr og traustur
vinur okkar. Skemmtilegur sögu-
maður og alvörutónskáld. Harm-
onikkuspilari og píanósnillingur.
Afi Heimir var svo margt og
e.t.v. hafði hann valið gaumgæfi-
lega þær innborganir í lífsins
banka sem hann uppskar á efri ár-
um. Alltaf léttur á fæti, standandi
á haus inni í stofu og skoppandi á
milli húsa á æskuslóðum í 101
Reykjavík eins og lítill kátur
skólastrákur. Afabörnin og lang-
afabörnin nutu þessara eiginleika,
stutt í glens og grín, tónlist og
söng sem tónaði svo skemmtilega
við rólegheitin í ömmu Ólu, sem
sat á sínum stað við hannyrðir og
hugarleikfimi. Heimilið notalegt,
hreiðrið þeirra hjóna sem öllum
leið svo vel á og sumarparadísin í
Mosgerði sem geymir ófá
bernskubrek afkomenda.
Ég er þakklát fyrir allar dýr-
mætu samverustundirnar, ósér-
hlífni í garð fjölskyldunnar og fal-
lega vináttu í rúman
aldarfjórðung. Áfram sækjum við
í rólegheitin og notalega nærveru
ömmu Ólu og hugsum til afa
Heimis með gleði í hjarta.
Birna María Gunnarsdóttir
Baarregaard.
Heimir langafi minn var alltaf
hress, jákvæður og glaður. Hann
spilaði fyrir mig á munnhörpu, pí-
anó og harmoniku. Heimir langafi
leyfði mér að prófa öll hljóðfærin
sín og sýndi mér hvernig þau virk-
uðu. Alltaf þegar ég kom í heim-
sókn var hann glaður að sjá mig
og fannst gaman að tala við mig.
Hann kallaði mig alltaf frænda.
Við afi vorum svolítið líkir og vor-
um mjög góðir vinir. Ég á eftir að
sakna hans.
Baldur Björn Burknason.
Alltaf var létt yfir þér afi, grín-
aðist mikið, sennilega einn mesti
grínari sem ég hef kynnst. Þú sást
spaugilegu hliðina á hlutum, at-
burðum og lífinu almennt. Það
voru forréttindi að eiga þig fyrir
afa, alltaf að sinna mér, Óla og
Palla. Sundferðirnar, alltaf að fara
með okkur í sund, söngst fyrir
okkur, svo með okkur „Sortanum
birta bregður frí …“. Oft þegar ég
fer í Laugardalslaugina þá heyri
ég lagið í hausnum, góðar minn-
ingar. Mosgerði breyttuð þið
amma í ævintýraheim, með öllum
stígunum og sögunum um hvað
maður ætti að forðast. Ég komst
svo seinna að því að það bjó eng-
inn þar, heldur voru þetta líkleg-
ast gjóturnar í landinu. Ekta þú,
passa upp á okkur með ævintýr-
um. Sunnudagsbíltúrarnir á Selja-
velli og um land allt, þú elskaðir að
keyra og sögurnar sem þú sagðir
okkur í bílferðunum. Forréttindi.
Ráðin þín sem ég varðveiti, þú
gast séð jákvæðar hliðar á öllu,
vitnaðir oftar en ekki í Hávamál
og sagðir svo að lokum: „Hlutirnir
hafa tilhneigingu til að leysast.“
Ég sakna þess að geta ekki spjall-
að við þig meira afi og mun aldrei
gleyma ráðunum þínum og þeim
samtölum sem við áttum.
Burkni.
Í dag kveð ég kæran vin, Há-
kon Heimi Kristjónsson, eftir löng
og náin kynni.
Fyrir um 84 árum kynntumst
við Kristján, tvíburabróðir minn,
þá nýfluttir á Hverfisgötu 40 í
Reykjavík, dreng á okkar reki,
sem bjó á Hverfisgötu 16a. Varð
okkur þegar vel til vina, en engan
okkar grunaði að þau vináttubönd
sem þá voru hnýtt myndu endast
til æviloka.
Margar minningar æskuár-
anna tengjast þessum vini okkar,
sem í okkar hópi var alltaf kall-
aður Heimir. Athafnasemi, sem
okkur var í blóð borin, fólst m.a. í
því að veiða dúfur sem við lokk-
uðum inn í anddyrið heima hjá
Heimi og seldum síðan eða gáfum
eftir því sem við átti. Steyptum
einnig tindáta sem við lékum okk-
ur að. Þá aðstoðuðum við breska
hernámsliðið í nokkra daga við að
koma vistum og búnaði fyrir í
ófullgerðu Þjóðleikhúsi handan
við götuna og þáðum súkkulaði að
launum. Síðan var okkur sagt upp
og svæðið girt af.
Árin liðu og fórum við hver sína
leið til mennta, en alltaf var vin-
áttan hin sama. Við Geirþrúður
giftum okkur sama ár og Heimir
og Ólöf, eignuðumst tvær dætur á
líku reki og dætur þeirra tvær.
Hafa dætur okkar og sum barna-
barnanna einnig tengst sterkum
vináttuböndum. Samgangur var
jafnan mikill, jafnvel þegar um
langa leið var að fara. Þau hjónin
ásamt dætrum voru tíðir gestir
hjá okkur er við bjuggum á Íra-
fossi á sjötta og fram á sjöunda
áratuginn, og við lögðum oft leið
okkar til Keflavíkur og síðan til
Reykjavíkur eftir að þau fluttu
þangað.
Saman keyptum við, ásamt
fleirum, sumarbústað í Ölveri og
eyddum þar mörgum yndislegum
stundum á uppvaxtarárum dætr-
anna. Fórum í ógleymanleg ferða-
lög og útilegur. Einnig hélt vina-
hópurinn í mörg ár upp á
áramótin saman með annál, söng
og skemmtiatriðum. Í fjölda ára
hittust eiginkonur okkar reglu-
lega í saumaklúbbi. Við Heimir
nýttum tímann vel á meðan, fór-
um í bíó, horfðum á sjónvarp eða
sátum að spjalli. Skemmtum okk-
ur alltaf vel í félagsskap hvor ann-
ars, enda aldrei orðið sundurorða
öll þessi ár. Um árabil dönsuðum
við í hjónaklúbbnum Laufinu og
spilakvöldin voru ófá.
Heimir var miklum mannkost-
um búinn, hlýr, nærgætinn, með
létta lund, ræðinn og ráðhollur.
Einlægur vinur sem ekki mátti
vamm sitt vita. Einnig margfróð-
ur og næmur á hið skoplega í til-
verunni. Helsta áhugamál Heimis
var tónlistin. Hann var góður pí-
anóleikari, lék allt eftir eyranu og
sat löngum stundum við píanóið.
Hann spilaði einnig á gítar og
lærði á harmonikku á efri árum.
Nýtti hann þessa hæfileika t.d. til
að leika fyrir vistmenn á dvalar-
heimilum aldraðra. Þegar þau
hjónin voru sjálf komin inn á
Hrafnistu var það hans helsta
ánægja að spila fyrir sig og aðra.
Á seinni árum, er við vorum að-
eins tveir eftir af gamla vinahópn-
um, brugðum við Geirþrúður okk-
ur nokkuð reglulega með þeim
hjónum á kaffihús. Þar var margt
skrafað eins og gengur, gamlar
minningar dregnar fram og sagð-
ar fréttir af dætrunum og afkom-
endum þeirra.
Elsku Ólöf, við Geirþrúður
vottum þér, dætrunum, Sigrúnu
og Huldu, og fjölskyldum þeirra
okkar dýpstu samúð.
Farðu sæll kæri vinur!
Ólafur Bjarnason.
Hákon Heimir vann í mörg ár
sem lögfræðingur á vegum SAL,
Sambands almennra lífeyrissjóða.
Ég minnist hans með mikilli hlýju.
Hann vann störf sín bæði með
ábyrgð og festu. Sem fram-
kvæmdastjóri SAL á þessum tíma
er mér þó efst í huga hversu góður
félagi hann var. Fyrir góð kynni
og samveru vil ég nú minnast hans
og veit ég að samstarfsfólk hans
hjá SAL er mér sammála.
„Tilvera okkar er undarlegt
ferðalag“ kvað Tómas Guðmunds-
son. Það er margt til í því nú þegar
Hákon Heimir hefur ferðbúist og
kvatt samferðamenn sína. Lífið
heldur áfram en verður ekki eins
fjölskrúðugt og áður.
Ég votta Ólöfu og fjölskyldu
Hákons Heimis samúð mína en
minningin um góðan og traustan
mann mun lifa.
Hrafn Magnússon.
Ef aldur er afstætt hugtak þá
er aldursbil eitthvað sem ekki er
til. Nú þegar við hjónin kveðjum
einn okkar besta vin, sem var ein-
um 16 árum eldri en við, upplifum
við það þannig að Heimir hafi lifað
með okkur í núinu og upplifað það
eins og við. Það er einstakur hæfi-
leiki og í raun Guðs gjöf að geta
talað við alla, unga sem aldna,
þannig að í samtalinu upplifðir
hver og einn að hann sé að tala við
jafningja. Þennan eiginleika hafði
Heimir í ríkum mæli. Heimir var
þannig gerður að hann vildi ekki
láta tala mikið um sig, en var tilbú-
inn til að tala um aðra og þá ætíð á
góðum og jákvæðum nótum, ann-
að kunni hann ekki. Þrátt fyrir að
vera vitandi um þessi persónuein-
kenni Heimis ætla ég að bera á
hann lof, vitandi að nú getur hann
ekkert um það sagt. Eins og fyrr
segir lifði Heimir í núinu. Ef mað-
ur færði eitthvað óvænt í tal við
hann, hvort við ættum að gera
eitthvað eða fara eitthvað, var
svarið ætíð: já, því ekki, hvenær?
Alltaf til í það óvænta, alltaf fljótur
til svars og alltaf dansaði Ólöf
með, jafn jákvæð og lifandi. Þess-
um stundum lauk oftar en ekki
með því að Heimir sagði: „Þakka
ykkur fyrir að bjarga deginum!“
Heimir var reyndar merkilega
margskiptur persónuleiki. Mikill
músíkmaður, listaspilari á píanó,
samdi lög, átti lag sem vann til
verðlauna í danslagkeppni SKT,
mikill listamaður. Listamenn eru
oft tilfinningaríkir einstaklingar,
það vill fylgja sköpunarþörfinni.
Heimir bar ekki tilfinningar sínar
á torg, hann var einn jarðbund-
nasti einstaklingur sem ég hef
kynnst, samt lifði með honum
listamaðurinn. Alltaf komu rök
með öllu og mikið velti hann fyrir
sér hinum ýmsu hlutum tilverunn-
ar og leitaði svara við ýmsu sem ef
til vill verður aldrei svarað. Það
var lögfræðingurinn í honum. Til
er máltækið: „Að líða vel í eigin
skinni“. Þegar ég velti þessu mál-
tæki fyrir mér finnst mér það ná
því vel að lýsa manninum Hákoni
Heimi. Aldrei öfundaði hann
nokkurn mann, talaði aldrei illa til
eða um nokkurn mann. Metnaður
hans stóð til þess að standa sig vel
í því sem hann tók sér fyrir hend-
ur, sinna sínum nánustu vel og
rækta vini og umhverfi. Hafði ekki
hinn minnsta metnað til að elta
frægð, frama eða vegtyllur. Metn-
aður hans stóð til að uppfylla
skyldur hins heilbrigða manns
eins og nefnt var hér að framan.
Ég ætla nú að láta staðar numið
með að ræða kosti Heimis, en af
mörgu er enn að taka. Ég held að
honum þyki nú nóg komið og ef til
vill um of sagt. Ég hlýði því vilja
vinar míns og læt hér staðar num-
ið, var þó rétt að byrja.
Við hjónin höfum áttum vináttu
hans og Ólafar í nær 50 ár. Mikið
voru þau ólík, en samt alltaf sem
eitt, yndislega samhent og falleg
hjón. Við sjáum þau fyrir okkur,
hún með sitt mjúka bros og jafn-
lyndi, alltaf með prjónana í hönd-
um skapandi listaverk og hann
spilandi á píanóið eða sitjandi í
sófanum á móti Ólöfu, horfandi á
ástina sína með stolti og væntum-
þykju. Við Sólveig eigum þeim
mikið að þakka eftir gjöful ár 50
ára vináttu. Við Heimir vorum
báðir félagar í Reglu Musteris-
riddara. Þar kynntumst við og þar
áttum við sameiginlega vegferð.
RM Hekla þakkar Heimi frábær
störf í 51 ár. Það er vegna manna
eins og hans að Regla Musteris-
riddara stendur jafnvel að vígi í
dag eins og raun ber vitni. Fé-
lagar í RM Heklu senda kveðju til
mikils metins félaga sem ætíð
naut mikillar virðingar.
Innilegustu samúðarkveðjur til
Ólafar og afkomenda. Það léttir
sorgina þegar góður maður kveð-
ur sem aðeins skilur eftir sig góð-
ar minningar.
Sólveig og Sveinn Hlífar.
Hákon Heimir
Kristjónsson