Morgunblaðið - 23.03.2022, Side 15

MINNINGAR 15
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 23. MARS 2022
✝
Jóna Magnea
Snævarr fædd-
ist á Sökku í Svarf-
aðardal 9. febrúar
1925. Hún lést á
Dvalar- og hjúkr-
unarheimilinu
Grund 8. mars
2022.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Rósa Þorgilsdóttir,
f. 23. ágúst 1895,
d. 10. september 1988, og
Gunnlaugur Gíslason, f. 27.
mars 1898, d. 4. janúar 1992.
Systkini Jónu eru fjögur: Dag-
björt Stephensen, Halldóra
Gunnlaugsdóttir, látin, Þorgils
Gunnlaugsson, og fósturbróð-
irinn Halldór Arason, látinn.
Eiginmaður Jónu var sr.
Stefán V. Snævarr prófastur,
hann lést 26. desember 1992.
Þau gengu í hjónaband 1. júní
1947. Börn Jónu og sr. Stefáns:
1) Stefanía R. Snævarr kenn-
ari, maki dr. Ingimar Einars-
son, félags- og stjórnmálafræð-
ingur. Börn þeirra eru: a)
Stefán Þór lögmaður, maki
Anna Guðrún Birgisdóttir við-
skiptafræðingur, synir þeirra
eru Stefán Gunnar, Birgir
Lífsstarf Jónu, auk þess að
sinna búi og börnum, var að
miklu leyti tengt starfi sr.
Stefáns. Heimilið var mann-
margt og oft var mikill gesta-
gangur. Á prestssetrið áttu
sóknarbörn fjögurra kirkju-
sókna oft erindi, bæði í gleði
og sorg, og reyndi þá á hlut-
verk og einstaka hæfileika
hennar.
Þegar kom að starfslokum
sr. Stefáns árið 1984 fluttu
þau hjón suður á Seltjarn-
arnes til að njóta návistar við
börn og barnabörn sem búsett
voru á höfuðborgarsvæðinu.
Eftir lát sr. Stefáns bjó Jóna í
skjóli barna sinna þar til hún
flutti á Dvalar- og hjúkr-
unarheimilið Grund, haustið
2017.
Jóna var afar listhneigð og
naut þess mjög að sinna ýmiss
konar tómstundastarfi og
handavinnu eftir að hún flutti
suður þar til sjónin tók að
daprast. Hún var fjölhæf,
saumaði út, mótaði úr leir,
málaði á postulín og flísar og
skar út í tré auk þess að
prjóna og hekla.
Útför Jónu fer fram frá
Neskirkju í dag, 23. mars
2022, kl. 13. Hlekkur á
streymi:
https://youtu.be/ZZWgVICdz6M
https://www.mbl.is/andlat
Hrafn og Valde-
mar Björn. b) Inga
Jóna hjartalæknir,
maki Gunnar Jak-
ob Briem verk-
fræðingur, stjúp-
synir hennar, synir
Gunnars, eru Bald-
ur Fróði, Jakob
Orri og Ari Sig-
urður. 2) Gunn-
laugur V. Snævarr,
kennari og yfirlög-
regluþjónn, lést 18.9. 2021,
maki Auður Adamsdóttir kenn-
ari, dóttir hennar og stjúpdótt-
ir Gunnlaugs er Þórhildur Erla
Pálsdóttir kennari. 3) Ingibjörg
A. Snævarr leikskólakennari.
Jóna ólst upp á Sökku við
hefðbundin sveitastörf og
stundaði nám í barna- og ungl-
ingaskóla sveitarinnar. Hún
lauk gagnfræðaprófi frá
Menntaskólanum á Akureyri
árið 1944 og stundaði nám við
Húsmæðraskólann á Akureyri
veturinn 1945-1946.
Jóna og sr. Stefán bjuggu
fyrstu árin á Völlum í Svarf-
aðardal og stunduðu þar bú-
skap meðfram prestsstarfinu til
ársins 1960. Árið 1968 fluttu
þau hjón til Dalvíkur.
Það hefði verið gaman að
þekkja og geta fylgst með Jónu
þegar hún var og hét og stjórnaði
stórum heimi á Völlum í fegursta
dal landsins, að margra mati,
Svarfaðardal. Þangað sem hún
gat horft sem barn af hlaðinu á
Sökku, þar sem hún gekk í hjóna-
band, eignaðist börnin og ól upp,
tók á móti gestum og gangandi,
sinnti þeim sem komu og áttu
margvísleg erindi við Stefán
manninn hennar, prest og pró-
fast, hélt öllu hreinu og fínu
ásamt því að sinna daglegum
þörfum heimilisfólksins. Hún
gleymdi ekki að hafa gleðina
meðferðis, að ég tali nú ekki um
góðlátlega stríðnina. Verkin sem
biðu voru ekki alltaf auðveld en
þeim þurfti að sinna. Vellir voru
hennar heimur og vinnustöð stór-
an hluta ævinnar.
En hvað gerði Jóna þegar tími
gafst til annars en að vinna vinn-
una? Hún talaði við fólkið sitt,
vann fínni handavinnu, las sögur
og ljóð sem hún lærði og kunni
allt fram til síðasta dags. Nokkr-
um dögum fyrir andlátið fór hún
með Fjallið Skjaldbreiður og gott
ef ekki Gunnarshólma líka ef hún
var minnt á fyrstu hendinguna.
Það var alveg sama hvort vísan
var eftir sveitunga hennar eða
ljóðið eftir stórskáldin okkar, hún
kunni það. Kynslóð Jónu lét aldr-
ei verk úr hendi falla, gat ekki
leyft sér það og kunni eiginlega
að gera allt sem gera þurfti. Í
mínum huga kunni Jóna allt. Hún
kunni meira að segja á gsm-síma,
en það vefst fyrir mörgum sem
yngri eru.
Þegar Jóna varð áttræð var
töluverðu af handavinnu hennar
safnað saman þar sem afmælis-
gestir gátu séð hvað hún hafði
unnið á langri ævi en einnig það
sem hún hafði lært í vinnustof-
unni á Aflagranda. Mikil og
margvísleg vinna unnin af natni
og vandvirkni úr misjöfnum efni-
viði. Öll vinna lék í hennar fallegu
höndum. Ég spurði hana aldrei
hvaða vinna henni hefði þótt
skemmtilegust en ég veit að
henni fannst mjög gaman að
móta úr leir og eigum við fjöl-
skyldan marga fallega muni eftir
hana sem minna okkur á hagleik,
dugnað, útsjónarsemi, áræði og
iðni.
Þegar komið er að því að
kveðja get ég ekki annað en
þakkað fyrir afar góð og
skemmtileg kynni við Jónu
tengdamóður mína og sagt eins
og hún gerði gjarnan: vertu
blessuð ævinlega Jóna mín!
Auður Adamsdóttir.
Það er dýrmætt að fá að verða
samferða ömmu sinni jafnlengi
og ég fékk að gera. Amma náði 97
ára aldri og það var í raun ekki
fyrr en Covid skall á að minnið
fór aðeins að gefa sig enda var
henni erfitt að mega ekki um-
gangast sína nánustu svo vikum
og mánuðum skipti. Ávallt hélt
hún í léttleikann og jákvæðnina
og sagði að maður yrði bara að
vera duglegur og hugsa jákvætt
því annað skilaði engum árangri.
Aldrei heyrði ég ömmu hallmæla
nokkrum manni og hún blótaði
aldrei en sagði í staðinn „hver
röndóttur!“ þegar aðrir hefðu
bölsótast. Hún var alin upp á
Sökku í Svarfaðardal og var elst
fjögurra systkina en Halldór ná-
frændi hennar var tekinn í fóstur
eftir að móðir hans lést og voru
þau jafngömul. Á æskuheimilinu
var mikið lesið, bæði fornbók-
menntir en einnig fylgst vel með
tíðarandanum. Hún var dugleg,
aðstoðaði föður sinn oft úti á túni
við erfiðisvinnu og hún lærði
handtökin í eldhúsinu hjá móður
sinni. Árið 1934, þegar hún var
níu ára, reið stóri jarðskjálftinn
yfir Norðurland og hún lýsti því
oft hvernig þau duttu öll um koll
úti á engi og hlíðin gekk öll í
bylgjum.
Amma tilheyrði þeirri kynslóð
sem upplifað hefur hvað mestan
uppgang á sínum ævitíma. Hún
ljómaði t.d. öll þegar hún var að
segja manni frá þeirri ótrúlegu
upplifun að fá stígvél í fyrsta sinn
og svo síðar þegar sjálfvirka
þvottavélin kom til sögunnar.
Hún gekk tvo vetur í Mennta-
skólann á Akureyri og fór í hús-
mæðraskóla. Stuttu síðar giftist
hún afa mínum, séra Stefáni V.
Snævarr, sem hlotið hafði brauð
sitt á Völlum, steinsnar frá
Sökku. Sem ung prestsfrú á Völl-
um rak hún stórt heimili en auk
þeirra hjóna og þriggja lítilla
barna bjuggu þar tengdaforeldr-
ar hennar, móðursystir afa og
vinnufólk. Amma sinnti starfi
sínu sem prestsfrú af stakri prýði
og hafði umsjón með bústörfum
sem voru afa mínum ekki töm. Á
heimilinu voru um tíma danskir
vinnumenn og héldu afi og amma
góðu sambandi við þá eftir að
þeir sneru aftur til heimalands-
ins.
Hún var einstaklega góð og
hafði breiðan faðm. Í minning-
unni var alltaf til jólakaka og ís-
köld mjólk til að sitja yfir í eld-
húsinu og spjalla. Afi og amma
voru afar náin. Afi hafði mikinn
áhuga á knattspyrnu og eftir að
sjón hans fór að daprast settist
amma við hlið hans og lýsti öllum
leikjum fyrir honum. Eftir fráfall
afa árið 1992 hafði íþróttabakt-
erían tekið sér bólfestu í henni.
Maður heyrði hana stappa stál-
inu í liðið ef það var undir og aldr-
ei varð hún leið þótt illa gengi.
Þessi íþróttaáhugi fréttist. Ís-
lenska karlalandsliðið í knatt-
spyrnu sendi henni áritaða lands-
liðstreyju árið 2015 sem hún
klæddist við áhorf landsleikja eft-
ir það. Það gladdi hana sérstak-
lega að ég skyldi ljúka lækna-
námi og henni varð tíðrætt um
áhuga sinn á þessu sviði og við
vorum sammála um að hún hefði
orðið góður læknir hefði hún
fengið þau tækifæri sem ég hef
fengið. Við í nánustu fjölskyld-
unni erum óendanlega þakklát
fyrir að hafa átt svona yndislega,
hlýja og góða ættmóður og þökk-
um henni samfylgdina og sam-
gleðjumst henni að vera komin í
faðm afa á ný.
Inga Jóna Ingimarsdóttir.
Nú eru mæðginin Jóna og
Gunnlaugur Snævarr bæði farin
yfir móðuna miklu. Gulli Valdi og
séra Stefán taka á móti Jónu
fagnandi og leiða hana inn í ljósið.
Jóna Snævarr er látin 96 ára að
aldri. Hún var stóra hjartað á
prestsheimilinu á Völlum í Svarf-
aðardal. Alltaf stafaði birtu og
hlýju frá henni og oft komum við
á heimili hennar. Séra Stefán og
pabbi voru aldavinir og samherj-
ar í kirkjustarfi og ég og Gulli
jafnaldrar og skólabræður. Syst-
urnar Stebba Rósa og Inga bera
foreldrum sínum vitni í glaðværð,
einlægni og elskusemi. Missir
þeirra er mikill og hugur okkar
er hjá þeim. Mamma og Jóna
voru að sjálfsögðu bestu vinkon-
ur og augljóst að mömmu leið
alltaf vel nálægt henni. Ekki síst
þegar fjölskyldurnar komu sam-
an til laufabrauðsgerðar á heimili
Jónu og séra Stefáns og síðar á
heimili Jónu og Ingu dóttur
hennar á Seilugranda - en þá var
alltaf stórhátíð, næstum eins og
jólin sjálf. „Ekki þótti mér verra
að þú skyldir setja nöfnin okkar
saman,“ sagði hún við mig og
brosti sínu sérstaka brosi þegar
ég sýndi henni yngri dóttur mína
Sólveigu Jónu í fyrsta skiptið.
Guð blessi minninguna um þessa
elskulegu konu og huggi og
styrki Stebbu og Ingu og barna-
börnin.
Pétur, Kristín og Sólveig
Pétursbörn og Sólveigar.
Jóna M. Snævarr
✝
Henry Þór
Henrysson
fæddist í Reykjavík
23. mars 1934.
Hann lést á Land-
spítalanum 8. jan-
úar 2022.
Foreldrar Hen-
rys Þórs voru Guð-
rún S. Þorsteins-
dóttir húsmóðir, f.
1913, d. 2008, og
Henry Alexander
Hálfdansson, loftskeytamaður
og framkvæmdastjóri Slysa-
varnafélags Íslands, f. 1904, d.
1972. Systkini Henrys Þórs eru
Ragnar, f. 1928, d. 1987, hálf-
bróðir samfeðra, Helga, f. 1931,
Haraldur, f. 1938, Hálfdan, f.
1943, Hjördís, f. 1946, og Þor-
steinn, f. 1953, d. 2015.
Árið 1956 giftist Henry Þór
Gíslínu Garðarsdóttur, f. 12.
Elín Katla, f. 2003, Emma Kar-
en, f. 2008, og Henry Benedikt,
f. 2012.
Henry Þór ólst upp í Vestur-
bænum, gekk þar hefðbundna
skólagöngu og tók sem ungur
maður virkan þátt í starfi skáta-
hreyfingarinnar. Hann lauk
stúdentsprófi frá MR 1954 og
hóf nám í byggingaverkfræði
við tækniháskólann í München
sama ár. Á árunum 1960 til 1963
stundaði hann nám við tæknihá-
skólann í Graz í Austurríki. Eft-
ir að heim var komið hóf hann
störf hjá Íslenskum aðalverk-
tökum þar sem hann vann til
1971. Það ár varð hann starfs-
maður og meðeigandi verk-
fræðistofunnar Hnit hf. Þegar
hefðbundnum starfsferli lauk
hjá Hnit árið 2004 gerðist Henry
Þór skógarbóndi á jörð sinni
Sumarliðabæ í Ásahreppi þar
sem mikið ræktunarstarf liggur
eftir hann og Gíslínu.
Bálför Henrys Þórs hefur
þegar farið fram, en útför hans
verður frá Fossvogskirkju í
Reykjavík í dag, á afmælisdegi
hans, 23. mars 2022, klukkan 13.
desember 1935, en
hún er dóttir
hjónanna Jónu S.
Björnsdóttur, f.
1896, d. 1966, og
Garðars Jónssonar,
f. 1898, d. 1967.
Gíslína lést 7. jan-
úar 2018. Börn
Henrys Þórs og
Gíslínu eru: 1) Jón
Garðar, f. 16. apríl
1966, d. 1. janúar
2018, hann var giftur Höllu
Skúladóttur og eru dætur
þeirra Marín, f. 1991, sambýlis-
maður Björn Ásgeirsson, synir
þeirra eru Óliver, f. 2018, og
Breki, f. 2021, Sóley, f. 2001, og
Ásta f. 2003; 2) Guðrún Katla, f.
28. maí 1968, gift Helgu Sig-
urjónsdóttur; 3) Henry Alexand-
er, f. 2. júní 1973, giftur Regínu
Bjarnadóttur, börn þeirra eru
Þegar við kveðjum Henry Þór
bróður minn eru mér efst í huga
samfundir okkar eftir að við
fluttumst báðir haustið 2020 í
íbúðir í kjarnanum við Sléttu-
veg. Þar hittumst við nær dag-
lega og ræddum margt og rifj-
uðum ekki síst upp
æskuminningar okkar. Við ól-
umst upp á Brávallagötu í Vest-
urbænum. Reykjavík var allt
önnur á þessum tíma og á það
ekki síst við um líf barna og
unglinga og samskipti þeirra.
Leiksvæðið var aðallega gatan
en einnig opið port sem var á
milli götunnar okkar og Ljós-
vallagötu. Þarna var oft þröng á
þingi. Þá var vinsælt að þreyta
kapphlaup umhverfis lóð elli-
heimilisins Grundar. Henry var
oft sigurvegari í þessum hlaup-
um en undirritaður var þar
nokkur eftirbátur.
Henry var virkur félagi í
skátahreyfingunni sem hafði að-
setur í bragga við Snorrabraut
og dreif hann mig með sér. Þar
kynntist hann síðar Gígí konu
sinni. Vorum við báðir stofn-
félagar í skátasveitinni Land-
nemum. Henry og nokkrir fé-
lagar hans voru á þessum tíma
helstu foringjar sveitarinnar og
stóðu fyrir mjög vinsælum
skemmtunum. Þessir félagar
héldu lengi hópinn og mynduðu
þeir síðar skátaflokkinn Blá-
stakka, sem hefur starfað fram á
þennan dag.
Við Henry stunduðum báðir
nám við Gagnfræðaskóla Vest-
urbæjar og síðan í MR. Við rifj-
uðum oft upp nöfn þeirra kenn-
ara sem við báðir höfðum kynnst
og voru margir minnisstæðir.
Annað sem við rifjuðum upp í
samræðum okkar var sú sameig-
inlega reynsla að hafa stundað
sjó í sumarleyfum á skólaárum.
Höfðum við verið á sama togara,
Hvalfelli, undir skipstjórn þess
góða og farsæla manns, Snæ-
björns Ólafssonar, en kokkurinn
var móðurbróðir okkar, Bjarni
Þorsteinsson. Henry var svo
heppinn að fara í nokkra sölu-
túra til Þýskalands og Bret-
lands. Þetta var skömmu eftir
síðari heimsstyrjöld og ræddi
Henry oft um þær rústir og ves-
öld sem blasti við, einkum í
Þýskalandi. Eftir heimkomu frá
námi erlendis vann hann lengst
af og til starfsloka hjá Hnit, sem
hann var meðeigandi í.
Henry hafði sem ungur
drengur oft dvalist á Sumarliða-
bæ í Holtum þar sem föður-
amma okkar, Þórkatla Þorkels-
dóttir, var ráðskona hjá Sigurði
Hannessyni bónda sem tók
miklu ástfóstri við Henry og
hélst vinátta þeirra meðan báðir
lifðu. Sigurður arfleiddi Henry
að eignarhluta sínum í Sumar-
liðabæ. Þegar Henry lét af störf-
um fluttu þau hjónin þangað og
gerðust skógarbændur. Vegna
veikinda Gígíar urðu þau að
flytja aftur í bæinn en þar lést
hún í janúar 2018. Henry hélt
áfram skógarbúskap en í minni
mæli en áður.
Ég hef nefnt nokkur atriði er
við bræður spjölluðum um er
snerti lífshlaup Henrys. Meðal
annars ræddum við félagsmála-
störf föður okkar, sem við fylgd-
umst alltaf með, bæði á vett-
vangi Slysavarnafélags Íslands
og Sjómannadagsráðs. Nokkrum
sinnum var bróðir okkar Hálf-
dan með í þessu spjalli en hann
var á þessum tíma formaður
Sjómannadagsráðs sem pabbi
hafði verið í 25 ár. Áttum við
bræður þar góðar stundir sam-
an. Margt fleira gæti ég auðvit-
að nefnt þegar ég minnist Hen-
rys en mér eru settar skorður
varðandi lengd. Ég er honum
þakklátur fyrir samfylgdina og
sakna hans sárt.
Haraldur Henrysson.
Henry Þór Henrysson kvaddi
þessa jarðvist 8. janúar sl. Hann
var giftur móðursystur minni,
Gíslínu Garðarsdóttur, sem við
kölluðum Gígí frænku. Hún var
yngst fimm dætra Garðars Jóns-
sonar, fv. formanns Sjómanna-
félags Reykjavíkur, og Jónu
Björnsdóttur konu hans. Gígí
lést fyrir réttum fjórum árum.
Henry hverfur síðastur úr
traustri kynslóð fjölskyldu afa
Garðars og ömmu Jónu. Henry
átti styrkar rætur í vestfirskum
ættum. Hann var sonur Guð-
rúnar Þorsteinsdóttur og Hen-
rys Hálfdanssonar, fram-
kvæmdastjóra Slysavarnafélags
Íslands. Alltaf var gott samband
á milli fjölskyldna hjónanna.
Ég man fyrst eftir Henry sem
skáta á björgunaræfingu við lok
6. áratugarins. Hann var þar
fremstur í flokki unglinga sem
hífðu „sjúklinga“ úr nýbyggingu
Heilsuverndarstöðvarinnar og
gerðu að „sárum“ þeirra. Ég var
bara stráklingur á þessum tíma
en hann menntaskólanemi í MR.
Að loknu stúdentsprófi giftist
hann Gígí og þau fóru til náms í
verk- og tæknifræðum í Münc-
hen og Graz.
Ég laðaðist að Gígí og Henry.
Hún var hlý og hann traustur og
áhugasamur. Ég man að ég bar
óbilandi traust til Henrys og
fékk hann til að vera ábyrgð-
armaður námslána minna fyrst
eftir að ég hóf háskólanám.
Hann var orðhagur og orti tæki-
færisljóð, en flíkaði því ekki.
Innan skátahreyfingarinnar var
hann stundum fenginn til að
semja mótssöngva skátamóta.
Hann var hugsjónamaður, en
dulur og hafði sig ekki mikið í
frammi, en þegar hann talaði
var tekið eftir skoðunum hans
sem leiftruðu af réttlætissýn og
betra samfélagi.
Henry vann aðallega við ým-
iss konar byggingarframkvæmd-
ir, sem mælingamaður og verk-
stjóri. Hann var t.d.
umsjónarmaður framkvæmda
við lagningu Keflavíkurvegar og
Vesturlandsvegar í Ártúnsholti.
Eitt sumar á menntaskólaárum
mínum fékk ég þar sumarvinnu.
Þetta voru viðamikil verkefni og
margir verkamenn og ýmiss
konar tæki. Ég man að ég dáðist
oft að Henry þetta sumar. Hann
var vakinn og sofinn yfir verk-
efninu og hafði í mörg horn að
líta. Iðulega stóð hann við kíki
og mældi og yfirfór áætlanir
verkefnisins. Allt var klárt þeg-
ar vinna hófst hvern morgun og
menn gengu öruggir til verka.
Henry erfði jörð á Sumarliða-
bæ í Ásahreppi, þar sem hann
hafði verið sumarstrákur í nokk-
ur sumur. Á efri árum gerðu
þau Gígí upp hús þar og Henry
gerðist skógarbóndi. Eru þar
ófá handtök hans við hugsjóna-
störf, skógrækt og jarðarbætur.
Það var gaman að heimsækja
hann austur og ræða smá og
stór verkefni við ræktun lýðs og
lands.
Ég kveð Henry með söknuði
og þakklæti. Við Maja sendum
börnum hans, tengdabörnum og
barnabörnum innilegar samúð-
arkveðjur.
Sigurjón Mýrdal.
Fyrrverandi samstarfsmaður
okkar, Henry Þór Henrysson,
andaðist á Landspítalanum 8.
janúar sl.
Hann hafði starfað hjá Ís-
lenskum aðalverktökum á Kefla-
víkurflugvelli í allmörg ár þegar
hann réðst til starfa hjá Hniti
verkfræðistofu hf. árið 1971 og
nokkru seinna varð hann með-
eigandi.
Henry var sérfræðingur í
lagningu malbiks á vegi og plön
og var aðalstarf hans hjá Hniti
hf. að hafa eftirlit með slíkum
framkvæmdum, nýlagningum og
viðgerðum. Eftirlit með malbiks-
framkvæmdum fer að stærstum
hluta fram að sumrinu en á vet-
urna vann Henry við skýrslu-
gerð um framkvæmdir sumars-
ins.
Hann sat í stjórn Hnits hf.í
samtals sjö ár og hluta af tím-
anum var hann ritari.
Hann lauk störfum vegna ald-
urs 2005 og lauk þá einnig eign-
araðild hans að Hniti hf.
Henry var traustur starfs-
maður og góður félagi. Við
þökkum honum farsæla sam-
vinnu í 34 ár og vottum fjöl-
skyldu hans okkar innilegustu
samúð.
Guðmundur Björnsson,
Hilmar Sigurðsson.
Henry Þór
Henrysson