Morgunblaðið - 11.02.2022, Qupperneq 23

MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 11. FEBRÚAR 2022
✝
Sólrún Júl-
íusdóttir fædd-
ist í Njarðvík 5.
september 1955.
Hún lést á Hel-
brigðisstofnun
Vesturlands 2.
febrúar 2022.
Faðir hennar
var Júlíus Sigmar
Stefánsson f. 16.
júní 1912, d. 7.
október 1989, móð-
ir hennar var Guðfinna Björg
Þorsteinsdóttir f. 27. júlí 1918,
d. 28. maí 1984.
Systkini Sólrúnar eru Ólafur
Jóhann Júlíusson f. 23. apríl
1936 , d. 12. ágúst 2021. Anna
Kristbjörg Júlíusdóttir, f. 3.
mars 1938, d. 20. maí 2019.
Konráð Halldór Júlíusson, f. 17.
apríl 1939. Sigurður Stefán Júl-
íusson, f. 11. sept. 1942. Björk
Sigurbjörg Júlíusdóttir f. 20.
júní 1945. Hallfríður Maggý
Júlíusdóttir 4. okt. 1947, d. 27.
sept. 1977. Andrés Bergsteinn
Júlíusson f. 13. apríl 1951. Kol-
brún Jóhanna Júlíusdóttir f. 19.
mars 1961. Sonur hennar er
Halldór Jóhann Kristjánsson f.
27. janúar 1977. Halldór er
arlandi og eignast svo soninn
Halldór í janúar árið 1977. Þau
flytja síðan í Stykkishólm árið
1979 og búa fyrst að Þvergötu
4, síðan á Silfurgötu 4 þar til
þau flytja í sitt eigið hús sem
þau byggðu að Ásklifi 14 árið
1987.
Sólrún vann í Þórsnesi við
fiskvinnslu og var þar mats-
maður einnig vann hún í slát-
urhúsinu á haustin. Árið 1985
byrjar Sólrún að vinna sem
kennari við Grunnskólan í
Stykkishólmi og fljótlega náði
hún sér í kennsluréttindi. Þar
starfaði hún óslitið til ársins
2015 en seinni hlutann var hún
kominn í skert starfshlutfall.
Árið 2015 hætti Sólrún að
vinna vegna heilsubrests.
Sólrún var til margra ára
virkur meðlimur Hestaeigend-
afélags Stykkishólms og hesta-
mannafélagsins Snæfellingur
þar sem hún gegndi meðal ann-
ars formennsku. Einnig tók
hún virkan þátt í
Sálrannsóknarfélagi Stykk-
ishólms.
Árið 2017 hóf Sólrún sambúð
með Siggeiri Ingólfssyni og
bjuggu þau saman þar til hún
lést.
Útför Sólrúnar fer fram í
dag, 11. febrúar 2022, frá
Stykkishólmskirkju klukkan 14.
giftur Snæbjörtu
Söndru Gests-
dóttur f. 15. mars
1985. Saman eiga
þau börnin Júlíus
Már Halldórsson f.
17. desember 2004
og Álfheiði Sól
Halldórsdóttur f.
12. júlí 2012.
Sólrún var gift
Kristjáni Breið-
fjörð Magnússyni
(brúðkaup var árið 2007) og
skildu þau árið 2012. Sólrún
var í sambúð með Siggeir Ing-
ólfssyni og hófu þau sambúð
árið 2017 til dánardags.
Sólrún fæddist í Njarðvík
þar sem hún bjó ásamt for-
eldrum sínum. Þegar Sólrún
var 13 ára fluttist hún út til
Bandaríkjanna til Önnu eldri
systur sinnar og var þar næstu
sjö ár. Sólrún stundaði nám í
Bandaríkjunum ásamt því að
vinna í sirkus og á hestabú-
garði. Upp úr 1975 flyst Sólrún
aftur heim og eru þá foreldrar
hennar fluttir á Borgarland í
Helgafellssveit nálægt Stykk-
ishólmi. Árið 1976 hefur Sólrún
sambúð með Kristjáni á Borg-
Við mamma áttum einstakt
samband sem erfitt er að setja í
orð. Við upplifðum nánast allt
saman, sorg sem gleði. Það leið
eiginlega ekki sá dagur sem við
heyrðum ekki hvort í öðru eða
sáumst. Þegar ég var mjög ungur
kynnti mamma mig fyrir hestum
og hestamennsku sem tengdi okk-
ur saman alla tíð. Við fórum á ófá
hestamótin og ferðir sem voru æv-
intýri og mikil gleði. Mamma var
stoð mín og stytta sem hvatti mig
ávallt áfram í því sem ég tók mér
fyrir hendur. Sagði hún mér að
sér væri alveg sama hvað ég
myndi læra svo framarlega sem
ég kláraði eitthvert nám. Einnig
deildum við áhuga á bílum og þá
aðallega gömlum amerískum
köggum sem henni þóttu rosalega
töff.
Elsku mamma, það var alltaf
hægt að leita til þín, sama hvað
málið var, og þú tókst alltaf á móti.
Hélst verndandi hendi yfir mér og
þrátt fyrir öll mín prakkarastrik
eða misgáfulegar tilraunir varstu
alltaf til staðar. Svo þegar barna-
börnin þín, þau Júlíus Már og Álf-
heiður Sól, komu þá lenti ég í öðru
sæti. Samband þitt við þau var
einstakt og mjög náið og eins og
þú varst alltaf til staðar fyrir mig
tókstu alltaf vel á móti þeim enda
voru þau í raun þínir stærstu gim-
steinar.
En því miður þá ertu farin yfir í
sumarlandið fallega og ert núna
með þínum nánustu þar og eflaust
hafa orðið miklir fagnaðarfundir
enda ertu núna loksins laus við
alla verki og sársauka sem veik-
indi þín ollu.
Elsku mamma, þín verður sárt
saknað og þrátt fyrir að ég viti að
þér líður betur núna á ég eftir að
sakna þess að hringja í þig með
fréttir af hestunum, fara með þér
upp í hesthús og heyra frá þér og
hlusta á hláturinn þinn.
Þinn sonur,
Halldór Jóhann Kristjánsson.
Við Sólrún kynntumst fyrst
þegar hún var kennari minn í
grunnskólanum í Stykkishólmi og
fékk það krefjandi verkefni að
kenna mínum bekk sem var ekki
þekktur fyrir að vera sá auðveld-
asti. Henni tókst þó að hafa ágætis
hemil á okkur og var hún án efa
minn uppáhaldskennari sem og
margra í skólanum. En hún losn-
aði ekki við mig eftir útskrift
blessunin því rúmlega ári eftir að
ég útskrifaðist úr skóla byrjaði
samband mitt og sonar hennar og
þá varð ekki aftur snúið og þar
með byrjaði okkar samband sem
tengdadóttir og tengdamamma.
Við Sólrún vorum svo sem ekki
alltaf sammála en það ríkti á milli
okkar mikill kærleikur og virðing
og var hún ávallt til í að hjálpa og
vera til staðar þegar á þurfti að
halda.
Sólrún var stór hluti af mínu
lífi, ekki bara sem kennari eða
tengdamamma heldur líka sem
amma barnanna minna sem voru
ekki lengi að vefja henni um fing-
ur sér og var fátt sem henni fannst
skemmtilegra en að dekra þau.
Elsku Sólrún, ég trúi því ekki
enn að ég sitji hér og sé að skrifa
minningargrein um þig og að núna
sértu farin yfir í sumarlandið. En
eftir sitja fallegar minningar um
frábæra tengdamömmu, yndis-
lega ömmu og magnaðan kennara
sem hafði mikið fyrir því að koma
mér í gegnum grunnskólann og
það var sko ekki auðvelt verkefni.
Þín verður sárt saknað af mér og
syni þínum sem og barnabörnun-
um þínum og margar góðar minn-
ingar sem við getum yljað okkur
við. Takk fyrir allt saman elsku
Sólrún.
Þín tengdadóttir,
Snæbjört.
Nú hefur myndast stórt skarð í
fjölskylduna okkar eftir fráfall
Sólrúnar.
Við systur eigum Sólrúnu mikið
að þakka. Hún hefur oft verið okk-
ur þvílík stoð og stytta í gegnum
lífið.
Allar bjuggum við hjá henni
minnst einn vetur á yngri árum og
síðar mörg af börnunum okkar
líka. Ásklifið var alltaf opið fyrir
okkur þegar á þurfti að halda og
henni þótti ekki leiðinlegt að of-
dekra krakkana. Mörg af þeim litu
á hana sem ömmu og hún stóð sig
æðislega í því hlutverki.
Sólrún kom með okkur í hesta-
ferð á nánast hverju ári. Hún
skrapp stundum á bak en annars
fylgdi hún okkur á bíl, sem var
fullkomið fyrir krakkana sem voru
annaðhvort of ung ennþá til að
ríða með eða vildu hvíla sig inn á
milli. Oft þegar þau þurftu svo að
bíða eftir okkur stytti Sólrún þeim
stundir með því að segja þeim
frumsamdar sögur sem hún skáld-
aði jafnóðum út frá umhverfinu.
Það var stutt í barnið hjá henni og
hún var alltaf til í að henda sér í
einhverja vitleysu með okkur.
Amma, umhyggja, hjálpsemi,
húmor, þolinmæði, náttúruafl,
hlýja, hlátur, gjafmildi, bakkelsi,
dýravinur, fíflagangur, mögnuð
þolinmæði gagnvart óþolandi
nemendum, virðing, klár, hrein-
skilin, hjartahlý, hestóð, gleði,
kjarkmikil, þolinmæði aftur og
bráðskemmtileg.
Þetta er það sem okkur og
börnunum okkar þótti lýsa henni
best.
Elsku Sólrún. Mikið eigum við
eftir að sakna þín.
Að geta leitað til þín og notið
nærveru þinnar var okkur ómet-
anlegt.
Allar góðu samverustundirnar
sem við höfum átt saman munu
lifa í hugum og hjörtum okkar
allra.
Gréta, Guðfinna, Jóhanna,
Halla og börn.
Elsku amma, þú varst góð og
falleg amma sem gerðir góðan
mat og passaðir okkur mjög vel.
Okkur þykir endalaust vænt um
þig og við eigum eftir að sakna þín
rosalega mikið. Við vonum að þér
líði betur núna þarna uppi á
himnaríkinu. Við vitum að þú
verður fallegur engill sem kemur
alltaf til með að passa okkur. Við
elskum þig mjög mikið og takk
fyrir allt.
Þín barnabörn,
Júlíus Már og
Álfheiður Sól.
Sólrún Júlíusdóttir
✝
Ólöf Alda Ólafs
fæddist í Borg-
arnesi 17. nóvember
1940. Hún lést á
Landspítalanum í
Fossvogi 4. febrúar
2022.
Foreldrar henn-
ar voru Hlíf Matt-
híasdóttir hús-
freyja, f. 27.4. 1899 í
Haukadal í Dýra-
firði, d. 10.11. 1996,
og Ólafur Gísli Magnússon skip-
stjóri, f. 23.9. 1893 á Sellátrum í
Tálknafirði, d. 24.3. 1961. For-
eldrar Hlífar voru Marsibil Ólafs-
dóttir húsfreyja, f. 4.9. 1869 á
Rauðsstöðum í Auðkúluhreppi,
d. 24.7. 1964, og Matthías Ólafs-
son alþingismaður frá Haukadal,
f. 25.6. 1857, d. 8.2. 1942. For-
eldrar Ólafs voru Sigrún Ólafs-
dóttir ljósmóðir, f. 10.3. 1855 á
Auðkúlu í Auðkúluhreppi, d.
10.11. 1930, og Magnús Krist-
Ólafur B. Ólafs, f. 28.4. 1908, d.
3.1. 1945, og Fríða Kristín Gísla-
dóttir, f. 29.6. 1911, d. 2.12 .2002.
Börn Ólafar og Gísla eru: 1)
Fríða Kristín, f. 1959, gift Sig-
urði Þór Ásgeirssyni, f. 1961. 2)
Anna Hlíf, f. 1963, sambýlis-
maður Nils Jörgen Davidsen, f.
1959. 3) Bryndís Marsibil, f. 1965,
sambýlismaður Luca Pozzi, f.
1979. 4) Ólafur Gísli, f. 1967, d.
1991. 5) Björn, f. 1968, sambýlis-
kona Laufey Óskarsdóttir, f.
1969. Barnabörnin eru átta: Ar-
on Daníel, Andri Ólafur, Jóel
Ólafur Gísli, Indy Alda, Sindri
Snær, Kristín Rós, Opale Hlíf og
Hákon Máni.
Ólöf sinnti ýmsum störfum;
barnagæslu, söng og starfaði hjá
Símanum en lengst af, og eftir að
börnunum fjölgaði, vann hún á
heimilinu og titlaði sig ávallt sem
húsmóður þar til yfir lauk.
Útför Ólafar fer fram frá Frí-
kirkjunni í Reykjavík í dag, 11.
febrúar 2022, kl. 11.
Streymt verður frá útförinni á
slóðinni:
https://youtu.be/KnSgFmYtEOA
jánsson, bóndi og
skipstjóri, f. 23.9.
1858 á Lokinhömr-
um í Auðkúlu-
hreppi, d. 9.10.
1931.
Systkini Ólafar
eru Matthías mál-
arameistari, f. 30.9.
1927, d. 16.10. 1998;
Marsibil Magnea
húsfreyja, f. 11.3.
1929, d. 3.3. 2015;
Sigrún Helga (Rúrý) skrif-
stofumaður, f. 30.8. 1930, d. 28.1.
2022; Roy skipstjóri, f. 2.8. 1933,
d. 12.10. 1997. Ólafur átti tvo
syni af fyrra hjónabandi, Svavar
klæðskerameistara, f. 7.8. 1919,
d. 14.1. 2007, og Gunnar, skip-
stjóra og framkvæmdastjóra, f.
20.7. 1921, d. 18.9. 2021.
Ólöf giftist 4.8. 1961 Gísla
Ólafs rafvirkjameistara og fram-
kvæmdastjóra, f. 3.11. 1936, d.
8.9. 2010. Foreldrar hans voru
Elsku mamma mín, ég er í
endalausu þakklæti fyrir hvað þú
hugsaðir vel um mig, bæði í
barnæsku og eftir að ég flutti að
heiman. Ég gleymi aldrei skírn-
arveislunni sem þú hélst fyrir
mig þegar Aron var skírður, þú
töfraðir fram veislu sem var
engu lík með flottu kökunum þín-
um. Þú hefur alltaf verið mín fyr-
irmynd elsku mamma mín, ég
hef lært svo mikið af þér. Þú eld-
aðir besta mat í heimi og lamba-
lærið sem þú varst alltaf með á
sunnudögum var engu líkt. Jólin
eru sterk í minningu minni frá
því ég var barn, jólabaksturinn,
ekki bara þrjár sortir heldur alla
vega sjö mismunandi smákökur
sem ekki var hægt að standast,
kökuboxin voru oft opnuð í laumi
þegar þú varst sofnuð á kvöldin.
Við systurnar gerðum þetta í
sameiningu, ein fór að tékka á
hvort þú værir sofnuð og hélt
vakt á meðan laumast var í smá-
kökurnar. Þú hafðir svo marga
hæfileika, söngur og gítarspil er
mér líka ofarlega í huga, og
heyrðist söngur þinn um allt
hverfið þegar þú varst að æfa þig
fyrir kóræfingar. Síðasta heim-
sóknin til mín til Danmerkur var
fyrir fjórum árum. Ég er svo
þakklát fyrir að þú náðir að
koma til mín með Fríðu og Bryn-
dísi, við áttum yndislegar stundir
saman sem ég gleymi aldrei.
Elsku mamma mín, það er svo
gott að þú ert komin hinum meg-
in til pabba, Óla bróður og allra
hinna. Knúsaðu þau öll frá mér.
Þú munt alltaf verða stærsta
stjarnan á himninum. Elska þig
mamma mín.
Þín dóttir,
Anna Hlíf Gísladóttir.
Kæra mamma mín. Ég á
margar góðar og ljúfar minning-
ar um þig. Efst í huga mínum er
hversu góð og kærleiksrík móðir
þú varst við börnin þín.
Síðan ég man eftir mér þá var
alltaf gaman að heyra þig syngja
með þína hljómfögru og háu
rödd þegar þú varst að æfa þig
fyrir kóræfingar hjá Selkórnum
eða fyrir tónleika.
Ég elskaði allan matinn sem
þú matreiddir, enda listakokkur,
eins og lambalundir sem þú eld-
aðir í hinni margtöluðu kebab-vél
sem pabbi heitinn flutti inn frá
BNA.
Einnig var alltaf gaman að
borða kökurnar sem þú bakaðir
og er mér minnisstæðust púð-
urskotatertan eins og ég kallaði
hana eða rjómatertan með
makkarónum og ávöxtum.
Þú elskaðir að ferðast um
heiminn og fór ég í nokkrar ut-
anlandsferðir með þér og pabba,
eins og til Ibiza, Spánar og
Portúgals.
Þú hafðir gaman af að heim-
sækja og skoða marga merka
staði erlendis og vera á strönd-
inni í sólinni með fjölskyldunni.
Margt skemmtilegt gerðum
við líka á ferðalögum okkar inn-
anlands og er mér minnisstæðast
ferðalag okkar um hringveginn
með pabba 1995 þegar við byrj-
uðum á að fara til Vestmanna-
eyja með Herjólfi og ræddum
hvað innsiglingin væri falleg og
fuglalífið stórbrotið.
Næst fórum við til Egilsstaða
og á öllum viðkomustöðum gist-
um við á góðum hótelum eins og
heimsborgurum sæmir.
Einnig voru öll önnur ferðalög
okkar um landið skemmtileg og
minnisstæð.
Meðal ástríðna þinna voru
tónlist, dans, ferðalög, prjóna-
skapur, söngur og að fylgjast
með íslenska landsliðinu í hand-
bolta. Töluðum við um það fyrir
stuttu hvað handboltinn væri
skemmtileg íþrótt vegna þess að
það væri alltaf eitthvað að gerast
inni á vellinum allan tímann.
Ég mun sakna þín mikið
mamma mín og þú verður alltaf í
huga mér sem falleg og sterk
kona sem gerði hlutina alltaf vel
og vandlega.
Guð blessi þig elsku mamma
mín. Hvíl í friði.
Þinn sonur,
Björn Gíslason.
Líður að dögun, léttir af þoku,
ljóðin sín kveða fuglar af snilld.
Sönginn og daginn, Drottinn, ég
þakka,
dýrlegt er orð þitt, lind sönn og mild.
(Sigríður Guðmarsdóttir)
Á júlídegi árið 1970 fluttum
við í húsið okkar á Seltjarnar-
nesi. Tilhlökkunin var mikil, þótt
hvorki hús né lóð væru að fullu
frágengin, en allt í kringum okk-
ur leyndust blóm og aðrar ger-
semar, Valhúsahæð og fjaran. Í
húsinu neðar á ströndinni var
fjölskylda með barnahóp. Út um
eldhúsgluggann minn sá ég hús-
móðurina, glæsilega konu,
stjórna húshaldi með þvílíkri
prýði að unun var á að líta. Fljótt
kom í ljós að Bryndís hennar og
Sigríður okkar urðu perluvin-
konur og léku sér daginn langan
og sólin skein á fallegu rauðu
kollana. Við mæðurnar fórum að
dæmi þeirra og urðum góðar vin-
konur, enda Ollý ljúf og létt. Á
þá vináttu bar aldrei skugga.
Tíminn er fugl sem flýgur hratt.
Við stofnuðum saumaklúbb með
góðum vinkonum. Ollý var mik-
ilvirk í Selkórnum á Seltjarnar-
nesi, hún var með fagra og tæra
rödd og hafði áður sungið opin-
berlega.
En lífið er fallvalt, þau Gísli og
Ollý misstu Óla sinn ungan á
morgni lífsins, þau sár greru
seint, einnig átti Gísli við mikla
vanheilsu að stríða seinni árin og
þá reyndi á konu hans. Eftir lát
Gísla flutti Ollý í Garðabæ, ná-
lægt elstu dóttur sinni. En heils-
an var ekki sem skyldi. Börnin
hennar voru afskaplega nærgæt-
in og henni góð. Megi góðir engl-
ar vaka yfir allri fjölskyldunni.
Nú eru ferðalok. Við Guðmar
minn kveðjum og þökkum.
Far vel mín kæra, þín vinkona
Ragna Bjarnadóttir.
Ólöf Alda Ólafs
en hann varð þeim mun sterkari
liðsmaður sem stjórnarmaður í
báðum stjórnum knattspyrnu- og
körfuknattleiksdeilda Vals til
margra ára. Í frístundum var
tíminn vel nýttur í golf, skalla-
blak og bumbubolta og ekki
skemmdi að tylla sér á eftir yfir
dönsku vatnsglasi eins og það er
stundum kallað. Það var alla tíð
einkennandi hve samviskusamur
Bjarni var alla tíð og ef hann tók
eitthvað að sér þurfti ekki að
efast um að verkefninu yrði skil-
að með prýði. Bjarni sinnti
ábyrgðarstöðum í þeim fyrir-
tækjum sem hann starfaði fyrir,
hann var afar töluglöggur og átti
mjög auðvelt með að halda utan
um höggafjölda í golfinu, ekki að-
eins í hollinu sem hann lék í, held-
ur eins og stundum var orðað
hollunum fyrir framan og aftan.
Bjarni hafði leik- og listhæfileika
og var fljótur að laða fram hlát-
urinn þegar hann var búinn að
setja sig í réttu stellingarnar með
eftirhermur þar sem Ólafur
Ragnar lá vel fyrir honum. Liðið
hans Bjarna í enska boltanum
var West Ham og þeir nutu sama
trúnaðar og Valur gerði alla tíð.
Bjarni naut alla tíð mikils trausts
hann var prinsippmaður en þurfti
aldrei að troða sér í fremstu röð.
Bjarni og Emilía Ólafsdóttir eig-
inkona hans, sem alltaf hefur ver-
ið kölluð Milla, hafa verið ein-
staklega samhent og hamingju-
söm og eignuðust Sigurveigu,
Brynjólf og Ólafíu og 12 barna-
börn. Einstaklega vandaður mað-
ur hefur hvatt og við viljum
þakka órofa trausta vináttu sem
við kölluðum heilaga þrenningu
um leið og við sendum okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Ingi Björn Albertsson og
Magdalena Kristinsdóttir,
Halldór Einarsson og
Esther Magnúsdóttir.
Bjarni æskuvinur minn er lát-
inn.
Við vorum nágrannar á Miklu-
brautinni og vorum góðir leik-
félagar. Klambratúnið var okkar
leikvöllur. Við alls kyns útileiki
og sprell uxum við úr grasi en
komumst svo til nokkurs vits og
hófum skólalærdóm. Við gengum
þá saman í Ísaksskóla og Austur-
bæjarskólana. Bjarni fór í lands-
próf og í MR og síðan í viðskipta-
fræði.
Við héldum vinskapnum og
eftir viðskiptafræðinámið fórum
við að vinna saman í fyrirtækj-
unum Skrifstofutækni og Penn-
anum.
Síðar varð Bjarni einn af for-
svarsmönnum Esso olíufélagsins
og skilaði þar, eins og ávallt, góðu
starfi. Þegar hann hætti þar
störfum varð hann stjórnarfor-
maður Pennans þar til fyrirtækið
var selt til nýrra eigenda 2005.
Klambratúnsfélagar fóru í Val
á Hlíðarenda. Það var okkar fé-
lag.
Það var gaman að fylgjast með
færni Bjarna í íþróttum og voru
boltagreinarnar í sérstöku uppá-
haldi hjá honum, hann var i
meistaraflokki i fótbolta og spil-
aði með úrvalsliði í körfubolta.
Seinni árin tók golfið við. Mikill
keppnismaður var Bjarni og
starfaði hann einnig í stjórn Vals
um áraraðir.
Ég á Bjarna mjög mikið að
þakka. Hann var úrræðagóður,
hafði góða yfirsýn og var vand-
virkur og samviskusamur. Við
unnum vel saman þótt við værum
um margt ólíkir, sem ég held að
hafi frekar verið til bóta. Það var
alltaf gott að ræða við Bjarna um
ýmis framtíðarplön og vendingar
i viðskiptum. Margar góðar
minningar rifjast upp frá langri
traustri samleið okkar, þær eru
dýrmætar og þakklæti er mér
efst í huga þegar horft er til baka.
Við Þórdís sendum Millu og
fjölskyldu þeirra Bjarna, ætt-
ingjum og öðrum aðstandendum
innilegar samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning um góðan
dreng.
Gunnar B. Dungal.