Morgunblaðið - 10.06.2022, Blaðsíða 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 10. JÚNÍ 2022
✝
Guðrún Kristín
Jakobsdóttir
fæddist í Grímsey
13. apríl 1934. Hún
lést á dvalarheim-
ilinu Dalbæ á Dalvík
20. maí 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Jakob
Helgason, f. 1904,
og Svanfríður
Bjarnadóttir, f.
1905. Þau eignuðust
sjö börn, Guðrún var fimmta í
systkinaröðinni. Elstur var Will-
ard, f. 1926, látinn. Helgi, f. 1928,
látinn. Bjarni Siguróli, f. 1930,
látinn. Elín, f. 1932, látin. Matt-
hías, f. 1936, látinn. Ottó, f. 1942,
búsettur á Dalvík.
Fjölskyldan fluttist frá Gríms-
Heimir, f. 1940, látinn. Níels, f.
1943, látinn.
Börn Guðrúnar og Hauks eru:
1) Valur, f. 1955. Maki hans er
Marsibil Sigurðardóttir, synir
þeirra eru: Þorsteinn Helgi, f.
1992, og Sigurður Haukur, f.
1993. Áður eignaðist Valur dótt-
urina Petreu Vestfjörð, f. 1982,
með Bellu Vestfjörð. Þær eru
báðar látnar. 2) Agga Hrönn, f.
1958. Börn hennar og Hannesar
Sveinbergssonar eru: Birgir Már,
f. 1977, og Guðrún Inga, f. 1979.
Þau slitu samvistum. 3) Kristinn
Jakob, f. 1963. Maki hans er Her-
dís Valsdóttir. Börn þeirra eru:
Haukur Viðar, f. 1988, Arnar Val-
ur, f. 1992, og Sædís, f. 1997. 4)
Elín, f. 1968. Maki hennar er Guð-
mundur Ólason. Börn þeirra eru:
Ágúst Bjarni, f. 1988, Axel
Bjarki, f. 1991, Bára, f. 1997, og
Gunnar Fossberg, f. 2001. Barna-
barnabörnin eru 12.
Útförin fer fram í dag, 10. júní
2022, frá Dalvíkurkirkju klukkan
13.30.
ey til Dalvíkur árið
1947.
Guðrún giftist
Hauki Viðari Krist-
inssyni, f. 1924, neta-
gerðarmanni, árið
1952. Hann lést
1984. Þau voru bú-
sett á Dalvík. Hauk-
ur var sonur
hjónanna Kristins
Jónssonar og Elínar
Þorsteinsdóttur.
Hann var næstyngstur þeirra
sona. Elstur var Þorsteinn, f.
1919, látinn. Guðjón, f. 1920, lát-
inn. Jónatan, f. 1921, látinn. Val-
ur, f. 1927, látinn. Hálfsystkini
samfeðra og seinni eiginkonu
Kristins, Sigurlaugar Jónsdóttur
eru: Hildigunnur, f. 1930, látin.
Það er komið að kveðjustund,
mamma er dáin.
Síðustu dagar hafa verið erf-
iðir og það var svo sárt að þurfa
að kveðja þig elsku mamma mín.
Við heyrðumst á hverjum degi
í síma og stundum oft á dag, þú
vildir fylgjast vel með okkur og
alltaf spurðir þú um krakkana og
hvort allt gengi ekki vel hjá okk-
ur öllum. Þú skilur eftir þig svo
mikið af fallegum minningum
sem eiga eftir að ylja okkur öll-
um.
Mamma var alltaf að og hún
sat aldrei auðum höndum, svo
einstaklega dugleg kona. Eftir
hana liggja svo undursamlega
falleg listaverk, hvort sem það
var prjónað, heklað, saumað eða
eitthvað annað. Allt svo fallegt
og vel gert, það bókstaflega lék
allt í höndum hennar. Verkanna
fáum við afkomendur hennar að
njóta um ókomin ár.
Mamma var einstök húsmóðir
og bar hennar fallega heimili
þess merki. Þar var alltaf svo
góður matarilmur, já og/eða bök-
unarilmur hjá henni, því hún eld-
aði jú besta matinn og bakaði
besta brauðið. Seinni hluti sum-
ars og haustin voru hennar uppá-
haldstími þegar hún gat farið í
fjallið að tína ber, tekið upp kart-
öflurnar sínar, tekið slátrin og
gert sína einstöku ömmu Gunnu-
kæfu og rúllupylsu. Alltaf leið
henni best þegar frystikistan var
full af mat, stóru föturnar fullar
af söltum og súrum mat og hill-
urnar í búrinu fullar af berjasaft,
sultu og öðru góðgæti sem hún
gerði.
Mamma tók öllum vel. Góðvild
og greiðvikni átti hún nóg af og
var alltaf að hugsa um aðra og
spá í hvernig öðrum liði. Alltaf
stóðu dyr hennar opnar, hjálp-
semin í fyrirrúmi og hún var allt-
af boðin og búin að rétta fram
hjálparhönd.
Þú varst búin að upplifa margt
á þinni löngu ævi, bæði gleði og
sorgir. Það reyndi mikið á þinn
styrk þegar pabbi féll frá árið
1984 sem var mikill missir fyrir
okkur öll.
Elsku mamma, það er með
miklum söknuði, trega og tárum
sem ég skrifa þetta, en ég minn-
ist allra fallegu stundanna sem
við áttum saman. Ég veit að það
var vel tekið á móti þér í sum-
arlandinu fallega.
Ég elska þig, þín
Elín.
Mamma ólst upp í Grímsey til
13 ára aldurs, þar sem hún gekk í
barnaskóla. Um aðra skólagöngu
var ekki að ræða, ef undan er
skilinn einn vetur í Húsmæðra-
skóla Akureyrar.
Hún starfaði við ýmis verka-
kvennastörf á Dalvík. Síðustu
starfsárin vann hún í eldhúsi
dvalarheimilisins Dalbæjar á
Dalvík. Hún var listakokkur og
bakari og í minningu æskuár-
anna var ávallt til gnótt af heima-
bökuðu bakkelsi. Mamma var
einstaklega dugleg og ósérhlífin
til allra verka.
Þegar ég sjálf var komin á
unglingsár og farin að vinna, þá
var ávallt tilbúið nesti fyrir mig
yfir daginn. Það samanstóð af
heitu kakói og smurðu brauði og
vinnufélagar mínir öfunduðu mig
oft af þessu góðgæti.
Mamma var mjög listræn og
bókstaflega allt handverk lék allt
í höndum hennar. Hún gaf það
allt meira og minna frá sér. Við,
afkomendur hennar, njótum
þessara verka hennar sem nú
prýða heimili okkar.
Mamma var mikið náttúru-
barn og hvergi undi hún sér bet-
ur en við berjatínslu. Hún sagði
gjarnan að hvergi liði henni bet-
ur en í berjamó. Hún var með
sannkallaða græna fingur og í
hennar höndum óx bókstaflega
allt og dafnaði. Þegar hún hafði
möguleika á, þá ræktaði hún
hvers konar grænmeti og blóm í
beðunum sínum.
Mamma hafði sterkar skoðan-
ir á mönnum og málefnum og lét
þær óspart í ljós þegar henni
þótti tilefni til. Hún sagði stund-
um að ef upp kæmu erfiðar að-
stæður innan fjölskyldunnar, þá
þyrfti nú að gera fleira en gott
þætti og stundum yrði maður að
taka á honum stóra sínum.
Það var henni mikill missir
þegar pabbi féll skyndilega frá.
Þá reyndi mikið á hennar styrk
en þrátt fyrir áfallið var hún til
staðar fyrir fólkið sitt.
Það var mikil gæfa fyrir
mömmu þegar hún kynntist
Trausta Marinóssyni frá Vest-
mannaeyjum. Þau nýttu sinn frí-
tíma til samveru og ferðalaga.
Þau nutu þess að heimsækja
hvort annað og það var augljóst
að þeirra tími saman var dásam-
legur fyrir þau bæði. Trausti féll
frá árið 2000.
Eitt sinn skal hver deyja. Það
er eins víst og dagur fylgir nótt
og sumar vetri. Dagar líða. Ár og
aldir renna í tímans djúp. Hver
stund ævi okkar hverfur eftir
aðra, eins og sandkorn í stunda-
glasinu. Oft, fyrr en varir er
mælirinn fullur, ævin liðin. Við
spyrjum gjarnan, hvað er fram-
undan, handan grafar og dauða?
Við fáum ekkert svar. En vonum
og trúum að annað og jafnvel
betra taki við.
Ég kveð mömmu með miklum
söknuði og þakklæti fyrir allar
góðu stundirnar og allt það sem
hún hefur gert fyrir mig og mína.
Agga Hrönn
Hauksdóttir.
Elsku amma mín. Nú rifjast
upp allar skemmtilegu minning-
arnar og samtölin við ömmu
Gunnu sem byggðust á hrein-
skilni og einlægni. Amma lagði
mér lífsreglurnar og mun ég
sakna heimsókna til hennar sem
voru settar í forgang þegar kom-
ið var til Dalvíkur.
Hjá ömmu var svo ótal margt
sem beið manns; fullt búr af mat,
einlægur áhugi á því sem maður
tók sér fyrir hendur og sögur af
ættingjum og vinum. Það sem
lýsir ömmu hvað best var tak-
markalaus áhugi hennar á fólk-
inu sínu, húmorinn sem hún hafði
fyrir sjálfri sér og hvað hún var
góður hlustandi. Amma var ein-
staklega ráðagóð, kenndi manni
að taka ekkert sem sjálfsagðan
hlut og vera þakklátur fyrir það
sem áorkað er í lífinu.
Í sérstöku uppáhaldi var að fá
jólagjafir frá ömmu. Þar hafði
hún blandað magni af nammi í
poka sem yfirleitt var kláraður á
jóladag. Sjálfur þurfti ég að að-
lagast eftir að amma hætti að
gefa mér nammipokana en þá
var ég langt kominn á þrítugs-
aldur.
Amma var tilbúin í bæði erfið
og létt samtöl og var einstaklega
góður vinur.
Ég er feginn að hafa náð að
kveðja, þó svo að sporin séu
þung.
Takk fyrir mig og fjölskylduna
mína.
Þorsteinn Helgi
Valsson.
Guðrún Jakobsdóttir, móður-
systir mín, var ein af kjölfestum
lífs míns. Þegar ég var lítil stúlka
var ég langdvölum hjá henni á
meðan móðir mín var að sortera
sitt líf. Þá bjó Gunna í Dals-
mynni, sem á þeim tíma var óðal
fjölskyldu Hauks, eiginmanns
hennar. Hún var barnlaus og ég
bjó þar við gott atlæti.
Gunna var fædd í Grímsey ár-
ið 1934, dóttir Svanfríðar Bjarna-
dóttur og Jakobs Helgasonar. Á
uppvaxtarárunum bjuggu flest
skyldmenni hennar í eyjunni því
hún átti þar bæði ömmur og afa,
móður- og föðursystkini og fjölda
frændsystkina. Inga Jóhannes-
dóttir, móðuramma hennar, var
t.d. á einhverjum tíma formóðir
allra barnanna í skólanum. Árið
1947 fluttu foreldrar Gunnu til
Dalvíkur og þar bjó hún síðan.
Þau bjuggu þar reyndar fjögur
systkinin, Helgi sem var elstur,
Gunna, Matti og Otti. Ella og Óli
settust að annars staðar. Nú hafa
þau öll kvatt nema sá yngsti,
Otti, sem enn býr á Dalvík.
Þær voru ólíkar systur
mamma og Gunna. Samt held ég
að þær hafi yfirleitt verið góðar
vinkonur og stutt hvor aðra þeg-
ar hin þurfti á því að halda. Ég
minnist þess þegar Gunna kom
og var hjá okkur um tíma í Kópa-
voginum. Hún hafði greinst með
krabbamein í brjósti og þurfti að
undirgangast stóra aðgerð. Í
skugga þeirrar alvöru sem fylgir
slíkum veikindum töluðu þær
systur mikið saman. Í bland við
alvarlegri samræður voru
bernskuárin í Grímsey rifjuð
upp. Ég varð margs vísari um
langömmur mínar, Ingu og Guð-
rúnu, sem þeim varð tíðrætt um,
enda eftirminnilegar konur.
Einnig hitt að til að festa áhuga-
verða atburði betur í minni ortu
Grímseyingar gjarnan bragi um
það helsta sem gerðist. Þær syst-
ur reyndu líka ungar að leggja
sitt af mörkum með því að yrkja
brag um eyjarskeggja sem farið
hafði til Akureyrar. Vísur voru
svo rifjaðar upp og sögur af
mönnum og viðburðum. Gunna
fékk lækningu og ég verð ævi-
lega þakklát fyrir að hafa fengið
að taka þátt í þessari minninga-
göngu þeirra systra.
Gunna var alltaf sjálfsögð
stærð í mínu lífi þótt samskiptin
væru misnáin. Hún eignaðist sín
börn og barnabörn, sitt líf. Hún
varð ung ekkja, barðist við ýmis
veikindi í lífinu en reis alltaf upp,
að því er virtist jafnsterk. Ég
sinnti mínu en leitaði þó stundum
til hennar. Hún bakaði stundum
fyrir kosningakaffi þegar ég var í
framboði, stundum gaf hún góð
ráð um handavinnu eða matar-
gerð, en oftast sótti ég í brunn
hennar um sögur af fjölskyldunni
og því hvernig þau lifðu sínu lífi í
Grímsey, sérstaklega eftir að
mamma dó vorið 1996. Gunna
var mjög minnug og glögg allt til
hins síðasta. Nú harma ég að
hafa ekki verið duglegri að
spyrja, nú finnst mér svo mörgu
ósvarað.
Gunna barðist við erfið veik-
indi síðustu árin, veikindi sem
rýrðu mjög lífsgæði hennar. Hún
var því tilbúin að kveðja. Það
gerir viðskilnaðinn léttari, þótt
við hefðum gjarnan viljað hafa
hana lengur. Ég er Gunnu
frænku minni þakklát fyrir fóstr-
ið í bernsku og stuðninginn í
gegnum lífið.
Ég færi afkomendum hennar
og ástvinum mínar innilegustu
samúðarkveðjur nú þegar góð
kona er gengin.
Svanfríður Inga
Jónasdóttir.
Guðrún Kristín
Jakobsdóttir
✝
Haukur Júlíus
Magnússon
fæddist 9. júní 1937
á Gilsá í Saurbæjar-
hreppi. Hann lést
28. maí 2022 á
Hornbrekku í
Ólafsfirði.
Foreldrar hans
voru Magnús
Tryggvason, bóndi
í Leyningi og síðar
í Gullbrekku, f. 11.
október 1894, d. 6. apríl 1979, og
Lára Jóhannesdóttir húsfreyja,
f. 8. júní 1902, d. 24. júlí 1971.
Þeir bræður tóku svo við bú-
skapnum 1960 og hélt Haukur
fyrst heimili með foreldrum sín-
um og Lilju móðursystur sinni,
f. 16. júní 1917, d. 3. júlí 2001, en
síðasta 21 árið í Gullbrekku
voru þau Lilja ein í heimili að
undanskildum þeim vinnumönn-
um sem voru hjá þeim ýmist í
styttri eða lengri tíma. Árið
2000 hætti hann búskap og flutti
til Akureyrar. Þaðan sinnti
hann ýmsum störfum eins og í
skinnaiðnaði, sláturhússtörfum,
taðþurrkun, sauðburði og al-
mennum sveitastörfum. Bróðir
hans flutti til hans árið 2005 og
bjuggu þeir saman allt þar til
Haukur fór á Hornbrekku árið
2019.
Útför Hauks fer fram í Ak-
ureyrarkirkju í dag, 10. júní
2022, og hefst athöfnin kl. 13.
Bróðir Hauks er
Sverrir, f. 14. nóv-
ember 1934, giftur
Helgu Jarþrúði
Jónsdóttur, f. 23.
apríl 1939, d. 17.
janúar 1997, þau
eiga fimm börn.
Haukur var
ókvæntur og barn-
laus.
Haukur átti
heima í Leyningi
fyrstu árin en þegar hann var
sex ára keyptu foreldrar hans
Gullbrekku og hófu búskap þar.
Haukur frændi var traustur
og góður maður. Margar minn-
ingar koma upp á þessari kveðju-
stund eins og heimsóknir heim í
gamla bæ, ferðir í blæjurússaj-
eppanum, sumarið sem ég vann
hjá honum og hann leyfði mér
ekki að gera neitt af því ég var
ólétt. Þegar hann kom fram í
Gullbrekku og slóðaði túnin fyrir
okkur og fannst svo gott að þurfa
ekki að stoppa til að fara í fjós og
margar fleiri. Alltaf var Haukur
eins í viðmóti og með mikið jafn-
aðargeð því ekki minnist ég
þessa að hafa séð hann reiðan en
gleðin var oft við völd hjá honum
og þá sérstaklega þegar hann
hafði dreypt á lífsins guðaveig-
um. Hann hafði mikla þjónustu-
lund og var ávallt tilbúinn að
hjálpa öðrum og aðstoða. Til að
mynda gaf hann alltaf ákveðnu
fólki heimareykt hangikjöt á
meðan hann var bóndi en þegar
hann hætti búskap þá keypti
hann kjöt og lét reykja fyrir sig
til þess að geta gefið áfram,
þetta gerði hann allt fram á síð-
asta haust. En núna er þjónustu
hans lokið og komið að kveðju-
stund. Megi almættið sem leiðir
okkur og alla þá sem hjarta þitt
sló fyrir leiða þig í sólina, elsku
Haukur.
En komin eru leiðarlok
og lífsins kerti brunnið
og þín er liðin æviönn
á enda skeiðið runnið.
Í hugann kemur minning mörg,
og myndir horfinna daga,
frá liðnum stundum læðist fram
mörg ljúf og falleg saga.
Þín vinartryggð var traust og föst
og tengd því sanna og góða,
og djúpa hjartahlýju og ást
þú hafðir fram að bjóða.
Og hjá þér oft var heillastund,
við hryggð varst aldrei kenndur.
Þú komst með gleðigull í mund
og gafst á báðar hendur.
Svo, vinur kæri, vertu sæll,
nú vegir skilja að sinni.
Þín gæta máttug verndarvöld
á vegferð nýrri þinni.
Með heitu, bljúgu þeli þér
ég þakka kynninguna,
um göfugan og góðan dreng
ég geymi minninguna.
(Höf. ók.)
Lilja Sverrisdóttir.
Haukur Júlíus
Magnússon
Faðir minn
fæddist 29. apríl
1939 og lést 9. maí
síðastliðinn. Þrátt
fyrir að hann næði hærri aldri
en flestir þeir sem greinst hafa
með hans fötlun, þá er missir
hans alveg jafn sár. Faðir minn
glímdi við vöðvarýrnun í 83 ár,
en var að öðru leyti með af-
brigðum hraustur. Hann leit
aldrei á fötlun sína sem óyf-
irstíganlega hindrun. Í hvert
skipti sem getan þvarr fann
hann nýjar leiðir til að halda
áfram. Hann vann að list sinni
við silfursmíðar sínar til síðasta
dags. Sál hans var sterkari og
lífskraftur meiri en flestra hér á
jörð. Baráttuandi hans og
mannkostir hafa veitt mér inn-
blástur allt mitt líf. Hann var
mér alveg einstakur faðir. Frá
því að ég fyrst man eftir mér þá
leitaði ég í hlýju hans og hjúfr-
aði mig í sófanum hjá honum
jafnvel þótt hann væri að horfa
á enska boltann, sem mér finnst
enn þann dag í dag vera leið-
inlegasta sjónvarpsefni sem til
er. Á æsku- og unglingsárunum
fór hann með mig í óteljandi
ferðir á skauta á Hafravatn, eða
upp í Esjurætur til að safna
plöntum og steinum. Hann
studdi við bakið á mér í gegnum
nám mitt allt frá fyrstu árum í
barnaskóla og þar til ég útskrif-
aðist með doktorspróf við Yale-
háskóla. Minn námsárangur var
hans einnig. Við unnum saman
að verkefnum frá mínum barns-
aldri og fram á hans síðasta
dag. Í doktorsnámi mínu unnu
hann og móðir mín fyrir mig við
frágang og vinnslu sýna, á síð-
ustu 10 árum tók hann þátt í
mínum stærstu rannsóknar-
verkefnum um samspil manns
og náttúru í Mývatnssveit og
síðustu vikurnar sem hann lifði
vorum við að undirbúa bók um
listaverk hans og þar í fram-
Sigurður Hrafn
Þórólfsson
✝
Sigurður
Hrafn Þórólfs-
son fæddist 29. apr-
íl 1939. Hann lést 9.
maí 2022.
Útför hans fór
fram 2. júní 2022.
haldi yfirlitssýn-
ingu á verkum
hans. Faðir minn
var minn trúnaðar-
vinur, ráðgjafi,
hann kenndi mér
jafnaðargeð og
æðruleysi og leiddi
mig í gegnum ólgu-
sjói lífs míns. Hann
studdi mig til að
vinna að hugsjón-
um mínum jafnvel
þótt þær gætu valdið mér per-
sónulegum skaða. Mikilvægasta
lexían var sú að það er alveg
sama á hverju gengur, það er
alltaf bjartara fram undan. Ég
lít svo á að það séu forréttindi
að fá að deyja gamall. Það er
sannarlega einnig gæfa nánustu
ættingja. Faðir minn missti föð-
ur sinn einungis ársgamall, en
ég naut samvista við minn í yfir
50 ár. Ég gæti ekki verið þakk-
látari. Við útför afa míns Þór-
ólfs Sigurðssonar frá Baldurs-
heimi voru flutt erfiljóð,
frumsamin af Sigurði Jónssyni
frá Arnarvatni og Huldu. Ég
lýk orðum mínum með einu er-
indi úr ljóðum þeirra Sigurðar
og Huldu, en þau eru eins og
þau væru samin um lífshlaup
föður míns.
Háð við brotsjó breytigjarnra tíma
bæði þung og hættuleg glíma
reyndist þeim, er hafa siglt þann sjó.
En þó margri ágjöf yrði ei varist,
er hitt mest, þar skuli ei hafa farist
fleiri, eins og fast það útsog dró.
Sterklegast allra, lífróður að landi
lengi þreyttir þú, uns náðir vör.
En strax er stóðst hjá borgnum bát á
sandi
barst þér kall í aðra för.
(SJ)
Sem þeir varstu trúr þinni tryggu
jörð
og treystir á Íslands gróður.
Þú byggðir sem þeir og bættir þinn
garð,
hann ber inn í framtíð þinn hróður.
Sjá, öllu er borgið: Þín byggð og þín
tryggð
er barns þíns fegursti sjóður.
(Hulda)
Ragnhildur
Hemmert
Sigurðardóttir.