Morgunblaðið - 01.06.2022, Blaðsíða 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 1. JÚNÍ 2022
✝
Sveinn Rúnar
Benediktsson
fæddist á Húsavík
25. júlí 1978. Hann
lést í Reykjavík 20.
maí 2022.
Foreldrar hans
voru Gerður Ebba-
dóttir leikskóla-
kennari, f. 1.7.
1950, d. 5.2. 2004,
og eiginmaður
hennar Benedikt
Óskar Sveinsson læknir, f. 3.6.
1951. Núverandi eiginkona
Benedikts er Ragnhildur B. Jó-
hannsdóttir, f. 17.9. 1950.
Bróðir Sveins Rúnars er
Bergur Ebbi, f. 2.11. 1981,
kvæntur Rán Ingvarsdóttur, f.
2.10. 1978.
Sveinn Rúnar kvæntist 1.7.
2006 eftirlifandi eiginkonu
sinni, Margréti Björnsdóttur
hjúkrunarfræðingi, f. 18.4.
1980. Foreldrar hennar eru
Guðrún Þóroddsdóttir, f. 10.9.
1952, og Björn Helgi Jónasson,
f. 20.9. 1950. Systk-
ini hennar eru Ingi-
björg, f. 18.4. 1980,
og Þóroddur, f.
12.5. 1988. Dætur
Sveins Rúnars og
Margrétar eru
Gerður María, f.
24.3. 2008, Guðrún
Marta, f. 25.4. 2012,
og Ragnhildur Mar-
grét, f. 25.5. 2016.
Sveinn Rúnar
lauk námi í viðskiptafræði og
stjórnmálafræði auk MBA-
gráðu í viðskiptum. Meðfram
námi stundaði hann sjómennsku
og ýmis verkleg störf en að
námi loknu einbeitti hann sér að
störfum á sviði hugbúnaðar,
meðal annars með stofnun fyr-
irtækja og með störfum fyrir
Microsoft, Marel, alþjóðlegu
baráttusamtökin Nethope og
Crayon Iceland.
Útför Sveins Rúnars fer fram
frá Háteigskirkju í dag, 1. júní
2022, kl. 13.
Ég man þegar við kynntumst
á fallegum vordegi í maí. Þú
varst svo hlýr og skemmtilegur.
Um haustið vorum við flutt inn
saman. Þú vildir hafa hlutina
samkvæmt bókinni og giftast áð-
ur en við eignuðumst börn. Þú
baðst mín heima í október á út-
skriftardeginum þínum. Þú
hugsaðir stórt og við létum ekk-
ert stoppa okkur. Þú sýndir mér
heiminn. Keyptir 20 ára gamlan
Landrover, settir tjald á þakið
og við keyrðum heiminn þveran
og endilangan með Gerði Maríu
í næstum því tvö ár. Það var æv-
intýri.
Svenni, þú varst besti pabbi í
heimi. Þú kenndir stelpunum
okkar svo margt, fyrst og fremst
að vera góðar manneskjur. Gild-
in okkar; hugrekki, heiðarleiki,
hamingja og hugulsemi, voru
alltaf að leiðarljósi. Þú masaðir
við þær á kvöldin og sagðir sög-
ur frá því þú varst lítill.
Þú varst stoltur af sveitinni
þinni og vildir helst vera á Vík-
ingavatni á afmælinu þínu. Þar
áttum við svo dýrmætar stundir.
Þú hefur alla tíð haft trú á
mér og hvatt mig áfram í öllu
því sem ég hef tekið mér fyrir
hendur. Fyrir það er ég afar
þakklát elsku Svenni minn. Ég á
þér svo margt að þakka. Ég
geymi allt í hjartanu. Við áttum
djúp samtöl um lífið og til-
veruna. Þú hafðir alltaf áhuga-
verða sýn á hlutina. Kenndir
mér að horfa á stóru myndina í
stað þess láta smáatriðin trufla.
Heilsan þín var búin að vera
slæm seinustu árin og hafði farið
versnandi. Við töluðum opið um
það og þú varst búinn að leita
logandi ljósi að lækningu. Það
var sárt að horfa upp þig svona
lasinn. Þú gerðir samt þitt besta.
Elsku Svenni minn. Ég sakna
þín ofboðslega mikið. Ég veit
ekki hvernig ég á að geta þetta
án þín. Þú kunnir svo vel að
velja orðin – þú sagðir mér fyrir
stuttu að leiðtogar mótuðust í
mótlæti. Núna er brött brekka
fram undan. Ég ætla að sýna
þrautseigju og með fjölskyldu-
gildin okkar að leiðarljósi horfi
ég fram á við.
Ég lofa þér að passa vel upp á
demantana okkar þrjá, Gerði
Maríu, Guðrúnu Mörtu og Ragn-
hildi Margréti. Ég veit að þú
vakir yfir okkur ástin mín.
Þín
Margrét (Gréta).
Sveinn Rúnar fæddist á fal-
legri sumarnótt á Húsavík. Ég
nýútskrifaður læknir tók sjálfur
á móti honum og mikið var ég
stoltur. Á þeirri stundu skap-
aðist með okkur einstakt vina-
samband sem hélst órofið alla
tíð. Hann dafnaði vel og fljótt
kom í ljós að hann var bráð-
greindur og atorkusamur bæði í
námi og starfi. Hann virtist jafn-
vígur á allt frá flóknum hugbún-
aði til sjósókna, viðgerða á bíl-
um, húsum og öllu sem þurfti að
bæta og laga. Enda var tilsvar
hans ætíð er til hans var leitað
„ekkert mál“ og það var leyst
með prýði. En fyrst og fremst
var hann einstakur vinur, traust-
ur og hlýr öllum sem stóðu hon-
um nærri. Hann eignaðist sína
góðu konu, Grétu, fyrir tuttugu
árum. Þau voru samstiga um
alla hluti. Lögðu heiminn að fót-
um sér með ótrúlegri heims-
reisu, sem fáir munu eftir leika.
Eignuðust saman þrjár gullfal-
legar dætur, sem bera foreldr-
um sínum gott vitni. Hann var
til hinstu stundar vakinn og sof-
inn yfir velferð þeirra allra, sem
eiga um hann fallegar og hlýjar
minningar.
Í kjölfar illvígrar sýkingar
fyrir nokkrum árum fór að bera
á sérstökum sjúkdómi, sem
svipti hann orkunni smátt og
smátt. Þessi óþreytandi orku-
bolti og langhlaupari varð að
horfast í augu við að einföldustu
athafnir eins og að fylgja
barninu sínu í skóla voru of mik-
ið álag. Hann braust fljótt til
varnar. Leitaði sér lækninga hjá
færustu sérfræðingum hérlendis
sem erlendis og þá oft í samráði
við pabba gamla, sem stóð
styrkur á hliðarlínunni. Við
ræddum þessi mál daglega og
vorum duglegir að leita lausna.
En vonir um bætta líðan og
betri heilsu virtust ekki í nán-
asta sjónmáli.
Ég kveð þig nú góði sonur
með miklum söknuði, en jafn-
framt stolti yfir þínu fallega lífs-
hlaupi. Guð geymi þig.
Pabbi.
Sveinn Rúnar bróðir minn
kom í heiminn á undan mér og
var reyndar á undan okkur öll-
um í margvíslegum skilningi.
Hann var fljótur að hugsa, fljót-
ur að framkvæma og alltaf með
stórar hugmyndir. Hann hafði
spádómsgáfu og vissi ávallt hvað
var á næsta leiti í heimi tækni
og stjórnmála. Hugur bróður
míns leiftraði og veröld hans var
risastór, enda hafði hann ferðast
um hana alla og séð frá óvenju-
legum sjónarhornum. Hann las
mikið, spurði mikið og var auk
þess göldróttur sögumaður með
einstakt næmi fyrir smáatriðum.
Sveinn bróðir minn var það sem
kallað er bæði „booksmart“ og
„streetsmart“. Hann gat gert við
bíla og öll tæki og gengið inn í
hvers konar aðstæður hvar sem
var í veröldinni. Hann keyrði
einu sinni yfir Himalaja-fjall-
garðinn á gömlum Land Rover
um hávetur. En það sem stendur
upp úr í sögum hans af þeirri för
var ekki frásögn af fimbulkulda
og fjallstindum heldur hversu vel
Sveinn setti sig inn í sálrænar
raunir kínversks leiðsögumanns
síns meðan á ferðinni stóð. Hann
bróðir minn gat sett sig í spor
fólks sem hafði allt annan bak-
grunn en hann sjálfur. Hann var
fordómalaus og hann var ótta-
laus. Hann vann á togurum öll
sumur sín sem unglingur og sög-
urnar af sjónum og samferða-
mönnum hans þar verða mér
alltaf ógleymanlegar. Mér þykir
alltaf jafn ótrúlegt að hugsa til
þess hvernig sautján ára strákur
fór að því að starfa við hlið fíl-
efldra manna í hörðum heimi
sjómennskunnar.
Hvað varðar bókvit Sveins ber
að nefna að þegar hann skráði
sig í háskóla lét hann ekki nægja
minna en að klára tvær háskóla-
gráður samhliða, hvora í sínu
faginu, auk þess sem hann sótti
sér síðar MBA-gráðu samhliða
starfi og miklum önnum. Hann
afkastaði einnig gríðarlega í
vinnu – gat léttilega unnið á við
tvo í flestu sem hann tók sér fyr-
ir hendur. Hann hafði mikla ein-
beitingu, sem verður sífellt fá-
gætari kostur í okkar heimi, og
gat lesið langar fræðilegar
skýrslur og tekið þær saman á
leifturhraða. Maður fékk stund-
um á tilfinningu að hefðbundnar
áskoranir meðalmannsins væru
honum of léttar. Enda hafði
Sveinn hvorki áhuga á metorðum
né peningum. Orku sinni vildi
hann verja í fjölskyldu sína, sem
var honum kærara en allt. Ég
hef aldrei augum litið nákvæm-
ari og eljusamari föður og sam-
band hans og Margrétar var ein-
stakt. Þeim væri best lýst sem
samhentum manneskjum sem
létu drauma sína rætast.
Allt þetta horfði lítill bróðir
upp á með aðdáun sem erfitt er
að lýsa. Sorgin er þung og hún
brýst út í sársauka. Kannski
spilar þar inn í að samhliða að-
dáun þurfti ég einnig að horfa
upp á bróður minn þjást af erf-
iðum sjúkdómi. Það er sárt að
kveðja og ég var ekki tilbúinn.
Elsku Margrét, Gerður María,
Guðrún Marta og Ragnhildur
Margrét hafa misst einstakan
mann og föður. Ég sver þess eið
að halda minningu hans á lofti og
elska um alla tíð. Hann hvílir nú
með móður okkar á himnum og
gætir okkar áfram.
Bergur Ebbi.
Ég verð alltaf þakklát fyrir að
leiðir foreldra okkar lágu saman.
Það er ekki sjálfgefið að tvær
fjölskyldur dafni svona vel eins
og í okkar tilviki.
Þó að samgangurinn hafi ekki
alltaf verið mikill þá voru þær
samverustundir sem við áttum
með fjölskyldum okkar góðar.
Það var alltaf líf og fjör í
kringum þig. Þér lá hátt róm-
urinn og allir urðu þín varir þeg-
ar þú mættir á svæðið. Alltaf
glaður, með þinn einstaka hlátur.
Þú veittir stúlkunum mínum svo
fallega athygli. Mér þótti vænt
um þegar þú komst norður, þá
hafðir þú alltaf samband og kíkt-
ir í heimsókn. Mér þótti líka ein-
staklega vænt um að þegar við
heyrðumst í síma þá hófst sam-
talið alltaf á „hæ systir“.
Það var erfitt að sjá þig í sjón-
varpinu. Við hjónin höfðum ekki
gert okkur grein fyrir hversu al-
varleg veikindi þín voru.
Elsku Gréta og dætur, elsku
Bensi og mamma, elsku Bergur
og fjölskylda. Hugur okkar er
hjá ykkur á erfiðum tímum.
Minning Sveins er ljós sem mun
lýsa ykkur um ókomna tíð.
Ástrós.
Elsku Svenni, frændi minn.
Mér er minnisstætt þegar þú
komst sérstaklega til mín sem
ungrar konu á erfiðum tímum til
að segja mér að ég gæti ávallt
leitað til þín ef á þyrfti að halda.
Það hef ég svo ósjaldan gert og
síðar til ykkar Grétu.
Þú fylltir litla frænku stolti
sem stóri frændi sem kláraði
tvö háskólapróf og stóðst við
hlið Bills Gates á mynd frá
Microsoft-árunum þínum.
Ógleymanlegt var þegar þú
hljópst maraþon og fórst svo að
baka vöfflur fyrir gesti og gang-
andi á menningarnótt eins og
ekkert væri.
Þú lést þitt heldur ekki eftir
liggja þegar vantaði veislustjóra
í brúðkaupið okkar Sigga. Þú
tókst málið í þínar hendur og
leystir snilldarlega af hendi,
eins og við var að búast.
Oft hef ég dáðst að þér sem
pabba og fjölskyldumanni. Nú
síðast þegar þið fjölskyldan
komuð prúðbúin og falleg í
heimsókn, beint úr fermingar-
myndatöku.
Jafnvel í veikindum þínum,
Svenni minn, ávallt jafn fróð-
leiksfús, komstu mér á óvart
með nákvæmum skilningi þín-
um á flókinni læknisfræði.
Þú kenndir mér að það eru
engin vandamál, aðeins lausnir.
Elsku frændi minn, hve sárt
þín verður saknað.
Þín frænka,
Guðrún Birna.
Þeim sársauka fæst ekki lýst
þegar við bræður setjumst nið-
ur til að skrifa fáein orð í minn-
ingu frænda okkar. Ósjálfrátt
reika augun reglulega yfir
lyklaborðið á mynd á skrifborð-
inu af okkur frændum sem tek-
in var fyrir margt löngu á
hlaðinu á Víkingavatni. Björn í
smekkbuxum með köflóttum
bótum og í stígvélum en hinir
þrír klæðast samstæðum jogg-
inggöllum og strigaskóm. Allir
berum við stoltir málningarder-
húfur með brúnu plastderi,
kirfilega merktar Rex málningu
og fyrirtækinu Sjöfn.
Minningar af dásamlegum
samverustundum hrannast upp.
Endalausar ferðir í sveitina,
hvort heldur sem það var með
Bensa og Gerði eða pabba og
mömmu. Þar lékum við okkur
út með vatni, fórum á traktorn-
um út á Reka bæði í skemmti-
ferðir með vagninn í eftirdragi
eða til að ná í rekavið, bjuggum
til ævintýraheim í Sandkerling-
unum, lögðum net í vatnið, að-
stoðuðum afa við að kljúfa
staura og við girðingarvinnu og
ömmu við þau verk sem til féllu
í garðinum. Fátt truflaði okkur
þá, nema ef vera skyldi hvíta
lakið sem amma lagði út á bæj-
arhól sem þýddi að við áttum að
koma heim í mat.
Við bræður höfum oft staðið
agndofa hjá og dáðst að dugnaði
Sveins og framkvæmdagleði. Til
dæmis þegar hann á unglings-
aldri ákvað að hjóla norður í
Kelduhverfi eða stuttu síðar
stofna fatabúð í miðbænum.
Ekki minnkaði aðdáunin eftir
að hann kynntist Grétu fyrir
einum 20 árum. Ferðalögin sem
þau létu sér detta í hug og
framkvæmdu voru stórbrotin
þannig að hjákátlegar ferðir
fólks til sólarlanda blikna í sam-
anburði. Hvort sem það var
lestarferð frá Helsinki til Hong
Kong, bílferðalag frá austur-
strönd Bandaríkjanna til þeirr-
ar vestari svo ekki sé minnst á
ferðalagið kringum heiminn á
eldgömlum Land Rover.
Eftir því sem árin liðu og
samverustundum í sveitinni
fækkaði heyrðum við reglulega
hver í öðrum. Ef einhverjar
framkvæmdir lágu fyrir þá
hringdumst við á til að fá álit á
framkvæmdinni, fá andlegan
stuðning eins og Svenni orðaði
það, áður en hafist var handa.
Við sendum hver öðrum myndir
þegar við höfðum dregið ís-
lenska fánann að hún hvort sem
var á fánadögum eða öðrum
merkisdögum. Um páskana
sammæltumst við um það að
það væri ekki okkur að skapi að
draga fánann í hálfa stöng og
þótt það væri opinber fánadagur
þá skyldum við ekki flagga á
föstudaginn langa. Í dag drögum
við þó fánann bara í hálfa stöng
en í framtíðinni þegar við flögg-
um þá verður það alltaf í og með
í minningu og til heiðurs
Svenna.
Hákon og Björn Víkingur.
Maímánuður tók á móti okkur
með hækkandi sól og fegurð sem
gaf okkur yl í hjarta og von um
að dásamlegt sumar væri í
vændum eftir langan vetur. Það
sem í fyrstu bar vott um að
verða einn besti mánuður ársins
breyttist þó skjótt í hið gagn-
stæða. Elsku Sveinn, við eigum
eftir sakna þín svo mikið. Eftir
stöndum við þó með fullt af góð-
um minningum sem færa okkur
bros á vör þegar sorgin sækir á.
Við viljum þakka þér fyrir allt.
Þú hefur ætíð reynst okkur svo
vel. Traustur og góður mágur og
frændi sem okkur þótti svo vænt
um. Þú tókst að þér mörg verk-
efni. Meðal þeirra var veislu-
stjórn sem þið Gréta sinntuð
þegar við James giftum okkur
og leystuð þið það verkefni með
stakri prýði. Við höfum ávallt
verið mjög þakklát fyrir það. Við
fjölskyldan eigum líka margar
góðar minningar frá Víkinga-
vatni. Sveitin átti svo vel við þig.
Þú naust þín þar og leyfðir okk-
ur hinum líka að njóta alls þess
sem þessi sælureitur hefur upp
á að bjóða. Vigdís minnist þess
reglulega þegar þú sýndir henni
fuglahreiðrin og alla litlu ung-
ana. Björn Helgi tók traktors-
og ökupróf í „ökuskóla Sveins“
og minnir okkur reglulega á það
með glotti og bros á vör. Krakk-
arnir fengu líka að fara út á bát,
veiða fisk, lærðu að verka hann
og borðuðu svo með bestu lyst.
Ekki má heldur gleyma ótelj-
andi frændsystkina- gistipartí-
um bæði heima hjá okkur og hjá
ykkur í Blönduhlíðinni. Elsku
Sveinn okkar. Við hugsum til þín
með hlýju í hjarta og þakklæti.
Fram undan eru miklar áskor-
anir hjá Grétu og stelpunum.
Við munum standa þétt við bak-
ið á þeim og verðum ávallt til
staðar fyrir þær. Því getur þú
treyst. Hvíldu í friði.
Ingibjörg, James,
Björn Helgi, Viktoría Dís
og Vigdís Mjöll.
„Brúnt eða svart leður?“
Þetta var það eina sem
Sveinn Rúnar vinur minn sagði
þegar hann vakti mig með sím-
tali árla morguns á laugardegi
árið 2000. Ég skildi ekki spurn-
inguna í fyrstu, enda var ég ör-
lítið ryðgaður svona snemma
morguns en þá minnti Svenni
mig á að ég hefði talað um í
gleðskap kvöldið áður að ég væri
að leita að meðleigjanda í litla
íbúð á Ljósvallagötu sem ég var
nýfluttur í. Hann minnti mig líka
á þá ákvörðun sem við tókum
um nóttina í hámarki gleðinnar
að hann skyldi flytja inn með
mér og við myndum verða eins
og Joey og Chandler úr Fri-
ends-þáttaröðunum sígildu.
Hann var sem sagt mættur upp í
Húsgagnahöll og vildi einfald-
lega vita hvort ég vildi brúnt eða
svart leður á Lazyboy-stólana
tvo sem hann var að kaupa fyrir
okkur. Þetta var upphafið á
samlífi okkar Svenna. Hann
flutti inn samdægurs með leð-
urstólana góðu og við bjuggum
saman næstu þrjú árin á Ljós-
vallagötunni. Þessi ár eru sveip-
uð ævintýralegum ljóma í minn-
ingunni. Við vorum tveir ungir
sveimhugar sem ætluðu sér að
sigra heiminn saman. Báðir
höfðum við óþrjótandi áhuga á
tölvu- og tækninýjungum og
hafði Svenni þá þegar stofnað
sitt fyrsta tæknifyrirtæki, aðeins
19 ára gamall. Ljósvallagatan
varð strax vinsæll samkomu-
staður fyrir stóran vinahóp okk-
ar og óhætt að segja að þar hafi
sjaldan ríkt mikil þögn, ná-
grönnum okkar til mikillar ar-
mæðu. Á þessum tíma bundumst
við Svenni djúpum vinaböndum,
skráðum okkur saman í við-
skiptafræði í HR og lentum í
ýmsum ævintýrum sem ekki
verða rakin hér en voru yfirleitt
drifin áfram af orku og hvatvísi
Svenna.
Það er skrítið að hugsa aftur
til þessara yndislegu ára, að
hugsa um Svein, þennan af-
burðagreinda frumkvöðul sem
heillaði fólk upp úr skónum með
ótrúlegum framkvæmdakrafti og
eldmóði og standa frammi fyrir
þeim raunveruleika að hann sé
farinn frá okkur. Því fylgdi lam-
andi vanmáttartilfinning að
frétta af ótímabæru andláti
hans. Upp koma alls konar til-
finningar; sorg, eftirsjá, sam-
viskubit og áhyggjur af hans
nánustu fjölskyldu sem upplifir
óskiljanlegan harm.
Ég vona elsku hjartans vinur
minn að þú fáir frið og hvíld á
þeim stað sem þú hvílir nú á. Ég
trúi að þú sért laus við þann
óbærilega sársauka sem þú lýst-
ir að fylgdi hinum illvíga sjúk-
dómi sem þjakaði þig síðustu ár-
in. Þrátt fyrir að sorg okkar sem
sitjum eftir virðist óbærileg
núna þá mun minningin um æv-
intýri okkar og áhyggjulausu
æskuárin lifa áfram.
Elsku Gréta og fjölskylda, ég
votta ykkur mína dýpstu samúð.
Saman munum við halda minn-
ingu hans á loft um ókomna tíð.
Þorsteinn Baldur
Friðriksson.
Sveinn, Svenni, var áhrifa-
valdur, í orðsins fyllstu merk-
ingu. Sú óbilandi trú sem hann
hafði á samtakamætti nokkurra
unglinga í MR til að standa í
stórtækri glansblaðaútgáfu, án
nær nokkurrar aðkeyptrar
vinnu, var áhrifamikil lífsreynsla
sem fylgt hefur okkur alla tíð.
Svenni sannfærði okkur um að
við gætum gert allt upp á eigin
spýtur og við vildum svo sann-
arlega fylgja Svenna inn í fram-
tíðina. Hann var með þessa
ómótstæðilegu orku og yfirveg-
aðan sannfæringarmátt. Líkt og
hann sæi alltaf inn í framtíðina
og skildi heiminn aðeins á undan
öllum öðrum. Raungóður og
réttsýnn. Vinur vina sinna.
Það voru forréttindi fyrir okk-
ur að dragast inn á orkusvið
Svenna á þessum mótandi
menntaskólaárum. Það mun
ávallt eima eftir af áhrifum hans
í lífi okkar, sem vorum svo lán-
söm að verða samferða honum
spölkorn.
Við vottum fjölskyldu Svenna
okkar dýpstu samúð.
Ritstjórn Skólablaðs MR
1999,
Arnbjörg María Danielsen,
Berglind Jóna Hlynsdóttir,
Davíð Þór Þorsteinsson,
Hallur Helgason, Hjördís
Stefánsdóttir, Valgerður
B. Eggertsdóttir.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
Sveinn Rúnar
Benediktsson
HINSTA KVEÐJA
Elsku Svenni, kæri
tengdafrændi. Mér gafst
ekki færi á að segja þér að
ég dáðist að atorkusemi
þinni, dugnaði og krafti,
sama hvernig vindar blésu.
Þú varst ævintýramaður,
alltaf ráðagóður og varpað-
ir jafnan nýju ljósi á hlut-
ina. Betri fjölskylduföður
er vart að finna, umhyggju-
saman og hlýjan. Þú varst
og verður áfram fyrir-
myndin mín.
Sigurður Loftur.