Morgunblaðið - 18.05.2022, Page 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 18. MAÍ 2022
að listaverkinu kom í ljós að það
var verið að laga það þannig að
við gátum ekki gengið upp á hól-
inn.
Það sem minnir mig þó mest á
afa eru áramótin. Það var alltaf
mikil spenna fyrir kvöldinu enda
fannst okkur barnabörnunum
ekkert skemmtilegra en að
sprengja flugelda og horfa á ára-
mótskaupið. Afa fannst ógurlega
gaman að taka þátt í sprenging-
unum og var oft fyrstur út í fjör-
ið. Eitt minnisstætt atvik var
þegar afi fékk þá gáfulegu hug-
mynd að beygja sig yfir tertu
sem virkaði ekki, án öryggisgler-
augna, en það endaði auðvitað
með ósköpum. Sem betur fer
slasaðist hann ekki illa og því var
gert mikið grín að honum, í kjöl-
farið notaði hann alltaf rétta ör-
yggisbúnaðinn.
Það er erfitt að sætta sig við að
fleiri minningar með afa muni
ekki bætast við. Við barnabörnin
erum þó þakklát fyrir allt sem við
upplifðum með afa, minningar
sem við munum geyma og ylja
okkur við.
Fyrir hönd barnabarnanna,
Valgerður Rún.
Elsku hjartans bróðir minn,
það er þyngra en tárum taki að
kveðja þig. Þú sem varst svo lífs-
glaður og barðist eins og sönn
hetja til síðasta dags, þú vildir
svo mikið lifa með fólkinu þínu,
að sjá barnabörnin þín vaxa og
dafna. Nú verða símtölin okkar
ekki fleiri en þú varst svo dugleg-
ur að hafa samband, alltaf þegar
þú hringdir var þetta fyrsta setn-
ingin: „Hvernig hitti ég á þig?“
Þú vildir alltaf fá fréttir af ætt-
ingjum þínum og vita hvernig öll-
um liði. Fyrsta minning mín um
þig er þegar þín var von í heim-
inn, ég var þá fjögra ára. Pabbi
fór með mig til frændfólks í Þór-
unnarsel í Kelduhverfi þar til
mamma væri búin að eiga þig.
Svo kom hringing til að láta vita
að drengur væri fæddur, ég var
mjög glöð að fá bróður þar sem
við systur vorum þrjár fyrir en
þú gafst okkur öllum gælunöfn
sem voru Ydda, Gogga og Illa en
aðeins Goggu-nafnið festist við
eina okkar og var notað innan
fjölskyldunnar.
Næsta minning var frá skírn-
inni þinni þegar mamma bar þig
upp að altari í Húsavíkurkirkju
til skírnar og þú fékkst nafn föð-
urafa okkar, Benedikt. Seinna
hlaust mér sá heiður að færa
dóttur þína upp að sama altari til
skírnar en hún fékk nafnið
Bergrún Elín.
Ég man aldrei eftir þér öðru-
vísi en kurteisum, heiðarlegum,
afar félagslyndum og sem vini
vina þinna. Eitt um heiðarleika
þinn, þú fannst seðlaveski, vesk-
inu komstu á lögreglustöðina.
Veskinu kom lögreglan til eig-
anda síns sem fullyrti að pening-
ar hefðu verið í veskinu, þú varst
mjög staðfastur á því að það voru
ekki peningar í veskinu þegar þú
fannst það. Annar aðili hafði
fundið veskið á undan þér, hirt
peningana og hent því aftur og þú
svo óheppinn að finna það. Það er
seint um kvöld að það er bankað
hjá okkur í Móbergi, þá var það
lögregla að láta þig vita að málið
væri leyst, ég man ennþá hvað
lögregluþjónninn sagði við þig:
„Stattu alltaf jafn fastur á þínu
og vertu jafn heiðarlegur í lífinu
eins og núna.“ Þegar ég bjó á loft-
inu í Móbergi og var búin að eign-
ast Margréti mína, þá voruð þið
Alli vinur þinn í Brún alltaf til í að
passa hana, bara kaupa einn lítra
af MS-ís í pappaumbúðum þá
voruð þið ánægðir. Þegar allir
voru heima í Móbergi spiluðum
við vist langt fram á nótt, þú
varst mikill spilamaður en afar
tapsár, taldir slagina fram og til
baka með vísifingri svo það
heyrðist pikk pikk í borðinu. Þú
varst mikill áhugamaður um
skíðaiðkun og stundaðir skíði á
meðan heilsa leyfði. Síðasta sam-
vera okkar tveggja var fyrir ári
þegar við fórum saman upp í
Framskálann í Eldborgargili en
þú varst að fara einn þangað til
að dytta að skálanum, þú varst
mjög handlaginn og iðinn við það
sem þú tókst þér fyrir hendur.
Þarna áttum við afar góða sam-
verustund. Það er sárt til þess að
vita að heimsfaraldur hafi rænt
okkur tveimur árum að samveru,
en góðar minningar fyrnast ekki.
Þú varst glæsimenni, góð-
menni, félagslyndur og vinsæll af
frændsystkinum þínum og þau
sakna þín.
Eitt er ég alveg viss um að
mamma, pabbi og systir okkar
taka vel á móti þér, elsku besti
bróðir minn. Ég mun ætíð sakna
þín. Hvíl þú í guðs friði að eilífu.
Elsku Helga, Runólfur Geir og
fjölskylda, Bergrún Elín og fjöl-
skylda og Katrín, við Stefán
sendum ykkur okkar innilegustu
samúðarkveðju vegna andláts
ykkar elskaða eiginmanns, föður,
tengdaföður, afa og stjúpföður.
Þín stóra systir,
Hlíf Geirsdóttir.
Fráfall bróður míns Benedikts
er mikil sorg fyrir okkur alla fjöl-
skylduna. Hann elskaði lífið.
Margt var ógert og alls ekki
tímabært að fara, ferðalög, skíða-
ferðir, dytta að sumarbústaðnum
o.fl. Margar minningar rifjast
upp sem hjálpa manni í sorginni.
Það voru tvö ár á milli okkar.
Barnæskan og unglingsárin
heima í Móbergi á Húsavík, þar
áttum við heima þar til við flutt-
um suður 17 ára til náms og
vinnu. Við vorum miklir vinir og
félagar, fyrst minnist ég þegar
farið var í balabað og við elsk-
uðum að stríplast og hlaupa
hringinn herbergi úr herbergi og
hoppa í rúmum og lékum á als
oddi. Seinna var farið á skíði, nóg
var af brekkunum heima við Mó-
berg og skíðalyftan við hliðina á
skólanum, svo skautaferðir suður
Garðarsbrautina og rennt sér á
Hjarðarholtstúninu á kvöldin
með tunglskin og stjörnubjartan
himin yfir sér. Seinna var farið á
sveitaböllin og oft með þeim
fyrstu út á gólfið og margir héldu
að við værum kærustupar og
enginn þorði að bjóða okkur upp.
Eftir að við fluttum suður leigð-
um við herbergi. Það var stutt á
milli okkar fyrsta árið og bróðir
var í fæði hjá okkur Diddu, eng-
inn ísskápur, bara geymt við op-
inn glugga en það kom fyrir að
maturinn var horfinn þegar átti
að fara að elda. Við fórum heim í
Móberg til mömmu á hverju
sumri og um jól til að vinna og
seinna í fríum með fjölskylduna,
Hlíf systir bjó uppi á lofti með
sína fjölskyldu, þá var glatt á
hjalla og spilað fram á nætur. Oft
var farið í Skálatún og Ingeborg
systir heimsótt. Við misstum
pabba okkar ung og vorum búin
að missa báða foreldra okkar inn-
an við þrítugt. Það varð til þess
að við systkinin vorum mjög sam-
heldin, elsta systir okkar Hlíf
gekk okkur yngri systkinum í
móður- og föðurstað.
Benedikt og Helga komu til
okkar Sveinbjörns á Spáni í nóv-
ember síðastliðnum og áttum við
góðar stundir saman sem við
minnumst með miklu þakklæti og
gleði.
Nú er bróðir minn kominn til
pabba, mömmu og Ingeborgar,
hlýjan og kærleikurinn umvefur
hann. Ég sendi Helgu og að-
standendum mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Ólína systir.
Skjótt hefur sól brugðið sumri
því séð hef ég fljúga
fannhvíta svaninn úr sveitum
til sóllanda fegri.
Sofinn er nú söngurinn ljúfi
í svölum fjalldölum.
Grátþögull harmafugl hnípir
á húsgafli hverjum.
Svo kvað skáldið góða Jónas
Hallgrímsson, þegar hann heyrði
lát skáldbróður síns Bjarna
Thorarensens. Þetta erindi leitar
á hugann, þegar ég reyni að
sætta mig við að ljúfur mágur
minn Benedikt Geirsson hafi beð-
ið ósigur í baráttunni við hinn illa
óvin krabbameinið, langt fyrir
aldur fram. Í byrjun leit út fyrir
að lyf og læknar gætu lengt ævi-
tímann, og lífsviljinn, baráttu-
þrekið og bjartsýnin voru ótæm-
andi. En allt kom fyrir ekki. Eftir
situr systir mín Helga með brost-
ið hjarta. Þau héldust í hendur
gegnum þessa raun og reyndu að
njóta samvistanna og sameigin-
legra áhugamála. Við hin dáð-
umst að dugnaði þeirra og æðru-
leysi. Covid setti stórt strik í
reikninginn og takmarkaði um-
gengni við fjölskyldu og vini og
mörgum spennandi ferðum var
frestað, sem nú verða ekki farn-
ar. Sú ferð sem hann hefur tekist
á hendur varð ekki umflúin.
Nú hnípa grátþöglir harma-
fuglar á húsgöflum sælureits
þeirra í Koti. Við fjölskyldan
drjúpum líka höfði.
Enginn ræður sínum nætur-
stað. Öðlingur er genginn og
harmur kveðinn að eiginkonu,
börnum, barnabörnum og vinum.
Veri yndislegi mágur minn kært
kvaddur og Guði falinn.
Þóra G. Möller.
Mágur minn og vinur, Bene-
dikt Geirsson, er fallinn frá eftir
harða baráttu við illvígan sjúk-
dóm, æðrulaus til hinsta dags.
Heiðarlegur í hvívetna, góðviljað-
ur og ljúflyndur með þægilega
nærveru. Iðinn og ástundunar-
samur í öllu sem hann tók sér fyr-
ir hendur. Ráðagóður og hjálp-
samur þeim sem til hans leituðu.
Handlaginn hagleiksmaður sem
gat yfirleitt gert við það sem bil-
aði. Snyrtimenni, vel tilhafður og
ávallt á hreinum og vel bónuðum
bíl.
Hann stundaði skíðaíþróttina
af list. Geri mér í hugarlund, að
hann hafi byrjað þriggja ára í
Húsavíkurfjalli, kattliðugur og
fullfær fyrir fermingu. Það var
skemmtun að því fyrir alllöngu að
sjá hann dansa niður brekkurnar
í Saanen og nærliggjandi skíða-
svæðum í svissnesku Ölpunum,
að því er virtist fullkomlega
áreynslulaust. Bláfjöllin voru
honum kær til hins síðasta. Far-
inn að þreki auðnaðist honum að
skíða þar á nýliðnum vetri.
Þau voru heimakær og gestris-
in Helga og Benedikt. Heimili
þeirra voru sérlega falleg, fyrst í
Skeiðarvogi og síðan í glæsiíbúð á
Ferjuvaði, með stórum opnum
svölum og frábæru útsýni yfir
Elliðavatn, Heiðmörk og austur-
fjöllin. Það fór samt ekki milli
mála, að unaðsreitur þeirra var
bústaðurinn við rætur Efstadals-
fjalls í Bláskógabyggð. Samrýnd,
en höfðu hvort sitt hlutverk í
kyrrðinni og náttúrunni. Á með-
an Helga prjónaði og fegraði bú-
staðinn af smekkvísi og list inn-
andyra og sá um fuglana, heimil-
iskettina og önnur dýr af alúð,
undi hagleiksmaðurinn sér við að
dytta að bústaðnum utandyra,
með fánann við hún. Honum féll
ekki verk úr hendi. Þegar gesti
bar að garði var engu líkara en að
Benedikt hefði nýlokið við að
fernisera og mála bústaðinn, pall-
inn og grindverkið og auk þess
málað þakið daginn áður. Hið
sama gilti um svefnskálann, Jak-
obslæk, sem þau innréttuðu fyrir
gesti sína og ég fékk oft að njóta.
Það var hægt að dást að mörgu
í fari Benedikts Geirssonar, en
það sem prýddi hann fremur en
flest annað var þýða, notalega
lundin, sem honum var gefin í
vöggugjöf. Það var mannbætandi
að kynnast honum og eiga hann
að vini.
Blessuð sé minning hans.
Jakob Þ. Möller.
Kæri elskulegi frændi, Bene-
dikt Geirsson.
Það er með miklum trega að
ég kveð þig elsku frændi, eftir
hetjulega baráttu við þín veikindi
og mikið æðruleysi. Það er nú
þannig í lífinu, að minnsta kosti í
mínu lífi, að maður velur sér fyr-
irmyndir og einstaklinga til að
líta upp til. Það varð mér ljóst,
um leið og ég fór að hafa eitthvert
vit í kollinum, að þú varst klár-
lega einn af þessum einstakling-
um.
Þú varst bóngóður og vildir
alltaf aðstoða ef þú áttir kost á
því. Þú hafðir einnig sérstakt lag
á því að sýna öðrum áhuga, muna
eftir áhugamálum annarra og
spyrja hvernig gengi. Þennan
eiginleika hafa alls ekki allir og
hann fær fólk til að líða vel.
Þú sinntir félagsmálum af
miklum áhuga og færðist ekki
undan ábyrgð. Þú gegndir
ábyrgðarstöðum og oftar en ekki
formennsku, varst afar trúr þinni
sannfæringu og fylgdir henni. Þú
varst mikill húmoristi. Ekki síst
hafðir þú mikinn húmor fyrir
sjálfum þér og hlóst gjarnan
manna hæst á þinn eigin kostnað,
sem er afar góður eiginleiki. Í
okkar síðasta símaspjalli áður en
þú kvaddir, þá skelltir þú upp úr,
eins og þér var einum lagið, út af
einhverrri vitleysu sem valt upp
úr mér. Já, það fór alltaf vel á
með okkur.
Það var mikið lán að fá að
njóta þess að fara með þér í þína
síðustu skíðaferð og það er mér
mikill heiður að hafa átt þig að
sem uppáhaldsfrænda og góðan
vin.
Þú sýndir mikið æðruleysi í
baráttunni við þín veikindi og ég
veit að það verður tekið vel á móti
þér á næsta stað.
Þinn frændi,
Arnar Geir Nikulásson.
Það var sárt að heyra að Bene-
dikt Geirsson, kær vinur, veiði-
félagi og samstarfsmaður minn í
nokkra áratugi, væri fallinn frá
eftir erfið veikindi.
Ég kynntist Benna í byrjun
árs 1983 þegar ég hóf störf hjá
SPRON. Við náðum vel saman og
áttum farsælt og náið samstarf.
Við vorum báðir alla tíð í stjórn-
unarstörfum í sparisjóðnum og
komum að uppbyggingu og
rekstri hans. Þá vorum við báðir
þátttakendur í veiðifélagi spari-
sjóðamanna, sem hefur verið
virkt í rúma þrjá áratugi. Árleg
veiðiferð í Laxá í Leirársveit og
ársfundir félagins eru mjög
minnisstæðir, en þar var Bene-
dikt yfirleitt hrókur alls fagnað-
ar.
Benni var alltaf mjög virkur í
félagsmálum. Það á við um fé-
lagslíf í SPRON á sínum tíma,
samstarfi sparisjóðanna, veiði-
félaginu okkar, stjórnmálum,
íþróttum og þá helst skíðum. Þá
mætti telja margt fleira til. Hann
var traustur, vinsæll og
samviskusamur. Ekki síst var
hann vinur vina sinna.
Þá var Benni mikill fjölskyldu-
maður og gæfumaður. Hans
verður sárt saknað og verður allt-
af í huga þeirra sem þekktu hann.
Ég er mjög þakklátur fyrir okkar
vináttu og samstarf. Þá sendi ég
Helgu og börnum og barnabörn-
um mínar samúðarkveðjur.
Ólafur Haraldsson.
Á leið okkar í gegnum lífið
kynnumst við mörgum samferða-
mönnum. Af þeim eru nokkrir
sem hafa þá nærveru, útgeislun
og fas sem okkur finnst aðlaðandi
og lætur okkur líða vel. Benedikt
Geirsson var einn okkar sam-
ferðamanna sem var þessum eig-
inleigum gæddur. Það fyrsta sem
tekið var eftir í fari Benedikts var
bros hans, hlýjan sem faðmaði
okkur, glettnin og áhugi hans á
samferðamönnum sínum. Bene-
dikt var einstakur á svo margan
hátt. Hann var góður ferðafélagi,
spilafélagi, borðfélagi, skíða-
félagi og einstakur vinur.
Benedikt var mjög áhugasam-
ur um hin ýmsu samfélagsmál.
Hann lét vetraríþróttir til sín
taka, sérstaklega hvað varðar
skíðaiðkun og aðstöðu til þeirrar
iðkunar. Hann var afburðagóður
skíðamaður og lét til sín taka á
þeim vettvangi alla sína tíð.
Þekkja mátti Benedikt hvar sem
var í brekkunum af hattinum
góða.
Kynni okkar Benedikts hófust
þegar leiðir þeirra Helgu lágu
saman. Mannkostir Benedikts
leyndu sér ekki og hann reyndist
Helgu traustur lífsförunautur.
Hann var reynslubrunnur af
margvíslegum toga og sýndi
áhuga hverju því málefni sem bar
á góma hverju sinni. Benedikt
var næmur á spaugilegar hliðar
mannlífsins og hann hafði ein-
stakt lag á að beina umræðunni
og huga viðstaddra að öllu hinu
jákvæða.
Sumarið 2009 fór vinahópur-
inn okkar í ferð um Vestfirði
fyrstu helgina í júlí. Sú ferð var
svo ánægjuleg og tókst svo vel í
alla staði að næstu árin fórum við
árlega í ferð um landið fyrstu
helgina í júlí undir heitinu „Fjör
á fjöllum“. Í þessum ferðum nut-
um við þeirra mannkosta, sem
hann var gæddur. Það var erfitt
að raska hans „stóísku“ ró og það
var sama hvaða aðstæður við
þurftum að takast á við í þessum
ferðum, ekkert fékk raskað hans
hugarró og æðruleysi. Minnis-
stæðar eru samverustundir okk-
ar í sumarhúsi þeirra Helgu þar
sem þau dvöldu löngum stundum
í sátt við allar gerðir nágranna
sinna. Þar fékk Benedikt að njóta
sín í vinnusmekkbuxunum með
hamar í hendi. Þá minnumst við
yndislegra samverustunda í
tengslum við Eurovision-söngva-
keppnina, matarboða, árlegs
„julefrokosts“ eða við spil.
Við kveðjum fallinn félaga
okkar, varðveitum minningu
hans í hjörtum okkar og vottum
Helgu og fjölskyldunni okkar
dýpstu samúð.
Fjör á fjöllum,
Sóley, Ólafur, Bryndís,
Thomas, Ceca,
Ingimar og Bára.
Í dag kveðjum við ljúfan mann,
sem átti stóran þátt í uppbygg-
ingu Skíðadeildar Fram á sínum
tíma. Deildin átti einnig stórt
pláss í huga hans og sýndi hann
það í verki alveg fram á síðasta
dag. Við, núverandi stjórnar-
SJÁ SÍÐU 18
Elskuleg móðir okkar, amma og langamma,
NANNA JAKOBSDÓTTIR
barnaskólakennari,
Móabarði 30, Hafnarfirði,
lést á Sólvangi 11. maí.
Útförin fer fram frá Hafnarfjarðarkirkju
þriðjudaginn 24. maí klukkan 13.
Hildur Sveinbjörnsdóttir Eyjólfur Gunnarsson
Sindri Sveinbjörnsson
Hjörleifur Sveinbjörnsson Matthew Whelpton
barnabörn og barnabarnabörn
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi og
langafi,
STEFÁN FINNBOGI SIGGEIRSSON,
Austurströnd 12,
lést miðvikudaginn 4. maí á Landakoti.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk
hins látna. Sérstakar þakkir færum við
starfsfólki á Landakoti fyrir hlýja og góða
umönnun.
Siggeir Stefánsson Hrafngerður Ösp Elíasdóttir
Elsa Stefánsdóttir
Jóhannes Stefánsson
barnabörn og fjölskyldur
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
MAGDALENA MARGRÉT
SIGURÐARDÓTTIR,
Frá Hrísdal, Snæfellsnesi,
lést á hjúkrunarheimilinu Eyri á Ísafirði
16. maí. Útförin verður auglýst síðar.
Elías Oddsson Ingibjörg Svavarsdóttir
Ólöf Björk Oddsdóttir Valdimar Jón Halldórsson
Haukur Oddsson Margrét Gunnarsdóttir
Jóhanna Oddsdóttir Jón Ólafur Sigurðsson
Pétur Oddsson Sigurlín G. Pétursdóttir
Sigurður Oddsson Birna Björk Árnadóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
STEFÁN G. STEFÁNSSON
vélstjóri frá Vestmannaeyjum,
lést í faðmi fjölskyldunnar föstudaginn
13. maí. Hann verður jarðsunginn frá
Árbæjarkirkju mánudaginn 23. maí klukkan 13.
Erla B. Þóroddsdóttir
Þóroddur Stefánsson
Bjargey Stefánsdóttir Gunnar Már Andrésson
barnabörn og barnabarnabörn