Morgunblaðið - 11.02.2022, Síða 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 11. FEBRÚAR 2022
✝
Davíð Bene-
dikt Gíslason
fæddist í Reykja-
vík 30. desember
1969. Hann lést á
heimili sínu á
Seltjarnarnesi 29.
janúar 2022.
Foreldrar hans
eru Gísli Bene-
diktsson, f. 1947,
d. 2016, og Eva
María Gunnars-
dóttir, f. 1949. Systir hans er
María, f. 1974. Eiginmaður
hennar er Einar Kristinn
Hjaltested, þau eiga fimm
börn.
Eiginkona Davíðs er Bryn-
hildur Þorgeirsdóttir, f. 23.
mars 1970. Börn þeirra eru: 1)
Eva Björk, f. 1994. 2) Þorgeir
Bjarki, f. 1996, unnusta hans
er Guðrún Ásgeirsdóttir og
dóttir þeirra Brynhildur Ýr, f.
2021. 3) Anna Lára, f. 2000,
unnusti hennar er Viðar Snær
Viðarsson. 4) Benedikt Arnar,
f. 2003.
Foreldrar Brynhildar eru
Þorgeir Pálsson, f. 1941, og
Anna S. Haraldsdóttir, f. 1942.
heimtufyrirtækisins Gjald-
heimtunnar. Árið 2006 keypti
Gjaldheimtan innheimtufyr-
irtækið Momentum og var Dav-
íð framkvæmdastjóri þeirra
beggja til æviloka.
Davíð var skipaður af Hér-
aðsdómi Reykjavíkur í slita-
stjórn Kaupþingsbanka í maí
2009 og starfaði í slitastjórn-
inni til ársloka 2013. Davíð var
2018 kosinn af bæjarstjórn Sel-
tjarnarnes formaður yfirkjör-
stjórnar til fjögurra ára. Áður
hafði hann komið inn sem vara-
maður yfirkjörstjórnar 2014.
Davíð var mikill handbolta-
unnandi. Hann lék allan sinn
feril með meistaraflokki
Gróttu, utan tveggja ára þar
sem hann lék með Fram. Þá
lék hann með öllum yngri
landsliðum íslands. Um tíma
sat hann í stjórn handknatt-
leiksdeildar Gróttu. Davíð
gegndi trúnaðarstörfum fyrir
Handknattleikssamband Ís-
lands frá 2007, var formaður
laganefndar HSÍ, sat í stjórn
sambandsins og var varafor-
maður þess frá 2013. Einnig
sat hann í laganefnd ÍSÍ frá
2017 og var formaður þeirrar
nefndar frá 2019.
Útför Davíðs fer fram frá
Hallgrímskirkju í dag, 11. febr-
úar 2022, klukkan 13.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Systur Brynhildar
eru Sigrún, f.
1964, eiginmaður
hennar er Þór
Heiðar Ásgeirsson,
þau eiga tvær dæt-
ur, og Elísabet, f.
1970, hún á tvö
börn.
Davíð bjó í Hlíð-
unum og stundaði
nám við Æfinga-
deild Kennara-
háskóla Íslands en hóf nám í
Valhúsaskóla á Seltjarnarnesi
þegar fjölskyldan flutti þang-
að. Hann brautskráðist frá
eðlisfræðideild Menntaskólans
í Reykjavík 1989, lauk námi í
lögfræði frá Háskóla Íslands
1995 og hlaut lögmannsrétt-
indin 1996. Meðan á námi stóð
vann Davíð ýmis sumarstörf,
m.a. í verksmiðju Péturs Snæ-
lands, Hagvirki og sem fanga-
vörður m.a. í Hegningarhúsinu
á Skólavörðustíg og Kvenna-
fangelsinu í Kópavogi.
Eftir laganám hóf Davíð
störf hjá Almennu málflutn-
ingsstofunni en 2003 var hann
einn af stofnendum löginn-
Ég veit að auðveld ekki alltaf blessuð
ástin er
því svo ótrúlega flókin þessi mannkind er.
Ég er peð í þessu tafli eins og þú.
Stundum erfitt er að finna von og trú.
Ljósið sem nú lýsir augum þínum úr
ljómar eins og sólin eftir svarta skúr.
Og þú sérð í gegnum sál mér eins og gler,
þar sést vel hvað ég er ástfangin af þér.
Elska þig elska þig, já, elska þig.
Alveg sama hvernig lífið leikur mig
ég trúi að skrifað sé í skýin hvernig fer,
að ást mín hafi alltaf verið ætluð þér.
Það er komið sumar blómin brosa á móti
sól.
Sjáðu hvernig lifnar yfir öllum byggð og
ból.
Og ég finn að ástin sem ég til þín ber
lifnar ung og sterk í hjartanu á mér
Ljósið sem nú lýsir augum þínum úr
ljómar eins og sólin eftir svarta skúr
Og þú sérð í gegnum sál mér eins og gler,
þar sést vel hvað ég er ástfangin af þér.
Brynhildur.
Pabbi minn. Elsku besti pabbi
minn var tekinn frá okkur alltof
snemma. Ég trúi ekki að ég sé að
setja saman þennan texta. Þetta
er og verður líklega alltaf óskilj-
anlegt og svo fáránlega ósann-
gjarnt.
Pabbi var svo duglegur í bar-
áttunni við veikindin frá byrjun til
enda. Hann hélt alltaf í sinn kar-
akter, var jákvæður, góður og
alltaf stutt í brandarana. Kannski
ekki hlutlaust mat en pabbi minn
var besti pabbi í heimi.
Pabbi hefur alltaf verið mín
helsta fyrirmynd. Hvernig hann
hefur tekist á við verkefni lífsins,
gengur beint til verks, alveg sama
hvað öðrum finnst og af miklum
krafti og alúð. Það var sama hvort
það væri dósasöfnun, danspartí,
handboltaleikur eða prófatörn,
nefndu það, pabbi var mættur og
sá líklegast um undirbúning,
framkvæmd og frágang. Margir
hefðu kannski ranghvolft augun-
um yfir því að pabbi þeirra væri
alltaf svona virkur þátttakandi en
pabbi varð bara svo vinsæll hvar
sem hann kom og mér hefur alltaf
þótt vænt um að geta deilt svona
mörgum viðburðum með honum.
Það hætti heldur ekki eftir að
ég flutti að heiman. Ég bjó erlend-
is í fjögur ár sem var mikið æv-
intýri og það leið varla dagur án
þess að ég talaði við pabba. Þegar
eitthvað var að gerast, gott,
slæmt, fyndið eða jafnvel bara
eitthvað alveg hversdagslegt, þá
voru oftast fyrstu viðbrögð að
langa að deila því með mömmu og
pabba. Það er nokkuð sem ég og
mín systkini erum vön. Við erum
mjög samheldin fjölskylda og við
getum þakkað pabba fyrir það.
Hann var upptekinn maður með
marga bolta á lofti hvort sem það
var í vinnu, sjálfboðastarfi eða fé-
lagslífi en setti fjölskylduna alltaf
í forgang.
Minningarnar sem við eigum
öll saman eru ómetanlegar.
Ferðalög, bíóferðir, leikhús, tón-
leikar og svo líka bara kvöldmatur
heima á Fornuströnd. Ég á þrjú
yngri systkini og við erum í raun
eins ólík og við erum mörg. Við
eigum það samt sameiginlegt að
við hlógum alltaf öll jafnmikið að
bröndurunum og fíflaganginum í
pabba. Við búum nefnilega að því
að hafa átt toppeintök fyrir for-
eldra og fjölskyldan mín er ein-
hver langbesti félagsskapur sem
fyrirfinnst.
Mér fannst María frænka mín
hitta naglann á höfuðið þegar hún
sagði að við værum að upplifa
heimsendi. Endinn á okkar heimi
eins og við þekkjum hann. Nú
þurfum við svo að byggja heiminn
upp á nýtt án pabba, virðist al-
gjörlega ómögulegt núna en ein-
hvern veginn munum við finna
leið að því saman. Við munum
halda áfram að dansa, grínast,
ferðast, grilla, hlaupa og njóta al-
veg eins og þú pabbi og þú verður
alltaf með okkur.
Tíminn flýgur áfram og hann
teymir mig á eftir sér
og ekki fæ ég miklu ráðið um það
hvert hann fer.
En ég vona bara að hann hugsi
svolítið hlýlega til mín
og leiði mig á endanum aftur til þín.
(Megas)
Eva Björk.
Pabbi minn var ótrúlegur mað-
ur og engin orð fá því lýst hversu
ósanngjarnt það er að ég þurfi að
skrifa þennan texta. Hann var
ekki bara pabbi minn heldur var
hann einnig besti vinur minn sem
er ekki sjálfsagt.
Pabbi var fyrirmyndin mín í
svo mörgu og hann kenndi mér
svo margt. Hann og mamma sáu
til þess að maður varð ástfanginn
af handbolta og það tók yfir líf
manns. Hann fylgdi mér á öll mót
og alla leiki, hvort sem það var
uppi í stúku, sem þjálfari eða sem
fararstjóri. Ég fékk oft þær
spurningar hvort mér þætti það
ekki vandræðalegt að hafa hann
alltaf með í öllu. Hann var nefni-
lega alltaf sá hressasti en á sama
tíma lét hann alla fylgja reglun-
um. Þó að mér hafi kannski fund-
ist það vandræðalegt þá er ég nú
svo stolt af því að hann kenndi
mér að vera ég sjálf og gefa skít í
það sem öðrum finnst sem er dýr-
mæt lexía.
Ég fékk þann mikla heiður að
fá að vinna með pabba frá árunum
2015-2021. Það er ekki oft sem
krökkum á þeim aldri finnst gam-
an að fara í vinnuna en það þótti
mér. Það að fá að fylgja pabba í
vinnuna, læra af honum og sjá
hvað hann gerði alla daga heillaði
mig. Það heillaði mig svo mikið að
árið 2019 fylgdi ég í spor hans og
ákvað að læra lögfræði. Í gegnum
námið hef ég óspart leitað ráða
hans og skemmt mér konunglega
við það að geta loksins rætt al-
mennilega við hann um ýmiss
konar lagaleg álitaefni. Þó að við
höfum ekki alltaf verið sammála
voru þetta alltaf samtöl sem ég
elskaði að taka og mun sakna þess
að geta ekki tekið lengra.
Pabbi hefur alltaf viljað gera
allt fyrir mig og mér hefur alltaf
þótt gott að leita til hans. Hann
hjálpaði alltaf til við skólann og
handboltann en það sem þótti
mest áberandi þegar ég var í
Verzló var nestið mitt. Það er
kannski ekki alveg normalt að
pabbi manns sé að hjálpa manni
við nesti á þessum aldri en það
gerði pabbi minn og það án þess
að vera spurður. Á hverjum
morgni gerði hann nesti, ekki nóg
með það heldur hafði hann und-
irbúið það og sett í tösku og rétti
mér það svo á leiðinni út og sendi
mig svo út í daginn. Í hádeginu
tók ég svo upp pokann og bekkj-
arfélagar mínir spurðu hvað það
væri sem ég væri með í nesti en ég
vissi það ekki alltaf og svar mitt
var því oftast: „Æi ég veit það
ekki, pabbi bara græjaði það fyrir
mig í morgun.“
Þótt síðasta árið hafi verið að
mestu heltekið af mikilli baráttu
við erfiðan sjúkdóm þá man ég
líka eftir mikilli gleði og þær
minningar held ég í fast. Í gegnum
erfiða meðferð var pabbi alltaf að
reyna að skemmta öllum, hann
vildi alltaf að fólki liði vel og hon-
um leið best þegar hann fékk ein-
hvern til að hlæja. Pabbi var alltaf
sá sem gat fengið mig til að hlæja,
sama við hvaða aðstæður það var,
og var þetta síðasta ár engin und-
antekning. Hvort sem það var yfir
skemmtilegum myndböndum á
youtube eða einhverjir brandarar
þá hlógum við saman endalaust og
nánast fram á síðustu stundu, sem
ég mun alltaf vera þakklát fyrir.
Elsku pabbi ég mun gera allt
sem í mínu valdi stendur til að
gera þig stoltan því ég var alltaf
svo stolt af að vera dóttir þín.
Anna Lára.
Elsku pabbi. Það er mjög erfitt
að koma fyrir í stuttum texta
hversu mögnuð manneskja þú
varst. Þú kvaddir þennan heim
allt of snemma og maður getur
ekki annað en öskrað yfir því
hversu ósanngjarnt lífið er. Þú
varst svo sterkur í gegnum þetta
erfiða ferli og jákvæðnin skein
alltaf frá þér alveg sama hversu
erfitt þetta var. Því miður er sigur
ekki tryggður, jafnvel þótt maður
fari eftir öllum leikreglum. Ég
mun líklegast aldrei venjast því að
geta ekki knúsað þig og hlegið að
bröndurunum þínum. Þú varst svo
ótrúlega fyndinn, brosmildur og
gast fengið alla til að hlæja.
Frá því ég man eftir mér hefur
fólki alltaf fundist ég líkjast þér. Í
handboltanum var ég reglulega
kallaður „sonur Davíðs“ þar sem
ég er með svipaðan leikstíl, hlaup-
astíl og skottækni og þú á þínum
yngri árum. Greinilega sonur
pabba síns. Einu sinni hringdi ég
sjálfur í Kvennaskólann í Reykja-
vík til að hringja mig inn veikan og
ég sagðist vera þú. Ritarinn þorði
ekki annað en að trúa mér þar sem
ég hljómaði alveg eins í röddinni.
Að vera líkur þér á einhvern hátt
er besta hrós sem ég gæti mögu-
lega óskað mér.
Margir munu minnast þín úr
handboltanum en mér finnst líka
gaman að muna hvað þér fannst
gaman að dansa. Þú uppgötvaðir
zumba fyrir nokkrum árum og
fórst með mömmu til London að
læra að kenna það sjálfur. Þú elsk-
aðir að fá fólk með þér að dansa og
smita aðra með gleðinni. Það
þurfti ekki annað en góða tónlist
og þá byrjaðir þú oft bara að
dansa. Þér var alveg sama hvað
öðrum fannst og dansaðir af þér
fæturna og elskaðir það. Þetta er
viðhorf sem ég reyni að taka mér
til fyrirmyndar í daglegu lífi.
Ég hef og mun alltaf vera ótrú-
lega stoltur af því að þú ert pabbi
minn. Þú kenndir mér svo margt í
lífinu og ég vildi að ég hefði getað
lært meira. Ef ég gæti orðið hálfur
sá maður sem þú varst þá get ég
verið sáttur. Einnig er ég svo
heppinn að elsku mamma er til
staðar fyrir mig og er minn klett-
ur. Hún er svo sterk og heldur vel
utan um okkur krakkana á þess-
um erfiðu tímum.
Þú varðst afi í fyrst sinn þegar
dóttir mín, Brynhildur Ýr, fæddist
í nóvember síðastliðnum sem
gladdi þig svo rosalega mikið. Ég
veit svo innilega að þú hefðir orðið
besti afi í heiminum og það stingur
í hjartað að Brynhildur Ýr fái ekki
að kynnast því hversu yndislegur
þú varst. En þú fékkst að hitta
hana og eyða góðum stundum með
henni sem er mér ómetanlegt.
Hún mun fá að vita hver yndislegi
afi hennar var þegar hún verður
eldri.
Ég mun gera mitt allra besta til
að heiðra minningu þína við dóttur
mína, fjölskyldu, vini og við alla þá
sem þú hafðir áhrif á.
Ég mun minnast þín allt mitt líf
með miklum söknuði og er ég svo
þakklátur fyrir að hafa fjölskyld-
una til að hjálpa mér í gegnum
þetta. Við reynum okkar besta til
að vera sterk fyrir þig því þú varst
svo ótrúlega sterkur fyrir okkur.
Það er mjög erfitt að sjá ljós þessa
dagana en ég mun reyna mitt
besta til að taka einn dag í einu,
því ég veit að það er það sem þú
hefðir viljað.
Sakna þín svo mikið elsku
pabbi,
Þorgeir Bjarki Davíðsson.
Við erum fyrir utan bæinn
Skammadalshól í Mýrdalnum.
Davíð er kominn út að leika. Við
hlaupum upp brekkuna og rúllum
okkur á fleygiferð, skellihlæjandi,
niður. Davíð hvetur mig áfram.
Rúllum og rúllum, aftur og aftur.
Hraðinn og tal um yfirvofandi
garnaflækju gerir stundina raf-
magnaða. Við fíflumst og fíflumst,
gerum grín að fólkinu sem situr
inni í bæ og spjallar, hermum eftir
þeim og hlæjum. Komum fliss-
andi inn og fáum hláturskast bara
af því það er óviðeigandi. Stuttu
síðar keyri ég með mömmu og
pabba í burtu frá bænum og Dav-
íð vinkar á bæjarhlaðinu, hann á
að vera eftir í sveitinni. Ég er
óhuggandi í aftursætinu á Volvon-
um. Að fara heim án hans er
óbærilegt. Það var allt betra þeg-
ar Davíð var með. Mannkostir
hans komu snemma í ljós. Hann
var hvers manns hugljúfi. Ljósið í
lífi mömmu og pabba. Sólargeisli
afa Benna, ömmu Stellu og ömmu
Möggu. Geislandi glaður var hann
alltaf tilbúinn að létta öðrum lífið.
Ráðagóður og traustur. Leiftr-
andi skarpur lét hann öllum líða
vel í návist sinni, fékk alla með sér
í lið. Með honum var hægt að
hlæja að öllu. Besti bróðir sem ég
hefði getað hugsað mér.
Þegar ég kemst úr aftursæt-
inu, þegar rofar til og myrkrið
lætur undan ljósinu, þá eru þau
þarna fjögur. Börnin hans, eins og
hann, hvert á sinn hátt. Sólar-
geislar í tilverunni.
María.
Það er tregara en tárum taki að
kveðja yndislegan tengdason,
Davíð Benedikt Gíslason, sem
fallinn er frá langt fyrir aldur
fram. Davíð kom inn í fjölskyldu
okkar fyrir rúmum þremur ára-
tugum þegar hann og Brynhildur
felldu hugi saman. Okkur varð
fljótt ljóst, að Davíð væri einstak-
lega heilsteyptur ungur maður og
sú skoðun átti aðeins eftir að
styrkjast eftir því sem árin liðu.
Ekki sakaði að hann var vel
greindur, glaðvær, áhugasamur
um málefni samfélagsins og ekki
síst íþróttir. Áhugamál ungu
hjónanna voru mjög áþekk, en
þau stunduðu bæði handbolta hjá
Gróttu um langt árabil og voru í
meistaraflokki þess ágæta félags,
sem átti eftir að verða uppeldis-
stöð og vettvangur fjögurra barna
þeirra. Uppeldi barnanna varð frá
upphafi mikilvægasta viðfangs-
efni fjölskyldunnar, þar sem ekk-
ert var látið ógert til að efla þau
og styrkja í leik, námi og starfi.
Enda varð Davíð fljótt einstakur
félagi og vinur sinna barna og gaf
sér allan þann tíma, sem þurfti til
að sinna þeim þrátt fyrir mikið
annríki. Kom sér vel hvað hann
var skipulagður, fljótvirkur og af-
kastamikill í öllu sem hann tók sér
fyrir hendur, hvort sem það var í
starfi eða að skipuleggja ferðalög
eða fjölskylduuppákomur. Voru
þau Brynhildur afar samhent í
öllu, sem þau tóku sér fyrir hend-
ur, til heilla fyrir fjölskylduna og
sinn stóra vinahóp. Þetta kemur
vel fram í ummælum, sem börnin
gáfu foreldrum sínum og eru inn-
römmuð uppi á vegg á Fornu-
strönd 12, þar sem segir: „Þið er-
uð sterk eins og hafið, sem
stendur af sér hvaða stormviðri
sem er. Betri foreldra er ekki
hægt að óska sér.“ Hvaða foreldr-
ar mundu ekki vilja hljóta slík um-
mæli frá afkomendum sínum?
Árið 2021 gekk í garð með
væntingum um að nú væru bjartir
tímar fram undan, bólusetning við
faraldrinum hafin og batnandi
hagur lands og þjóðar. Það var því
mikið reiðarslag sem dundi yfir
fjölskyldu okkar í annarri viku
nýja ársins, þegar skyndilega og
óvænt kom í ljós að Davíð, þessi
hrausti og kraftmikli maður sem
einskis meins hafði kennt sér,
væri kominn með illkynja höfuð-
mein og yrði að gangast undir erf-
iða aðgerð án tafar. Að henni lok-
inni hófst hefðbundin meðhöndl-
un, sem ljóst var að yrði strembin.
Ekki kom á óvart að Davíð og
Brynhildur tóku þessum ógnvæn-
legu tíðindum af festu og einbeitni
til að berjast við vágestinn. Jafn-
framt gerðu þau allt til að þess að
líf fjölskyldunnar og þeirra sjálfra
væri sem eðlilegast. En enginn
má sköpum renna og því stöndum
við nú og syrgjum góðan dreng,
sem okkur finnst svo sannarlega
að hefði átt að fá tækifæri til að
lifa lengur, því allt er fimmtugum
fært. Davíð upplifði þó að verða
afi, þegar Brynhildur Ýr kom í
heiminn eins og sólargeisli í
skammdeginu. Hún hefur þegar
fært fjölskyldunni ótaldar
ánægjustundir á erfiðum tímum.
Í lok gæfuríkrar vegferðar vilj-
um við færa okkar kæra tengda-
syni þakkir fyrir þá ríku arfleifð,
sem hann skilar fjölskyldu sinni
og samfélagi eftir virka en alltof
stutta ævi. Minningin um góðan
dreng mun ætíð lifa með fjöl-
skyldunni.
Anna og Þorgeir.
Davíð Benedikt, mágur og svili,
er fallinn frá allt of snemma eftir
snörp og erfið veikindi. Einungis
ár er síðan hann greindist með
krabbamein í höfði og var ljóst að
um alvarleg veikindi var að ræða.
Að sjá hressan og sterkan ein-
stakling verða krabbameini að
bráð er erfitt, en Davíð barðist
hetjulega til síðustu stundar og
þrátt fyrir að útlitið hefði verið
dökkt þá hélt maður alltaf í þá
veiku von að maður eins og Davíð
næði að sigrast á veikindunum.
En grimmd krabbans er mis-
kunnarlaus og þjáningin mikil.
Nú er friður, þjáningunni lokið og
eftir eru minningar um góðan og
traustan fjölskylduföður með
óendanlegan áhuga á íþróttum.
Davíð hafði sterkan persónu-
leika og tók á hlutum með festu og
sagði gjarnan „þetta er ekki flók-
ið“ þegar hann greindi stöðu
mála. Hann sagði líka að lífið væri
gott ef Brynhildur og krakkarnir
væru glöð – ekki flækja hlutina.
Þetta sýndi hann í verki og var
vakinn og sofinn yfir velferð fjöl-
skyldunnar.
Fyrsta minning okkar af Davíð
var á Barðaströndinni hjá tengda-
foreldrum hans, en hann tók á
móti okkur við útidyrnar, ber að
ofan. Þetta var þá nýr vinur Bryn-
hildar og var greinilegt að þarna
var maður sem var djarfur og fór
sínar eigin leiðir. Svo kynntumst
við manni sem var mikill gleði-
pinni, hafði dálæti á tónlist og
dansaði zumba af lífi og sál. Það
vafðist ekki fyrir honum að setja
saman dansatriði í brúðkaupi
dóttur okkar Ragnheiðar Önnu og
var svo DJ það sem eftir var
kvöldsins.
Davíð vegnaði vel í öllu sem
hann tók sér fyrir hendur og ber
hæst farsæl lögfræðistörf og þátt-
töku hans í íþróttum bæði sem
keppnismaður og síðan varafor-
maður HSÍ. Hann hafði mikið
keppnisskap og hann sinnti öllu af
fullri alvöru, ekkert hálfkák.
Hann var nýbyrjaður að spila golf
rétt áður en hann veiktist og
sinnti hann því af sömu ákefð og
öllu því sem hann hafði áður tekið
sér fyrir hendur. Gamla keppnis-
skapið var þarna enn til staðar og
ekki laust við að teighöggin hafi
goldið fyrir það, langt átti boltinn
að fara. Keppnisskapið og ákefðin
nýttist vel í baráttunni við
krabbameinið og var hann stað-
ráðinn í að sigra það og sagði að
þetta væri verkefni sem bæri að
Davíð Benedikt
Gíslason
HINSTA KVEÐJA
Elsku Davíð minn.
Rokkarnir eru þagnaðir
og rökkrið orðið hljótt.
Signdu þig nú barnið mitt
og sofnaðu fljótt.
Signdu þig og láttu aftur
litlu augun þín
svo vetrarmyrkrið geti ekki
villt þér sýn.
Lullu lullu bía
litla barnið mitt.
Bráðum kemur dagurinn
með blessað ljósið sitt.
Bráðum kemur dagurinn
með birtu og stundarfrið.
Þá skal mamma syngja
um sólskinið.
(Davíð Stefánsson)
Þín elskandi,
mamma.