Morgunblaðið - 06.04.2022, Blaðsíða 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 6. APRÍL 2022
✝
Guðmundur
Jónsson fædd-
ist á Rauðabergi á
Mýrum 26. janúar
1924. Hann and-
aðist á Hjúkr-
unarheimilinu
Skjólgarði á Höfn
mánudaginn 28.
mars 2022. For-
eldrar hans voru
Jón Jónsson Malm-
quist og Halldóra
Guðmundsdóttir. Guðmundur
fluttist með foreldrum sínum
að Hoffelli í Nesjum 1929 og
bjuggu þau þar þangað til þau
reistu sér nýbýli í Akurnesi og
fluttu þangað árið 1939. Guð-
mundur var þriðji í röðinni af
tólf systkinum: Hallgerður,
Björg, Skúli, Anna, Unnur, Eg-
ill, Þóra Ingibjörg, Hanna, Pét-
ur Haukur, Droplaug, og
Ragnar. Guðmundur giftist 29.
júlí 1950 Sigrúnu Eiríksdóttur
frá Volaseli í Lóni, f. 13. febr-
úar 1924, d. 30. september
2008. Foreldrar hennar voru
Svafa Sigurjónsdóttir frá Vík í
Lóni og Eiríkur Einarsson frá
Þorgeirsstöðum í Lóni. Börn
Sigrúnar og Guðmundar eru:
1) Svava Kristbjörg. Dóttir
hennar og Ólafs Þórðar Harð-
og bjuggu þar þangað til þau
fluttu á Víkurbraut 30 árið
2001. Guðmundur flutti á
hjúkrunarheimilið Skjólgarð
árið 2017. Guðmundur stund-
aði nám við Laugaskóla og
lauk námi í húsasmíði frá Iðn-
skólanum í Reykjavík árið
1950. Þau hjónin Guðmundur
og Sigrún ráku byggingafyr-
irtækið og trésmíðaverkstæðið
Trésmiðju Hornafjarðar frá
1950 til 1993 og síðan starfaði
Guðmundur sem eftirlitsmaður
bygginga hjá KASK þar sem
hann lauk sinni starfsævi. Guð-
mundur stundaði einnig útgerð
og var með bátinn Jón Eiríks-
son SF 100. Guðmundur var
formaður Hestamannafélags-
ins Hornfirðings í mörg ár og
átti stóran þátt í uppbyggingu
hestamennsku og aðstöðu fé-
lagsins á Fornustekkum. Hann
og Sigrún voru gerð að heið-
ursfélögum í Hestamanna-
félaginu Hornfirðingi á sjö-
tugsafmæli þeirra og
Guðmundur var líka sæmdur
gullmerki Landssambands
hestamanna. Guðmundur sat í
hreppsnefnd fyrir Sjálfstæð-
isflokkinn og tók virkan þátt í
starfi Lionsklúbbs Horna-
fjarðar. Á síðari árum sungu
þau hjónin í kór aldraðra á
Höfn, Gleðigjöfum.
Útför Guðmundar fer fram
frá Hafnarkirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
arsonar er Sigrún.
2) Ásta Halldóra,
maki Guðjón Pét-
ur. Dætur þeirra
eru Helga Rún,
maki Jón Ingvar
Hilmarsson. Dætur
þeirra eru Kol-
finna Ásta, Katla
Sif og Hrafntinna
Ýr. Börn hans eru
Perla Ösp og Ein-
ar. Una, maki
Ragnar Þór. Sonur þeirra er
óskírður. 3) Jón, maki Elín
Guðmundardóttir. Börn þeirra
eru Dagrún og Guðmundur. 4)
Eiríkur, maki Auður Axels-
dóttir. Börn þeirra eru: Guð-
laug, maki Ronni, dætur þeirra
eru Ronja og Freyja, Guð-
mundur Hrannar, maki Lilja
Dögg, dóttir þeirra er Auður
Valgerður, og Höskuldur.
Guðmundur og Sigrún hófu
búskap á Bjargi á Höfn. Á
heimilinu voru einnig Svafa
móðir Sigrúnar, Jón Eiríksson,
Þorbjörg kona hans og Kristín
Jónsdóttir svilkona Þorbjarg-
ar. Þau Guðmundur og Sigrún
byggðu sér húsið Dvergastein
(Bogaslóð 12) ásamt Þórhalli
Dan fósturbróður Sigrúnar og
konu hans Ólöfu Sverrisdóttir
Faðir okkar elskulegur kvaddi
okkur mánudaginn 28. mars.
Hann fæddist fyrir tæpri öld, um-
vafinn stórbrotinni náttúru og
jöklum sem lágu niður á láglendi.
Á heimili okkar var alltaf mikið
um að vera, mikið um gesti og
gangandi, oft var um að ræða ætt-
ingja pabba og vini foreldra okk-
ar, en einnig, þegar við uxum úr
grasi, voru okkar vinir alltaf vel-
komnir. Móðir okkar vissi aldrei
hvað margir komu í hádegismat
því ef pabbi hitti einhvern úr
sveitinni var honum umsvifalaust
boðið í mat. Pabbi hafði mikla trú
á menntun og studdi okkur systk-
inin dyggilega á menntabrautinni.
Pabbi hugsaði mikið um sitt
nærumhverfi, systkini sín og þau
félög sem hann var í forsvari fyrir.
Undir hans stjórn var aðstaða
hestamannafélagsins Hornfirð-
ings byggð upp á Stekkhól og var
hann óspar á sinn tíma, þann
mannskap og þau tæki sem hann
hafði umráð yfir.
Foreldrar okkar ráku Tré-
smiðju Hornafjarðar í nokkra
áratugi og þegar mest var að gera
voru sjötíu manns að vinna á
þeirra vegum, í þorpi sem taldi þá
í kringum þúsund manns.
Hér eru nokkrar sögur frá
vinnunni hans sem segja mikið
um hann. Það var verið að steypa
gólfið í nýja frystihúsinu, en það
komu engir steypubílar. Pabbi fer
inn í steypustöð og kom þá í ljós
að annar steypubíllinn hafði runn-
ið aftan á hinn. Honum var sagt að
það yrði að fresta steypu, hann lít-
ur yfir svæðið og segir: „Við
steypum þótt það sé ekki hægt,“
og ekki leið á löngu þar til steypan
kom. Ungur vinnumaður kom til
pabba og sagðist orðinn það veik-
ur að hann þyrfti að fara heim.
Pabbi svaraði: „Já, já, heyrðu,
drífðu þig og taktu tvo menn með
þér!“
Nemi var að setja innihurðir í
hús og vissi ekki alveg hvað hann
átti að gera, hann kallaði í pabba
og spurði ráða og pabbi svaraði:
„Aðalatriðið er að sópa vel í kring-
um sig og þá kemur hitt af sjálfu
sér.“ Þetta lýsir mjög sterkt per-
sónuleika pabba, en hann var oft
orðheppin og einnig hnyttinn
ræðumaður.
Það er mikill sjónarsviptir að
föður okkar eins og jöklunum sem
hafa hopað, en eftir stendur hans
æviverk, sem eru mjög mörg af
þeim mannvirkjum sem reist hafa
verið á Hornafirði.
Elsku pabbi, eftir langan
vinnudag er komið að hvíldinni.
Við munum sakna þín, en vitum
að móðir okkar tekur vel á móti
þér í sumarlandinu og við sjáum
ykkur fyrir okkur ríðandi á brún-
um hestum með tvo til reiðar, inn í
eilífðina.
Svava Kristbjörg
Guðmundsdóttir,
Ásta Halldóra
Guðmundsdóttir,
Jón Malmquist
Guðmundsson,
Eiríkur Guðmundsson.
Mikill höfðingi er fallinn frá.
Ég kynntist Guðmundi fyrst
um páska 1975. Það bar að með
þeim hætti að við unga parið ég og
Ásta dóttir Guðmundar vorum
búin að komast að þeirri niður-
stöðu að sennilega mundi sam-
band okkar endast eitthvað. Það
var því ákveðið að brenna austur
yfir jökulfljótin miklu og kynna
drenginn fyrir þeim hjónum Guð-
mundi og Sigrúnu heitinni.
Þau voru árlegri páskaútreið
þar sem þau riðu yfir Hornafjarð-
arfljót og gistu í Flatey á Mýrum
með sínu vinafólki. Við ákváðum
að heilsa upp á fólkið. Þar var ansi
glatt á hjalla svo hin formlega
kynning varð að bíða heimkomu
þeirra hjóna. Seinna komst ég að
því að saman áttu þau margar
ánægjustundir í sinni hesta-
mennsku og hróður þeirra fór
víða.
Seinna fór ég að vinna fyrir
Guðmund sem þá var orðinn
tengdafaðir minn og kynntist af
eigin raun þeim dugnaði og elju-
semi sem maðurinn bjó yfir. Hann
var mikill morgunhani og vinnu-
dagurinn byrjaði snemma. Á þeim
tíma var hann að byggja heilsu-
gæslustöðina og vinnudagurinn
byrjaði kl. 8:00. Í huga Guðmund-
ar þýddi það ekki að mæta til
vinnu þá heldur að þú skyldir vera
byrjaður að vinna kl. 8:00, annað
væri svik við þann sem var kaup-
andi vinnunnar.
Guðmundur var mikill stjórn-
andi og ósérhlífinn, gerði miklar
kröfur til sjálfs sín og annarra en
var ekki mikið fyrir samráð. Hann
naut mikillar virðingar í sam-
félaginu enda virtist eins og nær
allir Hornfirðingar hefðu á ein-
hverjum tímapunkti unnið hjá
honum og ég man ekki til þess að
hafa heyrt nokkurn mann hall-
mæla honum þótt á stundum hefði
ákafi hans mátt vera heldur hóf-
stilltari.
Eitt kom mér svolítið spánskt
fyrir sjónir. Það var hið sérstaka
samband Guðmundar við Suður-
sveitunga. Þegar stór verk stóðu
fyrir dyrum, svo sem mikil
steypuvinna eða að henda þaki á
eina raðhúslengju, þá var eins og
allir Suðursveitungar hentu frá
sér öllum tækjum og tólum og
drifu sig á Höfn og kláruðu verkið
hratt og örugglega með Guð-
mundi.
Guðmundur var sterkur kar-
akter og góður ræðumaður, hann
hafði eitthvað í sér sem gerði hon-
um auðveldara með að ná sínu
fram. Sem dæmi þá vantaði hann
kannski byggingarefni eða eitt-
hvað sambærilegt og honum
fannst hann ekki fá þá þjónustu
sem hann óskaði eftir, þá heyrði
maður hann ósjaldan segja við
sölumanninn: Hvað heitir þú góði
eða hvað heitir yfirmaður þinn
góði og það var eins og við mann-
inn mælt að allar dyr virtust opn-
ast.
Við hjónin fórum ferð um Snæ-
fellsnesið með þau Guðmund og
Sigrúnu þegar þau voru komin á
efri ár og var sú ferð mjög góð.
Það vakti athygli okkar að á flest-
um áningarstöðum var fyrr en
varði kominn hópur af körlum á
spjall við Guðmund. Hann virtist
hafa eitthvert svona aðdráttarafl.
Guðmundur eyddi síðustu ævi-
árum sínum á dvalarheimilinu
Skjólgarði á Höfn þar sem heilsu
hans hrakaði hægt og bítandi þar
til yfir lauk. Þar naut hann frá-
bærar umönnunar þrátt fyrir erf-
iðar aðstæður.
Það var mér mikill heiður að fá
að kynnast þessum mikla höfð-
ingja og ég kveð hann með söknuð
í hjarta. Blessuð sé minning hans.
Guðjón Pétur Jónsson.
Elskulegi afi minn Guðmundur
Jónsson féll frá mánudaginn 28.
mars. Ég veit að það er algjörlega
eðlilegt að 98 ára gamall maður
fellur frá en ég græt hann samt.
En ég hugga mig við það að hann
var alveg tilbúinn að yfirgefa
þessa jarðvist og hitta ömmu sem
var honum alltaf svo kær.
Hann afi minn var alveg ein-
stakur maður. Alla mína ævi hef
ég heyrt sögur af honum og orðið
vitni að nokkrum. Hann var alltaf
tilbúinn að læra eitthvað nýtt þó
háaldraður væri og hikaði ekki við
að biðja mig um aðstoð þegar kom
að nýjustu tækni. Ég mun alltaf
hugsa skemmtilega til þess þegar
ég kenndi honum að nota
„Skype“, fjarfundarforrit. Hann
var hæstánægður að læra þessa
nýjung og nýtti hann þessa tækni
óspart.
Ég og afi vorum sambýlingar
fjögur sumur í röð, þar sem ég
fékk að búa hjá honum þegar ég
var í sumarvinnu á Hornafirði. Í
dag lít ég til baka á þennan tíma
og eru þetta mínar bestu stundir
með honum. Einn sumardaginn
komu foreldrar mínir í heimsókn,
þá sátum við afi hvort í sínum
hægindastólnum í alveg eins
Guðmundur
Jónsson
✝
Oddný Sigríð-
ur Guðnadóttir
(Odda) fæddist í
Kirkjulækjarkoti í
Fljótshlíð 12. apríl
1926. Hún andaðist
á Skjóli 28. mars
2022.
Foreldrar henn-
ar voru Guðni
Markússon bóndi
og trésmiður frá
Kirkjulækjarkoti í
Fljótshlíð, f. 23.7. 1893, d. 4.3.
1973, og Ingigerður Guðjóns-
dóttir frá Brekkum í Hvol-
hreppi, f. 1.5. 1897, d. 19.2.
1984. Þau eignuðust níu börn
og var Odda sú sjötta í röðinni.
Systkini hennar voru Guðni,
Magnús, Markús Grétar, Guð-
rún, Guðbjörg Jónína, Margrét,
Þuríður og Guðný. Odda lifði
systkini sín öll.
ömmu. Ágúst Sigurður, elsti
sonur Björgvins, ólst upp að
hluta hjá Oddu og Reimari.
Flutti Ágúst til Oddu eftir að
Reimar féll frá og varð hann
henni sem eigin sonur. Odda
bjó með Ágústi og fjölskyldu á
Ásbraut í Kópavogi síðustu
æviárin.
Odda ólst upp í Kirkjulækj-
arkoti en fluttist ung að árum
til Reykjavíkur. Ævistörf henn-
ar voru ýmis verslunar- og
þjónustustörf og vann hún m.a.
lengi við saumaskap. Eftir
hefðbundna starfsævi hóf hún
sjálfboðastarf á útvarpsstöð-
inni Lindinni þar sem hún tók
m.a. á móti bænarefnum og
vann hún við það í 20 ár eða allt
þar til heilsan gaf sig fyrir
rúmu ári. Henni var margt til
lista lagt og lék allt í höndunum
á henni. Eftir hana liggja mörg
falleg málverk, útsaumuð verk,
prjónaskapur, ljósmyndir og
fjöldinn allur af alls kyns lista-
verkum.
Odda verður jarðsungin frá
Fíladelfíukirkjunni í Reykjavík
í dag, 6. apríl 2022, klukkan 11.
Odda hóf sam-
búð með Reimari
Ágústi Stefáns-
syni, f. 14.3. 1921,
d. 5.1. 1995, ung að
árum og giftu þau
sig seinna á lífs-
leiðinni og bjuggu
lengst af í Hörða-
landi 12 í Reykja-
vík. Þeim varð
engra barna auðið
en Odda lét sér
mjög annt um systkinabörn sín
og börn þeirra. Björgvin Ingv-
ar Ormarsson flytur ungur til
Oddu með móður sinni Þuríði
(Dídí) yngri systur Oddu. Milli
þeirra mynduðust sterk tengsl
og varð Odda honum sem önn-
ur móðir. Öll börn og barna-
börn Björgvins hafa fengið að
njóta góðs af þessum sterku
tengslum og kölluðu öll hana
Í dag er borin til grafar
elsku Odda móðursystir mín
sem hefði orðið 96 ára 12. apríl
næstkomandi. Þegar ég var
tveggja ára flutti móðir mín
Dídí og ég tímabundið til Oddu
og Reimars á Sigluvoginn. Eftir
það má segja að heimili þeirra
hafi ávallt verið mitt annað
heimili. Það sem einkenndi
Oddu var að henni þótti mjög
vænt um foreldra sína, öll
systkini sín, systkinabörnin og
allt frændfólkið og var mikið í
mun að viðhalda tengslunum.
Ófáar voru ferðirnar þar sem
hún bara sisvona hentist út til
að fá sér tíu dropa af kaffi hjá
vinum og vandamönnum og svo
var hún farin á næsta stað að fá
næstu tíu dropana.
Odda sagðist aldrei vera
eldri en 29 ára sem var í raun
orð með sanni þar sem hún var
mjög ung í anda og nánast ekk-
ert sem óx henni í augum. Hún
keyrði fram til 95 ára aldurs og
þótti henni ekkert tiltökumál að
skjótast frá Reykjavík austur í
Fljótshlíð að heimsækja ætt-
ingja og vini á æskuslóðum og
jafnvel til baka aftur sama dag
eða daginn eftir. Odda var mjög
handlagin og liggja eftir hana
margir fallegir hlutir, meðal
annars málverk, útsaumur,
lopapeysur, sokkar, vettlingar,
jakkaföt, buxur, kjólar, skart-
gripir, ljósmyndir og allskonar
furðuverur. Odda var einnig
listakokkur og bakaði dýrind-
istertur, kökur og örugglega
þær bestu flatkökur sem ég hef
nokkurn tímann smakkað.
Mörg voru ferðalögin hér
innanlands sem við Odda og
Reimar fórum saman, seinna
meir með Ágústi, Sigþóri,
mömmu, Palla stjúpföður mín-
um, Vigdísi, Guðna og Sigga.
Þegar Sigga Matta eiginkona
mín og Ásgeir stjúpsonur minn
komu inn í líf mitt héldu ferða-
lögin áfram en breyttust síðan í
sumarbústaðaferðir. Þegar þær
Sandra, Þuríður og Guðrún
fæddust höfðu ferðalögin færst
meira í að vera á blettinum
hennar Oddu og mömmu í
Fljótshlíðinni. Allar þessar
ferðir og samverustundir eru
mér ógleymanlegar og svo dýr-
mætar.
Elsku Odda, með þessum
orðum minnist ég þín, allar hin-
ar minningarnar um þig geymi
ég í huga mínum um ókomna
framtíð sem hörkuduglega og
góða manneskju með hjarta úr
gulli.
Takk, elsku Odda mín, fyrir
allar góðu stundirnar sem við
áttum saman á lífsleiðinni, kær-
leikann og hjálpina sem þú
gafst mér og Siggu Möttu,
börnunum mínu og barnabörn-
um. Hvíl í friði í faðmi Guðs.
Björgvin Ingvar Ormarsson.
Elsku besta Odda mín, allir
sem þekkja okkur vita hversu
einstakt og sterkt samband
okkar var. Kærleiksríkari,
sterkari, jákvæðari og betri
manneskju hef ég ekki hitt á
lífsleiðinni. Þú hefur verið mín
stoð, stytta og klettur í gegnum
líf mitt og varst mér sem móðir.
Okkur kom ótrúlega vel saman
alla tíð og ég var meira og
minna hjá ykkur Reimari frá
fæðingu. Hinar fjölmörgu minn-
ingar eru mér svo kærar.
Ég kallaði ykkur alltaf Oddu
og Reimar en ömmu og afa við
vini. Þið bæði voruð mér svo
miklu meira en amma og afi.
Margir eru heppnir að eiga
góða ömmu og afa. Það eru þó
fáir svo heppnir að eiga Oddu
og Reimar. Ykkar skilyrðis-
lausa ást til okkar Sigþórs er
ógleymanleg og verður geymd í
hjarta okkar alla tíð. Ég var
líka svo lánsamur að foreldrar
mínir skírðu mig í höfuðið á
ykkur, ég ber millinöfnin ykkar.
Ég er foreldrum mínum þakk-
látur fyrir það. Ég er þakklátur
mömmu, pabba og Dídí ömmu
fyrir að Odda varð þessi mik-
ilvæga manneskja í mínu lífi.
Það er ekki sjálfgefið, því þið
gáfuð mér líka alla mögulega
ást.
Ég var alltaf með þér flakk-
andi milli frændfólks út um alla
borg, allt land og meira að
segja erlendis. Oftast þegar far-
ið var út fyrir borgina var farið
á þinn uppáhaldsstað, Fljóts-
hlíð, eða í Kirkjulækjarkot. Þar
ólst þú upp og staðurinn var
þér svo kær. Þú sagði mér svo
margar sögur frá foreldrum,
frændfólki, sveitinni og svo auð-
vitað öllum prakkarastrikunum
sem þú hafðir óendalega gaman
af. Húmor þinn, hlátur og létt-
leiki hefur klárlega lengt þitt
líf. Þinn sterki og léttlyndi per-
sónuleiki mótaði minn karakter
og þú ert mér mikil fyrirmynd.
Minnigarnar eru svo margar;
ferðirnar til Böggu systur þinn-
ar í Flórída eru svo minnis-
stæðar og utanlandsferðirnar
sem þú fórst með mig Sigþór í,
hafa fylgt huga minn af gleði.
Samband okkur hefur alla tíð
verðið mjög náið. Það styrktist
enn frekar þegar ég fluttist al-
farið til þín á unglingsárum. Þá
urðum við miklir trúnaðarvinir.
Þegar Loreta mín kom inn í líf
mitt var hún komin inn í þitt líf.
Þú tókst henni svo einstaklega
vel og sýndir henni svo mikla
hlýju og væntumþykju. Sam-
gangur milli okkar var mikill
þar sem við vorum meira og
minna í mat hvert hjá öðru alla
daga og jafnvel tvisvar á dag.
Drengirnir okkar voru ljósið í
lífi þínu síðustu ár. Þú naust
hverrar stundar með þeim og
þeir með þér. Gabriel var strax
kominn í fangið á þér, eins var
með Dominik. Þú varst með
þeim daglega, þeir fóru til þín
eða þú komst til okkar. Við
gerðum mikið öll saman og all-
ar Flórídaferðirnar til ættingja
eru ógleymanlegar. Samgangur
var svo mikill að þú fluttir til
okkar og varst alfarið hjá okkur
síðustu árin.
Þú naust þess að vera með
strákunum þínum, taka á móti
þeim úr skólanum og horfa á þá
spila körfubolta. Þeir og ég
þekkjum ekki lífið án þess að
þú sért í því. Sorgin og sökn-
uðurinn er yfirþyrmandi, en
þakklæti og minningar munu
vara að eilífu. Þú verður alltaf í
hjarta okkar, þú varst hluti af
fjölskyldu okkar og við elskum
þig meira en orð geta lýst.
Takk fyrir allt, elsku Odda
mín.
Strákurinn þinn,
Ágúst Sigurður.
Odda var klettur í mínu lífi.
Var í hlutverki foreldis eða
ömmu en ég kallaði hana alltaf
Oddu. Hún var manneskja með
fullt af kærleika og sýndi manni
skilyrðislausa ást og væntum-
þykju. Alltaf á flandri en alltaf
til staðar fyrir mig og sitt fólk.
Hún var af þeirri kynslóð sem
hefur gert svo margt fyrir land
og þjóð, svo gaman var að
heyra allar sögurnar frá því í
gamla daga. Hún var vinmörg
og frændrækin og fylgdi maður
með í margar heimsóknir á
yngri árum. Stutt var í hlátur,
bros og prakkarastrik, gerðist
maður ósjaldan meðsekur í að
setja prumpublöðrur undir fín-
ar frúr eða hurðasprengjur á
klósett og hafði hún mikið gam-
an af. Hún bauð mér og bróður
mínum í mínar fyrstu tvær ut-
anlandsferðir. Ég upplifði okk-
ur aldrei vera fyrirhöfn heldur
naut hún félagsskapar okkar.
Annað fullorðið fólk bauð henni
að vera með sér yfir drykk:
„Nei þakka ykkur fyrir, ég er
með þessum drengjum og lang-
Oddný Sigríður
Guðnadóttir