Morgunblaðið - 10.05.2022, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 10. MAÍ 2022
✝
Sigríður Krist-
jánsdóttir hús-
mæðrakennari
fæddist á Héðins-
höfða 7. október
1925. Hún lést á
Hrafnistu Laug-
arási 21. apríl 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Kristján
Júlíus Jóhann-
esson, f. 1883, d.
1938, og Anna Sig-
ríður Einarsdóttir, f. 1887, d.
1925. Systkini Sigríðar, börn
Kristjáns, voru Andrés, f. 1915,
d. 1990, Sören, f. 1917, d. 1926,
Sveinbjörg, f. 1919, d. 1994,
Snæbjörn, albróðir, f. 1924, d.
2021, og Karl, f. 1937, d. 1995.
Fósturforeldrar Sigríðar voru
Egill Þorláksson barnakennari,
f. 1886, d. 1966, og Aðalbjörg
Pálsdóttir, f. 1891, d. 1970.
Sonur Sigríðar og Hreins
Benediktssonar málfræðings er
1) Egill Benedikt, verkfræð-
ingur og tónlistarmaður, f.
1947, maki Áslaug Ásgeirs-
dóttir. Börn Egils og fyrri
maka, Ernu Guðrúnar Árna-
dóttur, eru a) Arndís Hrönn, f.
1969, maki Eiríkur Stephensen,
dóttir Úlfhildur Júlía f. 2009, b)
Hrafnkell Orri, f. 1974, maki
Rakel Edda Guðmundsdóttir,
dætur Auður Sóley, f. 2018, og
Bergdís Eir, f. 2020, c) Egill
Högni, f. 1979, d. 1984, d) Högni,
Örn, f. 1985, c) Sigríður Björg, f.
1992. 4) Gunnlaugur arkitekt, f.
1962, maki Sólveig Jóhann-
esdóttir, börn Gunnlaugs og
fyrri maka, Helgu Jónsdóttur,
eru a) Kári, f. 1992, maki Teresa
Alma Sigfúsdóttir, dóttir Móeið-
ur Lambda, f. 2022, b) Lára, f.
1996, maki Ágúst Hafþórsson. 5)
Áslaug líffræðingur, f. 1968,
maki Þórir Magnússon, börn
þeirra eru a) Margrét Vala, f.
1998, b) Jónas Ingi, f. 2002.
Sigríður ólst upp á Húsavík
til 13 ára aldurs og síðan á Ak-
ureyri. Hún varð stúdent frá MA
1946, stundaði nám í HÍ 1948-49
og í Húsmæðrakennaraskóla Ís-
lands 1948-50 og lauk kennara-
prófi þaðan 1950. Hún stundaði
framhaldsnám í hússtjórnar-
fræðum við Árósaháskóla 1952-
53 og nám í íslenskum bók-
menntum við HÍ 1979-85 og lauk
BA-prófi þaðan 1986.
Sigríður var stundakennari
við ýmsa skóla á árunum 1947-
75, Gagnfræðaskóla Akureyrar,
Kennaraskólann, Hjúkrunar-
skólann, Fóstruskólann og
Þroskaþjálfaskólann. Hún vann
á Leiðbeiningastöð húsmæðra
1963-66 og 1980-89. Sigríður
prófarkalas ýmsar bækur, þýddi
bókina „Í auðnum Alaska“ og
las hana í útvarpið 1967. Hún
sat í ritnefnd Húsfreyjunnar
1956-78, var ritstjóri 1971-78,
skrifaði og þýddi greinar í blað-
ið, skrifaði ýmis leiðbeiningarit
fyrir Kvenfélagasamband Ís-
lands og var gjaldkeri þess
1980-87.
Útför Sigríðar fer fram frá
Fossvogskirkju í dag, 10. maí
2022, klukkan 13.
f. 1985, maki Snæ-
fríður Ingvars-
dóttir, e) Andri, f.
1985, maki Rakel
Adolphsdóttir, dæt-
ur Málfríður, f.
2015, og Hallveig,
f. 2019. Börn Ás-
laugar eru Rakel, f.
1970, Sturla, f.
1976, Tinna, f.
1978, og Hrafn, f.
1987.
Hinn 8. júní 1957 giftist Sig-
ríður Jónasi Kristjánssyni hand-
ritafræðingi, síðar forstöðu-
manni Árnastofnunar, f. 1924, d.
2014. Börn þeirra eru: 2) Krist-
ján stærðfræðingur, f. 1958,
maki Elín Guðbjörg Helgadótt-
ir, börn þeirra eru a) Helgi, f.
1990, maki Alina Sarah Straa-
rup-Jensen, b) Sigríður Kristín,
f. 1994, maki Sturla Sigurð-
arson, börn Elínar og stjúpbörn
Kristjáns eru c) Júlíus Stígur
Stephensen, f. 1979, maki Arn-
heiður Bjarnadóttir, börn Þór-
dís, f. 1999, Kári, f. 2005, og
Styrmir, f. 2008, d) Saga Steph-
ensen, f. 1982, maki Jóhannes
Benediktsson. 3) Aðalbjörg, ís-
lenskufræðingur og lífeinda-
fræðingur, f. 1959, maki Helgi
Árnason, börn þeirra eru a) Jón
Árni, f. 1981, maki Ólöf Krist-
jánsdóttir, synir Kristján Dag-
ur, f. 2005, Emil Kári, f. 2010, og
Helgi Tómas, f. 2015, b) Jónas
Þegar ég kynntist tengdamóð-
ur minni Sigríði Kristjánsdóttur
fyrir rúmum 40 árum skynjaði ég
fljótt að þar væri sannur kven-
skörungur á ferð. Sigríður, eða
Sigga eins og hún jafnan var
nefnd, var húsmæðrakennari,
virk í starfi Kvenfélagasam-
bandsins og ritstjóri Húsfreyj-
unnar í áratug. Í framhaldinu
gerðist hún starfsmaður Leið-
beiningastöðvar húsmæðra þar
sem hún leysti úr fjölþættum
vandamálum og veitti góð ráð
þeim sem leituðu til hennar dag
hvern. Síðar tók hún BA-próf í ís-
lensku og vann við þýðingar og
prófarkalestur. Hún var í eðli
sínu kennari og var fram á síð-
asta dag að leiðbeina og miðla af
þekkingu sinni og visku.
Sigríður var hamingjukona.
Hún missti móður sína nokkurra
mánaða gömul en var tekin í fóst-
ur af einstökum heiðurshjónum á
Húsavík, þar sem hún ólst upp
við ást og umhyggju. Önnur gæfa
í lífi hennar var að kynnast Jón-
asi Kristjánssyni, sem síðar varð
forstöðumaður Árnastofnunar,
og með honum eignaðist hún
fjögur börn. Í fjölskyldu þeirra
hjóna Sigríðar og Jónasar var ég
boðinn hjartanlega velkominn.
Iðulega þegar við komum til
þeirra á Sunnubraut eða Odda-
götu voru þar fyrir fleiri gestir,
frændfólk að norðan, vinir og
kunningjar en einnig erlendir
fræðimenn og íslenskunemend-
ur. Heimili þeirra stóð öllum op-
ið, og þar ríkti rausn og gestrisni
og alltaf sjálfsagt mál að bæta við
diskum á borðið. Þannig eignuð-
ust þau hjón fjölda vina og kunn-
ingja um allt land og víða um
heim.
Sigríður tengdamóðir mín
andaðist á 97. aldursári 21. apríl
en þann mánaðardag komu
fyrstu íslensku handritin heim
frá Kaupmannahöfn og voru af-
hent íslensku þjóðinni til varð-
veislu. Handritin og Árnastofnun
tengdust náið lífi Sigríðar í gegn-
um störf Jónasar. Þau hjón tóku
iðulega á móti þjóðhöfðingjum og
tignum gestum, áhugasömum
fulltrúum þjóða sem vildu sjá
þessa þjóðargersemi Íslendinga
og hlýða á útskýringar Jónasar
um efni þeirra og uppruna. Sig-
ríður og Jónas fylgdu handritun-
um á sýningar erlendis sem kall-
aði á mikla ábyrgð en með Sigríði
sér við hlið taldi Jónas öllu óhætt
sem raunin varð. Ófá voru ferða-
lög þeirra hjóna á sagnaþing og
ráðstefnur og nutu þau þess mjög
að ferðast saman innan lands og
utan, skoða sögufræga staði og
hitta góða og trausta vini.
Í dag þegar Sigríður er borin
til grafar, tæplega aldargömul,
eru átta ár liðin frá því Jónas
kvaddi. Bæði voru þau borin og
barnfædd Þingeyingar og báru
sterkar taugar til æskustöðv-
anna. Börn þeirra og barnabörn
nutu þess ríkulega að alast upp í
nálægð við ömmu sína og afa sem
töluðu íslensku allra best, og
hlýða á sögur og fróðleik sem þau
mundu svo vel. Barnabörnunum
fannst ekki leiðinlegt að fá að
gista hjá þeim og þiggja kjötboll-
ur og annað góðgæti. Það hafa
verið mér mikil forréttindi að fá
að vera hluti af fjölskyldu Sigríð-
ar og Jónasar allt frá fyrstu til
síðustu kynna. Fullur þakklætis
kveð ég mína kæru tengdamóð-
ur. Minning fjölskyldunnar um
mæta og sterka konu lifir.
Helgi Árnason.
Berjalyngið er ljúfast af öllum gróðri.
Ekkert á grænni jörð
jafnast á við blíðleik þess
í fylgd með svefni sem hnígur rótt
á hvarma barns
að dagslokum síðla sumars.
Þá liggur frá brjósti þess silfurþráður
inn í sannhreinan
sunnanblæ veraldar
og ríki náttúrunnar
er ríki ríkjanna, til grunna.
Þetta fallega ljóð eftir Hannes
Pétursson kom upp í hugann
þegar ég settist niður til þess að
minnast tengdamóður minnar,
Sigríðar Kristjánsdóttur. Ég var
nítján ára gömul þegar ég kom
fyrst inn á heimili hennar og
manns hennar Jónasar Krist-
jánssonar. Þau bjuggu í stóru
húsi við Sunnubraut í Kópavogi,
húsið var fullt af ungum börnum
og ég hafði aldrei komið í jafn-
stóra stofu né séð svo stóra
glugga sem sneru út á voginn. Ég
var heilluð af útsýninu enda alin
upp í Norðurmýrinni. Mér var
vel tekið frá fyrstu stundu og ég
man enn hve svikni hérinn, sem
ég hafði aldrei heyrt nefndan
fyrr, bragðaðist vel og varð síðar
minn uppáhaldsmatur á því
heimili. Hérinn var ekki bara ný-
næmi heldur margur annar mat-
ur enda húsmóðirin heimilis-
fræðikennari. Og enginn
straujaði ungbarnarúmfötin jafn-
vel þegar að því kom. Á heimilinu
var að sjálfsögðu margt rætt um
bæði heima og geima, nám og
starf og ógleymanlegar eru sögur
Jónasar frá Kaupmannahöfn
þegar verið var að skipta hand-
ritunum. Á heimilinu var gest-
kvæmt og stundum hafði ég á
orði þegar heim var komið að
þetta væri eins og á járnbraut-
arstöð! Í boðum var oft farið í
leiki og sungið og þá voru þau
bæði í essinu sínu. Jónas var ljúf-
ur maður og skemmtilegur en
Sigríður hafði stjórn á öllu sam-
an. Hún var hress, ákveðin og
hafði sterkar skoðanir á mörgum
hlutum og ég var ekki alltaf sátt
við hana þegar ég var rúmlega
tvítug og hún að segja mér til um
heimilishald. En mér lærðist
smám saman að þykja vænt um
hana því að ég fann að hún meinti
vel og þótti vænt um mig og
börnin mín. Kannski má segja að
ég hafi af alvöru lært að meta
hana þegar við sonur hennar
skildum því að þá fann ég að við
þurftum báðar hvor á annarri að
halda. Sigríður var Norðlending-
ur og alin upp á Akureyri og það
kom alltaf sérstök hlýja í röddina
þegar hún talaði um bæinn og
Þingeyjarsveit, Reykjadal þar
sem bróðir hennar Snæbjörn og
fjölskylda bjuggu og Mývatns-
sveit. Þangað var auðvitað farið á
hverju ári og tínd ber, bláber, og
mikið af þeim. Hún hafði ein-
hvern tímann á orði að mamma
hennar hefði sagt að maður
beygði sig nú ekki eftir öðru en
aðalbláberjum! Ég stelpan þekki
varla muninn enda Sunnlending-
ur í húð og hár en sagan fannst
mér fyndin.
Sigríður og Jónas vildu allt
fyrir mig og börnin mín gera þeg-
ar leiðir okkar Egils skildi og ég
mat hlýjuna og væntumþykjuna
mikils. Ég vissi að ég gat alltaf
leitað til þeirra ef á þurfti að
halda. Fyrir allt þetta ber að
þakka að leiðarlokum og ég kveð
tengdó, eins og ég kallaði hana,
með söknuði.
Erna Árnadóttir.
Ég kynntist Sigríði tengda-
móður minni þegar ég var alltaf
að flýta mér. Ég heilsaði bara
snöggt, hafði engan tíma til að
smakka á kjötsúpu eða bara
slaka á og spjalla. Sigríður var
ekkert að erfa þetta við mig. Ég
kynntist henni betur þegar þau
hjón dvöldu eitt haust í Jónshúsi
og við bjuggum í Danmörku á
sama tíma. Þetta var skemmti-
legt haust, yndisleg samvera,
skoðunarferðir og heimsóknir.
Alltaf eitthvað spennandi á döf-
inni. Sigríður og Jónas voru á
heimavelli. Við ókum suður eftir
Sjálandi, skoðuðum Möns Klint,
heimsóttum vini þeirra sem tóku
afskaplega vel á móti okkur.
Dekruðu við okkur og sýndu okk-
ur steingervinga. Öllum vinunum
þótti greinilega mjög vænt um
þau og við fengum að njóta þess.
Eftirminnileg er fjallaferð sem
við fórum í með Sigríði og Jónasi.
Börnin okkar voru ung. Við fór-
um norður Sprengisand, við
leigðum stóran bíl svo það væri
pláss fyrir alla. Það var sungið
hástöfum, oft lög sem tengdust
stöðunum sem ekið var um: Uppi
á fjalli. Áfangar Jóns Helgason-
ar. Þar sem háir hólar. Sagna-
meistarinn Jónas fór á flug og
Sigríður með sína stærðfræði-
legu nákvæmni leiðrétti af og til.
Þau voru svo frábær saman.
Ferðinni var heitið í Herðubreið-
arlindir og Öskju. Á bakaleið var
komið við í Laugabrekku hjá
Snæbirni og Helgu. Oftar en einu
sinni. Alltaf stórkostlegar mót-
tökur. Snæbjörn keyrði árla
morguns á Mývatn til að ná í ný-
veiddan silung fyrir ferðamenn.
Helga var mikil húsfreyja og vin-
kona Sigríðar.
Síðasta sumar í covid-hléi gát-
um við haldið smá kaffiboð. Sigga
mín söng og Helgi spilaði, þetta
varð töfrastund. Ég sá blik í aug-
um Sigríðar og ég var svo þakk-
lát fyrir að minningar vöknuðu.
Sigríður og Jónas héldu marg-
ar veislur. Það var alltaf pláss
fyrir einn og tvo í viðbót og enn
fleiri í boðunum þeirra. Sigríður
listakokkur stóð fyrir veitingum.
Gestirnir voru erlendir fræði-
menn, Vestur-Íslendingar, ætt-
ingjar, samstarfsmenn og auðvit-
að fjölskyldan. Minnisstæð eru
jólaboðin þar sem fjölskyldan
mætti, rauðgrenitré úr Borgar-
firði frá börnum Andrésar prýddi
stofuna, kræsingar Sigríðar og
svo þegar allir fóru að slaka á
brustu barnabörnin í spuna,
spiluðu og sungu, hæfileikar á
hverju strái. Þetta voru ómetan-
legar stundir og mikils virði fyrir
Sigríði og Jónas og okkur öll.
Á síðustu árum hafa dæturnar
Aðalbjörg og Áslaug sinnt um og
aðstoðað Sigríði af alúð þannig að
hún hélt sinni reisn fram á síð-
ustu stund og tók þátt í lífi fjöl-
skyldunnar.
Það er dýrmætt að eiga sam-
ferðamenn eins og Sigríði. Þökk
fyrir allt.
Elín Guðbjörg.
Það var mikið ævintýri fyrir
lítinn gutta að koma í Kópavog-
inn til ömmu og afa, ósjaldan í
pössun. En stundum mættum við
öll fjölskyldan í sólbað og þá var
stoppað í Nesti á leiðinni og
keyptur ís. Í minningunni var
líka alltaf sólarlandaveður á
Sunnubrautinni. Amma var með
alls kyns blóm í garðinum og
jarðarberjarunna bak við hús,
þau bragðbestu sem til voru.
Minningarnar frá þessum árum
eru um ömmu í eldhúsinu þar
sem boðið var upp á besta
grjónagrautinn eða nýsteiktar
kleinur sem amma gerði af stakri
snilld. Ekki má gleyma kjötboll-
unum sem voru sérlega vinsælar
hjá okkur ungviðinu. Einnig er
minnisstætt þegar hún kenndi
mér að sauma vambir fyrir ár-
lega sláturgerð. Laufa-
brauðsdagurinn fyrir jólin var
svo alltaf mikil hátíð en amma
gerði auðvitað deigið frá grunni
og flatti út kökurnar sem hinir
skáru svo út.
Amma var kannski ekki hin
hefðbundna dekuramma sem ot-
aði að okkur barnabörnunum
gjöfum og sælgæti, heldur hafði
hag okkar fyrst og fremst fyrir
brjósti og leiðbeindi okkur. Lagði
sem dæmi áherslu á að við töl-
uðum skýrt og gott mál og hikaði
ekki við að leiðrétta okkur strax
ef við töluðum málfræðilega
rangt mál. Hún var einnig afar
stolt af okkur, við barnabörnin
lærðum t.d. flestöll á hljóðfæri og
amma og afi mættu nánast alltaf
á tónleikana okkar.
Á þessum árum voru amma og
afi oft í útlöndum og þá var vin-
sælt að sækja þau á flugvöllinn
og fengum við barnabörnin alltaf
spennandi fríhafnarsælgæti að
launum. Þau eignuðust fjórhjóla-
drifinn bíl og þar með gátum við
alltaf komist á skíði án þess að
festa okkur á leiðinni. Og sér-
staklega spennandi var þegar
amma og afi eignuðust afruglar-
ann góða, þá var vinsælt að fá að
gista og horfa á morgunsjónvarp-
ið. Á gamlársdag var líka alltaf
gaman, spilað púkk og jafnvel
keypt pítsa. Í púkkinu „gleymdi“
amma iðulega að setja í púkkið og
hún kunni alls konar trix til að
vinna spilið.
Amma vann hjá Leiðbeininga-
stöð heimilanna sem var heppi-
legt þegar engar leitarvélar eða
net var til og ósjaldan var hringt í
ömmu sem gaf ráð við öllu mögu-
legu, hvaða aðferðum skyldi beita
við saumaskap, bakstur eða við
að ná erfiðum blettum úr fötum.
Minnisstætt er samtal við
ömmu, þá á sjötugsaldri, þar sem
við vorum að ræða framtíðina, en
þá fullyrti hún að hún ætlaði að
ná 90 ára aldri! Ég man að mér
fannst hún dálítið bjartsýn, en
þessum aldri náði hún engu að
síður og gott betur. Undir það
síðasta var hún í raun ennþá
nokkuð hress þrátt fyrir háan
aldur og komu tíðindin um frá-
fallið á óvart, því mér fannst
amma eiga enn nokkur ár eftir.
Hún var t.d. sérlega einbeitt í
laufabrauðsskurðinum síðustu
jól, var reyndar hætt að fletja út
en enn að skera kökurnar.
Það er skrýtið og sorglegt að
nú sé komið að kveðjustund enda
hefur amma verið stór hluti af lífi
mínu í fjóra áratugi. Það var allt-
af nóg um að vera hjá henni og ég
veit að hún lifði góðu og viðburða-
ríku lífi. Takk elsku amma mín
fyrir alla hjálpsemina og sam-
veruna gegnum árin.
Jón Árni.
Sigríður
Kristjánsdóttir
- Fleiri minningargreinar
um Sigríði Kristjáns-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
Konan mín, móðir okkar, tengdamóðir
og amma,
KRISTJANA KRISTJÁNSDÓTTIR
hjúkrunarfræðingur,
Stillholti 21, Akranesi,
lést á Sjúkrahúsinu á Akranesi
laugardaginn 7. maí.
Stefán Magnússon
Gauti Stefánsson Rebekka Blöndal
Brynhildur Stefánsdóttir Daníel Ottesen
Bjarni Stefánsson
og barnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
JÓNÍNA S. GUÐJÓNSDÓTTIR,
lést á Sjúkrahúsinu á Akureyri
miðvikudaginn 27. apríl.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk
hinnar látnu.
Albert Jensen Britta Jensen
Erik Jensen Ingibjörg Stella Bjarnadóttir
Rigmor Jensen Friðþór Harðarson
barnabörn og barnabarnabörn
Elskulegur bróðir minn,
BJARNI MAGNÚS GUÐBJARNASON
frá Straumfirði,
er látinn. Útför hans fer fram frá
Borgarneskirkju fimmtudaginn 12. maí
klukkan 14.
Sigrún Guðbjarnadóttir og fjölskylda
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir og afi,
KRISTJÁN JÓNSSON,
Árbyrgi,
áður til heimilis á Heiðvangi 3, Hellu,
lést á Sjúkrahúsi Suðurlands 5. maí.
Andrés Kristjánsson Jensína Ingveldur Pétursdóttir
Rúnar Kristjánsson Inga K. Sveinsdóttir
Kristjón L. Kristjánsson Guðríður Hauksdóttir
Magnús Kristjánsson Oddrún M. Pálsdóttir
Dýrfinna Kristjánsdóttir Þórir Björn Kolbeinsson
Hjálmar Trausti Kristjánsson Eygló Huld Jóhannesdóttir
Þorgerður Kristjánsdóttir Þorgeir Axelsson
Gréta Björk Þorsteinsdóttir Ingvar Magnússon
og aðrir aðstandendur