Morgunblaðið - 13.04.2022, Síða 15

MINNINGAR 15
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 13. APRÍL 2022
✝
Ólöf Borghild-
ur Veturliða-
dóttir fæddist á
Ísafirði 24. febrúar
1948. Hún lést á
Heilbrigðisstofnun
Vestfjarða á Ísa-
firði 5. apríl 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Veturliði
G. Veturliðason
ýtustjóri, f. 3.7.
1916, d. 14.3. 1993
og Hulda Salóme Guðmunds-
dóttir húsmóðir, f. 10.5. 1920,
d. 12.4. 2006.
Systkini hennar eru Gunnar,
f. 22.3. 1940, Valdís, f. 6.3.
1942, Veturliði G., f. 4.6. 1944,
d. 21.2. 2002, Guðmunda Inga,
f. 30.6. 1949, Stefán B., f. 22.8.
1953, Jón Jakob, f. 30.6. 1955,
og Magni, f. 27.1. 1962.
Eftirlifandi eiginmaður
1975, maki Sæunn Sigríður
Sigurjónsdóttir, f. 21.11. 1977.
Þau eiga þrjár dætur. 4) Krist-
ín, f. 2.7. 1978, hún á tvo syni.
Ólöf fæddist á Ísafirði og
ólst upp á Úlfsá í Skutulsfirði
og gekk í barnaskóla þar. Ólöf
og Guðmundur bjuggu lengst
af í Móholti 1 á Ísafirði í veg-
legu húsi sem þau reistu árið
1978. Seinna fluttu þau í íbúð í
miðbæ Ísafjarðar. Ólöf, eða
Lóa eins og hún var alltaf köll-
uð, vann ýmis störf ásamt því
að sinna börnum og búi. Hún
starfaði t.d. í Prentstofunni
Ísrún. Einnig vann hún ýmis
verslunarstörf. Lóa átti og rak
í 10 ár snyrtivöruverslunina
Krismu ásamt meðeiganda.
Einnig stofnaði hún fataversl-
unina Jón og Gunnu á Ísafirði
ásamt fleiri konum, sem er enn
starfandi í dag. Eftir það vann
hún eingöngu við fyrirtæki
þeirra hjóna, Skipsbækur ehf.,
sem hefur starfað frá árinu
1986.
Útför Ólafar verður gerð frá
Ísafjarðarkirkju í dag, 13. apríl
2022, klukkan 14.
Ólafar er Guð-
mundur Einarsson,
kennari, vélstjóri
og bókaútgefandi,
f. 7.5. 1943. For-
eldrar hans voru
Guðmundur Einar
Kristinsson, f.
18.3. 1911, d. 27.1.
1949 og Guðrún
Guðmundsdóttir, f.
16.5. 1910, d. 2.10.
1999.
Ólöf og Guðmundur giftust
6.6. 1965. Börn þeirra eru: 1)
Hulda Salóme, f. 10.6. 1964,
maki Halldór V. Magnússon, f.
6.10. 1967. Þau eiga samanlagt
fimm börn og fjögur barna-
börn. 2) Hjálmar, f. 2.12. 1965,
maki Kolbrún Kristjánsdóttir,
f. 30.4. 1965. Þau eiga þrjú
börn og fimm barnabörn. 3)
Steingrímur Rúnar, f. 10.4.
Elsku mamma mín. Þú
kvaddir snögglega kaldan
þriðjudagsmorgun snemma í
apríl.
Fyrir þremur árum, þegar
þið pabbi veiktust bæði mjög
illa, jafnt upp á dag, þá héldum
við nú að við værum að fara að
kveðja ykkur bæði. Þú hérna
fyrir vestan og pabbi fluttur
suður með sjúkraflugi. Þið
brögguðust bæði og við fengum
ykkur heim. Eftir það hef ég
oft leitt hugann að því hvernig
þú myndir kveðja þennan heim.
En heilablóðfall var það og við
fengum stuttan tíma til að
kveðja þig. Sá tími var mér
dýrmætur. Ég trúi því að þú
hafir heyrt kveðjuorðin okkar
þennan morgun. Ég held að
húmor þinn og léttlyndi hafi
komið þér í gegnum það erf-
iðasta í lífinu, eins og veikindi
þín gátu verið.
Þú varðst móðir svo ung, að-
eins 16 ára. Og varðst snemma
svo fullorðin. 17 ára varstu orð-
in tveggja barna móðir og sjó-
mannskona. Í dag á ég dætur á
svipuðum aldri og sæi þær ekki
fyrir mér í þessum sporum í
dag. Sú yngsta, níu ára, ber
Lóunafnið þitt svo stolt.
Hugur minn reikar nú í Tún-
götuna þar sem gat verið ansi
margt um manninn í gistingu.
Ykkur munaði ekki um að hýsa
frændur eða frænkur í
skemmri eða lengri tíma í fjög-
urra herbergja íbúð. Og svo
seinna Móholtið þar sem við
bjuggum hvað lengst. Húsið
sem þið pabbi reistuð inni í
Holtahverfi.
Húsið sem mér fannst það
fallegasta í hverfinu. Þú ein
með okkur heima og pabbi á
sjónum, og við Kristín sváfum
alltaf í pabbaholu.
Man þegar ég var að bar-
dúsa með grímubúninga og
óska eftir því að fara sem Ei-
ríkur Fjalar á grímuball. Þér
fannst nú lítið mál að búa til
hárkollu með þvertoppi úr
garni og nælonsokkabuxum.
Og ég fór himinlifandi á
grímuballið. Eða þið pabbi með
gesti heima og ég að halda tón-
leika uppi í tröppunni í stofunni
með leikfangagítarinn minn.
Alltaf glaumur og gleði hjá
ykkur og vinum ykkar. Það var
oft svo gaman að maður tímdi
ekki að fara að sofa.
Svo fórstu á svið og farin að
leika með Litla leikklúbbnum.
Það fannst mér æði. Stebbi
bróðir þinn og þú leikið hjón í
leikritinu Leynimelur 13.
Við í Leirufirði. Allt upp í
þrjár vikur í tjaldi. Einu fjar-
skiptin voru talstöðin hans afa í
hjólhýsinu.
Stundum skrapp pabbi einn
túr á sjónum og kom þá til
baka með kost. Í Leirufirði
kenndirðu okkur að leggja kap-
al og ráða krossgátur. Svo
drukkum við kókómjólk og át-
um kanilsnúða yfir sögu dags-
ins á Rás 1.
Þið pabbi fóruð svo að
ferðast meira erlendis. Ykkur
þótti gott að fara til Mallorca
og svo seinna til Tenerife eða
annarra hlýrri staða. Og alltaf
urðu ferðirnar lengri og lengri.
Þið pabbi rifjuðuð oft upp ferð
sem þið fóruð með vinafólki og
keyrðuð um Þýskaland, Hol-
land, Danmörku og fleiri lönd.
Þá voru engir snjallsímar til að
rata eftir. Eða ferðin þín til
Parísar með skólasystrum þín-
um. Nú voruð þið búin að
kaupa ferð sem verður ekki
farin. Ég treysti á að þú fylgist
með okkur og ferðist með okk-
ur í anda í framtíðinni.
Takk fyrir samfylgdina
mamma mín. Við höldum minn-
ingu þinni á lofti sem yndis-
legrar mömmu, ömmu, lang-
ömmu og eiginkonu. Við
pössum pabba sem sinnti þér
svo vel og fallega öll þessi ár.
Þinn sonur,
Steingrímur Rúnar.
Mikið er erfitt að kveðja
mömmu sína. Við vorum mjög
nánar.
Það er svo margt hægt að
segja um hana mömmu. Hún
var dásamlega glettin og
skemmtileg. Ég var hennar
fyrsta barn og hún bara 16 ára
þegar ég fæddist en ég fann
aldrei fyrir því að eiga svona
unga mömmu.
Pabbi var lengi sjómaður og
mamma því oft ein með okkur
börnin. Þá fengum við oft að
skríða upp í til hennar.
Mamma saumaði oft föt á okk-
ur krakkana og ég man þegar
við Hjálmar áttum eins gula
skíðajakka og buxur sem hún
saumaði.
Heimilið hjá mömmu og
pabba var alltaf opið fyrir
gesti og gangandi og oft á tíð-
um gistu vinir og vandamenn
hjá okkur og glatt var á hjalla.
Mamma elskaði að ferðast,
bæði innanlands og utan og
þar átti Leirufjörður lengi vel
sérstakan sess. Vissulega dró
úr ferðalögum síðustu ár bæði
vegna veikinda og farsóttar en
sl. haust áttu þau pantaða ferð
til Spánar en henni varð að
fresta.
Það voru forréttindi að búa
nálægt þér inni í firði þegar ég
eignaðist mitt fyrsta barn og
oft komst þú yfir til mín eða ég
til þín. Oft passaði ég þau
Steingrím og Kristínu þegar
þið pabbi brugðuð ykkur af
bæ. Ég man að þú gafst Dag-
nýju svo fallegan kjól sem ég
hef notað á allar stelpurnar
mínar. Þú taldir það ekki eftir
þér að fara til Mundu systur
þinnar í Hafnarfjörðinn og
passa Axel kornungan fyrir
mig svo tíminn yrði styttri
þegar ég fór eitt sinn til út-
landa. Oft sóttir þú Elínu í
leikskólann og þá var farið og
keyptir tómatar og jarðarber
því aldrei varst þú fyrir sæt-
indi. Það var alltaf sérstakt
samband milli þín og Elínar
Ólafar.
Elín fékk sér síðar tattú
með nafninu ykkar með þinni
fallegu rithönd.
Þegar ég vissi að ég gengi
með tvíburana, Sigrúnu Ca-
millu og Guðmund, þá varst þú
sú fyrsta sem ég hringdi í og
lét vita. Þá var oft nóg að gera
á heimilinu og gott að fá þig í
heimsókn í spjall og að brjóta
saman þvott í leiðinni.
Þegar mamma og pabbi
fluttu í Hafnarstrætið og við
Dóri og krakkarnir í Miðtúnið
þá fylgdist mamma vel með
hvort bíllinn væri heima. Þeg-
ar komið var úr lengri ferðum
þá leið ekki langur tími þar til
hringt var: „Ég sé að þið eruð
komin heim, eru ekki allir
hressir?“ Mikið á ég eftir að
sakna allra símtalanna, elsku
mamma.
Það sem kannski helst ein-
kenndi mömmu var hversu
glæsileg hún var, mjög smart
og gerði alla hluti vel. Hún var
mikill fagurkeri og sannkölluð
listakona.
Mamma var búin að vera
sjúklingur í um sjö ár og þar
stóð pabbi alltaf eins og klett-
ur við hlið hennar. Betri eig-
inmann var ekki hægt að
hugsa sér. Elsku pabbi, missir
mömmu er þér sár og ég bið
þess að guð veiti þér styrk í
sorginni.
Ég hélt í höndina á mömmu
þegar hún dó og ég kveð þig,
elsku mamma, og þakka fyrir
samfylgdina og bið góðan guð
að vaka yfir þér og allt um
kring með eilífri blessun sinni.
Ég veit að afi, amma Hulda
og Veddi bróðir þinn taka vel á
móti þér í sumarlandinu.
É vil fá að þakka starfsfólki
á Heilbrigðisstofnun Vest-
fjarða á Ísafirði fyrir góða
umönnun móður minnar.
Þinn frumburður,
Hulda Salóme
Guðmundsdóttir.
Ólöf Borghildur
Veturliðadóttir
- Fleiri minningargreinar
um Ólöfu Borghildi Vetur-
liðadóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
kvenna, en þó var ein undantekn-
ing á því; hún gat ekki samþykkt
kvenpresta og var búin að láta
okkur vita hvaða prestur hún
vildi að jarðsyngi sig, að sjálf-
sögðu karlmaður, og sem betur
fer gátum við orðið við hennar
ósk í því efni.
Því miður tókst Ástu ekki að
gera yngri börnin okkar að hesta-
mönnum, en Eiríkur sér reyndar
um að gefa útiganginum í mýr-
inni, en lætur þar við sitja, Lauf-
ey var á tímabili með áhuga og
fór á hestbak með ömmu sinni.
Ásta var óþreytandi að segja frá
hestunum sínum og hestaferðun-
um og gaf þetta henni mikið,
Siggi sá svo alltaf um að trússa
svo þau gátu verið saman í þessu
áhugamáli.
Þau Siggi nutu þess mjög að
ferðast um landið með fellihýsi
sitt eða hjólhýsi og fórum við
stundum með þeim. Þegar ég fór
aftur að vinna eftir fæðingu Ei-
ríks okkar, þá fékk hann að njóta
þess að vera hjá afa og ömmu í
pössun. Þá fór hann oftast með
afa í hesthúsið á morgnana og var
svo með þeim allan daginn, þarna
var lagður grunnur að þeirra
miklu og góðu tengingu.
Fyrir um þremur árum urðum
við vör við að eitthvað var að
breytast; gulu minnismiðunum
fór að fjölga í eldhúsinu, og hvarf
hún okkur svo ótrúlega hratt og
alzheimersjúkdómurinn tók yfir.
Það er ótrúlega sárt að horfa upp
á sjúkdóminn taka yfir lífið og að
eina sem fólk man eftir er bar-
næskan, sem sást svo vel í haust
er þau komu hingað til okkar. Þá
var Ásrún Halla okkar með son
sinn, Daníel Smára, hér heima og
mikið sem Ásta naut þess að
halda á honum og til er falleg
mynd af þeim saman, sem verður
varðveitt vel.
En að leiðarlokum þakka ég
fyrir allt það góða og allar okkar
samverustundir. Minningin um
elsku Ástu mun lifa með okkur.
Sólveig Þórðardóttir.
Ég var svo heppinn að kynnast
heimasætunni frá Skúfslæk fyrir
rúmum áratug og kynntist þá í
leiðinni tengdamóður minni Ástu
Ólafsdóttur frá Syðstu-Mörk.
Ásta var mikið náttúrubarn og
undi sér vel að bralla eitthvað
hvort sem það var í garðinum,
sveitinni, á ferðalagi um landið
eða hreinlega að braska eitthvað í
viðskiptum. Ásta var nefnilega
atorkusöm og með bíla- og tækja-
dellu og keypti gjarnan bíla og
hjólhýsi eftir auglýsingum á net-
inu, sem ekki margir af hennar
kynslóð drífa í.
Ásta sagði mér oft sögur af
uppvaxtarárum sínum og hún var
stolt af því þegar hún var mat-
ráður með vinnuhópa þegar hún
var ung og þegar við Halla
byggðum bílskúrinn fyrir utan
heimili okkar þá var ekki annað
tekið í mál en að hún sæi um að
elda ofan í okkur smiðina hádeg-
ismatinn (það þurfti nú ekkert að
tuða í mér með það samt). Ég var
svo heppinn að fá að ferðast með
Ástu og Sigga bæði innanlands
og utan og þegar við ferðuðumst
innanlands þá þurfti maður ekki
að hafa áhyggjur af kaffinu, Ásta
var alltaf klár með eitthvert góð-
gæti.
Valdís Ásta var heppin að fá að
vera mikið hjá ömmu sinni og afa
fyrstu árin og saknar þess að fá
ekki lengur pönnsurnar hennar
ömmu Ástu. Það var líka gott fyr-
ir þá stuttu að umgangast þau
svona mikið því hún er með mjög
fjölbreyttan orðaforða og oft full-
orðinslegan hugsunarhátt miðað
við að vera bara sjö ára gömul.
Ásta var hestakona mikil og
fór í útreiðartúra þar til í fyrra. Á
Skúfslæk er heyjað í hestana og
var það nú bara sumarið 2019
sem hún tók síðast þátt í heyskap
og sá um að raka saman fyrir
rúlluvélina, hún lét sko ekki sitt
eftir liggja ef það var verk að
vinna. Það var heiður að fá að
kynnast Ástu og ég geri ráð fyrir
að hún sé farin að njóta sín á
hestbaki í sumarlandinu með sínu
fólki þar.
Erling Valur.
- Fleiri minningargreinar
um Ástu Ólafsdóttur bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
HARPA HANSEN,
Klettatúni 6, Akureyri,
lést mánudaginn 4. apríl.
Útför hennar fer fram frá Akureyrarkirkju
þriðjudaginn 19. apríl klukkan 13.00.
Blóm og kransar vinsamlegast afþakkaðir en þeim sem vilja
minnast hennar er bent á Hollvinasamtök Sjúkrahússins á
Akureyri. Sérstakar þakkir eru til starfsfólks sjúkrahússins fyrir
hlýja og góða umönnun.
Gunnar Benedikt Skarphéðinsson
Þorbjörg Dóra Gunnarsdóttir Jón Kristján Ólason
Einar Hansen Linda Ólafsdóttir
Björg Marta Gunnarsdóttir
ömmu- og langömmubörn
Okkar elskaða
VALGERÐUR ANNA
JÓHANNESDÓTTIR,
Garðhúsum 24, Reykjavík,
lést í faðmi nánustu ættingja á líknardeild
LSH 9. apríl. Útförin fer fram í Grafarvogs-
kirkju miðvikudaginn 20. apríl klukkan 15.
Sérstakar þakkir sendum við til starfsfólks líknardeildarinnar
fyrir einstaka umönnun og kærleik.
Þórir Erlendsson
Guðrún Mýrdal Björgvinsdóttir
Guðmundur Ingi Þóroddsson Titu Ciprian Balea
Björgvin Mýrdal Þóroddsson
Guðrún S. Þóroddsdóttir Grímur Th. Thoroddsen
Inga Þóra Þóroddsdóttir Andri Snær Þorvaldsson
Ásgeir Hinrik Þórisson Ólöf Haraldsdóttir
Erla Lind Þórisdóttir Sigursteinn Þór Einarsson
barnabörn og barnabarnabörn
Elskuleg eiginkona, móðir, tengdamóðir,
amma og langamma,
HANNA JÓNSDÓTTIR
frá Þinganesi, Nesjum í Hornafirði,
lést á Hjúkrunarheimilinu Skjólgarði
mánudaginn 11. apríl.
Einar Sigurbergsson
Jón Malmquist Einarsson Gunnhildur E. Ingimarsdóttir
Sigurbjörg Einarsdóttir Haraldur Jónsson
Þórhallur Malmquist Einars. Arna Ósk Harðardóttir
Halldór Einarsson Olga Sveinbjörg Sigurbjörnsd.
Þórdís Einarsdóttir Gísli Már Vilhjálmsson
barnabörn og barnabarnabörn
Elskulegur bróðir okkar og frændi,
JÓHANNES VILHELM
SIGURBJÖRNSSON,
bóndi frá Vogalæk á Mýrum,
lést laugardaginn 2. apríl á dvalarheimilinu
Brákarhlíð í Borgarnesi. Útför fer fram frá
Álftaneskirkju miðvikudaginn 20. apríl klukkan 14. Sérstakar
þakkir til starfsfólks Brákarhlíðar fyrir frábæra umönnun.
Þórey Sigurbjörnsdóttir
Sjöfn Sigurbjörnsdóttir
Maríus Sigurbjörnsson
og aðstandendur
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
HRUND JÓHANNSDÓTTIR
hárgreiðslumeistari,
Brúnavegi 13, Reykjavík,
áður Skúlagötu 44,
lést mánudaginn 28. mars á Hrafnistu Laugarási.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að einlægri ósk hinnar látnu
með nánustu aðstandendum.
Innilegar þakkir sendum við starfsfólki á Miklatorgi, Laugarási
fyrir hlýja og góða umönnun.
Jóhann Gylfi Gunnarsson Jóhanna S. Erlendsdóttir
Rannveig Gunnarsdóttir Sigurður Gunnarsson
ömmubörn og langömmubörn